ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Soul Mate 09 : : I’m not afraid

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2557 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Soul Mate 09 : : I’m not afraid
แบบอักษร

Soul Mate 09 : : I’m not afraid

 

ระหว่าง ที่ผมกำลังช็อค มือหนาบรรจงจับมือขวาของผมให้คว่ำลงแล้วบรรจงสวมแหวนให้ที่นิ้วนาง อย่างกับรู้ว่าขนาดนิ้วผมมันประมาณไหน เวลาใส่ลงไปถึงได้พอดีเป๊ะแบบนั้น ผมเงยหน้าสบตาคมอย่างอื้อๆ รู้สึกมึนๆ อึนๆ แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้น่ะสิ!

 

ผมหันหน้าหนีพี่นิ้งเพราะรู้สึกหน้ามันร้อนๆ รีบๆตบยาสามเม็ดเข้าปากแล้วกินน้ำตามเร็วๆ ร่างสูงก็นั่งมองทุกปฏิกิริยาของผมเงียบๆ

 

ระหว่าง ที่เรากำลังเงียบไม่มีใครพูดอะไรอยู่นั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องเหมือนจะพังเข้ามาให้ได้ก็ดังขึ้น ผมกับพี่นิ้งมองหน้ากันด้วยความงง แต่พี่นิ้งดูจะงงกว่าผม เขาลุกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องนอนไปที่ประตูห้องด้านนอกซึ่งเลยโซนนั่ง เล่นออกไป คอนโดพี่นิ้งค่อนข้างใหญ่พอสมควร แบบอยู่ได้อย่างสบายโคตรๆเหมือนอยู่บ้านชั้นเดียว ผมว่าที่บ้านมันคงมีฐานะไปทางรวยเลยล่ะ

 

จะ ว่าไปเมื่อเช้าผมก็ทำแผลให้พี่นิ้งแล้วนะ ตอนแรกก็คะยั้นคะยอให้แม่งไปโรงพยาบาล กลัวเหลือเกินว่าบาดทะยักจะแดก แต่มันไม่ยอมไป ผมเลยลงแอลกอฮอล์ มันทำหน้าอย่างนิ่งเหมือนไม่แสบเลย ถ้าเป็นผมคงร้องจ๊ากไปแล้ว! แถมแผลที่โดนมีดบาดนี่คือบาดลึกจริงๆเหมือนจะเป็นแผลเป็น ผมบอกมันแล้วนะแต่มันสวนกลับมานิ่งๆ

 

ไม่ดีหรือไง มันเป็นของที่ระลึกจากมึงเลยนะ

 

อืม งั้นก็เก็บไว้ดูเล่นเถอะไอ้สัด แผลเป็นทางยาวอย่างนั้น ชอบนักก็!

 

โครม!!!!!

 

ผม ที่นั่งอยู่บนเตียงสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงโครมครามเอะอะข้างนอก ดวงตาผมเบิกกว้างในใจกลัวมากว่าจะเป็นลีโอ ผมรีบพยุงตัวเองลงจากเตียง ก่อนจะฝืนสังขารวิ่งไปที่หน้าประตูห้อง โต๊ะรับแขกโซฟงโซฟาไปหมดไม่มีการเหลือ!!!! พี่นิ้งไปนอนกองอยู่ที่พื้นและสาเหตุก็คือร่างหนาที่ยืนปากแตกอยู่ตรงนี้!!!

 

พี่เวย์!!!!

 

ลุกขึ้นมาไอ้สัด!!!!!” มือ หนากระชากร่างพี่นิ้งให้ลุกขึ้นมา พี่นิ้งถลึงตัวลุกขึ้นมาจริงๆและประเคนหมัดศอกเข่าให้พี่ชายผมอย่างหนัก หน่วง พี่ชายผมก็สวนกลับมาหมดทั้งคาราเต้ ยูโด มวยไทย!! เลือด!!! แผลพี่นิ้งฉีกเลย!!!

 

พอๆๆๆ พี่เวย์ พอแล้วๆๆ วิฟกราบล่ะนะๆๆๆ เฮีย พอเหอะ” ผม แทรกตัวเข้าไปบังพี่นิ้งเอาไว้ ทั้งสองคนดูเจ็บหนักทั้งคู่ พี่เวย์กวาดสายตามองผม ที่ตอนนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของพี่นิ้งแค่ตัวเดียว นัยน์ตาคมกริบลุกโชนด้วยเพลิงแค้น

 

มึง!!!” พี่เวย์จะคว้าคอเสื้อพี่นิ้งขณะที่พี่นิ้งเองก็ยกตีนขึ้นมาจะถีบกลางลำตัวพี่ชายผมเหมือนกัน ผมต้องรีบดันอกกว้างของทั้งสองคนไว้

 

เดี๋ยวๆๆ นี่มันเรื่องอะไรพี่เวย์” ผมถามพี่ชายตัวเองงงๆ

 

ก็พี่ตามหาวิฟทั้งคืน เฮอร์ริเคนบอกว่าไอ้เหี้ยนี่มันฉุดวิฟไป!!! วิฟไม่ได้เต็มใจไปกับมัน ก็ต้องกระทืบดิ!!!!

 

โห่....เหตุผลพี่กู =_=

 

วิฟทะเลาะกันนิดหน่อย...แต่ดีกันแล้ว

 

ดีกันยังไง บนเตียงหรือไง ไอ้สัด มึงหยามกูมากนะ!!!!” ประโยคแรกพี่เวย์ว่าผม ต่อด้วยการจะกระทืบพี่นิ้งต่อให้ได้ มือหนาซัดมาอย่างแรงที่ไหล่พี่นิ้งจนร่างเซไปข้างหลัง

 

พอแล้วพี่เวย์!!! แฟนวิฟเจ็บนะ!!!!” ผม รั้งพี่ชายตัวเองไว้ ที่ต้องพูดไปอย่างนั้นไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยากให้พี่เวย์จำได้ ว่าผมบอกไปว่าพี่นิ้งเป็นแฟนผม เผื่อเขาจะเลิกบ้าบอสักที ตอนนี้ก็เจ็บตัวกันมากพออยู่แล้ว ยิ่งเห็นเลือดซึมจากแผ่นอกกว้างของพี่นิ้ง ผมก็ยิ่งเป็นห่วง เผื่อพี่เวย์จะเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง เห็นว่าพี่นิ้งเป็นแฟนผมจะได้เย็นๆลงบ้าง

 

หึ!!! แต่พี่ไม่ชอบมัน มันทำแผนพี่พังหมด!!!!” พี่เวย์กัดฟันกรอด พี่นิ้งได้ยินอย่างนั้นก็คิ้วกระตุกด้วยความโมโห

 

มึง น่ะหรอไอ้สัด ที่ใช้เมียกูให้ไปยั่วไอ้ลีโอ!!! เข้ามาดิเหี้ย กูจะกระทืบให้ไส้แตก กูไม่กลัวมึงนะ!!! ก็แค่พี่ชายเมีย!!! ใช้น้องไปล่อไอ้เหี้ยลีโอ สมองข้างในทำจากส้นตีนหรือไง!!!!

 

อย่าเสือก!!! นี่น้องกู!!!!

 

เสือกพ่อมึงดิ!!!!! เมียกูทั้งคนไม่ให้ยุ่งได้ยังไงวะ!!!!!” พี่นิ้งตวาดกลับเล่นเอาผมสะดุ้งโหยงหันไปมองร่างหนาอย่างเคืองๆ พี่นิ้งยกมือสองข้างให้ผมเป็นเชิงขอโทษ

 

โทษๆ พ่อวิฟด้วย พี่ไม่ได้ตั้งใจ

 

“=_=;” >> ผม

 

มันไม่ใช่เรื่องของมึง!!! กูกับวิฟตกลงกันแล้วและมึงห้ามเสือกเรื่องนี้อีกเป็นครั้งที่สอง กูจะพาน้องกูกลับ!!!!” พี่เวย์พูดเสียงดุดัน ขาดคำปุ๊บก็คว้าข้อมือผมและออกแรงดึงทันที แต่พี่นิ้งก็คว้าแขนอีกข้างไว้เช่นกัน

 

เรื่องอะไร!!! เมียกูก็ต้องอยู่กับกูสิวะ!!!!” พี่นิ้งก็โหดและดุดันไม่แพ้กัน โอ๊ย!!! เชี่ย นั่นก็พี่ นี่ก็ผัว!!! เอาใจไม่ถูกแล้วไอ้สัด แยกกูเป็นสองร่างเลยไหม!!!

 

ไม่สิ......

 

เอิ่ม.... -_-?

 

ดะ เดี๋ยวก่อนนะ ผมยอมรับพี่นิ้งเป็นผัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่นะไม่ ไม่ๆๆๆๆ เริ่มยาก เริ่มอันตราย เริ่มไม่ไหว วิฟจะไม่ทน! =_=;

 

ไอ้สัดมึงจะปล่อยไหม...” พี่เวย์กัดฟันกรอดๆ

 

กูไม่ปล่อย...” พี่นิ้งก็ทำหน้านิ่งกดเสียงต่ำจนน่ากลัวเลยเหมือนกัน

 

ปล่อยน้องกู!!!!!” พี่เวย์ออกแรงกระชากผมเข้าหาตัวอย่างแรงขณะที่พี่นิ้งยังรั้งแขนอีกข้างของผมไว้อยู่ จนผมต้องร้องออกมา

 

พี่เวย์...วิฟเจ็บ” ระหว่าง สองคนยื้อแขนผม จู่ๆพี่นิ้งก็เป็นฝ่ายปล่อยมือออกจากข้อมือผมก่อนเมื่อผมร้องเจ็บ ขณะที่พี่เวย์ยังจับแขนผมไว้แน่นจนร่างผมถูกรั้งไปปะทะอกแกร่งของพี่ชายตัว เอง ผมหันไปมองพี่นิ้งอย่างอึ้งๆ....

 

 เขาไม่ได้ปล่อยผมเพราะสู้แรงพี่เวย์ไม่ได้....

 

แต่เขาปล่อยเพราะกลัวผมเจ็บ.....

 

ไปวิฟ กลับ” พอเห็นพี่นิ้งปล่อย พี่เวย์ก็ยิ้มแสยะแล้วจะออกแรงลากผมให้เดินตามเขาอย่างเดียว ผมฝืนตัวไว้

 

ขอคุยกับพี่นิ้งก่อน เดี๋ยวตามไป” ผมยื่นข้อเสนอ

 

ไม่!!! พี่ไม่ชอบมันและวิฟต้องกลับไปกับพี่เดี๋ยวนี้...” พี่เวย์ยื่นคำขาดด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม

 

ไม่!!! วิฟจะคุยก่อน!!!!” ผม ชักสีหน้าและกระตุกข้อมือใส่พี่เวย์เป็นเชิงว่าไม่พอใจเหมือนกัน ร่างหนาทำหน้าโกรธจัด ทุกคนในบ้านรู้สรรพคุณของผมดี ถ้าผมดื้อ ให้ตายยังไงผมก็ไม่ยอม ร่างหนาดูเหมือนไม่อยากยอมผมเหมือนทุกที หลังจากฟึดฟัดอยู่นานพี่เวย์ก็ยอมตกลงทั้งสีหน้าโมโห

 

เออ!!! พี่ไปรอหน้าห้อง สิบนาที วิฟต้องออกมา เข้าใจไหม!!!!

 

ครับๆ รู้ รู้แล้ว =_=” ผม พยักหน้าเนือยๆ พี่เวย์หันหลังไป ผมเลยหันกลับมามองคนตัวสูงด้านหลังที่ยื่นหน้าซีเรียส ผมถอนหายใจเฮือกก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมานั่งทำแผลให้พี่นิ้งใหม่ คิดว่าถ้าผมไม่ยอมกลับไปพี่เวย์คงแหกอกพี่นิ้งจริงๆแน่ แค่นี้แผลยังฉีก จนผมเสียวเจ็บแทน!

 

อย่าให้แผลโดนน้ำนะ แล้วก็เช็ดแผลด้วยแอลกอฮอล์บ่อยๆ ถ้าไม่มีผมทำให้พี่ก็ต้องไปหาหมอ” ผมเตือนแล้วเก็บยาต่างๆลงในกล่อง ที่ผมต้องคอยทำให้เพราะพี่นิ้งทำแผลเองไม่เป็น เก่งแต่มีเรื่องอย่างเดียว =_=

 

ผม หันกลับมาสบตาร่างหนา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่ผมรู้สึกว่าผมยังอยากอยู่กับพี่นิ้งอีกสัก หน่อย ปรกติผมไม่เคยอยากอยู่กับแม่งหรอก มันชอบบังคับผมสารพัดผมก็เบื่ออ่ะดิ

 

พี่นิ้งเอื้อมมือมาจับมือผมไว้นิ่งๆโดยไม่พูดอะไรเลย

 

ผมต้องกลับไปกับพี่เวย์” หลังจากเงียบกันมาสักพัก ผมเลยเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

 

อืม” เสียงเข้มตอบนิ่งๆ นิ้วเรียวลูบหลังมือผมบริเวณแหวนสีเงินเกลี้ยงๆนั่นเบาๆ

 

พี่มีอะไรอยากบอกผมไหม...” ผม ถามออกไปตรงๆ มันไม่ค่อยอยากจะทนเท่าไหร่ เพราะพี่นิ้งทำหน้านิ่งขรึมผิดปรกติซ้ำแววตายังเหมือนคนจะตาย! ปรกติแม่งเป็นงี้ที่ไหนล่ะ กวนส้นตีนได้กวนส้นตีนดี ทั้งโหดทั้งดุก็ใส่ผมมาให้หมดอย่างให้เหลือ นี่อะไร ลุคใหม่หรอ =_=

 

เอาเรื่องจริงหรือโกหก....” ร่างหนาเงยหน้าสบตาผมแล้วถามออกมา

 

เอ่อ...โกหก” ผมพูดสั่วๆออกไป

 

ไปเหอะ เดี๋ยวพี่มึงจะรอนาน กูไม่เป็นไร” พี่นิ้งตอบเสียงแข็งๆ แววตากระด้างกระเดื่องเหมือนหุ่นยนต์ ผมทำหน้าเหวอแล้วถามออกไป

 

แล้วถ้าเรื่องจริงอ่ะ -0- ”

 

ไม่ไปได้ไหม แค่คิดว่ามึงจะเดินออกไป กูก็รู้สึกแย่....จนอยากจะกระทืบพี่ชายมึงให้ตาย....” ร่าง หนาว่า แววตาแข็งกร้าว ทุกคำพูดหนักแน่นและจริงจัง และมันทำให้ผมรู้สึกวูบไหวแปลกๆ...จนไม่อาจละสายตาจากนัยน์ตาคมกริบได้ ได้แต่อ้าปากค้างด้วยความอึ้ง

 

“=[]=!!!!”

 

กูเกลียดพี่ชายมึง....มาก” เขาย้ำให้ผมรู้สึกปลื้มใจอีกที -_- พี่เวย์มาได้ยินคงแทบอยากฆ่าพี่นิ้งเลยล่ะ เขาคงได้ตอบกลับมาว่า คิดว่ากูชอบมึงมากมั้งไอ้สัด!!!’ แน่ๆ ผมรู้นิสัยพี่ชายตัวเองดี

 

พี่นิ้ง....

 

อะไร

 

เราคงไม่ได้เจอกันอีกสักพักใหญ่ๆ จนกว่าพี่เวย์เขาจะพอใจ เขาคงให้คนของเขามาตามติดผมแจแน่ นิสัยพี่ผมชอบเอาชนะ” ผม พูด ไม่รู้ทำไมผมต้องทำเหมือนเราเป็นพวกแบบ มีรักต้องห้ามอันแสนน้ำเน่าอะไรอย่างนี้ด้วย -*- ทั้งๆที่ผมก็ยังไม่ได้รักมันสักหน่อย มันเองก็ไม่เคยพูดว่ารักผมสักที

 

กูก็ชอบเอาชนะเหมือนกัน” พี่นิ้งตอบเสียงแข็ง ผมรู้แล้วแหละต้องเป็นอย่างนี้ ผมเลยพยักหน้า

 

แล้วแต่ สบายใจก็ทำ โชค!” ผมยกมือโบกลาร่างหนาแล้วจะลุกขึ้น แต่พี่นิ้งดึงแขนผมไว้ ร่างหนาดันร่างผมชิดกำแพง

 

จูบกันหน่อยสิ” เสียงเข้มพูดนิ่งๆ แล้วผมก็เบิกตาด้วยความช็อค =[]=!!!! ทะ ทำไมมึงต้องมาถามเหมือนขอความเห็นจากกูล่ะวะ แม่ง แล้วจะให้ทำไง ได้สิมาจูบกัน’ อย่างนี้น่ะหรอ พ่อง!!! มึงไม่อายแต่กูอายนะครับ!!!

 

พะ พี่เวย์อยู่หน้าห้อง....” ผมพูดอย่างไม่รู้จะพูดอะไร

 

จูบพี่หน่อย” พี่นิ้งยังพูดคำเดิม ลองเปลี่ยนรูปประโยคไหมพี่ ถ้าพูดว่า ชกพี่หน่อย’ ผมคงจะเต็มใจทำมากกว่านี้แน่ มันคงทำได้ง่ายๆเลยล่ะ วิฟมั่นใจ!!!

 

เพื่ออะไร พี่บ้าหรือเปล่า หรือว่าเมื่อเช้ากินยาไม่เขย่าขวดกันแน่ พี่...อื้อ!

 

เหมือน รำคาญผมที่จะกวนตีนเขาอีกแล้ว พี่นิ้งถึงได้จับปลายคางผมไว้และประกบริมฝีปากลงมาทันที ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจ ริมฝีปากร้อนบดเบียดเร่งจังหวะอย่างร้อนแรง ดูดดุนริมฝีปากทั้งบนและล่างขบเม้มจนแดงระเรื่อเป็นสีชวนมอง ก่อนลิ้นร้อนจะไล้เลียและสอดเข้ามาในริมฝีปากของผม ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดทั่วโพรงปากอย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม กายแกร่งเบียดแนบเข้ามาจนชิด จังหวะจูบดุดันเร่งเร้าจนผมหอบหายใจแทบไม่ทัน มือที่จับไหล่หนาไว้เลื่อนขึ้นโอบลำคอแกร่งอย่างไม่รู้ตัว หน้าท้องแกร่งเสียดสีกับหน้าท้องผม ฝ่ามือร้อนลูบไล้ต้นขาสอดเข้ามาในเสื้อลูบไล้แผ่นอกและบีบเค้นจนผมหอบแฮ่ก อารมณ์ปรารถนาล้นปรี่ ริมฝีปากร้อนเร่งเร้าบดเบียดไม่หยุดขณะที่มือหนาละลงจากแผ่นอกมากอดเอวผมไว้ แน่น ร่างผมถูกดันลงเตียงที่อยู่ใกล้ๆตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้รู้แต่พี่นิ้งเอา แต่จูบผมไม่หยุด หยุดแค่ให้หายใจแล้วประกบลงมาใหม่ซ้ำๆย้ำๆเนิ่นนาน มือก็อยู่โคตรไม่สุขลูบไล้จาบจ้วงไปทั่วร่าง

 

พะ พี่นิ้ง....” ผมเรียกชื่ออีกฝ่ายในลำคอเบาๆเมื่อริมฝีปากร้อนซุกไซร้บดเบียดแนบซอกคอ แต่ทว่า....

 

เฮ้ย!!!! เฮ้ยๆๆๆ หยุดเดี๋ยวนี้ไอ้สัด!!!” พี่เวย์มากระชากพี่นิ้งออกไปจากร่างผม ก่อนจะกระชากร่างผมขึ้นมา มือหนาชี้หน้าพี่นิ้ง

 

ฝัน ไปเหอะไอ้สัดว่าจะได้แดกน้องกูอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่มีทาง ตราบใดที่กูยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ล่ะก็ มึงไม่มีสิทธิ์มาเข้าใกล้วิฟ!!! จำไว้!!!” พี่เวย์ว่าอย่างโกรธจัดและมองพี่นิ้งอ ย่างเกลียดชัง ผมไม่เห็นหรอกว่าพี่นิ้งมองพี่ชายผมด้วยสายตาแบบไหน รู้แต่ก่อนออกจากห้องที่ผมสบตาพี่นิ้งครั้งสุดท้าย ตอนที่เราสบตากัน สายตาที่เขามองผม....

 

นัยน์ตาคมกริบคู่นั้น....ดูโหยหามากๆเลย...

 

จากมือหนาที่กำแน่น ผมรู้ว่าพี่นิ้งคงไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้นานแน่ๆ เพราะเขาก็บอกอยู่ว่าเขาก็ชอบเอาชนะเหมือนกัน....

 

ที่ ผมไม่เข้าใจคือความสัมพันธ์ระหว่างเรา เรามีอะไรกันโดยไม่ได้ตั้งใจแล้วพี่นิ้งก็เข้ามาในชีวิตผม มีบทบาทในชีวิตผมมากขึ้นทุกวัน แต่เขาก็ไม่เคยพูดว่าเขารู้สึกยังไง ผมเองที่เคยมั่นใจว่าไม่รู้สึกอะไรกับเขากลับเผลอไผลในสัมผัสของเขาจนยอม เป็นของเขาหลายครั้งหลายหน ทั้งๆที่ผมไม่รู้ว่าเรารักกันหรือเปล่า....แต่เขาก็บอกว่าผมเป็น...เมีย...

 

อย่างว่านั่นแหละ ตอนแรกแม่งก็ไม่รู้สึกอะไรกับมันหรอกนะไอ้พี่นิ้งน่ะ...

 

จริงๆนะ ผมว่าผมก็ไม่รู้สึกอะไร....

 

แต่แบบ.....

 

พอเอากันบ่อยๆ ผมก็เริ่มรู้สึกแล้วเหมือนกัน =___=;

 

 

 

 

 

ผม ยอมกลับไปแล้วทำตัวดีๆกับพี่เวย์ก็จริง แต่ผมก็บอกเหมือนกันว่าพี่เวย์ต้องให้อิสระผมเหมือนกับที่ผมเคยได้ ไม่งั้นผมก็จะหาวิธีหนีไปจริงๆ พี่ชายผมเองเขาก็ไม่ได้อยากกักขังอะไรขนาดนั้นหรอก แค่ไม่อยากให้ผมเจอพี่นิ้ง ตอนพูดก็เหมือนเข้าใจ แต่ทำไมทำแบบนี้ฟระ -*-

 

ทำไมพี่เวย์ต้องส่งเฮอร์ริเคนมาตามประกบวิฟด้วย!!!!!” ผม ตวาดพี่ชายลั่นโทรศัพท์ตอนมาถึงที่ม.แล้วด้วยรถคันหรูของเฮอร์ริเคนที่มาส่ง ไหนว่าให้อิสระไง! พอวันที่ผมต้องมาเรียนเสือกส่งคนของตัวเองมาประกบแบบนี้มันอิสระแนวไหนวะ!!!

 

(ก็พี่ไม่อยากให้ไอ้เวรนั่นมาเข้าใกล้วิฟ)

 

แต่อย่างนี้มันเกินไปนะ!!!!! วิฟก็ต้องมีเวลาส่วนตัวกับเพื่อนมั่งเด้!!!” ผมโวยวายอย่างขัดใจ เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อยนะโว้ย!!! แก่ๆอย่างเฮียจะไปเข้าใจอะไร!!!!

 

(เดี๋ยวเหอะนะวิฟ ว่าพี่หรอ ไอ้เวรนั่นมันก็อายุเท่าพี่นั่นแหละ)

 

อย่ามามั่วนิ่ม พี่นิ้งก็ยังเด็กกว่าเฮียตั้งปีนึง” ผมเถียง เรื่องของเรื่องคือผมจะต้องด่าพี่เวย์ว่ามันแก่ให้ได้ เพื่อความสะใจของตัวผมเอง! ก็ดูแม่งทำกับผมเด้!!!

 

(ปกป้องมันหรอ ปกป้องมันใช่ไหม!!!!)

 

โว้!!! เออ ช่างพี่เหอะ อยากทำไรก็ทำ โชค!!!!” ผม กดตัดสายแล้วเดินเร็วๆจะไปขึ้นอาคารเรียน แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก คราวนี้เป็นอีกเครื่อง เครื่องเมื่อกี๊ที่พี่เวย์โทรมาเป็นโทรศัพท์ที่พี่เวย์ซื้อให้ผมใหม่ เพราะผมแกล้งหลอกว่าไม่มีโทรศัพท์ ผมไม่ต้องการให้มันมายึดของผมไป

 

ฮัลโหล

 

(อยู่ไหน)  เสียงเข้มถาม พี่นิ้งนั่นแหละ เมื่อวานผมปิดเครื่องก็เลยไม่ได้คุยไรกันเลย

 

กำลังเข้าม. วันนี้เอางานมาส่ง มาแป็บเดียว” ผม ว่า พี่เวย์แสบมาก ไปหาเบอร์พวกเพื่อนผมมาทุกคนและบีบบังคับจนต้องยอมบอกตารางเรียนว่าวันไหนทำ อะไรกี่โมงถึงกี่โมง! เรียกว่าเลิกเรียนปุ๊บคือกลับบ้านทันที!!

 

(มาหาที่อาคารสิบหน่อย อยากเจอ) พี่นิ้งว่าเสียงนิ่ง

 

อยากเจอทำไม ผมไปไม่ได้ คนของพี่เวย์ประกบแจเลย” ผมพูดกระซิบกระซาบเสียงเบา เฮอร์ริเคนสูบบุหรี่อยู่เลยไม่ได้สนใจผมเท่าไหร่

 

(อยากเห็นหน้า มาหากู อาคารสิบ เดี๋ยวนี้) พี่นิ้งสั่ง

 

โห่ พี่ นี่คนนะบอกเลย คิดว่าบินได้ป่ะให้ทาย แหมพูดเหมือนง่าย ผมอยู่ตรงอาคารหนึ่งนะ ให้ไปอาคารสิบ ผมไม่ใช่ซุปเปอร์แมนนะครับจะได้เหาะไปภายในสามนาทีและเหาะกลับก่อนพี่เวย์จะ มา! ถ้าพี่เก่งมากก็มาหาผมสิ!” ผมว่ากวนๆ ความกวนส้นตีนเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำหน้าที่ได้ไม่เคยจะขาดตกบกพร่องเลยครับ ผมทำสิ่งนี้ได้ดีมาตลอดจริงๆ -_-

 

(วิฟ มึงอย่ามาเกรียนตอนนี้ได้ไหมวะ!!!!!) พี่นิ้งขึ้นเสียงอย่างอารมณ์เสีย

 

เกรียนไรพี่ ผมของผมก็ออกจะยาว ไม่ได้เกรียนซะหน่อย” ผมว่าแล้วหัวเราะ

 

(นี่.....) พี่นิ้งกัดฟันกรอดเหมือนโกรธ

 

หืม?” ผมยังตอบรับไม่สะทกสะท้านใดๆ

 

(ช่างเหอะ มึงก็ไม่สนใจกูอยู่แล้ว ถ้ากูไม่บังคับ มึงก็คงไม่มาหา ยิ่งมีพี่มึงเป็นแบ็คขนาดนี้ก็คงเข้าทางมึง!)

 

พี่ นิ้งว่าแค่นั้นแล้วกดตัดสายไปเลย เสียงที่นิ่งงันของเขาทำให้ผมรู้สึกผิดมากๆ และพอผมโทรกลับไปอีกทีเขาก็ปิดเครื่อง ให้ตายเหอะ ผมเริ่มรู้สึกว่าแม่งแป้ก แม่งไม่ฮา =_=

 

เอ่อ เฮอร์ริเคน ไปส่งงานให้หน่อย ตึกหนึ่งชั้นสิบห้องศูนย์สาม นะๆๆๆๆๆ” ผมอ้อนคนของพี่ชาย ไอ้นี่แม่งเป็นคนนิ่งๆ แต่นิ่งขนาดไหนก็ไม่เกินใจผมหรอกครับ กูลงทุนอ้อนมึงขนาดนี้ต้องมีใจอ่อนมั่งอ่ะ

 

นะๆๆสุดหล่อ นะๆๆๆ” ผมเขย่าแขนหนาของร่างสูงกว่า เฮอร์ริเคนถอนหายใจเฮือก

 

รอตรงนี้” เขา พูดแค่นั้นแล้วฉวยงานไปจากมือผม ก่อนจะเดินขึ้นไปทางลิฟต์อาคารหนึ่ง ผมยิ้มกว้างอย่างดีใจ แล้วหันหลังมุ่งหน้าไปที่อาคารสิบ ไม่เข้าใจตัวเองเท่าไหร่ทำไมต้องกลัวว่าพี่นิ้งจะโกรธด้วยทั้งๆที่แต่ก่อนผม ไม่สนใจความรู้สึกของมันแท้ๆ...

 

ผม ย่องๆไปที่อาคารสิบ กวาดสายตามองอยู่นานจนเห็นร่างหนานั่งหน้าเครียดอยู่กับพี่ทัน เพื่อนปากสว่างของเขา พี่ทันกำลังสูบบุหรี่อยู่ เขายื่นให้พี่นิ้งมวลนึง

 

เอาป่าวมึง หน้าเครียดสัด เมียไม่มาหาแค่นี้ทำเป็นมีอารมณ์” พี่ทันว่า

 

ไม่เอา ไม่ต้องเสือกเรื่องของกู” พี่นิ้งตอบเสียงเย็นเหยียบดูก็รู้อารมณ์ไม่ดี ไม่น่าไปกวนตีนมันเลย

 

ไม่เอา ทำไมไม่เอา ปรกติเครียดทีดูดเป็นสิบ วันนี้มาทำเป็นรักษาสุขภาพ แกล้งบ้าหรอสัด!” พี่ทันนี่ปากน่ากลัวจริงๆ =_=

 

กูเลิกแล้ว” คำ พูดของพี่นิ้งทำให้ผมตัวชาวาบ นึกไปถึงตอนที่เขาดุผมเรื่องสูบบุหรี่จัด เขาเป็นห่วงผม...ผมยืนเบิกตากว้างเหมือนพูดอะไรไม่ออก ในใจเริ่มรู้สึกอะไรแปลกๆ...

 

หา!! มึงเนี่ยนะ ทำไมอยู่ๆเลิกวะ” พี่ทันถาม

 

เลิกเป็นเพื่อนเมีย” เสียง เข้มตอบ แววตาคมอ่อนลงเมื่อพูดถึงผม ผมรู้สึกเหมือนตัวเองทำผิดมากที่ไปกวนตีนพี่นิ้งแบบนั้นทั้งๆที่เขาอาจจะ อยากเจอผมจริงๆ แต่ทำไงได้ก็มันนิสัยผม =_=

 

โห่...คนนี้จริงจังอย่างนี้เชียว” พี่ทันครางอย่างอึ้งๆ

 

มึงมีคนสำคัญเมื่อไหร่ มึงก็รู้เองว่ามึงไม่อยากให้มันทำอะไรที่ไม่ดีกับตัวมันเอง

 

คำ พูดประโยคนี้ของพี่นิ้งทำให้ผมยืนอึ้งอยู่สักพักเหมือนคนโดนตบบ้องหูแรงๆ ผมค่อยๆผ่อนลมหายใจแล้วบากหน้าเดินตรงไปยังที่ๆพี่นิ้งกับเพื่อนเขานั่งอยู่

 

ผมยกมือไหว้พี่ทัน เพราะผมเข้ามาทางข้างหลังพี่นิ้งยังไม่เห็น พี่ทันหันไปหาพี่นิ้ง

 

งั้นกูไปก่อนนะ มีธุระ

 

อืม” พี่ นิ้งตอบรับ พี่ทันหันมาขยิบตาให้ผม ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไป ผมเอื้อมมือไปสะกิดไหล่พี่นิ้ง ร่างหนาหันหน้ามามอง ดูอึ้งไปตอนเห็นผมมาหา แต่ก็แค่แว็บเดียวก็หันหน้าไปทางเดิม

 

ก็ไหนว่ามาหากูไม่ได้ไง กูมันไม่สำคัญเท่าพี่ชายมึงอยู่แล้วนี่...” เขาพูดโดยไม่มองผม

 

แหม...ที่มะม๊าเคยบอกว่าคนแก่ขี้ใจน้อยก็นึกว่าหลอกเล่น ที่ไหนได้ โคตรจะจริงเลย =_=” ผมเปรยขึ้นมาเหมือนไม่รู้ไม่ชี้

 

“...” พี่นิ้งไม่ตอบ มันคงโกรธจริง ผมเขยิบเข้าไปนั่งข้างๆร่างหนา แล้วเอาไหล่ชนไหล่กว้างเบาๆแต่นัยน์ตาคมก็ไม่มองมา

 

โห่พี่ งอนหรอ ไม่เอาไม่ร้องดิ เราโตแล้วนะ” ผมแกล้งมันเล่น นัยน์ตาคมกริบตวัดมองผมก่อนจะพูดเสียงเรียบ

 

กวนตีนอีกทีมีครางแน่กูจะบอก....” มันเข้าเรื่องหื่นเฉย ไม่ได้ละ ผมต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง -_-

 

พี่อยากรู้ไหมผมมาได้ไง ฟังดีๆกำลังจะบอกและนะ” ผมว่าแล้วยิ้มนิดๆ

 

“....” พี่นิ้งไม่ตอบแต่จ้องหน้ากลับมาเหมือนรอฟังอยู่

 

ด้วยปีกแห่งรักข้าจึงบินข้ามมา กำแพงศิลาไม่อาจห้ามรักได้

 

!!!!!

 

คำ ตอบผมทำเอาพี่นิ้งหงายเงิบอึ้งตะลึงแดกไปเลย ก็มันเป็นประโยคที่โรมีโอพูดกับจูเลียตอ่ะครับ พูดเองยังฮาเอง เช็คสเปียร์แม่งคิดอะไรอยู่วะตอนเขียน ดูลิเกมากไปหรือเปล่า ผมขำคิกๆคักๆคนเดียวจนกระทั่งพี่นิ้งพูดขึ้น มือหนาเอื้อมมาบีบจมูกผมเบาๆ

 

ใครเขาสอนมึงพูด จะไปตบปากแม่งสักที =_=”

 

ไม่มี คิดเอง เก่งมาก เอาไว้ง้อคนแก่ขี้ใจน้อย” ผมว่าแล้วยักคิ้ว พี่นิ้งยิ้มมุมปาก

 

เสี่ยว” เขาพูดสั้นๆ

 

แล้วมันได้ผลไหม” ผมถามแล้วยิ้มให้ร่างสูง เขาอึ้งไปนิดนึงก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

ก็....น่าจะนะ

 

 

ความคิดเห็น