ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Soul Mate 10 : : I can’t read your mind

ชื่อตอน : Soul Mate 10 : : I can’t read your mind

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2557 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Soul Mate 10 : : I can’t read your mind
แบบอักษร

Soul Mate 10 : : I can’t read your mind

 

วิฟ!!!

 

เสียงตะโกนของเฮอร์ริเคนทำให้ผมกับพี่นิ้งหันควับไปพร้อมกัน ความรู้สึกเสียดายอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาในหัวใจผม ผมไม่อยากไป....

 

เฮอร์ ริเคนเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วพยักหน้าให้ทีหนึ่ง เขาคงมาเตือนว่าพี่เวย์กำลังจะมาถึงแล้ว และมันจบไม่สวยแน่ถ้าผมไม่ไปกับเฮอร์ริเคนตอนนี้ ผมคิดว่าเฮอร์ริเคนรู้ว่าผมรู้สึกยังไง เขาถึงได้ปล่อยให้ผมมาหาพี่นิ้ง แต่เฮอร์ริเคนรู้ได้ไง ตัวผมยังงงๆตัวเองอยู่เลยว่ารู้สึกอะไร = * =

 

ผม ค่อยๆลุกขึ้นยืนอ้อยอิ่งเหมือนเด็กอนุบาลที่กำลังเล่นสนุกแล้วจู่ๆคุณครูก็ บอกให้ขึ้นรถตู้เดี๋ยวนี้ อารมณ์แบบนั้นเลย ผมหันไปมองพี่นิ้ง ไม่รู้ว่าผมทำหน้าแบบไหนออกไป ร่างหนาถึงยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วดึงแขนผมไว้

 

พูดมาคำเดียว....” เสียงเข้มพูดนิ่งๆ ทำให้ผมมองหน้าร่างหนาด้วยความอึ้ง พี่นิ้งพูดต่อ ว่าไม่อยากไป....กูจะทำทุกอย่างให้มึงได้กลับไปอยู่กับกู

 

!!!!!!

 

วิฟ พี่เวย์จะมาแล้วนะ” เฮอร์ ริเคนพูดกับผมเสียงนิ่ง ทำไมผมต้องมาเจอคนนิ่งๆกดดันทั้งคู่ด้วยล่ะวะเนี่ย! เฮอร์ริเคนก็โคตรพ่อโคตรแม่เงียบ พี่นิ้งเองบทจะนิ่งก็นิ่งจนน่าผวา! เล่นเอาผมพูดไม่ออก ไม่รู้จะบอกยังไงเลยเนี่ย

 

พี่นิ้ง....” ผม เรียกชื่อเขา ไม่รู้ทำไมผมต้องทำเสียงแบบนั้นด้วย มันเหมือนอ้อนอ่ะ =[]=!!!! ซวยละ ชีวิตเริ่มยาก เริ่มยากที่จะอธิบายกับการกระทำของตัวเอง! นี่ผมเป็นบ้าอะไร! ทำไมต้องรู้สึกอย่างนี้ด้วย ผมไม่เข้าใจตัวเองเลย ผมรู้สึกอะไรกับพี่นิ้งมากกว่าเดิมอีกงั้นหรอ...

 

ถ้าจะบอกว่าที่ผ่านมาพี่มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอะไรเลยผมคงเป็นคนที่ตอแหลที่สุดในโลก -_- ก็ มีหวั่นไหวบ้างล่ะครับ แต่ที่ผ่านมามันเหมือนยังไม่มากเท่าวันนี้ วันที่ผมรู้สึกว่าผมคุยกับมันดีๆได้แล้ว ถึงผมจะกวนตีนพี่นิ้งไม่ยั้ง แต่ผมกับมันก็ไม่ได้มีช่วงเวลาแบบนี้บ่อยๆนะ

 

ไม่ให้ไปแล้ว” พี่ นิ้งดึงร่างผมเข้าหาตัวแล้วจับมือผมไว้แน่น มือหนาประสานลงบนมือผม เฮอร์ริเคนถอนหายใจเฮือก ผมรู้สึกถึงลางร้าย เมื่อเฮอร์ริเคนเอาแต่ยืนนิ่งๆแล้วสักพักนึงมันก็พูดออกมาด้วยเสียงเรียบๆ

 

จะไปก็รีบไปๆ เดี๋ยวจะถ่วงเวลาให้สักคืนสองคืน

 

แต่ว่า....” ผม แย้งเหมือนไม่ค่อยแน่ใจในความรู้สึกตัวเองเท่าไหร่ อีกอย่างคือไม่อยากทำให้เฮอร์ริเคนเดือนร้อน พี่เวย์อาละวาดเขาแน่ถ้ารู้ว่าเขาปล่อยผมไปกับพี่นิ้งง่ายๆซ้ำยังหาทางช่วย แบบนี้

 

วิฟต้องกลับมาแน่....อีกสองวัน วิฟคงไม่ทำให้ผมเดือนร้อนหรอก” มันพูดเสียงจริงจังแล้วยิ้มบางๆ

 

ไม่จำเป็น” พี่นิ้งพูดเสียงเรียบ

 

หะ!!!!!” ผมหันไปมองร่างสูงเหวอๆ

 

ถ้ากูจะพาวิฟไป ไอ้เวย์ก็ต้องรู้! กูจะไม่พาวิฟหนีไปดื้อๆเหมือนทำลับหลังไอ้เวย์แบบนั้นมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย....

 

!!!!!!!

 

ผมทำหน้าเหวอแดกที่พี่นิ้งพูดออกไปแบบนั้น อะไรทำให้พี่ต้องการความเป็นลูกผู้ชายขนาดนั้น เมื่อผมเป็นเมียพี่ก็แปลว่าผมเป็น เกย์’ และการที่พี่เรียกผมว่าเมียพี่ก็ได้กลายเป็น สามีของเกย์’ คนหนึ่งไปแล้ว ไม่ใช่ลูกผู้ชาย =_=

 

เอ่อ ผมไม่พูดนะแค่คิดก็พอเถอะ เดี๋ยวมันสองคนจะเปลี่ยนเป้าหมายมารุมกระทืบผมแทน

 

จะรอเฮีย เพื่ออะไร” เฮอร์ ริเคนถามพี่นิ้งแล้วทิ้งบุหรี่ลงพื้น มันอายุเท่าผม แต่มันกลับมีรูปร่างสูงและหนาไล่เลี่ยตามพี่นิ้งไปติดๆ พี่เวย์ พี่นิ้ง และเฮอร์ริเคน ต่างมีส่วนสูงและตัวเท่าๆกัน แต่ผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ทำไมผมถึงได้เตี้ยกว่าใครเขาขนาดนี้.... ยืนกันสามสี่คนผมเตี้ยสุดตลอดแม่ง!

 

เจอแบบนี้มันเจ็บจุงเบยยยย แอบเตี้ยคนเดียวเหมือนเคย ก็เลยต้องเจ็บซ้ำๆ~

 

เพื่อจะบอกมันไง ว่ากูจะเอาเมียกูคืน” พี่นิ้งยิ้มแสยะ

 

และ ไม่นานนักรถคันสวยของเฮียเวย์ก็ปาดแฉลบมาจอดที่ข้างทางตรงทางเข้ามาอาคารสิบ ซึ่งบอกตรงๆนะ ว่าเขาห้ามจอด มึงอยากโดนล็อคล้อหรือไงวะพี่!!!

 

พี่เวย์ตรงนั้นห้ามจอด!” ผมบอกงงๆ

 

ปล่อยมือน้องกูเดี๋ยวนี้!!!

 

พลั่ก!!!!!

 

พี่ เวย์ไม่สนใจผมเลย มาถึงก็กระชากตัวผมออกไปแล้วซัดพี่นิ้งจนหน้าหัน ผมเบิกตากว้าง โอโห นี่เปลี่ยนชื่อเป็นแดง ไบเล่ย์แล้วหรือไงวะพี่กู โคตรอันธพาลเลยแม่ง มาถึงก็ต่อยคนอื่นเขาไม่พูดไม่จา ไร้มารยาทเหมือนใครเนี่ย!

 

พี่เวย์! เฮ้ย พอก่อน!” ผมรีบวิ่งเข้าไปแทรกกลาง กางแขนกางขากั้นระหว่างพี่ชายและพี่นิ้งที่กำลังตั้งท่าจะสวนกลับอย่างว่องไว

 

ถอยออกไปวิฟ....กลับไปมีเรื่องคุยกันยาวแน่ พี่บอกแล้วว่าไม่ให้ยุ่งกับมัน เลิกกับมันต่อหน้าพี่ เดี๋ยวนี้!!!!” พี่เวย์ว่ามือหนาเอื้อมมาบีบแขนผมอย่างแรงจนเจ็บ

 

โอ๊ย! พี่เวย์ วิฟเจ็บนะ!

 

ผัวะ!!!!!

 

พี่ นิ้งซัดหน้าพี่เวย์ทันทีหลังจากที่ผมร้องออกไปแบบนั้น ก่อนมือหนาจะดันร่างผมออกแล้วเขาไปยืนประจันหน้ากับพี่ชายผม ที่ค่อยๆเช็ดเลือดออกจากมุมปากด้วยสีหน้าโกรธจัด

 

อยากลงไม้ลงมือก็มาลงกับกู น้องมึงไม่เกี่ยว กูเป็นคนเรียกให้วิฟมาเอง” พี่นิ้งพูดเสียงนิ่ง พี่เวย์กัดฟันกรอด

 

มึงจะมีเรื่องกับกูใช่ไหม....

 

ใช่...กูจะมีเรื่องกับมึง.....” พี่นิ้งตอบกลับเสียงเย็นเหยียบ ผมขนลุกซู่ด้วยความกลัว กลัวใครสักคนจะต้องตาย!!! คิดได้แค่นั้นก็จะวิ่งไปห้าม

 

เฮอร์ริเคนมึงจับวิฟไว้อย่าให้เข้ามา” พี่เวย์เอ่ยเสียงนิ่งๆบ้างแล้ว แววตาคมลุกโชนเป็นไฟ ผมรู้สึกถึงหายนะเต็มๆ!!

 

ครับเฮีย

 

เฮ้ยปล่อย!!!” ผม ร้องลั่นเมื่อโดนล็อคตัวไว้ให้อยู่นิ่งๆแถวนี้ไม่ค่อยมีคนด้วยดิ เพราะอาคารสิบมันกำลังจะปิดซ่อม เซ็คชั่นส่วนใหญ่กำลังจะย้ายตารางเรียน มีคนกระทืบกันตายก็คงไม่มีใครรู้หรอก! ไม่งั้นผมไม่กล้ามาหาพี่นิ้งหรอกนะถ้าคนเยอะๆน่ะ

 

ถ้ากูชนะ...ออกไปจากชีวิตน้องกู” พี่เวย์ว่าแล้วถอดเสื้อนอกออกเหลือแต่เสื้อกล้ามแล้วเหวี่ยงมันลงพื้น

 

หึ....ถ้ามึงแพ้ มึงต้องยกวิฟให้กูอย่างไม่มีเงื่อนไข และมึงต้องเลิกบังคับให้น้องมึงไปยุ่งกับไอ้ลีโอ” พี่ นิ้งพูดเสียงเรียบร่างหนาถอดเสื้อนักศึกษาออกแล้วเหวี่ยงลงพื้นเหมือนกัน ทั้งสองเดินดูเชิงกันอยู่ แล้วผมก็พยามจะสะบัดตัวให้หลุดจากเฮอร์ริเคน เชี่ยเอ้ย!!!

 

พี่เวย์ อย่าทำงี้เลย!!! ไม่น่ารักเลยนะเฮีย!!!” ผมว่า

 

วิฟอยู่เฉยๆเถอะ =_______=” พี่เวย์ทำหน้าเอือมใส่ผม ก่อนสองคนจะหันไปเผชิญหน้ากันอีกครั้งแล้วทั้งสองก็วิ่งเข้าหากันด้วยความเร็วแสง

 

ให้ตายเหอะ!!! ส่งใครก็ได้มาหยุดไอ้เวรพวกนี้ทีมันจะฆ่ากันแล้ว อ๊ากกกกกกกกก!

 

ทันที ที่สองร่างปะทะกัน พี่เวย์ก็เป็นฝ่ายซัดปากพี่นิ้งก่อนในขณะที่พี่นิ้งเองก็ไม่ได้อยู่เฉยๆให้ โดนต่อย เขาสวนกลับด้วยการเสยศอกกระแทกปลายคางพี่เวย์อย่างจังเล่นเอาพี่ชายผมมึนตึบ พี่นิ้งอาศัยจังหวะนี้ถีบเข้าที่กลางลำตัวพี่ชายผมจนล้ม แล้งจะขึ้นไปคร่อม แต่พี่เวย์ยกสองเท้าถีบกลางลำตัวพี่นิ้งจนกระเด็นไปไกลแล้วยืนขึ้นมาใหม่ มือหนากระชากร่างพี่นิ้งที่ยังเซอยู่ให้หันมาก่อนจะประเคนหมัดหนักๆลงไปสาม สี่หมัดซ้อน เล่นเอาพี่นิ้งต้องสะบัดหน้าด้วยความมึน พี่เวย์ยกขาขึ้นหวังจะซัดกลางลำตัวแต่พี่นิ้งใช้แขนกันไว้ได้ ร่างหนาสะบัดฝ่ามือกลับเข้าที่หน้าพี่ชายผมจนคิ้วแตก ก่อนจะดึงตัวเข้ามาแล้วกระแทกเข่าลงที่หน้าท้องแกร่งแรงๆประมาณสองสามครั้ง พี่เวย์ก็ไม่ยอมแพ้ อาศัยว่าตัวเองเรียนยูโดจับพี่นิ้งทุ่มลงกับพื้น พื้นปูนซะด้วย!!

 

เลือด เลือดไหลออกทั้งหางคิ้วของพี่เวย์ ทั้งมุมปาก พี่นิ้งเองก็แย่ไม่ต่าง ทั้งที่หน้าผาก ที่จมูกก็มีเลือดไหลออกมาเหมือนกัน แถมที่ใบหน้าหล่อมีรอยช้ำที่โหนกแก้ม เช่นเดียวกับพี่เวย์ รอยช้ำที่ปากเริ่มเห็นชัดขึ้นมาแล้ว พี่นิ้งฝืนยืนขึ้นมาใหม่ เขาเจ็บเป็นทุนเดิมอยู่แล้วที่หน้าอก แผลก็ยังไม่หาย มันฉีกได้ทุกเมื่อ รอยเลือดที่ซึมออกจากเสื้อกล้ามสีขาวทำให้ผมหน้าซีด

 

ยอมแพ้ก็ได้นะ” พี่เวย์เช็ดเลือดออก แล้วยิ้มแสยะ

 

ไม่มีทาง….” พี่ นิ้งถมน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดลงพื้นก่อนจะซัดเข้าเต็มๆที่เบ้าตาพี่ผม และอาศัยจังหวะที่พี่เวย์มึนใส่ทั้งหมัดศอกเข่าไม่ยั้งไม่ให้พี่ชายผมตั้ง ตัว ตอนนี้คนที่เจ็บที่สุดคงเป็นผม

 

ผมเห็นพี่นิ้งเจ็บผมก็ไม่กล้ามอง ผมเห็นพี่เวย์เจ็บ ผมก็อยากจะร้องไห้….

 

สัด!!!!” พี่เวย์สบถ

 

พลั่ก!!!

 

พี่ เวย์กระโดดถีบจังๆซ้ำเข้าที่แผลพี่นิ้งอย่างแรงจนร่างหนาล้มลงกับพื้นและ กระอักออกมาเป็นเลือด ผมร้องไห้ออกมาอย่างตกใจ และกระทืบเท้าเฮอร์ริเคน จนมือหนาเผลอปล่อยร่างผม ผมวิ่งเข้าไปห้ามพี่เวย์ไม่ให้เข้ามาเตะพี่นิ้งซ้ำ พี่เวย์เรียนศิลปะป้องกันตัวมาไม่รู้กี่อย่าง ต่อให้พี่นิ้งมีประสบการณ์แค่ไหนก็ยังห่างไกลพี่ชายผมอีกเยอะ ถ้ายังสู้กันต่อไปแบบนี้พี่นิ้งคงแย่แน่ๆ

 

ออกไปกูไหว” พี่ นิ้งพูดเสียงนิ่ง ตอนผมประครองร่างหนาขึ้นมาให้ศีรษะร่างสูงหนุนไว้ที่ตัก ผมร้องไห้ แล้วยกมือขึ้นประคองใบหน้าคมที่เลอะไปด้วยรอยเลือดไว้ รู้สึกได้ว่ามือตัวเองสั่นระริก

 

พี่ไหวแต่ผมไม่ไหว…” ผมว่าเสียงสั่น ไม่นึกเลยตัวเองจะรู้สึกแย่ได้ขนาดนี้ที่เห็นพี่นิ้งเป็นอย่างนี้ พี่เวย์ยืนมองอยู่ด้วยสีหน้าสะใจ

 

มึงแพ้แล้วล่ะนะ คิดจะสู้กับกูรออีกสิบปีดีกว่าไอ้น้อง!” เสียงเข้มเยาะมา มือหนาจะฉุดแขนผมให้ลุกขึ้น แต่ผมสะบัดออก

 

วิฟไม่ไป!

 

ลุกขึ้นมา วิฟต้องกลับไปกับพี่! อย่าดื้อน่า! ขนาดพี่มันยังแพ้ จะไปดูแลวิฟได้ยังไง

 

ไม่เอา ฮึก… พี่นิ้ง พี่นิ้งอย่าเป็นอะไรนะ….ไปโรงพยาบาลนะ วิฟจะพาไป” ผมพูดกับร่างหนาที่นอนหายใจช้าๆอยู่บนตัก ไม่คิดเหมือนกันว่าจริงๆแล้วผมจะห่วงพี่นิ้งขนาดนี้ ห่วงมากเลย

 

วิฟ!!!!” ดูเหมือนพี่เวย์จะโมโหแล้ว แต่ผมก็ไม่สนใจ

 

วิฟ อย่าร้องไห้ กูไม่เป็นไร” พี่นิ้งพูดเสียงนิ่ง เขาค่อยๆลุกขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าเจ็บปวดอะไร มือหนาปาดน้ำตาให้ผมช้าๆ นัยน์ตาคมกริบที่มองผมอ่อนลง

 

มึงจะต่อหรือไง” พี่เวย์หัวเราะในลำคอ

 

เออ!” พี่นิ้งตอบกลับบ้าง

 

ไม่!!! พอแล้ว!!!” ผมขวางแล้วผลักอกกว้างของพี่เวย์ออกไป

 

วิฟไม่กลับ!!! ไม่กลับ!!!!! ยังไงก็ไม่กลับ พี่เวย์ได้ยินไหม ไม่ไปโว้ย!!!!” ผมอารมณ์ขึ้นบ้างแล้ว

 

ทำไมล่ะ!!!” พี่เวย์ทำหน้าหงิก ที่เขาชนะพี่นิ้งแล้วผมก็ไม่ยอมกลับไป

 

พี่ก็รู้นะว่าพี่เก่งกว่าพี่นิ้ง ยังไงเขาก็ไม่ชนะหรอก!!! พี่เรียนมาทุกอย่าง คนมีแค่ฝีมือป้องกันตัวจะไปสู้พี่ได้ไง!!!” ผมว่าเสียงดัง

 

มันก็ไม่ใช่ความผิดของพี่ มันห่วยเองนี่!

 

มึงไม่ต้องพูดมาก มาต่อเลย วิฟถอยไป” พี่นิ้งพูดเสียงเข้ม กัดฟันกรอดที่โดนดูถูก ผมหันไปจับแขนหนาไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น

 

พี่นิ้ง พอเหอะ วิฟขอร้อง พี่เจ็บขนาดนี้แล้วนะ พี่ต้องแพ้แน่ๆ ฮึก ฮืออออออ” ผม กอดเอวร่างหนาไว้แล้วแนบใบหน้าลงกับอกกว้าง น้ำตาผมหยดลงบนเสื้อพี่นิ้งจนเปียกปอนสะอึกสะอื้นแรงจนพี่นิ้งต้องยกมือขึ้น มากอดร่างผมไว้แน่น เขาค้อมตัวลงต่ำจนใบหน้าคมซุกอยู่ที่ไหล่ผม ผมพูดเป็นเสียงกระซิบ อย่าเลยนะ

 

วิฟ!!!!” พี่เวย์ขึ้นเสียงใส่ผม ผมก็ไม่รู้เหตุผลของตัวเองหรอก แล้วผมก็ไม่มีอารมณ์มาคิดอะไรมากมายแล้ว!

 

ผมรู้แค่ผมไม่อยากให้พี่นิ้งเจ็บไปมากกว่านี้แล้ว ผมรู้แค่นั้นแหละ

 

วิฟ ถ้าวิฟดื้อกับพี่พี่จะบอกเตี่ยจริงๆนะ อยากกลับไปอยู่ฮ่องกงใช่ไหมครับ” พี่เวย์พูดเสียงนิ่ง หนอยเอาปะป๋ามาขู่หรอ ผมหันไปเผชิญหน้ากับพี่ชายตัวเองทันที

 

เอา เด้! งั้นวิฟก็จะฟ้องม๊า ว่าพี่เวย์แกล้งวิฟ! ยังไงปะป๊าก็ต้องเชื่อม๊า ม๊าฟังวิฟมากกว่าพี่เวย์ พี่เวย์ก็รู้นี่! วิฟไม่กลับ ยังไงก็ไม่กลับโว้ย!!!

 

วิฟ!!!!” พี่ เวย์ขึ้นเสียงอีกรอบแบบหงุดหงิดสุดๆที่ผมไม่ยอมทำตามที่บอก แน่ล่ะสิปรกติผมไม่เคยดื้อกับเขาขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่เคยบังคับผมขนาดนี้เหมือนกันนี่นา!

 

งั้นวิฟจะเอายังไง ให้ตายยังไงพี่ก็ไม่ยอมรับมันหรอก!” พี่เวย์พูดแล้วชี้หน้าพี่นิ้งที่ยืนอยู่ข้างหลังผม ก่อนร่างหนาจะพูดต่อเสียงจริงจัง วิฟก็รู้นะว่าเราเป็นใคร อันตรายรอบตัวแค่ไหน แค่พี่มันยังชนะไม่ได้ จะไปทำไรแดก เรื่องปกป้องวิฟคงไม่ต้องพูดถึงหรอก

 

วิ ฟเป็นผู้ชายนะพี่เวย์!!! ไม่ใช่เด็กผู้หญิง! ปกป้องตัวเองไม่ได้ก็ตายไปซะแค่นั้นแหละจบ พี่อย่าเรื่องมากได้ป่ะ! ใครจะเอาชนะพี่ได้ หรือว่าพี่จะต่อยกับวิฟด้วยอีกคน จะได้จบสักที เอาไหมเล่า!!!!” ผมเถียงพี่เวย์บ้าง ผมต้องการความสงบน่ะ ความสงบเข้าใจไหม! แต่พี่เวย์กำลังเข้ามายุ่มย่ามในชีวิตผมมากเกินไป ไม่ต้องคิดเลยว่าตอนนี้ลีโอรู้แล้วว่าผมเป็นใครแล้วคนอื่นจะไม่รู้

 

แต่พี่เป็นห่วง” พี่เวย์พูดเสียงเครียด

 

วิฟเข้าใจ แต่พอเหอะขอร้อง พี่เวย์รู้อยู่แก่ใจว่าบทสรุปมันต้องเป็นยังไง

 

!!!!!!

 

ถ้าวิฟอยากกลับไปวิฟจะไปเอง พี่เวย์กลับไปเหอะ เฮอร์ริเคน นายพาพี่เวย์กลับไป” ผมหันไปสั่ง

 

เฮ้ย!!! ตัวแสบ ทำงี้กับพี่ได้ไงวะ!!!!” พี่เวย์ขึ้นเสียงเมื่อเห็นว่าผมไปสั่งคนของเขาแล้วเฮอร์ริเคนก็ทำท่าจะทำตามที่ผมบอก

 

วิฟก็เป็นลูกปะป๋าเหมือนกันนะ วิฟมีสิทธิ์สั่งเฮอร์รี่ได้

 

เฮ้ย!!! หัวหมอนี่หว่า!!!! ปล่อยกู!!!” ผม มองพี่ชายตัวเองถูกเฮอร์ริเคนพาออกไป เฮอร์รี่หันมาขยิบตาให้ผม จริงๆผมสั่งใครไม่ได้หรอก แต่แค่เฮอร์รี่มันอยากช่วยผม ผมดูออกตั้งแต่ตอนมันจะช่วยผมให้ไปกับพี่นิ้งแล้ว ผมหันมาหาร่างหนาที่ยืนอยู่ ก่อนจะเช็ดเลือดที่มุมปากและจมูกร่างสูงออกแผ่วเบา

 

ไปโรงพยาบาลนะพี่นิ้ง

 

เป็นห่วงหรอ” เสียง เข้มถามแล้วยิ้มมุมปาก เท่านั้นแหละ ผมถึงได้รู้สึกตัวว่าผมออกนอกหน้าปกป้องพี่นิ้งขนาดไหน หน้าผมร้อนวาบเมื่อคิดว่าตัวเองช่างห่วงอีกฝ่ายมากมาย ซ้ำยังทนมองแทบไม่ได้ตอนเขาเจ็บ

 

กะ ก็....โห่ ไม่ได้ห่วง แต่แหมพี่โดนกระทืบอยู่ตรงหน้าจะไม่ให้สนใจเลยก็ไม่ใช่คนแล้ว!” ผมแถจนสีข้างแทบถลอก พี่นิ้งยิ้มนิดๆ

 

มือหนาเชยคางผมขึ้นมา นิ้วเรียวยาวไล้วนที่ริมฝีปากผมเบาๆ

 

ปากแข็งนะรู้ตัวไหม

 

ปากแข็งไร มั่วนิ่มละ จะไปไหมโรงพยาบาล ไปสักทีก่อนที่เลือดจะไหลหมดตัว ถามจริงเหอะเจ็บป่าวเนี่ย” ผมว่าแล้วประคองร่างสูงให้เดินกลับไปที่รถ

 

พี่มึงตีนหนักใช้ได้เลยว่ะ =_=;” พี่นิ้งตอบ เขาพูดต่อด้วยเสียงนิ่งๆ กูไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นะ มันดูเกลียดขี้หน้ากูมากๆเลย

 

พี่จะสนไปทำไม มันไม่เคยชอบใครที่ยุ่งกับผมทั้งนั้นแหละ อย่าไปสนใจแม่งเลย! ไร้สาระ!” ผมว่าตอนเราสองคนเดินมาถึงที่รถ พี่นิ้งเลิกคิ้วแล้วถามผม

 

พี่เมียไม่ชอบขี้หน้ายังไร้สาระอีกหรอ

 

“...นี่พี่ ให้มันน้อยๆหน่อยนะโว้ย!!!!!” ผมขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด พูดจาทำนองนี้อยู่ได้ ผมคิดจริงขึ้นมาแล้วคนลำบากน่ะพี่เลยนะ =_=”

 

พี่นิ้งมองหน้าผมนิ่งๆก่อนเสียงเข้มๆเรียบๆจะตอบสวนมา

 

ก็อยากให้คิดจริงน่ะสิ หน้ากูดูเหมือนคนชอบพูดเล่นหรือไง

 

!!!!!!!!!

 

ให้ ตายเหอะ....น่งหน้า ร้อนไปหมด โว้ย! มือ สั่นทำไม! ผมรีบดึงสติตัวเองกลับมาแล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถอีกฝ่ายด้วยความรู้สึก อื้อๆ พี่นิ้งไม่พูดอะไร แค่ทำยิ้มมุมปากกดดันผมไปตลอดทางจนถึงโรงพยาบาล คิดดูมันทำแผลเสร็จจนออกมาจากห้องฉุกเฉินแล้วยังยิ้มมุมปากอยู่เลย

 

หุบยิ้มซะบ้างนะพี่ ระวังคนเขาจะหาว่าบ้า!” ผมแยกเขี้ยวใส่

 

ช่างมันดิ ไม่เกี่ยวกับพวกมันสักหน่อย” พี่นิ้งตอบหน้านิ่งไม่สนใจ

 

แล้วแต่ อยากทำไรก็....นั่นแหละ....โชค” ผมโบกมือแล้วจะเดินนำมาไม่สนใจ แต่มือหนาก็รั้งแขนไว้

 

มาด้วยกันก็เดินไปด้วยกันสิ จะให้กูเดินไปคนเดียวหรือไง กูเจ็บตัวเพราะใครหะ!” พี่นิ้งทำเสียงดุๆใส่ผม เล่นเอาผมหน้าหงิก

 

แล้วใครให้พี่เสนอหน้าไปท้าพี่เวย์แบบนั้นเล่า! โว้ว! มาๆ” ผม ส่งมือให้ร่างหนากว่าจับไว้ พี่นิ้งจับมือผม ทันทีที่มือเราสัมผัสกัน ผมรู้สึกเหมือนสปาคร์อย่างแรงจนต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความอึ้ง พี่นิ้งทำหน้าเฉยๆก่อนฝ่ามือหนาจะกระชับมือผมไว้ให้รู้สึกอบอุ่นแปลกๆ.....

 

เสนอหน้าหรอ ใครจะยอมให้มันพามึงไปง่ายๆ กูบอกแล้วไงว่ากูก็ชอบเอาชนะเหมือนกัน

 

แล้วชนะไหม =_=”

 

ไม่ต้องห่วงหรอก เก็บไว้ลงกับน้องมันบนเตียงก็ได้” พี่นิ้งตอบหน้าตาย ผมเบิกตาด้วยความอึ้ง แต่ร่างหนาก็ยังหน้าด้านโน้มหน้ามากระซิบกับผม น้องชายสุดที่รักของมันอยู่ในกำมือกูนี่นะ!

 

ใครจะไปยอม! เดินไปเองเลยไป!” ผมจะสะบัดข้อมือหนีแม่งแล้วนะ แต่มันจับไว้แน่นจนสะบัดไม่ออกนี่ดิ

 

ก็เห็นยอมทุกที” พี่นิ้งว่าเสียงนิ่งเล่นเอาผมของขึ้น ยกมือชี้หน้าร่างหนา

 

ก็ ให้ผมกลับไปอยู่กับพี่เวย์เลยสิถ้าจะดูถูกกันขนาดนั้น พี่มันเก่งนี่ ใครก็ได้อยู่แล้วไม่จำเป็นต้องผมหรอก! ปล่อยเลยผมจะกลับไปอยู่บ้าน!” ผมจะสะบัดมือออก รู้สึกเหมือนน้อยใจ

 

กูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น....” พี่นิ้งเสียงอ่อนลง พูดไม่คิด อย่าโกรธเลย...

 

ผมไม่ได้โกรธ...ผมเกลียด!” ผม ทำหน้านิ่งใส่ร่างหนากว่า แล้วจะสะบัดตัวออก แต่พี่นิ้งรั้งเอวผมเข้าไปจนร่างเราปะทะกัน ใบหน้าคมโน้มลงมาจนริมฝีปากเกือบแนบลงมาที่ริมฝีปากผม ถ้าผมไม่แหวขึ้นมาซะก่อน

 

ทำอะไร!!!

 

จูบง้อไง” เขาตอบหน้าตาย

 

ผมไม่สนุกนะถ้าพี่จะล้อเล่นความรู้สึกกันแบบนี้!” ผมขึ้นเสียง แล้วผมก็ไม่ชอบที่พี่พูดจาเหมือนผมเป็นฝ่ายขอนอนกับพี่ ผมทำงั้นหรอ!!!

 

ผม มองหน้าอีกฝ่าย สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง จริงๆผมควรจะชกหน้าแม่งแล้วก็ไปซะ ไม่ต้องมายืนรอฟังคำอธิบาย แต่ก็เหมือนนัยน์ตาคมกริบกับความรู้สึกอะไรในใจบางอย่างรั้งให้ผมต้องยืน อยู่

 

มึงไม่เคยทำหรอก...ทุกครั้งกูเป็นฝ่ายต้องการมึงเอง

 

!!!!!!!

 

กูจะไม่พูดแบบนี้อีก...โอเคไหม เราอย่าทะเลาะกันเลยนะ

 

ทุก ประโยคที่พี่นิ้งพูดถึงมันจะเป็นแค่เสียงนิ่งๆ ใบหน้าก็เฉยๆเหมือนไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร แต่ผมก็มักจะสัมผัสได้ทุกครั้งว่าร่างหนาจริงจังแค่ไหน คนอย่างมันก็มีอยู่ไม่กี่อารมณ์หรอกถ้ามันไม่นิ่งไม่หน้าตายอย่างนี้ก็โมโห ตวาดตะคอก แล้วก็หื่น!

 

พี่อย่าหาเรื่องผมอีกแล้วกัน” ผมว่าแล้วหันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเสียงตัวเองที่เปล่งออกมามันจะดัดจริตตัดพ้ออีกฝ่ายได้ขนาดนั้น =_=

 

พี่ นิ้งดึงแขนผมให้หันหน้ากลับมาก่อนริมฝีปากสีซีดจะกดลงที่หน้าผาก ผมชะงักกับการกระทำอ่อนโยนแบบนั้นแล้วมองหน้าร่างสูงด้วยความช็อคนิ้วเรียว จรดไล้ใบหน้าผมเบาๆเล่นเอาหน้าร้อนวาบ พี่นิ้งจ้องหน้าผมอยู่สักพัก ก่อนจะพูดเสียงนิ่ง

 

ไปเหอะ” แล้วลากผมให้เดินไปด้วยกัน ผมมองแผ่นหลังกว้างอย่างไม่เข้าใจนัก ไม่รู้ว่าผมเป็นคนเข้าใจยากหรือการกระทำของมันอ่านไม่ออกกันแน่

 

ความคิดเห็น