ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 (เฟรดริค x คาเรน) จบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 (เฟรดริค x คาเรน) จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2560 04:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 (เฟรดริค x คาเรน) จบ
แบบอักษร

“คาเรน!” เสียงหญิงชราตะโกนเสียงดัง

“ท่านแม่” คาเรนเรียกพระมารดาของตน 

“ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่คนเดียว แล้วเจ้าชายล่ะมาด้วยไหม” สิ่งที่เธอเป็นห่วงมิใช่ลูกในใส้ของตน แต่เป็นห่วงเจ้าชายที่ไปอยู่อีกเมืองหนึ่ง

“ผมมาคนเดียวครับ” 

“เจ้ากลับมาทำไม หน้าที่เจ้าคือดูแลเจ้าชายไม่ใช่หรือ กลับมาที่นี่ถือว่าละเลยหน้าที่นะ” เสียงของมารดาร่าวยาว 

“ผมขออยู่ที่นี่สักพัก แล้วผมจะกลับไปแน่นอน” เขาไม่สนใจเสียงร้องเรียกของมารดา เดินดุ่มๆเข้าไปในห้องของตัวเอง สภาพห้องที่มีหนังสือล้อมรอบยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เขาทิ้งตัวลงบนเตียงกลางท้อง เมื่อวานเขาหนีมาหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลได้ เขาไม่รอให้ใครมาจับตัวได้ทั้งนั้น และที่ๆจะกลับมาได้ก็มีเพียงที่เดียวเท่านั้นคือบ้านของเขา แต่ดูเหมือนทางบ้านจะไม่เต็มใจต้อนรับเลยสักนิด

“เธอคิดผิดแล้วที่เกิดมาเป็นลูกของฉัน ฉันไม่มีอะไรให้เธอหรอกนะ....แม้กระทั่งที่อยู่” คาเรนพูดกับท้องของตัวเอง เขาไม่ต้องการให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเลยสักนิด อายุปูนนี้แล้วมาพลาดตั้งท้องเสียเอง เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงในเมื่อเขาไม่ได้เกิดมาพิเศษเหมือนเจ้าชายอาร์โนลล์ พอคิดมากๆแล้วเขาก็ผลอยหลับไป

.

.

.

.

“คาเรน” เสียงผู้เป็นแม่เรียกอยู่หน้าประตู เขาต้องเดินออกไปเปิดประตู

“พระราชาและราชินีอยากเจอเจ้า ไปหาท่านสิแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”  มารดาของเขาพูดจบแล้วก็เดินกลับไปในห้องโถง

“ทราบแล้วครับ” เขาพึ่งได้พักไปไม่นาน ยังนอนไม่พอคาเรนต้องบิดร่างกายปลุกตัวเองให้ตื่น เขาเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเข้าเฝ้าราชินี ระหว่างที่เดินไปก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงมีทหารเยอะแยะเมื่อก่อนยังไม่กุมกำลังมากมายขนาดนี้มาก่อน เว้นแต่ว่าจะมีอาคันตุกะมา....คาเรนรู้สึกเอะใจ เขาหยุดฝีเท้าลง

“คาเรน เข้ามาสิ” เขากำลังจะหนีแต่พระราชินีเดินมาเห็นเสียก่อน

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมขอภัยที่มามิได้บอกกล่าว” คาเรนขุกเข่าลงตรงหน้าราชินี

“ไม่เป็นไร เราเรียกเจ้ามาเพราะมีเรื่องต้องคุย เข้ามาสิพวกเขากำลังรอเจ้าอยู่” ราชินียิ้มให้และเดินเข้าไปข้างในตำหนัก คาเรนมิอาจปฏิเสธได้เลยต้องเดินตามหลังไป

“คาเรน” เสียงของเจ้าชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เขาคิดผิดจริงๆที่หนีมาอยู่ที่บ้านเกิดตัวเอง เขาน่าจะไปประเทศอื่นให้รู้แล้วรู้รอด

“ฝ่าพระบาท” คาเรนกวาดตามองและถวายบังคม เจ้าชายทั้งสามอยู่กันพร้อมหน้าอยู่ครบทั้งสามประเทศ มีทั้งราชินีของอาณาจักรเวิร์ส(บ้านเจ้าชายลูเธอร์) ราชินีแห่งวิสต้าและเจ้าหญิงเฟรนเดรีย(บ้านเกิดของเจ้านายเฟรดริค) แม้กระทั่งบิดามารดาของเขาก็อยู่ด้วย 

“ไม่ต้องมากพิธีหรอกเราไม่ได้มาแบบทางการ เฟรดริคพาเขามานั่งสิ พวกเรามาเพราะเรื่องของเจ้า” ราชินีเมืองวิสต้ากล่าว เจ้าชายเฟรดริคจูงมือคาเรนนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับราชาและรานิชินี

“เรารู้เรื่องของพวกเจ้าทั้งสองแล้ว เล่าทั้งหมดมาสิเราอยากฟังจากปากเจ้าคาเรน” ราชินีของเมืองถาม

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นพะยะค่ะ” คาเรนตอบโดยที่ไม่มองหน้าของราชินีทั้งสามเมืองเลยแม้แต่นิด

“คาเรน เจ้ารู้ไม่ใช่เหรอโกหกต่อหน้ากษัตริย์มีโทษเยี่ยงไร” ราชินีมองหน้ากษัตริย์ที่เป็นสามีของตน

“อะ อืม” กษัตริย์ที่นั่งอยู๋หนึ่งเดียวตอบ แม้ว่าจะไม่อยากเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้เท่าไหร่แต่เรื่องนี้จะเป็นปัญหาใหญ่ถ้าไม่อยู่ด้วย(ปฏิเสธคำสั่งของราชินีไม่ได้นั่นเอง)

“กระหม่อมรับผิดชอบเองได้พะยะค่ะ! เจ้าชายก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเท่านั้นก็พอ” คาเรนตะคิกเสียงดัง และแผ่วลงในประโยคสุดท้าย

“ได้ยังไง นี่ก็ลูกของเราเหมือนกันนะ!!” เจ้าชายเฟรดริคท้วง

“มะ..ไม่” คาเรนมองหน้าของหน้าบิดาและมารดาของเขา ทั้งคู่ตาเบิกกว้างเพราะยังไม่รู้เรื่องราว

“คาเรนแกท้องเหรอ” บิดาของคาเรนถาม

“ใจเย็นๆ คิวริสอยู่ต่อหน้าเราเกรงใจเราบ้าง” กษัตริย์กล่าวห้ามบิดาของคาเรน

“ขะขออภัยพะยะค่ะ” 

“คาเรน ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นมาขนาดนี้แล้วเจ้ายอมรับเถอะ เราอยากให้เจ้าเข้าพิธีแต่งงานกับลูกชายของเราเพื่อรับผิดชอบการกระทำของลูกชายของเรา” ราชินีเมืองวิสต้ากล่าว

“ไม่พะยะค่ะ กระหม่อมจะเอาเธอออกไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น”

'เพี๊ยะ!!!' ฝ่ามือหนาฟาดเข้าที่หน้าของคาเรน

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง!! เจ้าไม่รักลูกหรือไง เจ้าพูดไม่ให้เกียรติในความรักของเราที่มีให้เจ้าเลยสักนิด!!” เจ้าชายเฟรดริคตะคอก

“ไม่...กระหม่อมก็บอกแล้วยังไงว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้” ความรู้สึกชาบนใบหน้ายิ่งทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้น

“อะไรที่ว่าเป็นไปไม่ได้งั้นหรือคาเรน?”  กษัตริย์ทรงตรัสถาม

“........” เขาเงียบไม่ตอบคำถาม

“คาเรนเขาเอาแต่คิดเรื่องฐานะของเรา กระหม่อมเป็นเจ้าชายและเขาเป็นเพียงแค่คนติดตามธรรมดา” เจ้าชายเฟรดริคก้มหน้ากล่าวตอบแทนคาเรน

“คาเรนบางทีเจ้าก็ควรจะมีความคิดเหนือกฎเกณฑ์บ้างก็ได้นะ” ราชินีกล่าว คาเรนไม่อยากจะมองหน้าใครทั้งสิ้น กฎเกณฑ์คือสิ่งที่กำหนดตายตัวไม่ใช่หรือไง เขาคิดกับตัวเองเงียบๆ

“พวกเจ้าเป็นพ่อแม่ของคาเรนใช่หรือไม่” ราชินีของเมืองวิสต้าหันไปหาบุคคลที่อยู่ด้านหลัง

“เพคะฝ่าบาท/พะยะค่ะฝ่าบาท” ทั้งคู่ตอบ

“ตั้งแต่นี้ไปรอจะขอให้คาเรนแต่งงานกับเจ้าชายเฟรดริคและกลายเป็นเจ้าหญิงของเมืองวิสต้า ได้หรือไม่” ราชินีเดินไปนั่งลงต่อหน้า

“กะ..กระหม่อมมิอาจพะยะค่ะ แล้วแต่ท่านกษัตริย์จะเห็นดีเห็นงาม” ผู้เป็นบิดาของคาเรนกล่าว ราชินีแห่งวิสต้าส่งสายตาถาม

“อ่าาา ทำไมโยนให้เราแบบนี้ล่ะลูกของเจ้าไม่ใช่เหรอ ถ้าคาเรนตกลงเราจะแต่งตั้งยศให้สูงขึ้นเทียบเคียงกับเจ้าชายเฟรดริคก็ได้” กษัตริย์เจ้าเมืองตอบ คาเรนเงยหน้ามองทั้งราชาและราชินีต่างตกลงกันเองทั้งหมด

“ว่าไงคาเรน” เจ้าชายเฟรดริคถาม

“แต่ว่า” คาเรนมองหาที่พึ่ง แต่ทุกคนกดดันกลับมาหาเขาเพียงคนเดียว

“ใครจะดูแลเจ้าชายล่ะพะยะค่ะ” คาเรนถามเจ้าชายอาร์โนลล์ เพราะมันเป็นหน้าที่ของเขาเขาจะละเลยมันไม่ได้

“เราเหรอ? เราก็มีลูเธอร์ดูแล้วเราอยู่แล้วนี่ เจ้าชายเฟรดริคไว้ใจได้ถ้าคาเรนแต่งกับเจ้าชายเราจะยินดีกว่านี้อีกนะ^^” เจ้าชายอาร์โนลล์กดดันเขาอีกแรง

“กระหม่อมขอคิดดูก่อนได้ไหมพะยะค่ะ” คาเรนมองไปยังราชาและราชินีและบิดามารดาของเขาที่นั่งพื้นอยู่ ปัญหาของเขาตอนนี้คือพ่อแม่ท่านคิดอะไรอยู่เรื่องที่รู้ว่าเขาท้องท่านทั้งสองดูตกใจเป็นอย่างมาก เจ้าชายเฟรดริคมองตามสายตาของคาเรนไปและลุกขึ้นเดินไปหาพ่อแม่ของคาเรน

“ท่านพ่อท่านแม่ ได้โปรดยกคาเรนให้ผมด้วยเถอะครับ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะผมคนเดียว ผมรักเขาจากใจจริงขอสาบานว่าจะไม่มีคนอื่นนอกจากคาเรน ให้ผมเป็นสามีที่ดีของคาเรนด้วยเถอะครับ” เจ้าชายพูดสามัญชนธรรมดา ขอลูกสะใภ้จากพ่อแม่ของเขา

“จะเจ้าชายท่านไม่ต้องทำอย่างนี้ก็ได้พะยะค่ะ ถ้าท่านรักคาเรนจริงๆพวกเราก็พอใจแล้ว” ผู้เป็นบิดาตอบเจ้าชายลุกลี้ลุกลน

“ใช่เพคะ เมื่อกี้พวกเราแค่ตกใจนิดหน่อย ลูกชายฉันอายุก็มากแล้วแอบกังวลอยู่เหมือนกันว่าจะได้เจอคนที่วางรากฐานได้หรือเปล่า ถ้าเป็นเจ้าชายดิฉันกับสามีมิอาจปฏิเสธได้ยินดีที่จะยกให้เลยเพคะ” มารดาของคาเรนเสริม

“ท่านพ่อ ท่านแม่” 

“คาเรน ต่อไปนี้เจ้ามีหน้าที่ที่จะต้องดูแลเจ้าชายอย่าละเลยเด็ดขาด!” คิวริสตะโกนบอกลูกเสียงดัง 

“คะครับ! อ๊ะ!O.O” คาเรนเองก็ตกใจเผลอรับคำไปเสียแล้ว เจ้าชายเฟรดริคยิ้มกว้างรีบวิ่งไปหาคาเรน

“ดีใจที่สุดเลย ฉันจะได้มีภรรยาเหมือนนายแล้วลูเธอร์^o^” เจ้าชายเฟรดริคกอดคาเรนและยิ้มให้เจ้าชายลูเธอร์

“อือ ดีใจด้วยเพื่อน” เจ้าชายลูเธอร์ตอบ

“อะแฮ่ม! เมื่อตกลงกันได้แล้ว ใครก็ได้ไปตามหมามาดูฤกษ์แต่งงานให้ที" กษัติรย์ทรงตรัสไม่นานหมอทำนายก็วิ่งเข้ามาเพื่อดูฤกษ์งามยามดีให้

“ฤกษ์แต่งงานที่ดีที่สุดคือเดือนหน้าพะยะค่ะ ในวันที่สิบเอ็ดจะมั่นคงและมั่งคั่งที่สุด” หมอทำนายตอบแย่างรวบรัด นับจากวันนี้จะกว่าจะถึงวันที่สิบเอ็ดก็ประมาณยี่สิบเอ็ดวันหรือสามอาทิตย์

“นานชนาดนั้นเลยเหรอ” เจ้าชายเฟรดริคถาม

“ถ้างั้นตามประเพณีของอาณาจักเราท่านจะต้องไม่ได้เจอหน้าคาเรนตั้งแต่นี้เป็นต้นไปและท่านก็ต้องกลับไปยังอาณาจักรของท่านเพื่อเตรียมงานจนกว่าจะถึงวันเสกสมรส”  ราชินีไมลาร์กล่าวเหมือนกันกับตอนที่เจ้าชายลูเธอร์แต่งงานกับเจ้าชายอาร์โนลล์ แต่ของเจ้าชายเฟรดริคหนักกว่าเพราะไม่รู้จะได้แต่งเมื่อไหร่

“O[]O” เจ้าชายเฟรดริคอ้าปากค้าง 

“ท่านแม่ช่วยลูกด้วย” เจ้าชายเฟรดริคมองพระมารดาของเขา

“กฎของอาณาจักรเขานี่ จนกว่าวันนั้นอดทนหน่อยแล้วกัน” พระมารดาของเจ้าชายเฟรดริคบอกปัดๆ

“ยินดีด้วยนะคะพี่ชาย^^” แม้แต่น้องสาวก็ทำเฉยและกล่าวยินดี

“งั้นเราก็กลับกันได้แล้ว” ราชินีแห่งเวิร์สกล่าว ราชาและราชินีต่างกล่าวลากันและกัน

“คาเรน เจ้าจะไม่พูดอะไรบ้างเหรอ” เจ้าชายเฟรดริคหันไปคาเรน แต่ปรากฏว่าเขาไม่อยู่แล้ว 

 

“ท่านพ่อ ท่านแม่” คาเรนวิ่งออกมาข้างนอก

“มีอะไร?”  คิวริสตอบ

“ผมขอโทษที่ทำให้เดือดร้อน” เขานั่งลงก้มหัวลงขอโทษ ทั้งบิดาและมารดามองหน้ากัน

“ลุกขึ้นเถอะ” เจียสผู้เป็นมารดาพยุงตัวลูกชายขึ้นมา

“พวกเราเองก็อยากขอโทษเจ้าเหมือนกัน ที่คอยเขี้ยวเข็ญให้เจ้าทำอะไรที่ไม่ชอบและกลายเป็นคนปิดเงียบไม่พูดไม่จา ก้มหน้าเดินตามทางที่พวกเราวางไว้ให้ โดยไม่สนใจจิตใจของเจ้าเลย รูปภาพที่เคยวาดไว้แม่เห็นมันแล้วนะลูกเป็นคนที่มีพรสวรรค์” เจียสพูด ครั้งแรกที่เอ่ยเขาว่าลูก

“พวกเราตระหนักถึงลูกตลอดเวลา อยากหาโอกาสขอโทษสักครั้ง” คิวริสเสริม “ต่อจากนี้เจ้ามีครอบครัวเป็นตัวเป็นตนแล้ว อย่าลืมหน้าที่ของเจ้าล่ะ เจ้าต้องทำหน้าที่เป็นชายาของเจ้าชายและทำหน้าที่ลูก....ในท้องของเจ้าด้วย” คิวริสมองหน้าท้องที่เรียบเนียนของลูกชายตน

“ท่านพ่อ ท่านแม่ มีเรื่องอยากถามทำไมผมถึงท้องได้”  คาเรนถามในฐานะลูกชายคนหนึ่ง

“เรื่องนั้นเพราะฝาแฝดของเจ้าที่ไม่ปกติถูกดูดกลืนเข้าไปในร่างของเจ้าเลยทำให้มีสองเพศในร่างเดียว ควรจะยินดีนะฝาแฝดที่อยู่ในร่างเจ้าเองก็คงจะดีใจเหมือนกัน” คาเรนลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ

“กลับไปหาเจ้าชายได้แล้ว ฉันจะไปเตรียมขบวนรถส่ง ส่วนแม่เจ้าจะไปเตรียมครอสเจ้าสาวให้เจ้า เห้ออ ไม่รู้จะดีใจได้ไหมลูกชายจะกลายเป็นเจ้าหญิงเนี่ย”  คิวริสเดินไปบ่นไปให้คาเรนได้ยินเบาๆ

“ดีสิคุณ เรามีลูกเป็นชายาของเจ้าชายเชียวนะแถมยังมีหลานอีก” ทั้งคู่เดินไปยิ้มไป คาเรนโค้งให้พ่อแม่ของเขาที่หันหลังไปแล้วโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนอยู่ข้างในได้ยินและได้เห็นภาพทั้งหมด

“นิสัยไม่ดีเลยนะพะยะค่ะ ที่แอบดูพ่อแม่ลูกเขาคุยกัน” คาเรนยกแว่นขึ้น เขารู้ว่าเจ้าชายอยู่ด้านหลัง

“ไม่ได้หันมามองรู้ได้ไงอ่ะ-.-” เจ้าชายเดินไปสวมกอดจากด้านหลัง

“กระหม่อมรู้เห็นทุกอย่างไม่ต้องมองหลังได้ เพียงแค่ไม่อยากจะพูดเท่านั้นเอง” ดูจากประสบการณ์แล้วคงไม่โกหก

“เจ้าจะเก่งเกินไปแล้วนะ><”

“กระหม่อมแค่ไม่อยากแสดงให้ใครเห็น แต่ในเมื่อท่านรู้แล้วอย่าคิดว่าจะหนีมันพ้น กระหม่อมรู้ทุกอย่างไม่ว่าท่านเคลื่อนตัวไปที่ไหน ระหว่างหนึ่งเดือนนี้รีบกลับไปอาณาจักรและเคลียร์ทุกอย่างให้จบด้วยอย่าให้กระหม่อมมาแก้ภายหลัง ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงในอาณาจักรเวิร์สที่ชอบไปกับเจ้าชายลูเธอร์ หรืออาณาจักรวิสต้าไปสะสางให้หมดด้วยพะยะค่ะ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้จะถึงหูของเจ้าชายอาร์โนลล์” คาเรนร่ายยาวกว่าปกติ อาจจะเป็นหนึ่งในสามสิ่งมหัศจรรย์ของเขาเลยก็ได้

“ขะเข้าใจแล้ว^^;” เจ้าชายเฟรดริคถึงกับเหงื่อตก  คาเรนก้มลงมองมือที่ลูบไล้หน้าท้องเขาไปมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

“เธอจะเกิดมาจริงๆใช่ไหม” คาเรนบ่นเบาๆ ให้เจ้าชายได้ยิน

“ต้องเกิดมาสิ ยังไงเขาก็ต้องเกิดมาเแ็นลูกของเรา” เจ้าชายสูดกลิ่นหอมจากผมของเขา

“ตอนที่หนีมากระหม่อมบู๊แหลกด้วยสิ” คาเรนแสดงท่าทีต่างจากเดิมออกมา คงเป็นเพราะสัญชาติญาณความเป็นแม่และอารมณ์ที่แปรปรวนตลอดเวลา

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเราจะพาเจ้าไปตรวจเอง^^”

“ไม่กลับอาณาจักรเหรอพะยะค่ะ” คาเรนเงยหันกลับไปถาม

“ยังไม่กลับ ต้องอยู่ห่างจากเจ้าไม่เอาด้วยหรอกเราจะขออยู่ที่นี่”

“ถึงจะอยู่ที่นี่ท่านก็ไม่ได้เห็นหน้าคาเรนหรอกนะเจ้าชาย” เสียงราชินีของเมืองพูดขณะที่กำลังเดินไปส่งราชินีทั้งสองกลับอาณาจักร

“นั่นสิ ถ้าเจ้าไม่กลับอาณาจักรไปเตรียมตัว งานล่มแน่”  ราชินีวิสต้าผู้เป็นมารดาเสริมทัพขณะเดินผ่าน

“งานนี้หลานชายของเราท่าจะลำบาก^^” ตบท้ายด้วยราชินีแห่งเวิร์ส

“ทะทำไมอ่ะT^T” เจ้าชายร้องโวยวาย

“ก็ท่านแม่บอกแล้วไม่ใช่เหรอพะยะค่ะ ว่าห้ามให้เจอชายาจนกว่าจะถึงวันเสกสมรส ตอนที่กระหม่อมแต่งงานเจ้าชายก็ยังไม่เห็นหน้ากระหม่อมเลยแม้จะอยู่ในวังเดียวกัน” เจ้าชายอาร์โนลล์เดินมาจากข้างหลัง

“ช่ายๆ เรากลับกันเถอะอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์” เจ้าชายลูเธอร์คว้าเพื่อนตัวเองเพื่อกลับอาณาจักร

“ม่ายยยย เราไม่อยากไปปปปป”  คาเรนยืนโบกมือส่งโดยมีข้ารับใช้ยืนขนาบข้างและเดินไปเพื่อเตรียมตัวกับการเป้นชายาของเจ้าชาายเฟรดริค

******************************************* (จบ) **************************************************

โอเยๆ จบละ ต่อไปจะเหลือแค่ตอนพิเศษเท่านั้น ขอโทษที่หนีหายไปค่ะเพราะดองนิยายไว้หลายเรื่องเกินเลยต้องตามเก็บ โปรดรอไรท์ด้วยนะเจ้าค่ะ-/\-

ความคิดเห็น