facebook-icon

#คำเตือน !!! นิยายเรื่องนี้ ไรต์แต่งแบบที่ไรต์อยากแต่งมันอาจจะไม่สนุกไรต์กราบขอโทษด้วยค่ะ... # ไม่สนุกหรือไม่ชอบกดออกได้เลย!! # ถ้าอ่านแล้วชอบกดติดตามนะค่ะ ขอบคุณสำหรับเหรียญสนับสนุนค่ะ 💕

ตอนที่ 36 ความรู้สึก?? 120% เต็มๆๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 36 ความรู้สึก?? 120% เต็มๆๆ

คำค้น : ยัยแว่น,เจ้าชาย,ซันเดย์,ข้าวหอม

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 82

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2560 23:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36 ความรู้สึก?? 120% เต็มๆๆ
แบบอักษร

#สงสารเฮียซันเดย์  ฮือๆๆT_T

 

"ฮือๆ ... พาเราไปให้ไกลจากตรงนี้ที...เราไม่อยากเห็น...เราเจ็บ...เราเจ็บตรงนี้...ฮือ...อึ๊ก..." เธอพูดด้วยเสียงที่เจ็บปวดและชี้ไปที่หัวใจของตัวเอง

 

   "ใจเย็นๆข้าว...ได้เดี๋ยวเราพากลับห้องนะ" ผมบอกเธอและค่อยๆพาเธอเดินออกมาจากที่ตรงนั้นก่อนออกมาผมหันไปมองไปที่ทั้งคู่อีกครั้ง...แต่ครั้งนี้ผมเข้าใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ถ้าผมจะพูดหรืออธิบายอะไรให้ข้าวฟังตอนนี้ผมว่าข้าวหอมคงไม่รับฟังอะไรแน่ๆ...ในเมื่อสิ่งที่เธอเห็นกับสิ่งที่ผมเห็นมันไม่เหมือนกันเลย...

 

     ผมพาข้าวหอมเดินมาจนถึงโต๊ะที่มีพวกเฮียเวลอยู่พอผมกับข้าวหอมมาถึงทุกคนก็ทำท่าตกใจที่เห็นผมเดินประคองข้าวหอมที่กำลังร้องไห้ด้วยความตกใจ

 

   "เฮ้ย ! ไอ้วีมึงทำอะไรน้องข้าววะ...ทำไมน้องข้าวร้องไห้แบบนี้!!" เฮียเวลถามผมทันทีที่ที่เห็นสภาพของข้าวหอม

 

    "เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังเฮีย...นี่พวกเธอพาข้าวหอมขึ้้นห้องไปก่อนเถอะ..." ผมบอกเฮียและหันไปพูดกับเพื่อนๆของข้าวหอมที่ตอนนี้ตกใจที่เห็นเพื่อนรักร้องไห้หนักขนาดนี้

 

    "เอ่อ...ได้ๆ" เป็นเจนที่มีสติก่อนจึงรีบเดินมาประคองร่างของข้าวหอมทันที

 

    "เธอดูแลข้าวข้าวหอมด้วยนะ..."

 

    "แน่นอนยัยข้าวมันเพื่อนฉันนะ...ว่าแต่ยัยข้าวมันเป็นอะไรทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้นี่นายทำอะไรเพื่อนฉันห๊ะ!!" 

 

     "ฉันว่าเธอไปถามข้าวเองดีกว่าเรื่องนี้ฉันพูดไปพวกเธอคงไม่เชื่ออยู่ดี...เธอรีบพาข้าวขึ้นไปเหอะ..." ผมบอกเจน

 

    "เฮ้อ...ก็ได้พวกแกสองคนอย่ามัวแต่นั่งนิ่งมาช่วยฉันพายัยข้าวไปห้องเร็วๆ"

 

     "หะ...เออ...ได้ๆๆ" ทั้งสองรีบลุกและช่วยกันมาประคองข้าวหอมขึ้นไปบนห้องทันทีด้วยความมึนงง

 

    พอทั้งสามฉันเดินไปจากตรงนี้แล้วพวกเวลจึงเดินเข้าไปหาวีเจทันที...

 

    "ไอ้วีมึงบอกพวกกูมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...แล้วไอ้ซันมันไปไหน" เวลถาม

 

   "นั้นดิแม่งเกิดเรื่องอะไรทำไมน้องข้าวถึงมีสภาพแบบนั้น" ริว

 

    "มึงรู้อะไรมาบอกพวกกูให้หมดไอ้วี" เรียว

 

    "มึงพูดมาให้หมด!!" อาร์ม

 

     " เอาจริงๆ...ผมก็ไม่รู้เรื่องอะไรมากหรอกนะเฮียแต่พอผมไปถึงผมก็เห็นข้าวหอมยืนมองเอ่อ...มะ...มอง...เฮียซันกำลังจูบกับผู้หญิงคนหนึ่งอยากดูดดื่ม..." 

 

     "เดี๋ยวนะ...ไอ้ซันเนี้ยนะจูบกับผู้หญิงคนอื่น...เป็นไปไม่ได้!!" เฮียเวล

 

     "ใช่กูเห็นด้วย! ไอ้ซันไม่มีทางทำแน่ๆ" อาร์ม

 

     "เฮ้ย ! พวกมึงอย่าพึ่งขัดไอ้วีมันดิวะมึงฟังมันเล่าให้จบก่อน...เล่าต่อเลยไอ้วี" เฮียริว

 

    "ครับ...ก็อย่างที่ผมบอกแหล่ะครับเฮียพอผมไปถึงผมก็เห็นข้าวร้องไห้และมองภาพที่เฮียซันจูบกับผู้หญิงแต่พอผมไปปลอบข้าวหอมและมองไปที่ภาพนั้นอีกครั้งผมเห็นเฮียซันผลักผู้หญิงคนนั้นออกจากตัวจนผู้หญิงคนนั้นล้มลง..." ผมบอกสิ่งที่ผมเห็นก่อนที่จะเดินกลับมา

 

    "กูว่าแล้วไง !! แล้วแม่งผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวะ !!" เรียว

 

    "ทำไมเวลาจะทำอะไรดีๆ แม่งชอบมีมารมาขัดตลอดเลยวะ..." เวล

 

    "กูว่าอย่าพึงพูดอะไรกันตอนนี้เลยวะ...ไปหาไอ้ซันก่อนดีกว่าว่ะมันคงไม่รู้ว่าน้องข้าวเห็นมันจูบกับคนอื่นแน่ๆ " อาร์ม

 

    "หึ...กูว่ามันคงช็อกนาดู เชี๊ยเอ้ย!!" เวลพูดจบจู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขัดขึ้น...

 

     "ใครช็อกอะไรวะ...??"

 

(ซันเดย์)

 

     " เฮ้ย! "  ไอ้เวลทำท่าตกใจทันทีที่เห็ผมเป็นอะไรของพวกมันเนี้ยเห็นผมทำหน้าเหมือนเป็นผี 

 

     " ตกใจอะไรขนาดนั้นวะ...แล้วใครช็อกอะไรวะ...แล้วข้าวหอมไปไหน? ...แยมเตรียมงานไว้แล้ว!" 

 

     "หึๆ...ก่อนกูจะพูดหรือบอกอะไรมึงกูขอถามอะไรมึงก่อนได้ไหม". ทำไมไอ้เวลต้องทำหน้าจริงจังวะ

 

     "ว่ามาดิ!"

 

     "เมื่อกี้นี่มึงออกไปทำอะไร" 

 

      "กูก็ออกไปคุยกับแยมเรื่องจัดงานเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานข้าวหอมไง...ทำไมวะ"  ผมถามมัน

 

       "แล้ว...มึงไปจูบกับผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า? " ห่ะ! จูบ! ผมเนี้ยนะจะจูบกับแยม! เหอะๆ เป็นไปไม่ได้! เพราะแยมเป็นดี้ ! ชอบทอม!!

 

       "ห่ะ! จูบผู้หญิงคนนั้น...มึงหมายถึงแยมน่ะหรอ...ฮ่าๆๆ...มึงจะบ้าหรอไอ้เวลแยมเพื่อนกูมันเป็นดี้! จะมาจูบกับกูทำไมวะ! " ผมบอกมันพวกมันช็อกเลยครับกับสิ่งที่ผมบอกมันไปเอาที่ไหนมาพูดว่าผมไปจูบกับแยม...

 

     "หึๆๆ-_-" ไอ้เวล 

 

    "-_-||" อาร์ม

 

     "-_-||" ริว เรียว

 

     "-O-"  วีเจ

 

     "→_→ หึๆ อะไรของมึงไอ้เวล...แล้วตกลงข้าวหอมไปไหนวะงานพร้อมแล้วเดี๋ยวกูจะไปพาข้าวหอมไปที่จัดงาน"  ผมบอกพวกมันแต่ดูพวกมัน...เงียบครับเงียบ...ผมว่ามันแปลกๆแล้วนะครับ

 

     " ไอ้ซัน...กูว่าการขอแต่งงานครั้งนี้ของมึงมันคงไม่ได้เกิดขึ้นหรอกวะ"  

 

       "มึงหมายความว่างัยวะไอ้อาร์ม!!...ทำไมกูจะจัดไม่ได้ในเมื่อทุกอย่างก็พร้อมแล้วเหลือแต่กูพาข้าวหอมไป!!"  ผมตะคอกใส่มันใครใช่ให้มันมาปากหมาแถวนี้ล่ะ

 

      " เหอะๆ...กูจะเล่าให้มึงฟัง...ก่อนหน้านี้มึงออกไปคุยเรื่องจัดการขอเซอร์ไพรส์ขอข้าวหอมแต่งงานใช่ไหม...พอมึงออกไปซักพักน้องข้าวหอมก็ลงมาและถามหามึง...พอน้องข้าวหอมรู้เขาก็เดินไปหามึงกับไอ้วีเจ...และสิ่งที่น้องข้าวหอมเห็นคือ...มึงไอ้ซัน...เขาเห็นมึงจูบกับผู้หญิง..." 

 

    ช็อกครับโคตรช็อกเลยครับกับสิ่งที่ได้ยิน...ยัยป้าเห็นผมกับผู้หญิงคนอื่นจูบกันหรอ...นี้มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี้ย...ผมไปจูบกับผู้หญิงตอนไหนวะ...มีแต่ไปคุยเรื่องงานแต่งกับแยม...กับแยมหรอ...เดี๋ยวน่ะอย่าบอกน่ะว่า....

 

    " เชี้ย! พวกมึงอย่าบอกน่ะว่า..." ผมหันไปหาพวกไอ้เวลทันทีที่ได้คำตอบ

 

    " อ่าฮ่ะ ! " ไอ้เวล

 

    "แล้วสรุปมึงไม่ได้จูบแล้วน้องข้าวกับไอ้วีมันเห็นเป็นมึงจูบเขาได้ไงวะ " ไอ้ริวถามผม

 

    " เดี๋ยวน่ะ...อ๋อ...กูนึกออกล่ะ...มันคงเป็นตอนที่กูก้มไปดูผงที่เข้าตาให้แยมแน่เลยวะ!...เรื่องแยมช่างมันก่อน...แล้วตอนนี้ยัยป้าอยู่ไหนกูจะรีบไปอธิบายให้ยัยป้าดข้าใจ...ป่านนี้คงร้องไห้ไปแล้วมั้งเนี้ย!! " ผมถามมันอย่างรีบร้อนตอนนี้ใจผมมันอยู่ไม่เป็นสุขแล้วครับยิ่งตอนนี้เธอท้องด้วยอารมณ์ยิ่งขึ้นๆลงๆอยู่ผมต้องรีบไปอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไปมากกว่านี้!!

 

    " อยู่ห้แงวะอยู่กับเพื่อน...เดี๋ยวกูไปด้วยรีบไปเหอะไอ้ซัน! " ไอ้เวลพูดจบพวกผมก็บรีบวิ่งไปที่ห้องที่ข้าวหอมอยู่ทันที 

 

ห้องของข้าวหอม 

 

   ตอนนี้ข้าวหอมกำลังก้มหน้านอนร้องไห้ใต้ผ้าห่มพื้นหนาอย่างเจ็บปวด...

   

    " ข้าวแกอย่าเอาแต่ร้องไห้อย่านี้สิ...มันไม่ดีต่อลูกแกนะ " เจนบอกเพื่อนของเธอ

 

   "ใช่ยัยข้าว...แกมีอะไรแกเล่าให้พวกฉันฟังได้นะเว้ย...ฉันไม่อยากเห็นแกร้องไห้แบบนี้เลย...ถ้าแกไม่หยุดร้องพวกฉันจะร้องตามแกแล้วนะข้าว อึกๆ" เสียงน้ำ

 

    "ยัยชะนี...แกมีไรแกก็พูดมาสิ...แกเอาแต่ร้องแบบนี้พวกเป็นห่วงแกนะ! " ซาร่าพูดพร้อมเปิดผ้าห่มที่ข้าวหอมคุมตัวไว้

 

     ข้าวหอมหงายตัวและค่อยๆลุกขึ้นนั่งพร้อมสะอึกสะอึ้นและมองหน้าเพื่อนๆที่รักและลุกขึ้นไปกอดพวกเขาทันที

 

     " พวกแก...อึ๊ก..ๆ ....ฉันเจ็บ...ฮือๆ...มันเจ็บตรงนี้...ฉันเจ็บตรงนี้...ฮือๆ " ข้าวหอมกอดเพื่อนของเธอพร้อมร้องไห้และบอกความรู้สึกที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้เธอพูดพร้อมชี้ไปที่หัวใจของตนเอง

 

     " แก...ฮือๆ...อย่าร้องสิ...แกทำพวกฉันร้องตามนะ!" เจนบอกข้าวหอมพร้อมกอดเพื่อนแน่นๆเพื่อให้ข้าวหอมรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าวหอมยังมีพวกเขาที่รักเธอที่สุดอยู่

 

    " ฮือๆ...เขา...อึ๊กกก...ผู้ชายที่ฉันรัก...เขาทรยศฉัน...ฮืิอๆ...เขามีคนอื่น...เขานอกใจฉัน...อึ๊กๆ...!" ข้าวหอมกอดเพื่อนรักทั้งสามของเธอแน่นขึ้น

 

    " ไม่เป็นไรข้าว...แกยังมีพวกฉัน...แกยังมีพวกฉันะ...และยังมีลูกแกอีก"  ซ่าร่า

 

     " ฮือๆ...ขอบใจมากพวกแก...ฉันรักพวกแกนะ...! " 

 

    " พวกฉันรู้...พวกฉันก็รักแกมากข้าว...พวกฉันจะไม่ถามแล้วว่าแกไปเห็นอะไรมา...แต่ฉันอยากจะขอให้แกแข็มแข็งไว้นะ ... พวกฉะฝันอยู่ข้างแกเสมอ" เจนพูดพร้อมดันตัวข้าวหอมออกจากพวกเขาและดันให้ข้าวหอมนั่งที่เตียง

 

     " ........"

 

   " ข้าวแกต้องแข็มแข็งไว้นะ...แกท้องอยู่เข้าใจไหม?"

 

   " หึๆ...แข็มแข็งหรอ...เจนฉันคิดว่าฉันแข็มแข็งมาตลอดนะทั้งเรื่องพี่เนยและเรื่องอะไรอีกมากมาย...แต่ว่าตอนนี้เวลานี้ฉันพึ่งรู้ตัวเองนะ...ว่าฉันไม่ใช่คนที่แข็มแข็งอะไรเลยจริง...ฉะ อึกๆ "

 

   " พอๆ...พอแล้วแกถ้าไม่ไหวก็พอ..."  ซาร่า

 

   " ฮืิอๆ...ฉะ...ฉันมันอ่อนแอใช่ไหมแก ฮือๆ "

 

   " ไม่แก...แกไม่ได้อ่อนแอเลย...แกแข็มแข็งมากข้าว...ไม่เอาไม่ร้องแล้วมันไม่ดีต่อลูกของแก! " น้ำ

 

   " อึกๆ..." เมื่อข้าวหอมได้ยินดังนั่นก็พยายามหยุดร้องไห้แต่ไม่ว่าจะพยายามหยุดมัน...แต่ก็ทำไม่ได้สักที

 

ปังๆๆ ( เสียงซันทุบประตูห้อง) 

 

    เสียงทุบประตูห้องดังขึ้นทำให้ทั้งสี่หันไปที่ประตูห้องทันที

 

   "ข้าวหอมเปิดประตูให้พี่หน่อย...พี่มีเรื่องจะอธิบายให้เธอฟัง"  เสียงซันเดย์ดังเข้ามาในห้อง

 

    " เอาไงแก...จะคุยกับพี่ซันไหม ? " น้ำ

 

    "ฮือๆ...มะ..ไม่...ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา!! "

 

    ปังๆๆๆ (เสียงทุบประตูไม่หยุด)

 

    " ข้าวฉันว่าแก...ต้องคุยกับพี่ซันให้รู้เรื่องนะ...บ้างที...สิ่งที่แกเห็นหรือไปเจอมามันอาจจะเป็นเรื่องที่เข้าใจผิดก็ได้นะ...ลองให้พี่เขาได้อธิบายก่อนไหม? " ซ่าร่า

 

    "..........."

 

     " เหอะ...ค่อยๆคุยนะแก...อย่าใช่อารมณ์..." ซาร่าพูดกับข้าวหอมจบก็เดินไปเปิดประตูให้ซันเดย์ทันที

 

พอประตูเปิดออกซันเดย์รีบวิ่งไปหาข้าวหอมทันทีเพื่ออธิบายสิ่งที่เธอเป็นว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด...แต่ทันทีที่เค้าเข้ามาและเห็นสภาพข้าวหอมที่น้ำตานองหน้าทำให้ใจเขาหวิวทันที

 

    "ข้าวหอม..." ซันเดย์คุกเข่าลงต่อหน้าข้าวหอมทันทีพร้อมกับเอามือหนาของเค้าเช็ดน้ำตาที่ไหลมาไม่หยุดให้กับข้าวหอมแต่ข้าวหอมกับปัดมันทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

    "ไม่ต้องมาถูกตัวฉัน...อึกๆ...นายมันสกปรก! " 

 

     " ข้าวหอมเธอ...กำลังเข้าใจพี่ผิดที่รัก...พี่ไม่ได้จูบกับแยมเลยนะ...แยมแค่...."

 

     "หยุดพูดเดี๋ยวนี้!! .... ฮือๆ...ฉันไม่อยากฟังเรื่องโกหกจากนายอีกแล้ว!! " ข้าวหอมพูดพร้อมกับมองซันเดย์ด้วยแววตาที่เจ็บปวดที่โดนคนรักหักหลังแววตาที่ข้าวหอมมองมาทีซันเดย์นั้นทำให้คนที่ถูกมองเจ็บปวดขึ้นมาทันที

 

    "  ข้าวหอม..."  ซันเดย์พูดได้แค่นี้...เพราะตอนนี้เค้าเจ็บเหลือเกิน...เขาเจ็บเจ็บเพราะคนที่เขารัก...ไม่เคยเชื่อใจ...เขาเลย...เธอไม่ถามความจริงจากเขาด้วยซ้ำ...เขาคงไม่หน้าไว้ใจขนาดนั้นเลยสินะ... หึๆไอ้ซันมึงมันหน้าสมเพชจริงๆ.

 

   " อึกๆ..." 

 

  "........" ซันเดย์ได้แต่มองข้าวหอมเงียบๆอยู่อย่างนั้น...ในใจเขาอยากจะเข้าไปกอดปลอบเธอเหลือเกินแต่เข้าคงทำอย่างนั้นไม่ได้...เพราะแค่นี้เขาก็เจ็บมากแล้ว...

 

  " ไหนเคยบอกว่ารักกันไง...แล้วนายทำแบบนี้ทำไมห๊ะ!...นายทำแบบนี้ทำไม! " ข้าวหอมตะโกนใส่หน้าซันเดย์เสียงดัง

 

    " ข้าวหอม...ฟังฉันอธิบายก่อนได้ไหม..." ซันเดย์มองข้าวหอมด้วยสายตาที่เศร้า...และเจ็บปวดกับคำพูดของเธอ...เพราะอะไรน่ะหรอ...เพราะเธอไม่เชื่อคำว่ารักของเขาเลย...เขาอยากถามเธอเหลือเกินว่าเธอเชื่ออะไรเขาบ้างหรือคำพูดที่ออกมาจากปากเขามันไม่หน้าเชื่อถือ...

 

     " ฟังหรอ...อย่ามาพูดให้ขำ...ฟังคำแก้ตัวจากนายน่ะหรอ...ผู้ชายก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหมดมักมาก...หึ" ข้าวหอมมองซันเดย์ด้วยแววตาที่สมเพช

 

     "ข้าวหอม!! ฉันบอกให้ฟังที่ฉันพูดบ้าง...ไม่ใช่เธอคิดเองเออเองไปคนเดียว...แบบนี้เขาเรียกว่างี้เง้า !!"  ฟันเดย์ที่ทนไม่ไหวกับสายตาที่คนที่เขารักมองมาที่เขาเหมือนเขาเป็นคนผิดและสมเพชนั้นทำให้เขาตะคอกเธอเสียงดังนั้นทำให้ข้าวหอมตกใจและน้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง

 

       "อึก!...ใช่สิ...ใช่ฉันมันงี้เง้าเอง...ทั้งโง่...ทั้งงี้เง้า...ที่ไปรักผู้ชายแบบนาย...ที่ไปเชื่อใจผู้ชายอย่างนาย...พอกันที...ถ้าเบื่อกันมากก็พอกันที...ต่อไปนี้เราไม่ต้องมายุ่งกันอีก!!" ข้าวหอมที่ได้ยินอย่างนั้นก็ร้องไห้หนักขึ้น

 

   "........" ซันเดย์ที่เผลอตะคอกใส่ข้าวหอม...เขาเงียบและก้มหน้าลงทันทีที่รู้ว่าน้ำใสๆที่ตากำลังจะไหลออกมา...หลังจากที่เขาตะคอกคนที่เขารัก

 

   "เฮ้ย...ไอ้ซันพูดอะไรหน่อยสิวะ...มึงจะปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้หรอวะไอ้ซัน!!...พูดอะไรหน่อยดิวะ...ไอ้ซัน!!" เวลที่ทนกับภาพตรงหน้าที่เห็นไม่ไหวพูดขึ้นทันที...เขาทนเห็นเพื่อนและข้าวหอมทะเลาะกันไม่ไหว...

 

   "มึงก็บอกความจริงน้องข้าวไปดิวะ!! "อาร์ม

 

    "พอ...พอแล้ว...พวกมึงไม่ต้องพูดอะไรแล้ว...ในเมื่อความเชื่อใจความไว้ใจเขาไม่เคยมีให้กูเลยก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรกันแล้ว...เขาพิพากษากูไปแล้ว....มันไม่มีประโยชน์อะไรที่กูต้องอธิบาย" ซันเดย์ที่ก้มหน้าและพยายามไม่ร้องไห้ออกมาพูดกับเพื่อนของเขาทันที...ด้วยความเจ็บปวด...และน้อยใจที่มีให้กับข้าวหอม

 

  "ไอ้ซัน!!" เรียว/ริว

 

   ".....อึกๆ...ฮือๆ " ข้าวหอมเอาแต่มองหน้าคนที่คุกเข่าตรงหน้าและมองหน้าเค้าอยู่อย่างนั้นด้วยความเจ็บปวด

 

   "...ได้ข้าวหอมถ้าเธอต้องการอย่างนั้น...ต่อจากวันนี้ไปฉันจะไม่ยุ่งกับเธออีก...แต่ขอให้เธอจำเอาไว้นะข้าวหอม...ทุกคำสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้กับเธอฉันไม่เคยทำผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับเธอเลยสักครั้ง...และฉันจะทำแบบนี้ตลอดไป..." ซันเดย์เงยหน้าสบตากับข้าวหอมพร้อมกับน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากดวงตาของเขาที่พยายามกักเก็บมันไว้แต่เขาก็ทำมันไม่ได้ในเมื่อความรู้สึกของเขามันเจ็บมากเหลือเกิน...

 

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#อ่านแล้วคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะจ๊ะ.... 

มาช้ามากยังดีกว่าไม่มานะเออออ!

 

#มาแล้วๆๆๆ. ดาร่ามาเต็ม

#ตอนแรกว่าจะจบในตอนนี้แต่พอเอาเข้าจริงมันยาวเกินไปเลยเอาไปไว้ตอนหน้าแทน ฮ่าๆๆๆ 

ปล. สงสารเฮียซันเดย์จัง ฮือๆๆๆๆ 

#อาจมีคำผิดขอโทษเด้อออออ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว