ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

น้องน่ารักจัง

ชื่อตอน : น้องน่ารักจัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2560 17:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น้องน่ารักจัง
แบบอักษร


"เฮ้ย ไอ้ต้ามึงกับไอ้พี่ภูนี่ยังไงทำไมถึงได้.."แชมป์ที่เห็นภูผาเดินไปก็หันขวับมามองแฟนต้าทันที


"เลิกกันเเล้ว"เเฟนต้าตอบแชมป์เสียงเเผ่วเบาเหมือนคนหมดแรง

แชมป์ถามเพื่อนแค่นี้เเหละแต่ใจก็อยากถามอีกอยู่หรอกแต่ก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้เพราะเห็นท่าทางของแฟนต้าก็ทำให้เเชมป์เเป้วใจไปด้วย

วันนี้ทั้งวันเเฟนต้าเอาแต่นั่งเหม่อลอย

เลิกเรียน

"ฮัลโหลป๊า มารับต้าที่โรงเรียนหน่อย"เเฟนต้าพูดบอกพ่อทางปลายสายเสียงเเหบ

เด็กหนุ่มเดินมาหยุดยืนที่หน้าโรงเรียนก็เห็นบิ๊กไบร์ภูผากำลังจอดที่หน้าโรงเรียนเพื่อขี่รถข้ามไปอีกฝั่งของถนนและที่สำคัญภูผากำลังหันมามองที่เเฟนต้า

 เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าภูผาใช้สายตายังไงเพราะร่างสูงใส่หมวกกันน๊อคไว้อยู่

บิ๊กไบร์ภูผากำลังเคลื่อนตัวมาที่บริเวณฟุตบาทตรงหน้าเเฟนต้าที่ยืนอยู่พอดี
ก่อนจะจอดลง


"พี่ภู รอนานไหม พอดีเบลล์พึ่งไปบอกเพื่อนว่าไม่ไปซ้อมหลีด"หญิงสาวที่เป็นทั้งตำเเหน่งหัวหน้าหลีดของโรงเรียนเดินมาหาภูผาที่หน้าโรงเรียนตามที่ภูผานัดไว้

"พี่พึ่งมา คราวหน้าไม่ต้องรีบล่ะ เดี๋ยวไปชนอะไรเข้าจะเจ็บตัวนะ ! พี่เป็นห่วง"ประโยคสุดท้ายภูผาหันไปมองทางด้านเด็กหนุ่มที่กำลังมองมาทางตนอยู่สายตาเเฟนต้ากำลังแสดงออกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด

แล้วเรื่องเมื่อเช้าที่เเฟนต้ามันทำเป็นรังเกียจไม่อยากได้ยินชื่อตนอีกภูผาเลยตั้งใจแล้วว่าตนจะไม่ไปง้อแต่จะให้เเฟนต้ามันหึงแล้วมาขอคืนดีกับตนเอง

เด็กหนุ่มหันหน้าไปมองถนนทันทีที่ เบลล์ขึ้นคล่อมบิ๊กไบร์ภูผา

มันรู้สึกหน่วงๆและเจ็บขึ้นมาที่ใจขึ้นมาเเปลกๆ เพราะที่ตรงนั้นเเฟนต้าเคยนั่งมันมาก่อนไง

ภูผาขี่บิ๊กไบร์ออกไปเรื่อยๆขณะที่เเฟนต้ากำลังมองไปด้วยสายตาวูบไหวแบบที่เเตกต่างจากเมื่อกี้....จากสายตาเย็นชานั่น

"ต้า!!"ไม่นานรถพ่อของเเฟนต้าก็ขับรถมารับลูกชายแอบสงสัยเล็กน้อยที่วันนี้ไอ้ลิงไม่กลับพร้อมภูผาเหมือนทุกวัน

แฟนต้าหันไปมองเสียงเรียกผู้เป็นพ่อที่เปิดกระจกขึ้นมาตะโกนเรียกจนเเฟนต้าที่ยืนเหม่ออยู่ต้องหันไปมองทันที

แฟนต้าเดินขึ้นมานั่งบนรถเงียบๆตอนนี้เเฟนต้าเเทบไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรเเล้วเเค่เห็นภูผาไม่เเคร์ ไม่สนใจ ทำเหมือนที่ผ่านมามันไม่มีค่าพอที่จะให้ความสนใจหรือแคร์อะไรทั้งนั้นเห็นเห็นแบบนั้นมันก็เจ็บจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว แต่มันกับต่างจากเด็กหนุ่มที่เเคร์และจำมันได้ดีเหลือเกินสุดท้ายแล้วคนที่รักมากกว่า      คนนั้นเจ็บกว่าใช่ไหม

ทันทีที่ถึงบ้านเด็กหนุ่มก็เดินขึ้นไปบนบ้านเงียบๆใบหน้าแฟนต้าหงอยๆเศร้าๆจนคนเป็นพ่อเป็นเเม่สังเกตได้

"ม๊า ไอ้ลิงมันทำไมหงอยๆอย่างนั้น"ผู้เป็นพ่อพูดถามภรรยาที่กำลังมองแผ่นหลังลูกชายที่กำลังเดินขึ้นบ้านไป

"เห็นเมื่อวาน ภูมาบ้านเราแล้วบอกว่ากำลังทะเลาะกันอ่ะป๊า"

"ป๊า ม๊าว่าคืนกุญแจรถมอไซน์ให้ลูกเถอะ ม๊าว่าทำโทษมันนานแล้ว"

"อืม เดี๋ยวพรุ่งนี้ป๊าจะคืนให้"

เช้า

"ต้าเดินมานี่หน่อย"ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นจากห้องนั่งเล่นขณะดูทีวีอยู่

"มีไรครับป๊า"เด็กหนุ่มที่อยู่ในชุดนักเรียนใบหน้ามีสภาพอิดโรยเดินมาหยุดยืนข้างๆผู้เป็นพ่อ

"อ่ะนี่กุญแจ"

ทันทีที่ผู้เป็นพ่อยื่นกุญแจให้แฟนต้าก็เผยยิ้มออกมาเพราะตั้งเเต่เลิกกับภูผาวันนั้นรอยยิ้มที่ไม่ฟื้นก็แทบจะไม่มี

"ขอบคุณครับป๊า"เเฟนต้ายกมือไหว้พ่อก่อนจะออกมาปัดฝุ่นลูกรักแล้วขับไปโรงเรียนด้วยอารมณ์ขุ่นมัว คนมันเลิกกันจะเศร้าก็คงไม่เเปลกแต่สุดท้ายเรื่องทุกอย่างมันก็จะผ่านไปแแต่ไม่รู้มันจะนานอีกเท่าไรเเค่นั้นเอง รักแรกก็ยั้งงี้เเหละ

แฟนต้าดับมอไซน์MSXตัวเองลงก่อนจะเดินมาเช็คชื่อคนที่มาสาย   ตลอดที่คบกับภูผาเเฟนต้ามาเช้าตลอด พอมาวันนี้เด็กหนุ่มกำลังกลับไปวงจรชีวิตเดิมๆ มาโรงเรียนสายสนิทกับอาจารย์ฝ่ายปกครอง

"อ้าว ไม่ได้เจอกันนาน เลยนะโพธิพงค์"อาจารย์ฝ่ายปกครองเจ้าเก่าเจ้าเดิมทักเเฟนต้าขึ้นทันที

"กลัวอาจารย์ลืมไง เลยหาเรื่องมาโรงเรียนสาย"แฟนต้าพูดบอกอาจารย์ยิ้มๆ

"หาเรื่องตื่นสายน่ะสิ"

"โด่ว อาจารย์อย่าเอาเรื่องจริงมาพูด"เเฟนต้าพูดบอกอาจารย์ยิ้มๆก่อนจะเดินไปยังตึกเรียนที่ต้องเรียนคาบเเรก

"เดี๋ยว อย่าพึ่งไป!!"เสียงเข้มของใครสักคนดังขึ้นทางด้านหลัง

แฟนต้าชะงักกับเสียงนี้ทันทีเเต่ไม่ได้หันไปมองเด็กหนุ่มก้าวขาขึ้นบรรไดทันที

"เดี๋ยว กูบอกมึงว่ายังไงนะเมื่อกี้"ภูผาพูดขึ้นเสียงดุ   ถ้าแต่ก่อนที่ภูผากับเเฟนต้าไม่ถูกกัน   ถ้าภูผาพูดน้ำเสียงเเบบนี้แฟนต้าจะไม่รู้สึกอะไรเลยแต่ตอนนี้มันไม่ใช่

 เเฟนต้าฟังและได้ยินเและตอนนี้คนยืนฟังกำลังยืนเจ็บอยู่กับท่าทางตะคอกของภูผาแต่แฟนต้าก็ยังเป็นเเฟนต้าเด็กหนุ่มเก็บซ้อนอารมณ์ทุกอย่างเเล้วเดินหน้าบึ้งขึ้นบรรไดต่อ

จนภูผาที่โมโหจริงๆแล้ว กระชากตัวเเฟนต้าที่กำลังก้าวขึ้นบันไดลงมา
ตัวเด็กหนุ่มชนเข้ากับเเผลงอกภูผาอย่างจังทางด้านร่างกายไม่ได้เจ็บอะไรหรอกแต่ใจนี่สิภูผาไม่เห็นต้องรุนเเรงเลย

เหมือนคนที่ยืนอยู่ไม่ใช่ภูผายังไงไม่รู้


ภูผาดึงเด็กหนุ่มเข้ามากอดขณะที่ตรงทางขึ้นตึกเรียนที่ตรงนี้ไม่มีคนเพราะตอนนี้มันคือเวลาเรียนเเฟนต้าดิ้นไปมาอย่างไม่ยอมเเพ้เเละภูผาก็กอดรัดแน่นกว่าเดิม

"หยุดดิ้น ถ้ามึงไม่หยุดกูจะกอดมึงให้กระดูกหักคาอกกูเลย"

"พี่นั้นเเหละปล่อย!"

"ไม่!! "

"พี่ภู!!"

"เมื่อวานเห็นกูกับเบลล์แล้วไม่หึงอะไรหน่อยหรอ"ภูผาพูดขึ้นขณะที่ยังกอดเเฟนต้าอยู่ที่อกภูผาพูดทีเล่นทีจริงเหมือนไม่จริงจังอะไรมาก

"ไม่"แฟนต้าตอบเสียงเเข็งเด็กหนุ่มมีท่าทางเย็นชา

เงียบกันทั้งคู่

"ตกลงเราเลิกกันจริงๆหรอ"คราวนี้ภูผาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแล้วอมยิ้มมองลงมาที่เเฟนต้า

เด็กหนุ่มชะงักอึ้งเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของภูผาที่กำลังมองมันเป็นเรื่องตลก ภูผากำลังคิดอะไรอยู่คิดว่าคำพูดวันนั้นเเฟนต้าพูดเล่นหรอ ภูผาคิดว่าวันนั้นมันคงจะไม่เป็นอะไรเลยหรอ เลยปล่อยให้เเฟนต้าเสียใจอยู่คนเดียว

เด็กหนุ่มอยู่ในอ้อมกอดภูผาน้ำตาลื้น
ภูผาที่เห็นเเฟนต้าน้ำตาคลอก็ชะงักทันทีภูผาเเค่เเกล้งประชดเล่นๆเอง ภูผายังคิดว่าตนไม่ผิดเรื่องเนเน่มากพอที่จะเลิกกับเเฟนต้าสักนิด มันเรื่องเล็กนิดเดียวและ      งี่เง่ามากแล้วไอ้ที่วันที่ตกลงเลิกกับเเฟนต้าวันนั้นเเค่อยากให้เด็กหนุ่มใจเย็นก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยเครียร์กันแต่เช้า

แต่วันนั้นภูผาเห็นเเฟนต้าพูดขึ้นเหมือนรังเกียจตนไงเลยหาเรื่องมาประชดแล้วทำทีเป็นสนิทสนมกับเบลล์แต่วันนี้ภูผาตั้งใจจะมาปรับความเข้าใจแล้ว

ภูผาเช็คน้ำตาเเฟนต้าออกขณะที่สายตาเด็กหนุ่มมองมาที่ภูผาแฟนต้ากำลังมองมาด้วยความตัดพ้อ

"นี่พี่เห็นมันเป็นเเค่เรื่องนิดเดียวเองหรอ ?! พี่เห็นคำพูดที่ผมพูดวันนั้นเป็นแค่เรื่องเล่นๆหรอ"แฟนต้าพูดไปน้ำตาคลอไปด้วย

"ต้ามึงอย่างงี่เง่าได้ไหม กูแค่ยังไม่บอกเลิกเน่เพราะเค้ากำลังแย่อยู่กูก็ไม่อยากให้เค้าหนักใจเลยยังไม่เลิก แล้วที่กูโกหกมึงกูก็เเค่อยากให้มึงสบายใจไงแล้ววันนี้กูก็มาง้อมึงแล้วไง"

"พอ อึก เถอะพี่ ไม่มีประโยนช์อะไรที่ต้องมานั่งอธิบายเรื่องของเรามันจบไปตั้งเเต่วันนั้นเเล้ว!  พี่ก็ไปหาพี่เบลล์อะไรของพี่เหอะ อึก "เเฟนต้าพูดไปสะอื้นไห้ไป

จนภูผาใจกระตุกทันที
"ไม่ กูไม่เลิก มึงอ่ะงี่เง่า"

"ผม ไม่ดีเองก็ได้ เรื่องนี้ผมผิดเอง พอใจพี่เเล้วใช่ไหม ต่อไปก็เลิกยุ่ง!เลิกเจอ!กับผมสักที"

"มึงทำไมอยากเลิกจังว่ะกูทำผิดขนาดนั้นเลยหรอ"ภูผาถามอย่างไม่เข้าใจ

แต่คนที่ยืนฟังอยู่ยิ่งเจ็บกับคำถามนี้อีกคนเสียใจจะเป็นจะตายแต่อีกคนมองมันเป็นเรื่องแค่นี้

"'พี่คิดเอาเองเถอะ "เเฟนต้าว่าจบก็ผลักอกภูผาออกแรงๆแล้วเดินขึ้นอาคารเรียนด้วยเเผ่นหลังที่สั่นเทา

สองอาทิตย์ผ่านไป
ภูผาและเเฟนต้าเลิกคุยกันจริงๆและก็มีเจอกันบ้างทุกวันถ้าถามว่าเเฟนต้าเสียใจไหมตอนนี้เเฟนต้ายังเสียใจอยู่ทุกวันยังคิดถึงอยู่ทุกวันแต่ก็คงทำได้เเค่นี้เเหละ

"ไอ้ต้า เมื่อคืนกูพึ่งออกของมาใหม่ตัวนี้ มานา..... "ไม่ทันทีเเชมป์จะพูดเรื่องเกมกับ เเฟนต้าจบก็เห็นภูผาเดินถือน้ำให้เบลล์ทั้งคู่เดินผ่านกลุ่มเเฟนต้าไปพอดี

แฟนต้ามองสองคนนั้นที่กำลังเดินผ่านตนไปภูผาทำเหมือนคนไม่รู้จักกันเลยยิ่งตอกย้ำให้เด็กหนุ่มรู้สึกปวดที่ใจขึ้นมาทันที

ตอนนี้เรื่องของภูผาสารวัตรนักเรียนกับเบลล์ทุกคนในโรงเรียนต่างคิดว่าเป็นเเฟน กันไปแล้วเพราะตั้งเเต่เลิกคุยกันไปกับเเฟนต้าภูผาก็ไปส่งเบลล์ที่บ้านเกือบทุกวัน

เลิกเรียน

"ไอ้ต้า วันนี้พากูไปซื้อรองเท้าที่ห้างหน่อยนะ"แชมป์พูดขึ้นขณะเก็บสมุดใส่กระเป๋า

"อืม"

แชมป์และเเฟนต้าทันทีที่ถึงห้างก็ไปซื้อรองเท้าทันทีก่อนจะมากินไอศรีม

" ไอ้ต้าๆ มึงดูคนนั้นดิ โครตขาวเลย"แชมป์มองเด็กผู้หญิงผิวขาวตัวเล็กกำลังนั่งลงที่ร้านไอศรีมที่ตนนั่งอยู่แชมป์มองตาระห้อย

เเฟนต้าก็มองผู้หญิงคนที่ตัวเล็กๆอยู่เหมือนกัน"เออ โครตน่ารักเลย"เเฟนต้าพูด กับเเชมป์แต่ตาหันไปมองเด็กผู้หญิงคนนั้นตาเป็นประกาย วิ้งๆ

"เอ้า เเชมป์!!!"จู่ๆเสียงใครสักคนก็ดังขึ้น
แชมป์กับเเฟนต้าหันไปมองทันที

"เอ้า  เฮี้ยก้อง"ทันทีที่เเชมป์เห็นรุ่นพี่ที่รู้จักกันมาตั้งเเต่แชมป์3ขวบก็พูดทักขึ้นอย่างสนิทสนม

"เฮีย แชมป์ เฮีย ไม่ใช่เฮี้ย ออกเสียงให้มันชัดๆ "ก้องรุ่นพี่ของของแชมป์ก็พูดขึ้นอย่างสนิทสนม

"อ่อ ขอโทษคร้าบ เเซวเล่นนะเฮีย"

"เออ ไม่เป็นไรหรอก กิตติสัส "

"เออ ผมชื่อกิตติคุณครับ  กิต ติ ศักดิ์"แชมป์พูดเเก้ต่างให้ชื่อจริงตัวเองทันทีเพราะก้องเอาชื่อจริงตนมาล้อ

"เออ แล้วนี่พี่มากับใครอ่ะ"แชมป์พูดถามก้องรุ่นพี่ที่สนิมกันตั้งแต่เด็กๆเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันก้องเกิดก่อนเเชมป์2ปี ตอนนี้เรียนปี1

"มากับน้อง นั้นไง! ไอ้ตัวเล็ก!!"ก้องว่าจบก็โบกมือให้น้องสาวตัวเเสบทันที

"ห๊ะ นั้นน้องสาวเฮียอ่อ"แชมป์เเทบไม่เชื่อหูตัวเองก็คนที่กำลังโบกไม้โบกมืออยู่คือผู้หญิงผิวขาวตัวเล็กๆคนที่เเชมป์มองตั้ง     นานอ่ะดิ

"เออ ดิน้องต่างแม่อ่ะ"ก้องพูดอธิบายให้แชมป์ฟัง แชมป์ไม่เคยเจอกัส หรอก        เพราะกัสอยู่กับพ่อแท้ๆของก้องแต่ทั้งคู่ก็ติดต่อคุยกันเหมือนพี่น้องกันธรรมดา

"เฮีย ชวนน้องเฮียมานั่งด้วยกันก็ได้นะ ดูดิที่ว่างเต็มเลย เนอะ ต้าเนอะ"แชมป์พูดเสียงเรียบก่อนจะขยิบตาให้เเฟนต้า

"เฮ้อออ กูนึกว่าจะให้กูเป็นอากาศ"เเฟนต้าคิด

"เออ ครับๆ"เเฟนต้าบอกก้องออกไปทันที
ก้องทันทีที่มองหน้าเด็กผู้ชายที่เป็นเพื่อนของแชมป์ก็ชะงักมองตาค้าง ผู้ชายอะไรทำไมน่ารักสัสๆ ผิวขาวเนียนริมฝีปากอมชมพูจนก้องมองตาค้าง

"เออ เฮีย อย่ามองเพื่อนผมนาน เดียวมันก็ท้องหรอก"แชมป์พูดขัดขึ้นทันทีขณะที่เเฟนต้าก็ งง กับสายตาที่ก้องกำลังมองตน

"เออ เดียวกูเรียก กัส มานั่งนี่"ก้องว่าจบก็เดินไปหาน้องสาวต่างเเม่เพื่อเรียกมานั่งกับพวกแชมป์

"พี่ก้องนั่งกับไอ้ต้า ส่วนน้องกัสมานั่งกับผม"แชมป์จัดที่นั่งทันทีที่ก้องชวนน้องสาวมานั่งที่โต๊ะ

"มึงหยุดความคิดมึงเลยนะแชมป์ ถ้ากูเห็นมึงแต๊ะอั๋งน้องกูเเม้แต่ขี้เล็บกูฆ่ามึงเเน่"ก้องที่หวงน้องสาวมากๆก็ชี้หน้าแชมป์อย่างเอาเรื่อง ถ้าปกติก้องจะไม่ยอมให้กัสนั่งกับผู้ชายคนอื่นหรอกถึงตนจะรู้จักกันมานานอย่างเเชมป์ก็ตาม แต่มันก็เป็นโอกาศที่ดีที่จะได้นั่งกับเด็กผู้ชายชุดนักเรียนผิวขาวกับแก้มน่าฟัดของเด็กคนนี้

ก้องลงไปนั่งข้างๆแฟนต้าก่อนจะส่งยิ้มกว้างมาให้เเฟนต้าแฟนต้าก็มองกลับคืนเหมือนกันแต่ก้องก็ไม่ได้พูดอะไรเอาแต่นั่งจ้องแฟนต้าจนคนที่ปากไวเป็นทุนเดิมต้องพูดถาม

"พี่มองหน้าผมทำไม! มีไรป่ะพี่"เด็กหนุ่มถามอย่างที่ใจอยากรู้

"น้องน่ารักจัง"ก้องพูดอย่างเพ้อๆ ใบหน้าคมที่กำลังมองที่เเฟนต้ากำลังบอกว่ากำลังหลงเสนห์เด็กตรงหน้าคนนี้อย่างจัง

แฟนต้าอ้าปากค้าง ทั้งเเชมป์และกัสน้องสาวของก้องยังหันมามอง

 

พี่ก้องงงง ทำไมถึงรุกน้องเร็วจัง55555

อิภูหายไปไหน มาคุมเมียด่วน #แต่เค้าเลิกกันไปแล้ว 

เม้นให้โหน่ยยยย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว