ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพื่อนให้ร้อย ผู้ชายให้ล้าน

ชื่อตอน : เพื่อนให้ร้อย ผู้ชายให้ล้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2560 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนให้ร้อย ผู้ชายให้ล้าน
แบบอักษร


วันอาทิยต์
ติ้ดๆ เสียงโทรดังขึ้นมาในเวลาเก่าเจ้าของเบอร์เดิมที่โทรมาหาเด็กหนุ่มเมื่อวาน

เด็กหนุ่มที่นอนคลุมโปร่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนากำลังนอนหลับอย่างสบายใจ

"ฮัลโหล"แฟนต้ากดรับสายก่อนจะพูดเสียงงัวเงียจนคนปลายสายหัวเราะในลำคอ

"ยังไม่ตื่นอีกหรอ"ภูผาพูดเสียงเรียบนี่มันจะเที่ยงอยู่เเล้ว

"อืม"เด็กหนุ่มพูดเสียงในลำคอ

"ลุกขึ้นไปอาบน้ำแล้วไปกินข้าวเที่ยงกับกู"ภูผาพูดสั่ง

"ม่าย พี่ไปเหอะ"เเฟนต้าพูดบอกภูผาขณะที่เปลือกตาจะปิดอีกรอบ

"มึงจะมาดีๆหรือจะให้กูไปลากถึงที่บ้าน"

"กล้าไหมล่ะ จะนอนรอเลย"เเฟนต้าพูดอย่างท้าทายและไม่คิดว่าภูผาจะมาจริงๆ

ผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมงเสียงไขประตูห้องเด็กหนุ่มก็เปิดออกก่อนจะถูกล๊อคด้วยมือหนาของคนร่างสูง

ภูผาเดินไปที่เตียงเด็กหนุ่มเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆใบหน้าของเเฟนต้าที่กำลังเอาผ้าห่มมาคลุมจบสุดรอบคอเห็นเพียงใบหน้ารูปไข่ริมฝีปากอมชมพูขนตายาวเป็นเเพลนกำลังนอนหลับสนิทชนิดที่ไฟไหม้บ้านก็คงจะไม่รู้สึกอะไร(ไรท์:เอ้าไม่ใช่แล้ว)

ภูผานอนตรงข้ามกับเด็กหนุ่มก่อนจะนอนมองหน้าแฟนต้านิ่งๆสายตาที่มองก็เคลิ้มๆเชื่อเถอะใครได้เห็นสายตาภูผาที่มองเเฟนต้าตอนนี้คงจะละลายกลายเป็นน้ำเเน่ๆ

ร่างสูงนอนมองใบหน้าหวานๆของเด็กหนุ่มเหมือนตกอยู่ในภวังก่อนที่ภูผาจะตื่นขึ้นมาจากภวัง

แปะ!

เด็กหนุ่มทำทีเป็นนอนละเมอก่อนที่ เเขนเเฟนต้าฟาดเข้าที่หน้าภูผาอย่างจังอันที่จริงเเฟนต้าตื่นได้จะสักพักแล้วหลังจากที่คุยกับภูผาเสร็จ  เเค่ไม่ลุกออกจากเตียงเฉยๆ

โอ้ย !! ภูผาอุทานออกมาตามปฎกิริยาร่างกาย

แฟนต้ายังไม่ยอมลุกเเถมยังเเกล้งหลับอีกเด็กหนุ่มแอบอมยิ้มแล้วกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ภูผาลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนที่นอนเด็กหนุ่มมองมายังแฟนต้าตาขวางก่อนจะเห็นเเฟนต้ามันเเอบยิ้ม

ภูผาเลยเเน่ใจเลยว่าโดนไอ้เด็กนี่เล่นซะแล้วก่อนสมองจะคิดไรเเผลงๆออกขณะที่เด็กหนุ่มกำลังเเกล้งหลับตา

"ต้า ตื่น"ภูผาพูดเสียงอ่อนเหมือนติดจะอ้อนๆจนคนที่นอนอยู่บนเตียงต้องตงิดใจเเปลกๆ

"ต้าาา ~"คราวนี้ภูผาพูดเสียงเเหบพร่ามือหนาก็เลื่อนไปจับบริเวณสะโพกเด็กหนุ่มที่มีผ้าห่มผืนหนากั้นไว้

"จะไม่ตื่นใช่ไหม"ภูผาว่าจนก็ขึ้นไปคล่อม เเฟนต้าก่อนจะพลิกตัวเด็กหนุ่มที่นอนหันข้างมาประชันหน้าตัวเอง

เเฟนต้าคิดว่ามันชักจะยังไง ยังไงแล้วก็เเกล้งลืมตาขึ้นมา

"อ้าว พี่ภูมาตั้งเเต่เมื่อไหร่แล้วนี่ขึ้นมาคล่อมผมทำไมเนี่ย"เเฟนต้าพูดเสียงใสใบหน้าที่เเสดงออกว่าไม่รู้เรื่องอะไรจี้ๆนะก่อนหน้านี้

"หึ มึงมั่นใจนะว่าไม่รู้"ภูผาพูดก่อนจะลงน้ำหนักตัวทับลำตัวเด็กหนุ่ม

"อัก พี่หนักลุกออกไป"แฟนต้าพูดไปมือก็ตีที่หน้าขาภูผาไปด้วย

"อืม อ๊าสสส"ภูผาเเสร้งพูดเสียงกระเส่าขณะที่เด็กหนุ่มดิ้นพล่านจนไปโดนจุดอ่อนไหวของตนหลายที

เด็กหนุ่มที่ได้ยินก็เริ่มหน้าเเดงขึ้นมาทันทีไม่รู้โกธรหรือจะอายแต่เเฟนต้าดิ้นไปมาไม่หยุด

ภูผาที่นั่งคล่อมอยู่ก็รวบมือทั้งสองข้างเด็กหนุ่มขึ้นเหนือหัว

"จะยั่วหรอ มึงดิ้นจนลูกกูตื่นแล้วนะรู้ไหม"ภูผาพูดกวนๆแต่นัตย์ตาที่ทอดมองเด็กหนุ่มก็เคลิ้มๆ

"ยั่วเหี้ยอะไร พี่ลุก!!"ไม่ทันที่เเฟนต้าจะพูดจบภูผาก็ประกบจูบริมฝีปากของเด็กหนุ่มทันที

อื้อ

ริมร้อนของภูผาเกี่ยวตะหวัดไปมาทั่วโพรงปากเด็กหนุ่ม แฟนต้าที่ไม่รู้ว่าตนก็เผลอเอาลิ้นไปเกี่ยวกับร่างสูงอย่างภูผาตั้งเเต่เมื่อไหร่รู้ตัวอีกทีก็ตวัดลิ้นไปมาอย่างไม่ยอมเเพ้ซะเเล้ว

"อื้อ/อื้อ"เสียงทั้งคู่เเลกลิ้นกันอย่างเมามันแต่ก็ต้องมีเรื่องให้ทั้งคู่หยุดลง

ติ๊ดๆ

เสียงโทรศัพท์ภูผาดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวไม่คิดจะกดรับมันแต่ก็ต้องผลักริมฝีปากหวานของเด็กหนุ่มออกมาแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างหงุดหงิด

"โถ่โว้ย ขัดชิพหาย"ภูผาสบดออกมาอย่างหัวเสียทิ้งให้เเฟนต้าที่ตัวลอยและนอนอึ้งๆหัวสมองขาวโพรงนอนอยู่บนเตียง

ภูผามองชื่อเจ้าของเบอร์ที่โทรมาก่อนจะหันไปมองหน้าเเฟนต้าที่นอนนิ่งๆแวบเดียวแล้วลุกออกจากตัวเด็กหนุ่มเฉย

แฟนต้าที่ได้สติก็รีบลุกขึ้นมาตั้งสติสตางค์ที่หลุดลอยออกไปและหัวใจที่กำลังเต้นกระหน่ำปานคลื่นทะเลที่โหมกระหน่ำ
เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าภูผาเดินออกจากห้องไปคุยโทรศัพท์กับใครเพราะไม่ได้สนใจสนใจคือจูบเมื่อกี้มันคืออะไรทำไมหัวใจถึงได้เต้นเเรงอย่างนี้

เเฟนต้าลุกออกจากเตียงก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าเเปรงฟันไม่นานเด็กหนุ่มก็เปิดประตูออกมาก่อนจะเห็นภูผานั่งมองตนนิ่งๆบนเตียง

เออ ถ้าเป็นพวกไอ้เเชมป์ออกัสแฟนต้าจะไม่รู้สึกอะไรเลยที่ต้องมายืนใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวแล้วผันรอบเอวอยู่เเบบนี้แต่คนที่มองคือภูผาไงเลยรู้สึกเเปลกๆ

"เออ พี่ลงไปรอผมข้างล่างก็ได้นะ"แฟนต้าพูดบอกภูผาเสียงนิ่ง

"ไม่!"ภูผาก็พูดเสียงเรียบเหมือนกันก่อนจะเอนตัวลงนอนที่เตียงเด็กหนุ่ม

เเฟนต้าจิ๊ปากทันที

"ได้ๆ จะลองดีใช่ไหม"เด็กหนุ่มคิด

ก่อนจะจำยอมให้ภูผานอนในที่ส่วนตัวเเละโครตหวงสำหรับคนที่มีโลกส่วนตัวค้อนข้างสูงอย่างเเฟนต้า

ภูผาเอาโทรศัพท์มากดเล่นเพื่อรอเด็กหนุ่มเเต่งตัวเสร็จ

"เฮ้ย พี่ลงไปข้างล่างเหอะ หิวไม่ใช่หรอ"เเฟนต้าพูดบอกภูผาเสียงใสขณะที่กำลังหมุดลูกบิดประตู

ภูผาหันหน้าไปมองเเฟนต้าแล้วลุกออกจากเตียงเด็กหนุ่ม

"แล้วนี่เราจะไปกินที่ไหน
อ่ะ"เด็กหนุ่มถามขณะเดินลงมาจากบันใดบ้าน

"กูโทรสั่งพิซซ่าแล้วเดี๋ยวอีกหน่อยก็คงมา"ภูผาพูดเสียงเรียบก่อนขายาวๆจะเดินไปที่ห้องนั่งเล่นของเเฟนต้าเปรียบเสมือนว่านี่คือบ้านของตัวเอง

เเฟนต้าเดินตามหลังร่างสูงเข้ามา

ภูผาลงไปนั่งที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดูอย่างสบายใจ

เด็กหนุ่มยืนมองเเต่ก็ไม่ได้อะไร

"เออ แล้วนี่พี่เห็นม๊าผมไหม"

"ออกไปตั้งแต่กูมาเเล้ว"ภูผาพูดเสียงเรียบ

"มึงอ่ะ มานั่งนี่"ภูผาพูดเสียงสั่ง

แฟนต้าที่ยืนมองท่าทางสั่งๆของภูผาก็กรอกตามองบนทันที

"ไม่อ่ะ จะขึ้นไปเล่นเกม"ว่าจบเด็กหนุ่มก็เตรียมจะหันหลังทันที

"เฮ้ย ไอ้ต้าพิซซ่ามาส่งแล้วมึงออกไปเอาดิ๊"

เด็กหนุ่มชี้มือมาที่ตัวเอง ผม?!

"พี่หิวพี่ก็ออกไปเอาเองดิ"

"เอ้า แล้วมึงไม่หิวหรือไง"

"ไม่"เด็กหนุ่มปฎิเสธเสียงเเข็งตอนนี้มันเกือบๆจะบ่ายสองแล้วไม่หิวก็บ้าแล้ว

"อืมได้ๆ ถ้ากูเอาเข้ามามึงจะไม่กินใช่ไหม "ภูผาถามอีกรอบกดดันเพื่อให้เด็กหนุ่มออกไปเอาให้ได้

"กิน!!"คราวนี้เเฟนต้าพูดเสียงดังนี่หิวจนตาลายแล้ว

"ถ้าหิวก็ออกไปเอา นี่ตังค์"ภูผายื่นตังค์ให้เด็กหนุ่ม

"วู้ย!"แฟนต้ารับมาหน้างอก่อนจะทืบเท้าเดินไปเอาพิซซ่าข้างนอกอย่างโมโห

ภูภาแอบขำน้อยๆกับความหน้างอของเเฟนต้าไม่นานถาดพิษซ่าถาดใหญ่ก็เข้ามาในบ้าน

แฟนต้าวางพิซซ่าลงเบาๆก่อนจะนั่งลงบนโซฟาเเต่นั่งห่างกับภูผาห่างไกลกันเลยทีเดี๋ยว

ใบหน้าเด็กหนุ่มที่กำลังเเกะพิซซาก็บูดบึ้งเพราะยังโกธรภูผาอยู่

"นั่งห่างกันจัง"ภูผาพูดเสียงอารมณ์ดี
เด็กหนุ่มเเกล้งทำเป็นไม่สนใจเเล้วหยิบพิซซ่าชิ้นใหญ่เข้าปาก

ภูผาเอาเเต่นั่งมองหน้าเด็กหนุ่มแฟนต้าที่รู้ว่าภูผากำลังมองอยู่ก็สบัดหน้าหนีแต่ปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ

ภูผากระเถิบไปนั่งข้างเเฟนต้าดีๆ

"ไหนบอกไม่หิว นี่กินยั้งกะบ้านมีแต่น้ำเปล่า"ภูผาแกล้งแซว

แฟนต้ามองภูผาตาขวางขณะที่ยังเคี้ยวอยู่

"เรื่องของใคร"แฟนต้าพูดขณะที่กลืนพิซซ่าลงคอ

ว่าจบก็หยิบขึ้นมากินอีกชิ้นก่อนจะ "แค่กๆ พี่ภูขอน้ำหน่อย"เด็กหนุ่มสำรักทันทีกับพิซซ่าที่ติดคอ

ภูผามองเด็กหนุ่มยิ้มๆแต่ก็ไม่ได้ลุกไปเอาน้ำให้เเฟนต้าอย่างไร

"พี่ภูไปเอาน้ำให้ต้าหน่อยได้ไหมล่ะ"เเฟนต้าที่รู้ว่าต้องใช้ไม้อ่อนกับภูผาก็พูดเสียงนิ่ม

ภูผาค่อยลุกไปเอาน้ำมาให้เด็กหนุ่มพระฟังแล้วลื่นหูดีกับที่เด็กหนุ่มอีกทั้งยังรู้สึกดีต่อใจอีกต่างหาก

วันนี้ทั้งวันภูผาคลุกอยู่บ้านเเฟนต้าจนมืดค่ำ

แล้ววันจันทร์ก็มาถึง

"เฮ้ย ไอ้ต้ามึงมีเรื่องไรจะบอกพวกกูไหม"ออกัสเพื่อนในกลุ่มแฟนต้าพูดขึ้นขณะที่เด็กนักเรียนชายร่วมๆสิบคนกำลังสนใจมาที่เเฟนต้า

เเฟนต้าหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยสงสัยพวกเเชมป์คงรู้เเล้วแหละว่าแฟนต้าไปญาติดีกับภูผา

"เออ คือกู..."ไม่ทันที่เเฟนต้าจะพูดจบ
เสียงของน๊อคเพื่อนในกลุ่มก็ดังขึ้นมาขัดซะก่อน
"นานยังที่มึงไปกับมัน"

"ก็สักพักว่ะ"

"ไหนบอกไม่ชอบแล้วไปกับมันทำไม"แชมป์เพื่อนสนิทของเเฟนต้าพูดถาม
แฟนต้าก็อึ้งๆกับคำถามนี้เหมือนกันจะให้บอกว่าญาติดีกับภูผาตอนไหนยังไม่รู้เลยเจอกันอีกทีก็มาเล่นด้วยกันเเล้ว

แล้ววันนี้ทั้งวันเพื่อนในกลุ่มของแฟนต้าก็เงียบทันทีคำพูดที่เเฟนต้าบอกว่าเกลียดบอกว่าไม่มีวันจะไปญาติดีกับภูผาสารวัตรนักเรียนมันก็กลายเป็นว่าคำพูดของเเฟนต้ามันไม่ศักดิ์สิทธิ์มันไม่น่าเชื่อถืออีกต่อไป

"เฮ้ย ต้ากลับบ้านเหอะ"เสียงของภูผาดังขึ้นท่ามกลางเด็กนักเรียนชาย5/4ที่ภูผาเคยเอาขึ้นห้องปกครองเรื่องมั่วสุ่มยาเสพติดต่างมองที่ภูผาเป็นเเถว

แฟนต้าจิ๊ปากทันที
"จะมาทำไมตอนนี้เนี่ยยย "เเฟนต้าคิด
เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากโต๊ะเรียนก่อนจะพูดลาแชมป์ที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ข้างๆ

"มึงไม่ต้องมาพูด !"แชมป์พูดแล้วสบัดหน้าหนีเเฟนต้าทันที

ภูผาที่ยืนมองอยู่นานก็ยืนมองดูสถาณการณ์ เครียดๆของเด็กพวกนี้

จนเเฟนต้าเดินมาหาตัวด้วยสีหน้าเครียดๆเหมือนกัน"ไปเหอะ"

ภูผาเดินตามหลังเเฟนต้า ก่อนที่ทั้งคู่จะมาหยุดรถที่หน้าบ้านเด็กหนุ่ม

"เป็นไร ทะเลาะกับเพื่อนใช่ไหม"ภูผาพูดอย่างรู้ทัน

แฟนต้าส่ายหน้าไปมา"พี่ไม่ต้องรู้หรอก"ว่าจบเด็กหนุ่มก็หันหลังเตรียมเปิดประตูเข้าบ้าน

"เรื่องของกูใช่ไหม"ภูผาพูดเสียงเรียบ
แฟนต้าชะงักสักพักแต่ไม่ตอบอะไรภูผาก็เลยเเน่ใจว่าต้องใช่เเน่ๆก่อนที่ภูผาจะบอกเเฟนต้าว่าจะขับกลับบ้านเพื่อไปทำธุระให้ผู้เป็นพ่อ

 

งือออออ ตะไมพวกเเชมป์ถึงเป็นแบบนี้ด้วย5555

แล้วอิภูจะมีวิธีเข้าหาเพื่อนของต้ายังไงเนี่ย

#เม้นให้โหน่ยยยย ไรท์จะมาอัพตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่เล่นตัวไง เอ้าไม่ใช่!555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว