. . . . .

ณ คฤหาสน์ขาว

ที่นี่ดูใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้มากจริงๆ

รปภ. เพ่งมอง เงียบ หันไปติดต่อคนด้านในเจ้าของบ้าน ก่อนจะเปิดประตู

. . . คุณเป็นใครคะ? แม่บ้านคนหนึ่งถามขึ้น

"เข้ามาสิ" รภี หญิงวัยกลางคน น่านับถือจ้องมองชายหนุ่มรุ่นราว 20 ปี ตรงหน้า

ชายหนุ่มหน้าตาท่าทางนิ่งขรึมปรากฏตัว

"น้องชายของหมอทัต แม่ขอให้มาช่วยดูแลเจ้าตฤณดู" รภีเอ่ย

. . . ธามมีท่าทาง สายตา ราวกับกำลังบอกใบ้บางสิ่ง แต่เขาก็ต้องหยุด เมื่อผู้มาใหม่จ้องเขม็ง

เพล้ง! . . . พาย และทุกคนในบ้านหันมองตามเสียงจากที่ๆมองไม่เห็นได้จากตรงนั้น

เสียงตะเบ็งจนแทบสุด พายหันมองพร้อมกับทุกๆคนอีกครั้ง ก่อนที่จะมีแม่บ้านวิ่งหนีออกมาจากทางหนึ่ง

. . . ตึกตักๆๆ . . เสียงหัวใจเต้นพร้อมกับความเงียบเมื่อเดินเข้าไปหาใครบางคนนั่งหันหลังอยู่บนรถเข็น สภาพรอบๆเละไปด้วยอาหารกระจายเต็มพื้น

เสียงเล็กๆเอ่ยในความเงียบ

ตฤณ หัวเสีย คิ้วขมวด สันกรามขบกันแน่นปูด เขามองหาเสียงผู้มาใหม่ไม่รู้ทิศทางดั่งคนที่ตาบอด

พาย เข็นรถเข็นทันที ไม่ใส่ใจคนที่พยายามขัดขืนด้วยการจับล้อให้หยุด

พาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

.....

ตฤณ นิ่งเงียบ เขาไม่คิดทำตาม

เสียงถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย

พาย สะบัดข้อมือจนหลุด ถอยออกห่าง

ตฤณ ฉงนใจ เขาย่นคิ้วสงสัย ไม่อาจมองเห็นสีหน้าคนที่เอ่ยเช่นนั้น . . . ผิวเนียนละเอียด ขายาวกว่าช่วงตัว รูปร่างสันทัดไปทางผอมบาง ริมฝีปากอิ่มอมชมพูระเรื่อแดงใส ดั่งคนที่มีสุขภาพดี ดวงตาประกายฉายแววสดใส ใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับหวานละมุนดึงดูดคนทุกเพศ แต่ในเวลานี้กลับเม้มปาก จ้องด้วยความโกรธไปที่ชายตาบอด

. . . . . ในความเงียบงันภายในห้องนอนสองต่อสอง ไม่มีเสียงใครเข้ามา

...