ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 15 100%

ชื่อตอน : Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 15 100%

คำค้น : แทน, จ๊ะจ๋า, รัก, แฟนเด็ก, Tan, Jaja, Love sis, วัยรุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2560 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 15 100%
แบบอักษร

หลังจากที่ฉันทะเลาะกับแทนเรื่องยัยเด็กครีม ฉันก็ไม่กลับไปบ้านแทนอีกเลย แทนโทรมาหาฉัน ไลน์มาหา พยายามติดต่อฉันทุกทางแต่ฉันก็ไม่ยอมรับสายหรือตอบกลับเลย

 

 

ไลน์!

 

 

‘พี่นอนรึยังครับ ผมคิดถึงพี่นะ อยากกอดอยากหอมพี่แทบขาดใจแต่พี่คงเกลียดผมไปแล้ว ผมรักพี่นะครับ รักคนเดียว’ฉันซบหน้าร้องไห้กับหมอนทันทีที่เห็นข้อความของแทน

 

 

“ฉันก็รักนายแทน แต่ฉันเห็นกับตาขนาดนั้นมันเชื่อยาก”

 

 

“เธอร้องไห้มาหลายวันติดกันแล้วนะ มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้นะ ฉันเคยคุยกับแฟนเธอครั้งหนึ่งดูเค้าจะรักเธอมากขนาดฉันใส่ไฟเธอสารพัดเค้ายังเลือกที่จะเชื่อเธอมากกว่าฉันเลย”

 

 

“เธอไม่เห็นกับตาเหมือนฉันจะพูดอะไรก็ได้นิ ฉันเจ็บจังทำไมแทนถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ ฮือออ...”

 

 

“ร้องไห้มาซะให้พอ แล้วพรุ่งนี้ห้ามร้องไห้อีก”

 

 

“ฮือๆ ฮือๆ”

 

 

“ตอนนี้เธอร้องไห้ยัยนั้นอาจกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ก็ได้ เธอก็รู้ว่ายัยนั้นร้ายยัยนั้นคงหาทางทำให้เธอกับแฟนทะเลาะกัน”

 

 

“ไม่ต้องพูดปลอบฉันอีกแล้วยูริ ฉันอยากร้องไห้จนหมดแรงก่อนจะเริ่มต้นใหม่กับชีวิตโสดอีกครั้ง”

 

 

“เฮ้อ...ก็แล้วแต่เธอนะ แต่ถ้ามันไม่เป็นอย่างที่เธอเห็นคนที่เสียใจที่สุดก็คือเธอ”

 

 

“ฮือออ...”

 

 

“พี่จ๋า”

 

 

ขวับ!

 

 

แทนตัวเป็นๆ ยืนหล่ออยู่ตรงหน้าฉัน

 

 

“นะ...นายมาได้ยังไง?” ฉันถามแทนด้วยน้ำตา

 

 

“คุยกันเอาเองนะ พอดีฉันมีธุระต้องไปทำ” ฉันรู้แล้วว่าแทนมาได้ยังไง ไหนบอกว่าเคยคุยกันแค่ครั้งเดียวแต่เข้าข้างเค้าเหมือนเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายสิบปี

 

 

ยัยยูริ ยัยเด็กผี!

 

 

“ยัยยูริ เธอทำบ้าอะไร! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเลิกกับ...อุ๊บ...อื้ออ...อี๊ดดดด!!” แทนรีบพุ่งเข้ามาปิดปากฉันก่อนจะเอาแขนล็อคคอฉัน

 

 

“ไปคุยกันในห้องครับ” แล้วก็ลากฉันเข้ามาในห้อง

 

 

พึ่บ!

 

 

“ออกไปจากห้องฉันนะ!” ฉันชี้นิ้วไปที่ประตูให้แทนดู

 

 

“ผมไม่ไปจนกว่าเราจะเคลียร์กันให้รู้เรื่องครับ”

 

 

“แต่ฉันไม่มีอะไรกับนาย! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่ง...อุ๊บ...อื้อๆ” ฉันพูดไม่ทันจบประโยคแทนก็ดึงฉันไปจูบก่อนจะสอดลิ้นเข้ามาในปากของฉัน

 

 

ไอ้บ้านี่มันเก่งแต่เรื่องใช้กำลังจริงๆ

 

 

ตุบๆ ตุบๆ

 

 

ฉันใช้มือทุบหลังแทนเพื่อให้ปล่อยแต่แทนก็ไม่ปล่อยแถมยังกดท้ายทอยฉันจะจูบฉันรุนแรงขึ้นเหมือนคนกระหายน้ำ

 

 

“อ่อยอั้น...อืออ...อะ...นายจะมา...อุ๊บ...อื้ออ...” ให้ตายเถอะแทนมันไปบ้ามาไหนถึงได้จ้องแต่จะจับฉันจูบอยู่นั้น โอเคอยากจะจูบก็จูบไม่ขัดขืนแล้วเหนื่อย ฉันปล่อยให้แทนจูบอยู่นานโดยที่ฉันไม่จูบตอบเพราะยังโกรธอยู่ แทนค่อยใช้ลิ้นเลียริมฝีปากฉันแล้วขบเม้มริมฝีปากฉันเบาๆก่อนจะผละหน้าออก

 

 

“พอใจแล้วก็กลับไปซะ!”

 

 

“ผมไม่กลับจนกว่าผมจะเคลียร์กับพี่ให้รู้เรื่อง!” แทนตวาดใส่ฉันเสียงดังทำให้ฉันตกใจสะดุ้งและมองหน้าแทนน้ำตาคลอเบ้า

 

 

“ฮึก”

 

 

“ผะ...ผมขอโทษที่ตะคอกครับ แต่พี่ไม่ยอมฟังผมเลย”

 

 

“ฮื่อออ...นายจะมาทำอะไรให้ฉันเจ็บอีก ฉันไม่เอาแล้วนะแทนแค่นี้ฉันก็เจ็บมากพอแล้ว ฉันไม่เอาแล้ว”

 

 

“ผมไม่ได้มีอะไรกับพี่ครีมจริงๆครับ ไม่เชื่อพี่ไปถามยูริเลย”

 

 

“ยัยนั่นเกี่ยวอะไรด้วย?” ฉันถามแทนด้วยความงง ยัยยูริมันเกี่ยวอะไรกับยัยครีมล่ะ

 

 

“ยูริยอมเสี่ยงเพื่อไปเอาหลักฐานที่ผมไม่ได้มีอะไรกับพี่ครีมมาให้ เพื่อให้ผมกับพี่คืนดีกัน”

 

 

“ฉันไม่เข้าใจ”

 

 

“งั้นพี่ฟังนี่ อย่าเพิ่งโวยวาย”

 

 

“อืม” ฉันพยักหน้าให้แทน แทนล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดที่ไฟล์บันทึกเสียง

 

 

‘ฉันทำสำหรับแล้ว ไหนล่ะรางวัล’ เสียงยัยครีมนิ

 

 

‘อะไรสำเร็จ?’

 

 

“สะ...เสียงนี่มัน” เกิดอาการจุกเสียดที่หน้าอกทันทีที่ได้ยินเสียงผู้ชายดังขึ้น ถ้าฉันจำไม่ผิดมันคือเสียงของ...

 

 

“ไอ้มิโนพี่ชายคนดีของพี่ไง”

 

 

“ไม่จริงอะ” พี่มิโนเป็นคนดีพี่มิโนไม่ใช่คนไม่ดี

 

 

“มันคือเรื่องจริงครับ ยูริเอาหลักฐานมาให้ผม เธอไปหาไอ้มิโนที่บ้านก็เจอพี่ครีม ยูริจำได้ว่าพี่ครีมคือคนที่ทำให้พี่กับผมทะเลาะกันเธอเลยอัดเสียงตอนที่พี่ครีมคุยกับไอ้มิโน ฟังต่อครับ”

 

 

“อืมๆ”

 

 

‘ก็รางวัลที่ฉันทำให้ยัยจ๊ะจ๋าสุดที่รักของพี่กับแทนทะเลาะกันบ้านแตกยังไงล่ะ’ฉันกำมือแน่นเมื่อได้ยิน

 

 

‘ทะเลาะแบบไหนที่เรียกว่าบ้านแตก?’

 

 

‘เลิกกันเลยแหละ ถึงยัยจ๊ะจ๋าจะไม่พูดตรงๆแต่คำว่าอย่ามายุ่งกันอีกนั่นก็หมายความว่าเลิกกันสำหรับฉัน เอารางวัลของฉันมา’

 

 

‘ก่อนที่ฉันจะให้รางวัลชิ้นใหญ่เอารางวัลชิ้นน้อยจากฉันไปก่อนล่ะกันนะน้องรัก’

 

 

“อะ...อะไรนะ? นะ...น้องรักเหรอ?” ฉันถึงกับเหวอเมื่อได้ยินพี่มิโนเรียกยัยครีมว่าน้องรัก สองคนนี่เป็นพี่น้องกันฉันไม่เคยรู้ ฉันคิดว่าพี่มิโนเป็นลูกคนเดียวมาตลอด

 

 

‘ให้ทำอะไรอีกล่ะ!’ ยัยครีมถามอย่างไม่สบอารมณ์

 

 

‘ออนท็อปให้พี่ชายหน่อยสิ’

 

 

“สะ...สองคนนี้” อึ้งยิ่งกว่ารู้ว่ายัยครีมเป็นพี่น้องกันก็เรื่องออนท็อปนี่แหละ

 

 

“ครับ พวกเค้ามีอะไรกันเกินคำว่าพี่น้อง”

 

 

‘ก็ได้ แต่ให้แค่รอบเดียวนะ อยากนอน’

 

 

‘ฉันจะให้เธอนอนแต่ฉันจะเป็นคนทำเอง’

 

 

‘นายมัน...อื้ออ...’

 

 

ติ๊ด!

 

 

“อึ้งล่ะสิครับ ผมฟังครั้งแรกผมก็อึ้งเหมือนกันไม่คิดว่าพี่ครีมจะเป็นได้ถึงขนาดนี้”

 

 

“...” ผมเห็นพี่จ๊ะจ๋ายืนนิ่ง คงจะกำลังคิดหนักเรื่องไอ้มิโนอยู่แน่

 

 

“พี่จ๋า” ผมเอามือเตะไหล่พี่จ๊ะจ๋า พี่จ๊ะจ๋าสะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะมองหน้าผม

 

 

“ฉัน...ฉันขอโทษที่ไม่เชื่อใจนาย” พี่จ๊ะจ๋าพูดเสียงสั่นก่อนเข้ามากอดผมแน่น

 

 

“ผมไม่โกรธพี่หรอกครับ ไม่แปลกถ้าพี่จะคิดแบบนั้นเพราะสภาพผมก็ให้” ผมพูดปลอบพี่จ๊ะจ๋า

 

 

“ฮึก ขอโทษ”

 

 

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่โกรธครับ”

 

 

“นายโกรธฉันรู้ นายน้อยใจฉันด้วย ฮื่ออ...ใช่มั๊ยล่ะ?” ไปกันใหญ่แล้ว

 

 

เฮ้อ...พูดตอนนี้พี่จ๊ะจ๋าก็ไม่ฟังผมหรอกเอาแต่ร้องไห้พูดคำว่าขอโทษใส่ผม ผมก็ปฏิเสธไปตั้งหลายครั้งพี่จ๊ะจ๋าก็หาว่าผมน้อยใจ

 

 

คนแก่ขี้งอแงเอ้ย!

 

 

“อยากร้องก็ร้องครับ แล้วอย่าร้องอีก อย่านึกน้อยใจที่ผมไม่โกรธด้วย ผมรักพี่ผมเข้าใจความรู้สึกพี่ดีครับ ถ้าเป็นผมผมก็โกรธ”

 

 

“อือ”

 

 

พี่จ๊ะจ๋าร้องไห้จนหลับคาอกผม แก่แต่อายุนิสัยเหมือนเด็กน้อยที่ต้องมีผมคอยปกป้องดูแล ผมอุ้มพี่จ๊ะจ๋ามานอนดีดีก่อนจะก้มไปจูบที่หน้าผากสวย

 

 

จุ๊บ!

 

 

“นอนซะนะคนแก่ของผม”ผมนั่งลงข้างๆพี่จ๊ะจ๋าก่อนจะจับมือเรียวสวยมากุมไว้

 

 

“พี่คงจะร้องไห้มาหลายวัน ดูสิตาบวมหมด” ผมเอามือลูบตรงตาพี่จ๊ะจ๋า

 

 

ถ้าเมื่อวันก่อนยูริไม่มาหาผมที่บ้านผมก็ไม่รู้จะมีหน้ามาหาพี่จ๊ะจ๋าถึงคอนโดยังไงเพราะพี่จ๊ะจ๋าโกรธผมมาก ถึงผมจะไม่ได้มีอะไรกับพี่ครีมแต่ถ้าคนเข้าใจผิดมันก็คือเข้าใจผิด ต้องหาหลักฐานมาเท่านั้นทุกอย่างถึงจะกลับมาเหมือนเดิม ต้องขอบคุณยูริมากที่เธอยอมเสี่ยงไปเอาหลักฐานมาให้ผมขนาดนี้

 

 

'ฉันรักจ๊ะจ๋าเหมือนเพื่อนและพี่สาวคนหนึ่ง เพราะตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยมีเพื่อนเลยซักคน มีจ๊ะจ๋าคนแรกที่เป็นทั้งคนไม่ชอบขี้หน้าจนกลายเป็นรัก เอาหลักฐานนี้ไปให้ยัยนั่นฟัง ฉันทนเห็นยัยนั่นร้องไห้เพราะเรื่องเข้าใจผิดไม่ได้แล้ว'

 

 

'ฉันขอบคุณนะยูริ ถ้าเธอมีอะไรให้ฉันช่วย ฉันช่วยเธอเสมอ'

 

 

'โอเค ^^ อ่อ...วันมะรืนฉันต้องบินกลับญี่ปุ่นแต่ไม่ได้บอกจ๊ะจ๋า ฝากไปนอนค้างกับยัยนั่นหน่อยสิ ฉันเป็นห่วง"

 

 

'ฮึ สบายมาก จะจับฟัดทั้งคืนเลย'

 

 

"ผมรักพี่มากนะครับ" ผมล้มตัวนอนลงข้างๆพี่จ๊ะจ๋า เอาหน้าแนบชิดกับหน้าพี่จ๊ะจ๋าจนปลายจมูกเราชนกัน คิดถึงอ้อมกอดนี้ที่ผมไม่ได้กอดมาหลายวัน ผมกอดพี่จ๊ะจ๋าหลับพักผ่อนตามพี่จ๊ะจ๋าไป ผมก็เพลียเพราะมัวแค่คิดถึงพี่จ๊ะจ๋าจนแทบไม่ได้นอน

 

 

"อืมม...ทะ...แทน" มานอนที่นี่ได้ยังไงอะ

 

 

"อืมมม...ตื่นแล้วเหรอครับ" ผมลืมตามองพี่จ๊ะจ๋า 

 

 

"สวย" ถึงจะเห็นบ่อยแต่ก็ยังไม่ชิน ผู้หญิงอะไรใบหน้าสวยไม่มีที่ติเลย 

 

 

"เป็นบ้าอะไร ตื่นมาก็ชมฉันเลย" 

 

 

เพล้ง! 

 

 

หน้าแตกยับ ไอ้เรานึกว่าจะเขินที่ถูกชม 

 

 

"ตะลึงความสวยของเมียครับ ^^"

 

 

"ตลก! นี่มันจะ 4 ทุ่มแล้วลุกไปอาบน้ำเลย"

 

 

"ผมอยากอาบกับพี่ เราอาบน้ำพร้อมกันนะครับ" ไม่เชื่อหรอกว่าจะแค่อาบน้ำ ประสบการณ์ชีวิตล้นเหลือ

 

 

"โนๆ เราต้องอาบใครอาบมัน ไม่อย่างงั้นมันจะไม่ใช่แค่อาบน้ำแน่นอน" พี่จ๊ะจ๋าปฏิเสธผมเสียงแข็งแต่มีรึที่ผมจะฟัง อดอยากมาหลายวันได้อยู่ใกล้เมียอะไรๆมันก็ตื่นตัว ผมคว้าแขนพี่จ๊ะจ๋าก่อนที่เธอจะลุกหนีผม

 

 

"ปล่อยนะแทน ฉันไม่เล่นนะ" 

 

 

"ผมไม่ได้มาเล่นๆ คืนนี้ยูริไม่อยู่ ฉะนั้นห้องนี้ก็จะเป็นห้องรักของเรา"

 

 

ฟอดดด!!

 

 

"ผมคิดถึงพี่มาก และก็จะไม่ปล่อยพี่ให้ห่างกายถ้าผมยังฟัดพี่ไม่อิ่ม"

 

 

"กรี๊ดดด!! ไม่น๊าาา..."

 

 

ตุบๆ ตุบๆ

 

 

"ไปไกลๆไม่ต้องมาเข้าใกล้ฉันเล้ย!"

 

 

"ผมขอโทษ ก็คนมันคิดถึงนิ" 

 

 

"นายมันไอ้เด็กหื่น นิสัยไม่ดีชอบรังแกคนแก่!"

 

 

"ก็ใครบอกให้คนแก่ทำตัวน่าฟัดล่ะครับ อย่าทำเป็นเด็กไปได้พี่จ๋า เมื่อคืนผมก็ให้พี่พักทุกรอบนะครับ"

 

 

เพี๊ยะ! พี่จ๊ะจ๋าตีที่ต้นแขนผม

 

 

"แต่นายก็ทำกับฉันทั้งคืน! ไปไกลๆเลยฉันจะเก็บเสื้อผ้า!" 

 

 

เมื่อคืนผมใช้กำลังปลุกปล้ำพี่จ๊ะจ๋าจนสำเร็จ พี่จ๊ะจ๋าขัดขืนแต่ก็เคลิ้มหลังจากที่ผมเล้าโลมเสร็จและก็ตื่นขึ้นมาโวยวายใส่ผมยกใหญ่เมื่อเช้านี้ว่าผมปล้ำเธอ

 

 

ก็คนมันคิดถึงก็ต้องจัดหนักจัดเต็มเป็นธรรมดา แต่ผมก็ขอโทษไปแล้วนะที่เล่นพี่จ๊ะจ๋าซะน่วม แต่คนแก่กลับไม่ฟังพาลฟาดงวงฟาดงาใส่ผมจนถึงตอนนี้

 

 

“พี่จะไปไหน?” ผมถามขึ้นเมื่อเห็นพี่จ๊ะจ๋าลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากตู้เก็บของ โกรธจนเก็บเสื้อผ้าหนีเลย? เรื่องร้ายแรงสำหรับผมเลยนะ

 

 

“ฉันจะกลับญี่ปุ่นหลีกไปอย่ามาขวาง!” ให้ไปก็โง่สิครับ

 

 

“ถ้าพี่ไปผมไปด้วย” 

 

 

“จะบ้าเหรอ! ฉันไม่ให้นายไปด้วยหรอก…ฉันโกรธนายอยู่อย่าลืมสิ!” ไม่ลืมครับ แต่ผมไม่อยากห่างเมียยิ่งตอนเมียกำลังโกรธผมก็ยิ่งไม่อยากห่าง

 

 

“ผมก็กำลังง้อพี่อยู่นี่ไงครับ ผมถึงจะตามไปญี่ปุ่นด้วย” ผมยืนยันหนักแน่น

 

 

แต่ผู้หญิงแก่ผู้นี้...

 

 

“ไม่ให้ง้อ! ไม่เอาแล้วผัวเด็กอะ เสน่ห์แรง...ปวดหัว!” จากที่ฟังประโยคนี้ เหมือนพี่จ๊ะจ๋ากำลังโยกเรื่องราวที่อึดอัดตันใจใส่ผมนะ ผมเสน่ห์แรงแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องจะไปญี่ปุ่น

 

 

“แต่ผมจะเอาเมียแก่” ผมกลับไป

 

 

“จะเอาเมียแก่ก็ไปหาอีพี่ครีมของนายโน้น ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!” น่าน! พาลไปทั่วจริงๆครับ เมื่อกี้โกรธเพราะถูกผมปล้ำแต่ตอนนี้เหมือนกำลังโกรธผมเรื่องพี่ครีมอีกครั้ง ให้ตายเถอะครับผมทำผิดพลาดในอดีตนิดเดียวยกมางอนถึงปัจจุบัน มันน่าจะจบๆไปตั้งนานแล้วนะ 

 

 

ผมมองพี่จ๊ะจ๋าที่บ่นอะไรงึมงำจับเสื้อผ้าโยนใส่กระเป๋าไปเรื่อย ผมเอียงหูฟังเพื่อให้ได้ยินเสียงบ่นของพี่ครีมจนได้ยินว่า 'ทั้งฉันและยัยนั่นก็อายุมากกว่านาย'

 

 

“พี่ครีมแก่ไม่พอสำหรับผม เวลากินแล้วไม่มันเหมือนพี่” ผมพูดไปเมื่อได้ยินเสียงบ่นของพี่จ๊ะจ๋า พี่จ๊ะจ๋าเหงยหน้ามองผมด้วยสายตาหงุดหงิดก่อนจะแยกเขี้ยวใส่

 

 

"ไอ้!"

 

 

"ขอโทษครับ อย่าทิ้งผมไปเลยนะ ผมยังเด็กอย่าลายอนาคตของชาติเลยนะครับพี่จ๋า" ผมคุกเข่าต่อหน้าพี่จ๊ะจ๋าพร้อมกับส่งแววตาเศร้าไปให้

 

 

"ถ้าพี่ไปผมคงขาดใจตายแน่ๆเลยครับ"

 

 

"..."

 

 

"พี่ไม่สงสารผมเหรอครับ ผมรักพี่มากมากกว่าชีวิตผมด้วยซ้ำ ขอร้องพี่อย่าทิ้งผมไปเลย ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ พี่จ๋า" ถ้าพี่ยังเงียบอยู่ผมจะร้องไห้แล้วนะพี่จ๊ะจ๋า

 

 

"เฮ้อ...แทนฟังฉันนะ"

 

 

"คะ...ครับ"

 

 

"ฉันจะกลับญี่ปุ่น"

 

 

"ใจร้าย" ผมพูดสวนทันทีที่พี่จ๊ะจ๋าพูดจบ

 

 

"ฟังฉันให้จบก่อนสิไอ้เด็กบ้า!" 

 

 

"อย่าดุผม ผมอารมณ์อ่อนไหวง่าย" =_= ไอ้เด็กตอแหล ทำหน้าเศร้าทำเสียงเศร้าแต่ก้มหน้าอมยิ้ม ฉันเห็นหรอกยะ

 

 

"ฉันต้องกลับญี่ปุ่น กลับแค่ 3 วัน" ฉันรวดเดียวจบ

 

 

"งั้นขอผมไปด้วยนะครับ ผมอยากไปเที่ยว^^"

 

 

"ฉัน-ไป-ทำ-งาน!" ฉันเน้นคำให้แทนฟัง

 

 

แต่สามีเด็กผู้นี้...

 

 

"ผมอยากไปเที่ยวญี่ปุ่นครับ" 

 

 

"โอ้ยฉันอยากจะบ้าตาย!" ฉันเอามือตบหน้าผากตัวเองอย่างหมดหันทาง พรุ่งนี้ตอนเย็นเป็นวันประชุมองค์กรนักฆ่าของฉัน ซึ่งยัยยูรินางหนีฉันกลับญี่ปุ่นไปแล้ว ไปไม่ชวนทิ้งฉันไว้กับเด็กหื่นไว้ในห้อง

 

 

"ฉันไปทำงานแทน! ทำงานอะทำงาน! แล้วอีกอย่างนายต้องเรียนหนังสือ!" 

 

 

"แต่ผมอยากไปเที่ยวญี่ปุ่น อยากไปไหว้พ่อของพี่ด้วย ให้ผมไปด้วยนะครับ...เมียยย"

 

 

"..."

 

 

"ตอนพี่ไปทำงาน พี่ก็ทิ้งผมไว้ที่บ้านกับพ่อของพี่ก็ได้ครับ ผมเป็นจะเป็นเด็กดีสัญญาครับ" ไม่ต้องมาพูดจาหว่านล้อมฉันด้วยคำพูดหวานๆ ฉันคิดในใจ

 

 

"ไม่ได้...นายต้องเรียนหนังสือ! ถ้านายตามฉันไปญี่ปุ่นพ่อแม่นายได้ด่าฉันพอดีว่าทำให้นายเสียผู้เสียคน ชอบเหรอที่คนมองว่าติดผู้หญิงจนเสียการเรียนอะหะ" 

 

 

"ครับ"

 

 

"แทน!" ทำไม่พูดไม่รู้เรื่อง

 

 

"พี่โกรธผมอยู่ผมต้องง้อ เดี๋ยวพี่เล่นหายไปเป็นเดือนอีกผมจะทำยังไง"เดี๋ยวหายไปเหมือนตอนผมเรียน ม.ปลาย ล่ะ หายไปจนผมเรียนจบอะลองคิดดูเถอะ

 

 

"ฉันหายโกรธนายก็ได้ ตั้งใจเรียนอยู่ที่นี่เดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก"

 

 

"ผมไม่ใช่เด็กนะที่จะมารอแต่ของฝากอะ"

 

 

"เฮ้อ...จะเอายังไงก็ว่ามาฉันเริ่มปวดหัวกับนายแล้ว อะไรก็ไม่เอาซักอย่าง" พูดปากจะฉีกถึงหูแล้วก็ยังดื้อดึงอยู่นั่นแหละ

 

 

 

"ผมจะไปญี่ปุ่นกับพี่ ผมอยากไปเที่ยวกับพี่" 

 

 

"หูแตกเหรอ...ฉันบอกว่าฉันไปทำงานโว้ย!"

 

 

หมดความอดทนแล้วนะ ทุกวันไม่เห็นจะดื้อเหมือนวันนี้เลย

 

 

"คนแก่นี่เวลาหูตึงชอบพูดเสียงดัง"

 

 

"ไอ้บ้าแทน! นี่เป็นครั้งที่ล้านแล้วนะที่นายว่าฉันแก่อะ!"

 

 

"ใครบอกว่าพี่แก่ พี่แค่อายุเยอะเท่านั้นเองครับ ให้ผมไปญี่ปุ่นด้วยนะครับ^^"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#จบตอนแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณมากค่ะ ตอนนี้ไม่ค่อยมีสาระเท่าไหร่ส่วนมากจะเป็นการเถียงกันระหว่างเด็กน้อยกับคนแก่ อุ๊ปส์ 😂😂 

 

* ไรท์จะพยายามอัพให้ครบทุกเรื่องนะคะ ขอบคุณค่ะ *

 

 

ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ

ความคิดเห็น