ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ใจหน้อใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ใจหน้อใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 488

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ม.ค. 2560 21:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ใจหน้อใจ
แบบอักษร

ปล. คำหยาบอาจจะเยอะไปซักนิดนะคับ ต้องขอโทดด้วย ผมจะพยามรดลงนะคับ

 

ความรู้สึกผมตอนนี้พูดได้คำเดียวว่า อยากตาย  หลังจากทุกอย่างเกิดขึ้น บริเวณรอบๆตัวผม มันหนาวแปลกๆ 

คงเป็นเพราะสายตาเจ้าชายน้ำแข็ง ของคุณชายแม๊คที่มองมาทางผมตอนนี้  เอาไงดีจะทำไงดี ผมได้แต่คิดในใจ

มือผมเก็ง เหงื่อไหลซึบออกจากศีรษะ ขณะที่กำลังสับสน พี่แม๊คได้เดินตรงมาเรื่อยๆ 

"เอ้า!! น้องสุดสวย เป็นคนทำหรอเนีย แมะไม่น่าอายุสั้นเลย ผึงรู้จักกันแท้ๆ"

ไอ่พี่จอมบ้าทำไมพูดอย่างนั้นอ่า ปากเสีย จริงๆเลยอ่ะ ผมได้แต่ด่าตาพี่จอมอยู่ในใจ 

"คุณเป็นคนปามาหรอ" 

"เออ......." อืออ เอาไงดีอ่ะ อยากจะร้องไห้

"เออ... พี่ค่ะคือเพื่อนหนูมันหิวข้าวนะค่ะ เลยโมโหหิวไปนิดนึง" หลังจากซ๊อคกับเหตุการณ์เมือครู่ ปีโป้ก็มีสติ

เดินมาแก้ต่างให้ผม 

"โมโหหง โมโหหิว อะไรกันค่ะน้อง ทำแฟนพี่เจ็บ ขนานนี้ จะรับผิดชอบอย่างไรค่ะ"

พี่ดอกแก้ว(ท_ง) เดินมาข้วงแขนพี่แม๊ค แล้วพูดกับพวกผม ในเชิงหาเรื่อง

"ผมขอโทดครับ" ผมก้มหน้าพูดกับพี่แม๊ค โดยมีนางปีกับบอสซ้ำเบะปากมองบน ใสพี่ดอกแก้ว

"ใจเย็นๆนะแม๊ค มันเป็นอุบัติเหตุ น้องเค้าไม่ได้ตั้งใจ" พี่บีมเดินเข้าตบไหล่พี่แม๊ค แล้วพูดเพือทำให้ พี่แม๊คใจเย็น

โห รักพี่บีมจัง ผมคิดในใจ รอดไปได้ผมจะซื้อขนมไปประเคนถึงบ้าน เลยนะคับ

"หึ พรุ่งนี้ห้าโมงครึ่งรอฉันที่โรงรถ แหละห้ามหนี ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน" ผม งงในคำพูดของพี่แม๊ค จะให้รอทำไม จะฆ่าหมกป่าผมหรอ ม่ายยย

"แต่รถเมรมันจะหมดนะคับ หอผมอยู่ตั้งไกลจากมออ่ะ" ผมพูดโกหกเพือหลีกเลี่ยง

"ใช้ค่ะ พี่แม๊ค ถึงมันจะเป็นผู้ชายแต่ถ้ากลับดึกๆดืนๆ มันจะไม่ดีนะ" บอสซ้ำช่วยพูด

"เอ้าอิป๊อก มันก็กลับกับเราทุกวันนี้น่าอิบอสซ้ำ" อิปี!!!!!!!!!!! มึงช่วบโง่ให้ถูกเวลาได้ม่ายยยยยย ผมได้แต่ด่านางปีโป้ในใจ 

พร้อมกับมองตาขวางใสมัน 

"หึ....ตามนี้" พี่แม็คพูดเสร็จก็เดินจากไป

"แม๊ค รอแก้วด้วย"

"เอาๆ ในเมือทุกอย่างเครียรแล้วก็ ซ้อมต่อได้" พี่จอมพูดขึ้นหลังจากพี่แม๊คเดินออกไป

ทุดอย่างเริ่มเป็นปกติ หลังจากมีการแข่งบาสเกิดขึ้น 

"หนี้!!! อิปีมึงช่วย โง่ให้ถูก เวลาได้ไหมค่ะ โอ้ย ปวดหัวกับแก จริงๆเลย"

"ฉันจะไปรู้หรอย่ะ" 

"พอๆกลับหอกันเถอะ คืนนี้ยังต้องติวหนังสืออีก อย่าผึงคิดเลย"

"ป๊อกถ้าแกตาย ขึ้นมา" ปีพูดเสียงเศร้าจนผมนึกกลัว 

"ของทุกอย่างที่อยู่ในห้องแก ฉันขอนะ"

"อีนางปีโป้!!!! " 

"อร้ายกลัว แล้วค่าาา" ถึงจะมีเรื่องเครียดต่างๆมากมาย แต่ก็มีพวกนางนี้แหละทำให้มันเป็นเรื่องตลกได้เสมอ 

พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น กับชีวิตผมก็คงต้องปล่อยให้เป็น เรื่องของอนาคตแหละกัน 

.

.

.

.

.

.  

 

ผมไม่แน่ใจว่า แต่งครั้งแรกถูกใจรึป่าว ถ้าผมยังไม่ท้อจะแต่งต่อให้จบนะคับ  (^-^)

 

 

ความคิดเห็น