ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2560 18:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 21
แบบอักษร

“อืม” ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกแรกคือความปวดหัว ผมพยายามไล่ความมึนงงออกไปและจะขยับตัวแต่ขยับเพียงนิดก็ทำให้มันรวดร้าวไปทั่วทั้งร่าง ผมนิ่วหน้าพลางนอนนิ่งๆเหมือนเดิม สายตามองอยู่ที่เพดานห้องก่อนจะรับรู้ว่ามันไม่ใช่ห้องของผมทั้งที่บ้านและคอนโด ผมกวาดสายตามองไปทั่วห้องพยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น

ผมไปผับกับพี่โซน ถูกจินบังคับให้ดื่ม โดนมอมยาและโดนลากไปแต่จินมาช่วยไว้และ...

หน้าร้อนวาบเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงเปิดประตูทำให้ผมหันไปมองพบกับตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมมานอนนิ่งอยู่บนเตียงนี้ เจ้าตัวมองผมพลางเดินมานั่งข้างๆบนเตียง

“เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงทุ้มเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเหมือนกับนัยน์ตาที่สื่อออกมา ผมนิ่งไปนิดก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม

“กะ ก็ปวดตัวแล้วก็ปวดหัว” เมื่อกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า ตื่นนอนก็บ่ายโมงกว่า

“ไม่สบายงั้นหรอ” จินถามแบบไม่ต้องการคำตอบ ก้มเอาหน้าผากตัวเองมาสัมผัสกับหน้าผากผม

“ ! ” ผมนิ่งค้างเมื่อสบกับสายตาคมระยะประชิด นัยน์ตาสีฟ้าทอประกายอ่อนโยนจนผมรู้สึกเขินนิดๆยิ่งบวกกับเรื่องเมื่อคืนแล้วด้วยตัวแทบจะระเบิด

“ก็ไม่ร้อนนะ แต่ทำไมหน้าแดงเชียว” ร่างสูงพึมพำแล้วกดริมฝีปากลงมาตรงมุมปากผมอย่างแผ่วเบาก่อนจะผละออกมาช่วยประคองตัวผมให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

“งั้นเดี๋ยวกินข้าวกินยาหน่อยนะ” จินพูดแต่สายตาแพรวพราวที่มองต่ำกว่าใบหน้าทำให้ผมมองตามก่อนจะรีบตะครุบคอเสื้อข้างหนึ่งที่กว้างมากจนหลุดโชว์ลาดไหล่ขาวประดับด้วยรอยแดงจ้ำๆเต็มไปหมด ผมเงยหน้ามองจินอย่างคาดโทษเพราะที่มองผ่านๆในเสื้อเมื่อกี้มีรอยแบบเดียวกันไปทั่วบริเวณ เจ้าตัวทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินออกไป

ผมนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ถ้าตอนนั้นผมไม่เมาคงจะมีเรี่ยวแรงทำอะไรมากกว่านี้แน่ นึกแล้วก็เจ็บใจชะมัด หวังว่าพี่โซนคงจัดหนักจัดเต็มนะ

“เป็นอะไร? ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ผมที่คิดอะไรเพลินๆสะดุ้งอย่างตกใจเมื่อร่างสูงเอ่ยทัก ในมือถือถาดอาหารพร้อมยาเดินเข้ามาแบบไม่ให้สุ่มให้เสียง แล้ววางถาดบนโต๊ะข้างเตียง

“ห๊ะ?” ผมทำหน้าเหรอหราเพราะไม่ทันฟังว่าจินพูดอะไร

“เป็นอะไร ทำหน้าอย่างกับจะไปฆ่าคนงั้นแหละ” จินนั่งลงบนเตียง มือหยิบถ้วยข้าวต้มมาคนให้หายร้อน

“เปล่า ก็คิดอะไรไปเรื่อย” ผมตอบก่อนจะอ้าปากรับช้อนข้าวต้มที่ถูกเป่าจนอุ่น เคี้ยวๆไปไม่ทันไรอีกคำก็มาจ่ออยู่ตรงปาก ผมเบี่ยงหน้าหลบรีบกลืนข้าวที่อยู่ในปากให้หมดก่อนพูด

“ผมกินเอง” ผมยื่นมือจะเอาชามข้าวจากจินแต่มือใหญ่เลื่อนไปอีกทางจนผมเอื้อมไม่ถึง

“กินไปเถอะน่า เดี๋ยวสามีคนนี้จะบริการเอง” ผมอ้าปากจะแย้งก็แย้งไม่ได้เพราะมันเป็นความจริง จินคงเดาความคิดผมออกเลยเลยหัวเราะเบาๆแล้วป้อนข้าวต่อ

“หึๆ ถ้ามันไม่ชัดเจนตรงไหนบอกได้นะ ฉันพร้อมเสมอ” ผมถลึงตาใส่จินก่อนจะเบนหน้าหนีไปทางอื่นโดยที่ปากก็ยังเคี้ยวตุ้ยๆ เมื่อข้าวหมดผมเลยหันกลับไปหาคนป้อนอีกครั้ง

“!!!” ใบหน้าของจินอยู่ใกล้จนผมชะงักก่อนจะตกใจกว่าเดิมเมื่อลิ้นหนาตวัดเลียที่มุมปากผมแล้วผละออกไปพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ข้าวติดน่ะ”

ฉ่าาาาา

กะ ก็บอกกันดีๆสิโว้ยยยยยยยยยยย!

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็น ร่างกายที่ได้พักผ่อนก็เริ่มมีแรงกลับมา ผมเลยออกมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น หาหนังมาเปิดดู นั่งดูไปได้ซักพักก็ได้กลิ่นหอมๆลอยมาจากห้องครัว ผมเลิกสนใจหนังที่ฉายอยู่ลุกจากโซฟาเดินเงียบๆเข้าไปในครัว ภาพที่เห็นคือผู้ชายร่างสูงใหญ่สวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลยืนหันหลังให้กำลังวุ่นอยู่กับหน้าเตา ผมเดินเข้าไปซ้อนด้านหลังจิน ขนาดตัวที่ต่างกันทำให้ผมต้องยืดตัวบวกกับเขย่งเท้าเอาคางเกยไหล่หนา จินชะงักมือที่ถือขวดเครื่องปรุงอยู่เล็กน้อยก่อนจะปรุงอาหารต่อไปเหมือนเดิม

“คุณทำแกงอะไรน่ะ” ผมมองน้ำแกงสีส้มขุ่นดูเข้มข้นที่กำลังเดือดปุดๆอยู่ในหม้อพร้อมกับเขยิบตัวมายืนข้างๆจิน ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้หม้อมากขึ้น ฮ่าห์ ใกล้ๆยิ่งหอมแฮะ

“แกงมัสมั่น นายหิวรึยัง”

“หิว ผมออกไปจัดโต๊ะรอนะ” ผมหมุนตัวจะเดินกลับทางเดิม

“เดี๋ยว ช่วยฉันชิมหน่อย ว่ามันโอเคหรือยัง” จินเรียกผมไว้พลางปิดแก๊สก่อนจะใช้ทัพพีตักน้ำแกงใส่ช้อน ผมหันไปมองงงๆแต่ก็ยอมชิมน้ำสีส้มเข้มบนช้อนที่อีกฝ่ายยื่นมาจ่อตรงหน้า รสชาติกลมกล่อมที่แผ่ไปทั่วปากทำให้ผมพยักหน้าให้

“อื้ม อร่อยแล้ว อะ!” ผมเบิกตาโตเมื่อจินโน้มหน้าลงมาใกล้พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างจับไหล่ของผมดึงเข้าหาตัว ริมฝีปากเย็นชืดที่ประกบลงมาทำให้ผมนิ่งค้างก่อนจะตอบสนองความต้องการของคนตรงหน้า...หรืออาจจะของผมด้วย ร่างสูงขบเม้มดูดดึงริมฝีปากผมก่อนจะสอดลิ้นเข้ามากวาดหาความหวานภายใน เกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของผมอยู่ชั่วครู่แล้วผละออก ลิ้นหนาเลียน้ำใสที่มุมปากผม

“อืม อร่อยแล้วจริงด้วย” จินยิ้ม

“ไอ้บ้า” ผมทุบอกอีกฝ่ายไปทีด้วยความเขินบวกความหมั่นไส้ ขืนตัวออกจากร่างสูงแล้วเดินไปจัดโต๊ะ หลังจากทานข้าวเย็นกันเสร็จผมก็ปลีกตัวออกมาโทรหาพี่โซนที่ระเบียง รอสายซักพักก็ได้ยินเสียงพี่ชายมาตามสาย

(เป็นไงบ้าง)

“ก็ดี พี่จัดการไอ้พวกนั้นยังไงน่ะ” ผมถามเข้าเรื่องที่อยากรู้ได้ยินเสียงพี่โซนหัวเราะเบาๆ

(อืม เอาผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ) กวนประสาทชะมัด พี่ใครวะ

“อย่ามาเล่นลิ้นนะ ตอบมา”

(ค้าบๆ ถ้าผู้หญิงก็เอาตามแผนที่เค้าคิดนั่นแหละแล้วส่งไปอยู่ตามซ่อง ส่วนผู้ชายก็เบาๆแค่รุมซ้อมนิดหน่อยแล้วส่งตำรวจเท่านั้นเอง)

“ไอ้เบาของพี่น่ะแค่ไหน”

(อืม ประมาณ 5-6 เดือนเอง...มั้ง)  นอนโรง’บาลสินะ ก็โอเค

“แล้วเซนล่ะ เป็นไงบ้าง”

(ก็ดี เห็นชอบไปเล่นอยู่กับป๊าทั้งวัน เออๆ แค่นี้ก่อนนะ)

“งั้นพรุ่งนี้ผมเข้าบ้านนะ ฝากบอกป๊าด้วย”

(ได้ๆ ตื๊ดๆๆ) ผมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง วางมือบนราวระเบียงแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืด อยากจะมองหาดาวเหมือนกันนะแต่ติดที่ว่ามันคงไม่เห็น

หมับ!

“อ๊ะ ตกใจหมดเลย มาไม่ให้สุ่มให้เสียง” แรงกอดรัดที่เอวทำให้ผมอุทานออกมาเบาๆ เอียงหน้าไปมองร่างสูงที่มากอดจากด้านหลัง

“พรุ่งนี้ผมจะเข้าบ้านนะ คุณจะไปด้วยกันมั้ย?” ผมหมุนตัวกลับมาหาจิน เขาก้มมองผมแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนช่องว่างระหว่างเราไม่มีเหลือ

“ไปสิ จะได้ไปฝากตัวกับพ่อตาอย่างเป็นทางการอีกครั้ง” จินพูดด้วยใบหน้านิ่งๆแต่นัยน์ตาแพรวระยับ ผมจึงหัวเราะออกมาเบาๆ

“ก็เอาสิ” ผมยกมือขึ้นไปลูบแก้มสากพร้อมสบตาจินไปด้วย

“ฉันรักนายนะ” เสียงทุ้มเอ่ย ผมเบิกตาโตกับคำสารภาพรักที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนความเขิน หน้าต้องแดงมากแน่ๆ

“หรอ อะ เอ่อ ผมก็รักคุณนะ” ผมก้มหน้าหลบสายตาคมที่มองอยู่

“หืม? ฉันพูดเล่น” ผมเงยหน้าขึ้นทันควันก่อนจะรู้ว่าตัวเองตกหลุมพรางของอีกฝ่ายเข้าอย่างจังเมื่อใบหน้าหล่อก้มลงมาแนบริมฝีปากด้วยโดยที่ไม่หลับตา นัยน์ตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความสุขทำให้ผมมีความสุขตามไปด้วย

อ่าาาา ดีจัง

.......................................

อีกตอนนึงก็จบละนะ

ความคิดเห็น