email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ชื่อตอน : +++++++++++++ตอนที่ 15

คำค้น : ตัวขัดดอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2560 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
+++++++++++++ตอนที่ 15
แบบอักษร

ตอนที่ 15

 

หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อคืน แดเนียลเจ็บจนไม่สามารถที่จะไปทำงานได้ จอมทัพจึงให้พักผ่อนไปก่อน แต่มีข้อแม้ว่าต้องอยู่ในคอนโดของร่างสูงเท่านั้น...

นายนอนพักอยู่ที่นี่แหล่ะ เดี๋ยวเย็นๆฉันจะรีบกลับมาหา มาทานข้าวด้วยกันร่างสูงพูดกับร่างที่นอนซมอยู่บนเตียงนุ่ม ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปและนั่งลงข้างเตียง

ทีหลังอย่าทำอะไรขัดใจฉันรู้ไหม หืมพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดกลับเต็มไปด้วยการคุกคาม ก่อนที่ริมฝีปากจะประกบกับคนที่นอนบนเตียงอย่างแผ่วเบา พร้อมเดินออกไป...

ปัง!”

เสียงประตูที่ปิดลงทำให้แดเนียลค่อยๆผ่อนคลายตัวเองจากอาการเกร็ง เขามักจะมีอาการเกร็งเสมอเวลาที่จอมทัพอยู่ในอารมณ์ไม่ดี สิ่งที่ร่างแกร่งทำให้มันทำให้แดเนียลทั้งกลัวทั้งรู้สึกแย่...

อยากออกไปจากสภาวะน่าอึดอัดนี่เต็มทนแล้ว...

เขาควรทำอย่างไรดี...

พลันในหัวก็นึกถึงคนๆนึงที่ไม่ได้คุยกันมานานแล้ว...

โอม...

มือที่สั่นน้อยๆค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นพร้อมเดินไปหยิบกระเป๋าที่อยู่บนโซฟาข้างนอกห้องแล้วต่อสายถึงคนที่ตนเองนึกถึงพอดี

...แต่ไม่ว่าจะทำยังไงอีกคนก็ไม่รับ

แดเนียลนอนขดบนโซฟาพร้อมโทรไปหาโอมอีกครั้ง ถึงแม้จะรู้สึกตัวรุมๆเพราะพิษไข้แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมพักผ่อน เขาก็แค่อยากระบาย...อยากคุยกับใครสักคนที่ไว้ใจได้...

แค่นี้เอง...

ความพยายามไม่เป็นผลสำเร็จเมื่ออีกคนเลือกที่จะตัดสายของแดเนียลทิ้ง...

 

 

 

 

 

 

 

โอมทั้งแปลกใจและดีใจที่โทรศัพท์ของเขามีคนโทรเข้ามาแล้วคนๆนั้นก็ไม่ใช่ใคร คือแดเนียล...คนที่เขาทั้งรักทั้งตามจีบมาเป็นปี แต่วันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกทำให้โอมต้องตัดใจ

เขายังจำได้ดีวันนั้น...เจ้านายคนใหม่...จอมทัพเดินเข้ามาหาพร้อมบอกว่าตนเองเป็นเจ้าของทั้งหัวใจ...และร่างกายของแดเนียล แวบแรกตนก็ไม่เชื่อแต่เมื่ออีกคนโชว์หลักฐานที่ว่ามีแดเนียลในอ้อมกอดบนเตียงซึ่งเปลือยท่อนบนกันทั้งคู่แล้วมีผ้าห่มคลุมกายด้านล่าง ถึงไม่บอก โอมก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

ฉันหวังว่านายคงเข้าใจสถานะของฉันกับแดเนียลนะ นายคงไม่โง่เกินไปใช่ไหมจอมทัพพูดออกมาด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ

“…ครับ

แล้วเป็นไปได้ฉันก็หวังว่านายคงไม่เสนอหน้ามาหาเมียฉันหรือคุยนอกเหนือจากงานหรอกนะ พอดีฉันมันคนขี้หึงน่ะ

“…”

อ้อ อีกอย่างนึงที่จริงนายคงไม่ได้ทำงานร่วมกับแดนสักเท่าไหร่หรอกนะ ผัวเมียก็ต้องอยู่ใกล้ๆกัน อยู่ด้วยกัน เขาต้องตัวติดกับฉันตลอดเวลา นายก็อย่าเสนอหน้ามาให้เห็นล่ะ

จบประโยคนั้นจอมทัพก็เดินออกไปทิ้งให้ใครอีกคนต้องเจ็บช้ำในใจที่รู้ว่า...คนที่ตนเองรัก...มีเจ้าของหัวใจแล้ว...

เพราะเหตุนี้เขาถึงไม่ยอมรับสายโทรศัพท์อีกคนและต้องตัดสายทิ้งในตอนสุดท้าย เขาอยากลืม....

และตั้งแต่ตอนนั้นจู่ๆเขาก็ได้รับคำสั่งด่วนให้ตามราฟาเอลไป และก็ไม่ได้พบเจอหรือพูดคุยกับแดเนียลอีกเลยนับตั้งแต่ตอนนี้

.

 

.

 

.

 

.

 

.

แดเนียลรู้สึกตัวตอนเกือบกระทั่งเที่ยงกว่าแล้ว และเนื่องจากยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้า สองขาจึงเดินเข้าไปในครัวอย่างยากลำบากก่อนที่จะทำอาหารง่ายๆอย่างต้มมาม่ากินพอประทังความหิว เมื่อกินเสร็จก็เดินไปที่ตู้ยาในห้อง ก่อนจะหยิบยาแก้ปวดหัวและลดไข้มากิน ยังไงเจ้าตัวก็อยากหายป่วยให้เร็วที่สุด เพราะถ้ายังไม่สบายอยู่แบบนี้ มีหวังได้นอนที่คอนโดแห่งนี้อีกคืนแน่ๆ

พลันเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หน้าจอโชว์รายชื่อที่เจ้าของเครื่องไม่อยากรับมากที่สุด

...จอมทัพ...

ถึงจะไม่อยากรับสายอีกคนยังไง แต่ก็ต้องจำใจรับอยู่ดี

ครับ

เป็นยังไงมั่งจอมทัพเอ่ยถามขึ้นมา

ดีขึ้นแล้ว

กินข้าวหรือยัง

ครับ

กินกับอะไร?”

มาม่าครับ

ข้าวข้างล่างก็มีไม่สั่งขึ้นมากิน!”เมื่อได้ยินว่าอีกคนกินอะไรก็ชวนให้หงุดหงิดจริงๆ ข้าวดีๆมีทำไมไม่สั่งขึ้นมากิน ไม่สบายอยู่กินอะไรไม่กินมากินมาม่าเนี่ยนะ!

“…”

แดเนียล!”

แค่นี้ล่ะ ผมปวดหัวอยากนอนแล้วพูดจบก็รีบตัดสายอีกคนทิ้งทันที

เฮ้อ เมื่อไหร่จะพ้นจากนรกขุมนี้ไปได้สักทีถอนหายใจออกมาพร้อมรำพึงรำพันกับตนเองด้วยความทุกข์ใจ

 

 

 

 

 

 

ฝั่งจอมทัพเมื่ออีกคนตัดสายทิ้งก็ยิ่งโมโหมากขึ้น แต่ครั้นจะโทรซ้ำไปอีกรอบก็ใช่เรื่อง จึงเอาอารมณ์หงุดหงิดนั่นมาลงที่งานทันที ร่างสูงเร่งทำงานของวันนี้ให้เสร็จเร็วๆเพื่อที่จะรีบกลับคอนโดไปดูคนไม่สบาย แต่ก็ชะงักเพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา แวบแรกคิดว่าแดเนียลโทรมาหา แต่ความคิดนั้นก็พลันสลายไปเมื่อเห็นหน้าจอขึ้นชื่อคู่นอนสมัยตอนไปเรียนต่างประเทศอีกคน

...ไมเคิล...

ที่รัก ทำอะไรอยู่เสียงใสพูดออกมาอย่างร่าเริง

นายโทรมามีอะไร ไมเคิล

เย็นชาจังนะ ผมมาเที่ยวที่ไทยน่ะ  คุณว่างมาเจอผมไหม ผม...คิดถึงคุณจอมทัพหยุดชะงักไปนิด ก่อนที่จะคิดตอบไป

กี่โมง

อืม งั้นเย็นนี้มาเจอกันที่xxxนะ ผมอดใจรอไม่ไหวแล้ว

ก็ดีเหมือนกัน กินของเดิมๆซ้ำทุกวันมันก็เบื่อ ลองกินของใหม่ๆดูบ้างจะได้ไม่จำเจ...

คงไม่มีอะไรต้องห่วง ก็ในเมื่ออีกคนยังทำท่าไม่อยากจะสนใจเขาเลย...

 

 

 

 

 

 

 

แดเนียลนอนมองนาฬิกาที่ตอนนี้บ่งบอกเวลาว่าสองทุ่มกว่าแล้ว แต่จนป่านนี้เจ้าของห้องก็ยังมาไม่ถึงห้องของตน เขาอยากจะกลับบ้านเต็มทนแล้ว ไหนจะหิวอีก เพราะอีกคนบอกให้รอ ให้รอทั้งกินข้าวเย็น ให้รอทั้งเพื่อที่จะกลับมาเจอ แดเนียลไม่กล้าเสี่ยงกลับบ้านเพราะกลัวจะไปขัดใจอีกคนเข้า และอีกอย่างสภาพร่างกายเขาตอนนี้ก็ไม่ค่อยไหวจริงๆ เดินแต่ละทีเต็มไปด้วยความยากลำบาก 

อีกนิดเดียว....

สายตาเหม่อสักพักใหญ่ๆจนกระทั่งผล๊อยหลับลงไปอีกครา...

สามทุ่ม....

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว