ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่4 ติดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2560 15:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 ติดใจ
แบบอักษร

  ร่างสูงนอนอยู่บนเตียงหลับสนิบ แต่ทว่า เวลาตีห้า เป็นเวลาที่เขาต้องตื่นเพื่อที่เตรียมตัวเดินทางกลับเชียงใหม่ เขาตื่นเองโดยไม่ต้องพึ่งคนสนิท เพราะเวลานี้เขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียงคนเดียว

       อภิวัฒน์จดจำความรู้สึกที่เขาได้เป็นคนแรกของผู้หญิงที่สมัครใจยอมขึ้นเตียงมาพลีกายให้เขาได้เสพสุขเรือนร่าง มือใหญ่ยื่นมือควานหาผู้หญิงที่เขาไม่รู้จักชื่อ แต่ทว่ากลับไร้ร่องรอยของนางฟ้ายามราตรี อภิวัฒน์ลุกขึ้นนั่ง ยกมือบีบขมับ  

"หายไปไหน...ฉันยังไม่รู้จักชื่อเธอเลย อยากจะซื้อเธอต่ออีกสักคืนสองคืน ไม่น่ารีบกลับ...หึ "ยกยิ้มมุมปาก

    ร่างสูงลุกนั่ง ดึงผ้าห่มคลุมกายออกทันที บนที่นอนนุ่มๆไร้ผ้าห่มผืนสีขาว ดวงตาคมเข้มเบิกกว้าง ร่องรอยสวาทที่เขาทำกับเธอเด่นชัด บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดนั้นมีรอยเลือด อภิวัฒน์ถอนหายใจยาว เป่าลมออกปาก 

"พู่...."แล้วก็สลัดความทรงจำอันแสนเร่าร้อนทิ้งไปจากสมอง เขามีอะไรกับเธอโดยไม่ใช้เครื่องป้องกัน ทั้งที่อภิวัฒน์ระวังตัวเรื่องความปลอดภัยมาตลอด

"คิดมากน่า....หึ.."บอกตัวเอง

    มือใหญ่ดึงเสื้อคลุมมาใส่ เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังรัว คนตัวโตรู้ว่าใครจึงรีบเดินไปเปิดให้คนสนิทเข้ามา

"ตื่นแล้วเหรอครับ"

"อืม...มีอะไร  เอ้อ...นายเห็นผู้หญิงสวยๆตัวเล็กๆเดินออกไปจากห้องฉันหรือเปล่า..."อภิวัฒน์ถามนายยอด

"เห็นครับ..เธอน่าสงสารมาก "

"ฮ่าๆๆสงสารอะไร ผู้หญิงคนนั้นทำเพื่อแรกกับค่าตัว...มันเป็นงาน ...ที่ฉันถามไม่ใช่อะไร ว่าจะให้รางวัลพิเศษ ...ที่เอ่อ..."เขาหยุดพูดแล้วยิ้มเล็กน้อย 

"ผมว่าคุณวัฒน์เข้าใจผิด...คุณควรรับผิดชอบเธอ...ผู้หญิงคนนั้น..คือ..."

"ฉันเหนียวตัว จะไปอาบน้ำ นายไปเตรียมกาแฟดูแลเรื่องค่าห้อง เงินวางอยู่ตรงนั้น "อภิวัฒน์พูดตัดบท

"ครับ..แต่ว่า คุณวัฒน์น่าจะตามหาเธอนะครับ"

"นายยอด!!นายเป็นคนของฉันหรือเป็นคนของผู้หญิงคนนั้นกันแน่ นิสัยขี้สงสารอย่าเอามาใช้กับฉัน "นัยน์ตาคมดุ

     นายยอดเลยเดินไปหยิบซองเงินแล้วออกไปทำตามค่ำสั่งของเจ้านายทันที แต่ทว่า ยอดยังกังวลเรื่องความสัมพันธ์ของผู้หญิงที่เขาเรียกว่าคุณหนู กับเจ้านายว่าจะไม่จบอยู่แค่นี้แน่ๆ เพียงแต่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้นเอง  

          6.00น.น้ำตาลแอบย่องเดินเบาๆเข้าไปในบ้าน เพื่อหลบการตอบคำถาม ซักถามของน้าต่าย ถ้าเห็นเธอในสภาพแบบนี้ จะว่าเธอโชคดีก็ได้เพราะเธอรอดพ้นสายตาของน้า เดินเข้าไปในห้อง ปิดประตูล้อกแน่น รีบเข้าห้องน้ำอาบน้ำชำระล้างร่างกายอีกครั้งจนเธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังรู้สึกเจ็บแปล้บตรงจุดซ่อนเล้น มือน้อยกำแน่น ภาพของผู้ชายใจร้ายลอยเข้ามาในหัวของเธอ  น้ำตาไหลเอ่อล้นปลายหางตาที่เคยงดงามตอนนี้กลับหม่นหมอง 

     น้ำตาลกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างคนหมดแรง เธอร่ำไห้พึมพำด่าจนเสียงเล็กแหบแห้ง

[ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับฉัน ทำไมฉันต้องเจอเรื่องแย่ๆ เจอผู้ชายเลวๆอย่างคุณ ทำไม..คุณทำร้ายฉัน ทำลายชีวิตฉัน..ฮื่อ...  ] เธอจำเขาได้ดี เพราะคนสนิท

  ร่างน้อยอิดโรย แล้วก็หลับไป ไร้แรงกำลัง เธออ่อนล้าเกินจะทน   

      น้าต่ายรดน้ำต้นไม้เสร็จก็เดินขึ้นบ้าน จัดการทำอาหารเช้าไว้ให้หลานสาว นางมองนาฬิกาเวลาเจ็ดโมงเช้า โดยกิจวัตรประจำวัน น้ำตาลจะต้องตื่นมาช่วยนางทำขนม แต่ทว่าวันนี้ผิดปกติ นางจึงเดินไปดูหลานสาวที่ห้อง 

"น้ำตาล!! น้ำตาล!!...ตื่นหรือยัง...เป็นอะไรหรือเปล่า ...น้ำตาล!!"มือเคาะประตูเสียงดังจนคนตัวเล็กรู้สึกตัว แต่ทว่าร่างกายของเธอออ่อนล้าเกินจะทนลุกยืนหรือไปทำงาน 

"น้าต่าย..น้ำตาลไม่สบายค่ะ...ขอน้ำตาลนอนพักนะคะ...น้ำตาลไม่ไหวจริงๆ"

เธอตะโกนสุดเสียงตอบน้า

"ไม่สบายแล้วหายากินหรือยัง..."

"ยังคะ แต่นอนพักอีกสักนิดก็คงดีขึ้น"

"ได้ยังไงกัน..เอาอย่างงี้ เดี๋ยวน้าไปเอายามาให้"

    นางเดินไปหยิบกล่องยา เดินมาเคาะประตูหน้าห้องหลานสาวอีกครั้ง ร่างน้อยค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงจนได้ เปิดประตูให้น้าต่ายเข้ามา แล้วรีบไปล้มตัวลงนอนบนเตียง 

"ไหน น้าดูซิ ตัวร้อนจี๋เลย ปวดหัวด้วยหรือเปล่า" นางเอามือทาบบนหน้าผากเนียนนุ่ม 

"ค่ะ.." คนตัวเล็กพยักหน้า

"กินยาแก้ไข้แล้วกัน..ไปทำอะไรมา เป็นเพราะโดนละอองฝนแน่ๆ เห้อ..."

    น้าของเธอหาน้ำหยิบยายื่นให้  น้ำตาลกินยาอย่างว่าง่าย แต่ทว่าสายตาของน้ากลับเห็นความผิดปกติบนผิวเนื้อตามต้นแขน และลำคอระหงส์ น้าต่ายคว้าเรียวแขนเล็กยกขึ้นดู แล้วจดจ้องรอยแดงบริเวณลำคอของน้ำตาล

"รอยอะไร..."

"อ๋อ...น้ำตาลคงแพ้ครีมกันแดด ทาเยอะเกินไป ไม่มีอะไรหรอกค่ะ " เธอรีบเคลื่อนตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมจนถึงปลายคาง  เหลือแต่ใบหน้า

"แพ้ครีมกันแดดงั้นเหรอ ที่หลังก็ทาน้อยๆ น้าไม่กวนแล้ว ถ้าอาการไม่ดีขึ้น น้ำตาลอย่าฝืน น้าจะพาไปหาหมอ " แววตาของนางสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามหลานสาวต่อ

"ค่ะ...ขอบคุณน้าต่ายมากนะคะ  น้ำตาลโชคดีจัง ที่มีน้าต่ายอยู่ด้วย น้ำตาลรักน้าต่ายเหมือนแม่คนนึง "เธอยิ้มให้เล็กน้อย

"น้าก็รักน้ำตาล พักผ่อนเถอะ "

"ค่ะ" 

       โรงแรมแกรด์นรอยัลซิตี้ 14.00น ห้องจัดเลี้ยง

     เกวกำลังขะมักขะเม้นกับการทำงานวันแรกในโรงแรมระดับหกดาวที่เธอกับเพื่อนมาสมัคร แต่ทว่าน้ำตาลกลับไม่มาทำงาน ทั้งที่นัดกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ

  เธอเลยโทรหาเพื่อน เพราะหัวหน้างานคอยจี้ถามหา ตื้ด.....

"รับสิตาล..ทำอะไรอยู่...ช้าจังเลย"

[ตาล...แกหายไปไหนเนี้ยะ...ที่มหาวิทยาลัยก็ไม่เห็น แถมยังไม่มาทำงานอีก เมเนเจอร์ถามหาใหญ่เลย ]

[เกว..ฉันๆ..ไม่สบาย]

[เฮ้ย..เป็นไรอ่ะ เมื่อวานยังดีๆอยู่เลยนี้ เป็นไง น้าต่ายบ่นหรือเปล่า พอแกกลับบ้านฉันก็รีบกลับเลยรู้ป่ะ ]

[มะไม่หรอก น้าต่ายไม่รู้ เอ่อ..เกว..ฉันจะไม่ไปทำงานพาร์ทไทม์ที่นั่นแล้วนะ ]

[อ้าว!!ทำไมล่ะ ก็ไหนอยากทำงานทึ่โรงแรมนี้ ความใฝ่ฝันของแกเลยไม่ใช่เหรอ

เฮ้ย...เป็นอะไร กินยาไม่เขย่าขวดรึไง  แล้ว...เมื่อคืนโอเคใช่ป่ะ วันหลังเราไปเที่ยวอีกมั้ย ]เกวพูดรัว 

[ไม่..ไม่!! ฉันจะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีก เข้าใจมั้ย!!..เกว...]

[แกเป็นอะไรเนี้ยะน้ำตาล !!]

[แค่นี้นะ ...ฉันปวดหัว ไว้เจอกันที่มหาลัยพรุ่งนี้เช้า]น้ำตาลกดวางสาย น้ำตาไหลลงบนหมอนจนเปียกชื้น เธอข่มตานอนจนหลับลงได้อีกครั้ง เพราะไม่อยากให้ภาพเหตุการณ์อันย่ำแย่สำหรับชีวิตเธอวนเวียนเข้ามาในสมอง

    เกวลินเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าตรงชายเสื้อ เธอรู้สึกแปลกๆกับเพื่อนสนิท

"อะไรวะตาล ฉันงงกับแกเลยจริงๆ เฮ้อ "

    เชียงใหม่   10.00น ห้องทำงานเจ้าของรีสอร์ทดุจตะวัน

  ร่างสูงยกมือบีบขมับนวดไปมา แล้วกอดอกยืนมองออกไปทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เขากวาดสายตามองดูคนงานก่อสร้างกำลังสร้างบ้านพักสำหรับนักท่องเที่ยว  รูปแบบการก่อสร้างบ้านสไตล์ล้านนาผสมผสานร่วมสมัย  ทว่าเขากลับต้องมาวิตกกังวลเพราะไม่เสร็จตามกำหนด รวมทั้งตกแต่งสวนก็ยังไม่ได้มีการดำเนินงาน  เขาเดินหมุนไปหมุนมาที่โต๊ะทำงาน แล้วตบโต๊ะดังปัง

"นี่มันอะไรกัน ...ผมไม่เข้าใจ คุณคุมคนงานของคุณยังไง คุณฉลอง!!"

"เอ่อ....ผม...คือ..ผม..ขอโทษครับพ่อเลี้ยง...ทางเรารีบเร่งแล้วนะครับ แต่กำหนดของคุณมันเร็วจนเกินไป บางทีอากาศก็ไม่เป็นใจครับ ผมพยายามแล้ว

ช่วงนี้ฝนก็ตกแทบทุกวัน "คุณฉลองผู้รับเหมาก้มหน้า

"นี่คุณฉลอง คุณโทษฟ้าโทษฝน!!"พ่อเลี้ยงอภิวัฒน์ว่าดักคอ

"มันเป็นเหตุสุดวิสัยครับ  แต่ทางเราไม่ได้นิ่งนอนใจ "คุณฉลองอธิบาย

"ผมไม่สน ผมจะปรับคุณ ถ้าคุณฉลองไม่อยากให้ผมปรับจนหมดตัวละก็ พยายามให้เสร็จเร็วที่สุด เชิญครับ "สายตาคมเข้มจ้องไปที่ประตู

"ครับ...พ่อเลี้ยง" คุณฉลองรับปากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

      คุณฉลองรีบเดินก้มหน้าออกไป เสียงสมาร์ทโฟนของพ่อเลี้ยงก็ดังขึ้น เขารับสาย กรอกเสียงทุ้มอย่างเบื่อหน่าย 

[ครับ..ริชซี่]

[วัฒน์...ทำไมคุณหนีกลับเชียงใหม่ละคะ ไหนว่าจะไปนั่งฟังเพลงด้วยกัน

ไม่แฟร์เลย ริชซี่คิดถึงวัฒน์ม๊ากมากค่ะ ]

[พอดีผมมีงานด่วน กลับไปกรุงเทพฯเที่ยวนี้ ผมจะยกเวลาให้ริชซี่หนึ่งวันเต็มๆ เพื่อเป็นการไถ่โทษ]

[ไม่ต้องหรอกค่ะ ...อีก1ชั่วโมง45 นาที ริชซี่จะถึงเชียงใหม่ วัฒน์มารับริซซี่หน่อยได้มั้ยคะ นะคะ...]น้ำเสียงออดอ้อน

[ครับ...ไม่เห็นจะต้องลำบากมาถึงเชียงใหม่]

[ไม่ลำบากเลยค่ะ เพราะว่าริชซี่คิดถึงคุณ แล้วเจอกันนะคะ ]เธอส่งเสียงจูบอันวาบหวิวมาตามสาย 

      มือใหญ่กดวางแล้วเก็บสมาร์นโฟนเข้ากระเป๋ากางเกง เขาถอนหายใจยาว ไม่ถึงสิบนาที  นายยอดคนสนิทเดินสวนทางกับคุณฉลองเดินเข้ามาในห้อง

  แล้วหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับคุณวัฒน์ "คนสนิทถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่..."

"เอ่อ..คุณวัฒน์ครับ...คือว่า..."

"นายยอด!!  ถ้าจะมาพูดเรื่อง ผู้หญิงคนนั้น...ฉันขอบอกเลยว่า อย่าพูดถึงอีก ฉันมีเรื่องต้องให้คิดมากมายอยู่แล้ว"

"แต่ว่า..เธอน่าสงสารมาก คุณเข้าใจเธอผิด ผมอยากให้คุณคิดไตร่ตรองให้ดี"

"  พอได้แล้ว!!  นายไปเอารถออก  ...ไปรับริชซี่ที่สนามบิน..."เสียงเข้ม ใบหน้าคมเข้มไม่สบอารมณ์ 

"ครับ...คุณ"

      คนสนิทรีบไปเอารถออกมารับเจ้านายหน้าเคร่งขรึมขึ้นรถ ร่างสูงก้าวเข้าไปนั่ง  เมื่อรถยนต์คันหรูขับเคลื่อนออกไป  วิวทิวทัศน์บนท้องถนนทำให้เขาเริ่มเข้าสู่ความเงียบ  ภาพของหญิงสาวที่เขาไม่รู้จักชื่อก็ลอยเข้ามา  อภิวัฒน์รู้สึกถึงความหอมหวาน ความสุขอย่างที่ผู้ชายทุกคนปรารถนา สัมผัสอันลึกซึ้งทำให้เขาพอใจอย่างบอกไม่ถูก  ยิ่งได้รู้ว่าเป็นคนแรกของเธอ เขายิ่งติดอยู่ในใจ  

      อภิวัฒน์หยิบสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วเลื่อนหน้าจอ หาเบอร์ของเพื่อน นิ้วใหญ่เลื่อนไป

เลื่อนมา  จนตัดสินใจโทรหาโอฬาร

[ เฮ้ย...ไงวะ ...นึกยังไงถึงได้โทรมา ไอ้คุณวัฒน์] โอฬารรับสาย

[เอ่อ...คือ...ฉัน...ฉัน...อยาก...]วัฒน์พยายามพูดเบาที่สุด

[เอ่อๆ ฉันๆ อะไรวะ นั่นแน...หรือว่า ติดใจผู้หญิงที่ฉันหาให้...เป็นไงสมราคาเปล่าวะ]โอฬารถามคาดคั้น การคุยโทรศัพท์ของเจ้านาย อยู่ในสายตานายยอด 

[ เออ...ฉันๆๆ..อยากพบผู้หญิงคนนั้นอีก]ตอบตะกุกตะกัก คนสนิทถึงกับกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ อภิวัฒน์เอามือปิดสมาร์ทโฟนแล้วถามคนสนิทเสียงเข้มทันที

"ยิ้มอะไร"

"เปล่าครับ คุณวัฒน์ อืม...ธรรมชาติข้างทางที่นี่สวยดีนะครับ.."

      คำตอบออกยียวนของนายยอด ทำให้พ่อเลี้ยงอภิวัฒน์ไม่โต้แย้ง เขากรอกเสียงพูดคุยกับเพื่อนอีกครั้ง

[สรุปยังไงครับ ไอ้คุณวัฒน์...พูดชัดๆอีกที]โอฬารย้ำเพื่อความแน่ใจ

[ฉันต้องการพบกับผู้หญิงคนนั้น นายต้องพาเธอมาให้ฉัน ฉันยินดีที่จะจ่าย] น้ำเสียงและแววตาของอภิวัฒน์จริงจัง 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว