email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ชื่อตอน : +++++++++++++ตอนที่ 18

คำค้น : ตัวขัดดอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2560 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
+++++++++++++ตอนที่ 18
แบบอักษร

ตอนที่ 18

 

          ย่างเข้าสู่วันที่สามแล้วสินะ จอมทัพรำพึงรำพันเบาๆภายในใจแต่คนบนเตียงที่นอนอยู่ตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย อาการโดยรวมก็ดูบรรเทาแล้วตามที่หมอบอกทุกอย่าง แต่ก็ยังคงนอนหลับราวกลับว่าไม่อยากตื่นขึ้นมา และนี่ก็เป็นเวลาสามวันแล้วที่จอมทัพยังคงนอนเฝ้าคนป่วยไม่ยอมไปไหน งานอะไรที่เป็นเอกสารสำคัญแน่นอนว่าต้องมีคนเอามาให้ และยังเอางานบางส่วนมาทำเพื่อลดความคิดมากและฟุ้งซ่านภายในใจอีกด้วย

          ตลอดเวลาที่แดเนียลอยู่รักษาตัวในโรงพยาบาล มีคนมายเยี่ยมมากมายแต่มีคนนึงที่ร้อนใจจะเข้ามาดูคนในห้อง แต่จอมทัพไม่ให้เข้ามา แน่นอนว่าคนๆนั้นคือโอม

          ผมขอเข้าไปหาแดเนียลหน่อย ขอร้องล่ะครับโอมพูดคำๆนี้มาหลายครั้งแล้วตลอดสองสามวันที่ผ่านมานี้ แต่ยังไงบอดี้การ์ดหน้าห้องก็ยังคงไม่ตอบรับความปรารถนาของร่างสูงเพราะเขาทำตามคำสั่งเจ้านายของตนที่ห้ามไม่ให้คนตรวหน้านี้เข้าไปดูเด็ดขาด

          คุณจอมทัพไม่อนุญาตพูดแค่นี้โอมก็ถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดเขาโกรธจอมทัพจนไม่รู้จะโกรธยังไงแล้ว เรื่องทุกอย่างเขารู้หมดแล้ว รู้ว่าแดเนียลโดนเจ้านายทำอะไรบ้าง รู้จาก...พ่อแม่ของแดเนียล เพราะแต่ก่อนโอมก็เคยไปบ้านของแดเนียลเพื่อทำความรู้จักกับครอบครัวชายหนุ่ม ขณะที่กำลังจะหันหลังกลับอย่างหมดความหวังจู่ๆประตูห้องก็เปิดออกมา

          จะเข้าไปก็เข้าจอมทัพนั่นเองที่เปิดออกมาบอก

          “…”โอมมองอย่างฉงน

          หรือไม่อยากเข้า?”

          “เข้าครับๆ

          คนที่เพิ่งมีโอกาสได้เข้ามาดูคนที่ตนเองแอบชอบและตามไล่จีบมานานเมื่อเห็นสภาพของคนบนเตียงที่มีทั้งผ้าพันหัวไว้ ส่วนขาก็หัก ก็อดสะท้อนใจไม่ได้

          คุณรักแดนไหมจอมทัพเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินโอมถาม

          อะไรของนาย?”

          “ถ้ารักทำไมถึงทำร้ายเขาอย่างนี้!”โอมหันมาตวาดเจ้านายของตนอย่างไม่เกรงกลัว

          นี่แกกล้าตะคอกใส่ฉันเหรอ!”

          “พลั่ก!”โอมไม่ทำแค่ตะคอกแค่นั้น หมัดหนักพุ่งเข้าไปใส่ใบหน้าหล่อของจอมทัพที่มีผ้าพันหัวอยู่

          มึง!”จอมทัพเหลืออดสวนหมัดกลับไป

          พลั่ก!ตุบ!สวบ!”เสียงในห้องดังไปถึงข้างนอกทำให้บอดี้การ์ดทั้งหมดเข้ามาและพยายามจะจับคนทั้งสองแยก แต่จอมทัพตะโกนบอกว่าจะจัดการเองทำให้ทั้งหมดไม่กล้ายุ่ง จนกระทั่ง..
         
หยุด!”เสียงของราฟาเอลดังขึ้นมาในโสตประสาทของคนทั้งสองทำให้ทั้งสองคนหยุดชะงักในที่สุด

          กัดกันเป็นหมาไปได้ ต่อหน้าแดเนียลแบบนี้คิดว่าเขาจะดีใจหรือยังไง!”

          คนที่มาใหม่ได้แก่ราฟาเอล พ่อและแม่ของแดเนียล ทั้งสามคนมองสภาพคนทั้งสองที่พึ่งต่อยกันเสร็จ ทั้งสองเต็มไปด้วยบาดแผลเต็มไปหมดด้วยแรงพละกำลังที่น่าจะพอๆกันจึงทำให้เกิดแผลน้ำหนักเท่าๆกัน

          ...คนทั้งสองเงียบ

          โอม นายกลับไปก่อนราฟาเอลสั่งมาทำให้คนที่โดนเอ่ยชื่อผงกหัวเพื่อตอบรับเบาๆก่อนที่จะเดินออกจากห้องทั้งๆที่มือยังกุมมุมปากอยู่

          ฉันไม่ได้ให้ท้ายแกมาร์ค ถ้าแกยังสงบอารมณ์เถื่อนๆของแกไม่ได้วันนี้ก็กลับบ้านไปซะ ไม่ต้องเฝ้าแดเนียลราฟาเอลเอ่ยออกมาอีกครั้ง

          แต่พ่อ...”’

          “หรือแกจะไม่มาเฝ้าเลยตลอดไปเลิกคิ้วถามพร้อมเสียงเข้มทำให้จอมทัพรับคำ ก่อนที่จะหันมามองหน้าคนบนเตียงสักพักแล้วเดินออกไปอีกคน

          เฮ้อราฟาเอลถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

          วันนี้พวกนายก็เฝ้าลูกไปละกัน

          พวกเราก็ตั้งใจไว้อย่างนั้นตั้งนานแล้วครับ

          แต่ในระหว่างที่ทั้งสามคนพูดคุยกันอยู่นั้น ร่างบนเตียงก็พลันส่งเสียงครางอื้ออึงออกมาเบาๆทำให้ทั้งสามคนรีบชะงัก แล้วพุ่งเข้าไปดูคนบนเตียงทันที

          แดนๆแจ็คกับภรรยาเรียกลูกของตนอย่างตื่นเต้น พร้อมกดปุ่มเรียกหมออย่างรวดเร็ว

          พะ พ่อ แม่ แค่กๆ

          แม่เรียกหมอให้แล้วนะจ้ะ ค่อยๆดื่มน้ำนะพลันยกแก้วน้ำที่มีหลอดดูดมาจ่อริมฝีปากลูกชายของตนอย่างระมัดระวัง ขณะที่หมอรีบเข้ามาดูอาการทันที

          ขอหมอดูอาการหน่อยครับพูดพลางส่องตามร่างกายเพื่อตรวจสอบ

          คุณเจ็บตรงไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า

          “จำทุกอย่างได้ใช่ไหมครับ

          “ลองขยับตรงนี้ดูหน่อยนะครับ

          ทุกคำถามแดเนียลให้ความร่วมมืออย่างดี ทั้งสมองก็ไม่ได้รับกระทบกระเทือนจนสูญเสียความทรงจำ อาการอย่างอื่นก็ไม่น่าเป็นห่วง ขาก็รอรักษาจนกระดูกแข็งแรง

          .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

          “เจ็บมากไหมลูกน้ำตาคนเป็นแม่ไหลออกมา เธอแทบจะขาดใจตอนที่รู้ว่าลูกตนเองโดนกระทำอย่างไรบ้าง จนประสบอุบัติเหตุแบบนี้ แดเนียลพาลน้ำตาไหลไปด้วยเมื่อตนทำให้แม่ต้องทุกข์ใจ

          พวกเรารู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะลูกยิ่งฟังประโยคนี้ทำให้ความเข้มแข็งที่พยายามจะสร้างพลันพังทลายออกมา สองแม่ลูกกอดกันอย่างห่วงใย แดเนียลกอดแม่เพื่อหากำลังใจ สายตาก็มองไปทางพ่อและราฟาเอล....
         
ฉันขอโทษแทนจอมทัพด้วยที่ทำกับนายแบบนั้น ฉัน...เฮ้ออราฟาเอลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเชื้อเขาแรงไปไหมจนทำให้ลูกมีนิสัยคล้ายเขาเมื่อแต่ก่อน

          เจ้ามาร์คบอกกับฉันว่ารักนาย นายรักลูกชายฉันบ้างไหม จะให้อภัยสิ่งที่มันทำได้หรือเปล่า

          “…”

          “ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น แค่ตอบมาตามความรู้สึกนาย แดเนียล

          “ผม…

          “เขาไม่ได้รักผมจริงหรอกครับ ที่เขาพูดแบบนั้นเพราะแค่อยากเอาชนะผม ให้ผมเป็นคนรองรับอารมณ์ของเขา

          “แค่เพราะผมไม่เต็มใจที่จะอยู่กับเขา เขาเลยหาทุกวิถีทางมาบีบบังคับผมไว้ให้ได้ จองจำผมไม่ให้ไปไหน...

          “นายรักจอมทัพไหม

          แดเนียลนิ่งไปสักครู่ในหัวนึกถึงเรื่องราวต่างๆมากมาย ทั้งสุขและทุกข์ แต่ส่วนมากจะทุกข์เสียมากกว่าและจอมทัพคือต้นเหตุเหล่านั้น แดเนียลหลับตาลงสักพักเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ในหัวใจออกไปแล้วลืมตาเพื่อที่จะบอกตามที่ตนตัดสินใจไป

          ไม่ต้องกลัวนะลูก พ่อกับแม่อยู่ตรงนี้ถ้าลูกไม่อยากเจอเขา พวกเราจะหาทางช่วยลูก

          ผมไม่อยากเจอเขาอีกแล้วครับ ผมอยากลืมเรื่องราวทั้งหมด

 

       “ฉันจะช่วยนายเอง แดเนียลราฟาเอลรับคำออกมาอย่างหนักแน่น

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว