email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Soul Mate 06 : : Strong baby

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2557 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Soul Mate 06 : : Strong baby
แบบอักษร

Soul Mate 06 : : Strong baby

 

 

 เวลา สิบโมงครึ่ง

 

Rrrrrrrrrrr

 

ไอ้วิฟรับโทรศัพท์

 

เวลา สิบเอ็ดโมง

 

Rrrrrrrrrrrrrr

 

วิฟ โทรศัพท์นาย!

 

เวลา เที่ยงตรง

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

วิฟรับโทรศัพท์หน่อยยย

 

เวลา เที่ยงสิบนาที

 

Rrrrrrrrrrrrrrrrr

 

วิฟมีคนโทรหามึง

 

อ๊า กกกกกกกกกกกกกก กูทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วโว้ย!!! ผมหยิบโทรศัพท์พี่นิ้งขึ้นมาด้วยความโมโห กะจะปาแม่งลงกับพื้น ไม่ได้ขู่นะ เงื้อสุดมือแล้วแต่ไอ้โฟมเห็นก่อนเลยดึงแขนผมไว้สุดแรง

 

วิฟ ใจเย็นก่อนไอ้สัด ไม่อยากใช้ให้กู ไอโฟนห้าเลยนะ =[]=” ไอ้ โฟมว่า ตามด้วยไอที่ดึงโทรศัพท์ออกไปจากมือผมที่กำลังดิ้นเร่าๆเหมือนคนบ้า จะไม่ให้ดิ้นได้ไง ผมเรียนคาบเช้าตอนแปดโมงครึ่ง เลิกเรียนวิชากลศาสตร์ตอนสิบโมงครึ่ง แล้วระหว่างที่เดินไปกินข้าวที่โรงอาหารกับเพื่อน จนกินเสร็จ จนจะขึ้นไปเรียนคาบบ่าย โทรศัพท์ก็ยังดังไม่หยุด

 

พะ พี่นิ้ง โทรมาอีกแล้วหรอ” ไอ ดูหน้าจอแล้วพูดชื่อไอ้คนบ้าออกมาอย่างอึ้งๆ ใช่ครับมันคือคนบ้า ไอ้พี่นิ้งแม่งบ้า!!! โทรเหี้ยอะไรห่างกันครึ่งชั่วโมง ยี่สิบนาที สิบนาที ล่าสุดห่างกันแค่ห้านาทีก็ยังโทร!!! ผมรับโทรศัพท์มันจนผมหัวเสียแล้วนะ!!!

 

แถมเมื่อกี๊ ผมนอนรอเพื่อนที่ห้องสมุด ไอ้โฟม ไอ้อิงกับไอเขาหิวจะไปหาอะไรกิน ผมจะไม่ไปบอกจะนั่งเฝ้าของให้ อยู่ๆไอ้พี่นิ้งก็โทรมา

 

อยู่ไหน

 

ห้องสมุด

 

กับใคร

 

กับพวกไอ้โฟมอ่ะแหละ

 

มึง โกหกกูแล้ววิฟ พวกไอ้โฟมเพิ่งจะเดินผ่านหน้ากูไปเมื่อกี๊ มึงอยู่กับคนอื่นใช่ไหมหะ ไอ้เชี่ยนั่นมันใคร! ไม่มีใครเคยบอกหรอว่านอกใจกูแล้วจะศพไม่สวย! เดี๋ยวสามวันมึงไม่ได้ออกจากห้องแน่!

 

คือ ผมไม่ได้โกหกนะ ก่อนหน้านั้นผมก็อยู่กับพวกไอ้โฟมจริงๆ แค่มันลงไปหาอะไรแดกแป็บเดียว คลาดกันแป็บเดียว มันไปแค่แป็บเดียวผมก็เลยรู้สึกว่าไม่ต้องบอกหรอก ที่ไหนได้ เป็นเรื่องเป็นราว พี่นิ้งแม่งโวยวายเหมือนมีใครไปฆ่าพ่อ!!! มาหาผมถึงห้องสมุดผู้ชายคนไหนอยู่แถวนั้นแม่งกระชากคอเสื้อเขามาถามทุกคนว่า นัดกับผมหรือเปล่า ยุ่งกับผมหรือเปล่า จีบผมหรือเปล่า!!! เดือดร้อนผมต้องรีบโทรหาไอ้โฟมให้มาช่วยเคลียด่วนๆ ช่วยกันพูดชักแม่น้ำทั้งห้าจนแม่งยอมเชื่อ แถมแม่งบีบแขนผมจนเจ็บไปหมดเลยเนี่ย ไม่ฟังอะไรเลยจะลากกลับห้องอย่างเดียว ถ้าไม่ได้ไอผู้มากหลักการล่ะก็ ผมโดนแล้ว

 

แล้ว ดู นี่แม่งโทรมาอีกและ!! กูอยากจะบ้าตาย!! นี่มันคิดว่ามันเป็นแฟนผม หรือมันคิดว่ามันเป็นพ่อหวงลูกสาวกันแน่! ที่สำคัญผมไม่ได้เป็นทั้งแฟน ทั้งเมีย และลูกสาวมันด้วย ปล่อยให้แม่งบ้าเข้าใจไปเอง ผมไม่เป็นไปกับมันเด็ดขาด!

 

ฮัลโหล!!” ผมดึงโทรศัพท์คืนจากไอมารับด้วยการกระชากเสียงหงุดหงิดใส่ปลายสายอย่างไร้ความเกรงใจ

 

(ขึ้นเสียงใส่กูหรอ)

 

พี่นิ้ง!!!!!” ผมตวาดแม่งลั่นจนไอ้โฟมต้องมาบีบไหล่ผมไว้แน่น แล้วพูดเบาๆว่าให้เบาเสียงลงหน่อย

 

(ทำไม….เรียกทำไม)

 

พี่กวนประสาทผมใช่ไหม!!!!

 

(กวนประสาทใครกวนประสาทมึง) เสียงเข้มทำมึนกลับมา ผมแทบอยากจะไปหามันแล้วกระชากหน้าแรงๆสองทีให้หายแค้น!!!

 

พี่นั่นแหละ โทรมาทุกห้านาทีสิบนาที พี่จะให้ผมบ้าตายไปเลยใช่ไหม ถ้าผมเรียนอยู่ผมโดนไล่ออกจากห้องแน่!!!

 

(แต่มึงก็ไม่ได้เรียนอยู่ และถึงกูจะโทรหามึงทุกๆหนึ่งวิมันก็เป็นสิทธิ์ของกูและเป็นหน้าที่ของมึงที่ต้องรับ ไม่ใช่มาขึ้นเสียงใส่กู!)

 

พี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร!!!” ผมตะคอกใส่ร่างหนาแล้วกำหมัดแน่นอย่างขัดใจ ไอ้เวรพี่นิ้ง โอหังที่สุด อ๊ากกก เกลียดแม่งเหลือเกิน!!!

 

(เป็นผัวมึงไง)

 

ถ้าพี่ไม่มีเหตุผล แล้วมางี่เง่าใส่ผม ก็อย่าหวังเลยว่าผมจะรับโทรศัพท์พี่อีก ไม่มีทาง!!!

 

(ทำไมกูจะไม่มีเหตุผล มึงรู้ได้ไง) เสียงเข้มย้อนนิ่งๆ

 

แล้วมีอะไร” ผมพยายามกลั้นใจหลับหูหลับตาใจเย็นลง บางทีเหตุผลมันอาจฟังขึ้น

 

(กูคิดถึง)

 

“…..”

 

ผม เงียบกริบทันทีไม่ได้ตอบอะไรออกไปเลยเพราะมัวแต่อึ้ง ไม่รู้จะด่าแม่งว่าเหี้ยอะไร เหตุผลแม่ง ประสาท โอ๊ย แล้วทำไมผมต้องรู้สึกแปลกๆด้วยวะ!!!

 

แค่นี้นะ” ผมว่าแล้วกดวางทันที หันมาอีกทีเห็นพวก ไอ อิง โฟม จ้องผมกันตาไม่กระพริบแบบว่าลุ้นสุดขีด ผมสบถใส่พวกมันอย่างหัวเสีย

 

พี่นิ้งแม่งเป็นเหี้ยอะไรไม่รู้ว่ะ เช็คกูทุกฝีก้าวโทรจิกยับจนประสาทจะแดก แม่กูยังไม่ทำขนาดนี้เลย -*-

 

คำพูดของผมทำให้ไอ้โฟมหัวเราะในลำคอ

 

เหอะๆ ผู้ชายเจ้าชู้ก็งี้แหละ มีเมียทีก็หวงชิบหาย กลัวว่ามึงจะทำกับมันเหมือนที่มันเคยทำกับคนอื่นไง

 

ผม ส่ายหน้ากับเหตุผลของไอ้โฟมก่อนจะหันหน้าไปอีกด้าน เดือนกันยากำลังเดินมากับกลุ่มเพื่อนผ่านโต๊ะผมพอดี ผมมองตามร่างเล็ก แต่เขากลับแค่เดินหนีไปเร็วๆไม่มองหน้าพวกผมเลย

 

แต่จากคำพูดที่เขาเคยบอกผมว่าจะทำให้ผมไม่เหลือใคร ผมไม่ได้มีความรู้สึกว่าเขาจะล้มเลิกมันเลยนะ

 

สงสารเดือนกันยาเนอะ มีคนบอกว่าตื๊อพี่นิ้งน่าดู โดนตะเพิดที่หน้าคณะเลย พี่นิ้งแม่งโหดสัด” ไอ้ โฟมสบถ ผมได้แต่มองตามอย่างเจ็บปวด นึกแล้วก็เหมือนจะร้องไห้ แต่ก็พยายามไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมาให้ใครเห็น แต่เหมือนไอ้โฟมจะรู้ แต่มันก็ไม่พูดอะไร จนกระทั่งร่างหนาอีกร่างเดินเข้ามาหาผม พอพี่นิ้งมายืนตรงหน้า น้ำตาก็หยดลงเหมือนสั่งได้ ผมเจ็บใจ ผมทำอะไรไม่ได้ ผมทำได้ดีที่สุดแค่นี้ แต่ผมก็ไม่มีปัญญาขัดขืนอะไรพี่นิ้งเช่นกัน ร่างหนาวางรองเท้าผ้าใบไว้ที่ปลายเท้าผม ก่อนจะถอดรองเท้าใส่ในห้องออกและใส่รองเท้าใหม่ให้ทั้งสองข้าง ใบหน้าคมเงยหน้าสบตากับผม ผ่านม่านน้ำตา สีหน้าและแววตาคมเหมือนจะรู้ว่าผมรู้สึกยังไงที่ผมเห็นเดือนกันยาวันนี้ มือหนาจับข้อที่เท้าผมไว้ออกแรงบีบเบาๆ เสียงเข้มเรียบนิ่งเอ่ย….

 

อิสระก็ให้ไม่ได้ความสุขเล็กๆน้อยๆก็ยังให้ไม่ได้ขอโทษนะ

 

            ร่าง หนาค่อยๆผละออกแล้วยืนค้ำศีรษะผมที่นั่งอยู่ ผมสะอึกสะอื้นร้องไห้ พี่นิ้งรั้งร่างผมเข้าไปกอดจนใบหน้าผมแนบอยู่ที่หน้าท้องแกร่ง พวกไอ้โฟมก็มองอยู่พี่นิ้งก็ไม่สนใจ ไม่สนใจตั้งแต่เอารองเท้ามาคืนให้ผมแล้ว ผมอยากจะเกลียดเขามากกว่านี้ ผมยกมือขึ้นทุบทีต่างร่างหนากว่าทว่ามันไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะทำให้อีกฝ่าย เจ็บเลย ผมพูดเสียงสั่นในลำคอ

 

ผมเกลียดพี่....

 

อืม...” เสียงเข้มรับเบาๆสวนกับการกระทำที่มือหนาลูบหัวผมช้าๆเหมือนปลอบประโลมไม่ยอมหยุด

 

ใช่....

 

ผมอยากเกลียดเขาให้มากกว่านี้

 

อยากเกลียดผู้ชายคนนี้.....ให้มันมากกว่านี้

 

แต่คำว่า ‘...ขอโทษนะ...’ ของเขา...

 

กลับทำให้หัวใจผมอ่อนยวบ....

 

 

 

 

 

หลัง จากที่ช่วงเวลาอันงี่เง่าของผมได้ผ่านพ้นไป เราก็โดนพี่ปีสองนัดมาด่า เร่งเร้าเรื่องล่าลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบทั้งห้าปี ซึ่งรุ่นน้องก็ได้แต่บ่นกระปอดกระแปด พี่นิ้งบอกพี่ทันว่าผมไม่สบายแล้วให้ผมไปนั่งแถวๆในร่มไม่ต้องมานั่งกลางแดด ร้อนๆเหมือนพวกไอ้โฟมกับไอ้อิง ส่วนไอก็มีอิทธิพลเช่นกันเพราะพี่เดียวแอบพาเผ่นออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ รู้ โชคดีที่เดือนกันยาเรียนนิเทศ ไม่งั้นผมอึดอัดตาย

 

ถึง ยังไงคณะวิศวะก็รู้กันเกือบทั้งหมดว่าผมเป็นเด็กพี่นิ้ง ไม่ค่อยมีใครกล้ายุ่งกล้าทำอะไรผมหรอก พี่นิ้งดุจะตาย แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อยากเป็นจุดสนใจนะ เพราะแค่ที่พี่นิ้งเปิดตัวผมว่าเป็นแฟนผมก็จะบ้าตายเพราะคนมาให้ความสนใจ อยู่แล้ว ก็ดูดิ มันเคยคบใครที่ไหน เอาแต่ฟันเขาไปทั่วแล้วก็ทิ้ง =_=

 

ผม ไม่แสดงออกหรอกครับ บอกตรงๆไม่อยากเด่น ผมถึงนั่งห่างๆกับมันอยู่อย่างนี้ไง ห่างประมาณสองคนคั่นเห็นจะได้ บอกแล้วไงพี่นิ้งแม่งคนบ้า แค่ผมไปซื้อน้ำ ไปเข้าห้องน้ำ แม่งก็ยังกระวนกระวาย ถามทุกคนว่าเห็นผมไหมๆๆ จนผมต้องนั่งนิ่งไม่กล้าห่างไกลไปจากสายตามันเลย ผมอายคนอื่น =_=;

 

วิฟ มานั่งตรงนี้สิ” นั่นไง มันเริ่มแล้วครับ

 

“....” ผมเงียบ แค่หันไปมองมันแว็บนึงแล้วหันกลับมา

 

เร็วๆพี่บอกให้มานั่งตรงนี้ไง!” มันเริ่มทำเสียงหงุดหงิด ผมเลยหันไปส่ายหน้าแทนคำตอบ

 

ดื้อหรอ กูบอกมึงว่าดื้อแล้วต้องเจออะไรครับ?” มันขู่ด้วยสีหน้าตายๆ เล่นเอาผมหน้าหงิกทันที

 

โห่ พี่ ห่างกันแค่นี้เอง! มันไม่มีที่แล้วโว้ย! ให้ไปนั่งตักพี่เลยไหมเล่า!!! ห่างนิดก็ไม่ได้ ไกลหน่อยก็ไม่ได้ พี่เป็นบ้าอะไรของพี่หา!!!!!” ผมขึ้นเสียงอย่างหมดความอดทน

 

มานั่งตรงนี้เร็วๆ จะมานั่งตักกูก็มา กูให้นั่ง

 

=[]=!!!!!

 

มาเร็วสิครับ ไม่งั้นกูไม่สั่งให้ปีสองปล่อยเพื่อนมึงก็ร้อนอยู่อย่างนั้นแหละ” พี่ นิ้งยิ้มเลวใส่ผม ผมเลยต้องกระฟึดกระฟัดไปกระแทกตัวนั่งลงข้างแม่งอย่างหงุดหงิด มือหนาเอื้อมมาจับมือผมขณะที่ผมเอาแต่นั่งไขว่ห้างเท้าคางลงกับขาตัวเองแล้ว มองไปทางอื่นอย่างเซ็งๆ

 

โอ๊ย!!! กูจะบ้าตาย!!!

 

มองอะไร มองคนอื่นหรือไง” พี่นิ้งถามเสียงเรียบ ผมพ่นล่มหายใจแล้วแขวะอย่างหมันไส้

 

โห่พี่ ผมหล่อมากมั้ง!!!! หล่อชิบหายใครก็อยากได้จ้า!

 

หึ....” พี่นิ้งแค่หัวเราะลำคอแล้วเอาหมากฝรั่งขึ้นมาเคี้ยวนิ่งๆไม่ได้ตอบอะไรกับมา ผมถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เบื่อว่ะ

 

ผมจะต้องเป็นงี้ไปอีกนานแค่ไหนเนี่ย!!! โฮกกกกกกกกก จะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ T^T ไอ้พี่นิ้งโรคจิต!!! ชาติที่แล้วมึงเกิดเป็นผู้คุมนักโทษหรือไงวะ กูอยากบ้าตาย!!!

 

..........................

 

..........................................

 

เมอร์ ซิเดสคันสวยจอดที่หน้าหอพักของผม ผมหันไปไหว้พี่นิ้งลวกๆ วันนี้ทะเลาะกันไง มันทำผมร้องไห้ มันเลยบอกไม่บังคับยอมให้กลับมานอนที่หอ ซึ่งผมก็ไม่ขัดข้องอะไร ผมไม่เคยอยากอยู่ห้องเดียวกับมันหรอก แม่ง กูไม่เคยได้นอน

 

เดี๋ยว” พี่นิ้งรั้งแขนไว้ตอนผมกำลังจะลงจากรถ พอผมหันหน้าไปริมฝีปากสีซีดก็ประทับลงที่ปากผมเบาๆเร็วๆแล้วผละออก ผมเบิกตาอึ้งๆ

 

พรุ่งนี้กูมารับนะ ลงไปได้ละ” เขาพูด ผมได้แต่กัดฟันกรอด ลงจากรถอย่างหงุดหงิดแล้วกระแทกประตูรถคันสวยอย่างแรง ก่อนจะรีบเดินขึ้นหอพักทันที

 

พอ มาถึงก็ต้องช็อคที่ประตูห้องไม่ได้ล็อคไว้!!! ไม่อยู่ตั้งสองวันของหายหมดห้องแล้วมั้ง! ผมเปิดพรวดเข้าไปแล้วก็ต้องช็อคยิ่งกว่าเพราะของไม่หาย แต่มีผู้ชายร่างสูงพอๆกับพี่นิ้ง ใบหน้าคมคายออกแนวหวานหน่อยๆ รับกับคิ้วเข้มและผิวขาวซีด ตัดกับผมสีดำสนิทของเจ้าตัว นัยน์ตาคู่สวยตวัดมามองผม ผมครางในลำคออย่างอึ้งๆ เสียงเข้มเลยทักมา

 

ไง....

 

พี่เวย์....

 

ทำไมพี่ชายผมมาอยู่ที่นี่วะ!!!!!

 

ผม มองตามร่างหนาสูงผิวขาวจัดใบหน้าหล่อคมคายทั้งหวานทั้งดุอย่างพี่ตัวเองที่ เดินสำรวจห้องผมอย่างไม่เกรงใจอย่างช็อคๆ ก่อนจะค่อยๆเรียบเรียงคำพูดออกมา

 

พี่ควรจะอยู่ที่ฮ่องกง ช่วยปะป๋าทำงาน ไม่ใช่มาอยู่นี่ =[]=!

 

พี่มาทำงานให้เตี่ยนั่นแหละ เตี่ยไม่ได้บอกวิฟหรอ” พี่เวย์ตอบกลับเสียงเรียบ

 

ไม่ได้บอกเลย”  บอก ก็เตรียมตัวตั้งแต่เนิ่นๆไปแล้ว! จะเป็นงี้หรือไง! ร่างหนาเดินดูกรอบรูปของผมที่เป็นรูปถ่ายของพวกเราตั้งแต่เด็กยังโต ที่วางเรียงอยู่ที่ชั้นวางของในห้องผม พี่เวย์ตวัดนัยน์ตาคู่สวยตวัดมองหน้าผมเล่นเอาผมสะดุ้ง เคยบอกใครไหมว่าผมมีพี่ชายอยู่คนเดียว แถมนิสัยโคตรประหลาด บทจะดีก็ดีใจหาย บทจะร้ายต่อให้กราบเท้าแม่งยังไม่ยอมลงให้เลย เอาตายอย่างเดียว พี่เวย์เหมือนคนที่มีหลายบุคลิกเหลือเกินเดาไม่ออก บางวันก็ขี้เล่น บางวันก็ขรึม บางวันก็โกรธโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ แทบจะเผาทุกคนให้วอดวายกันไปหมด ผมถึงพยายามปิดบังไม่ให้ใครรู้เรื่องครอบครัว และไม่ให้ครอบครัวไปยุ่งเกี่ยวกับใครที่ใกล้ชิดผม เช่นเพื่อน รุ่นพี่….แฟน

 

แฟน!!!

 

พะ พี่นิ้ง!!!

 

เฮือก!!!!

 

พี่ เวย์รู้จะว่าไงวะเนี่ย ไม่สิ ผมไม่บอก ไม่บอกเด็ดขาด เพราะถ้าบอก พี่เวย์จะบอกปะป๋าให้ส่งคนมาจับตัวพี่นิ้งมาซักๆๆๆๆ แล้วคนอย่างไอ้พี่นิ้งน่ะหรอจะยอมก้มหัวให้ใครล่ะก็ไม่มีทาง มีหวังพี่เวย์สั่งเก็บแน่ ผมยังไม่อยากฆ่าใคร T^T

 

จำเรื่องรอยสักของผมได้ใช่ไหมครับ รอยสักประจำตระกูล ปะป๋าของผมเป็น….

 

มาเฟีย

 

ผม ไม่อยากบอกใครเล๊ยยย ไม่อยากให้คนอื่นไม่กล้าคบกับผม นี่ตอนมหาลัยยังดีนะครับ ตอนม.ปลายน่ะโชคร้ายกว่านี้ แม้กระทั่งเรียนอยู่ในห้องยังต้องมีบอร์ดี้การ์ดขนาบซ้ายขวา แค่เพื่อนสนิทตบหัวผมแม่งชักปืนขึ้นมา!!ผมต้องร้องไห้กอดขาปะป๋าตั้งนานกว่า ท่านจะยอมปล่อยให้ผมใช้ชีวิตเหมือนเด็กธรรมดาๆ ไม่งั้นเชี่ยโฟมอ่ะโดนเก็บคนแรกเลย แม่งชอบเล่นกับผมแรงๆ ตบหัวตบหลัง ถีบหลังดังแอ่ก! แต่ผมก็ชกไหล่ กระทุ้งศอกใส่มันเหมือนกันแหละครับ

 

ปะ ป๋าชอบบ่นว่าผมไม่มีเลือดปะป๋าเอาเสียเลย ผมได้แม่มาเต็มๆ แม่ผมเป็นผู้หญิงแสนเรียบร้อยอ่อนโยน และก็ไม่ชอบการนองเลือดหรือสิ่งที่ปะป๋าทำอยู่เลยสักนิด (ผมเหมือนแม่แค่อย่างหลังนะ) ผมไม่ยอมสืบทอดกิจการ แค่ใช้ไปทวงหนี้บางทีสงสารผมไปยกหนี้ให้เขาเฉย ปะป๋าหักค่าขนมของผมอยู่หลายเดือนเลย โชคดีพี่เวย์ชอบแอบให้ตังค์ใช้ ไม่งั้นไม่รอดมาถึงทุกวันนี้ แต่พี่เวย์น่ะสิ ได้เลือดปะป๋ามาเต็มๆ ทั้งโหด ดุ บ้าอำนาจ ชอบใช้กำลัง ใครขัดใจตายสถานเดียว ขนาดลูกน้องระดับสูงๆของปะป๋ายังต้องเกรงใจพี่เวย์เลยล่ะ

 

ทำไม มีอะไรปิดบังพี่อยู่หรือไง” เสียงเข้มเรียบนิ่งทำให้ผมเดาไม่ออกว่าพี่เวย์คิดอะไรอยู่

 

เปล๊า โห่ ไม่มี จะมีได้ไง วิฟแค่ดีใจเฉยๆ” ผมวิ่งเข้าไปกอดแขนพี่ชายอย่างสนิทสนม แต่ร่างหนามองผมด้วยหางตา

 

มีคนบอกพี่ว่าวิฟมีแฟนหรอครับ” พูดไม่พอยังหักนิ้วกรอบๆเป็นซาวด์เอฟเฟ็คอีกด้วยเล่นเอาผมกลืนน้ำลายเอื้อก

 

ใครแม่งปากมากวะ!!! แฟนที่ไหน ผัวต่างหาก โอ๊ย!!! เชี่ย อะไรก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละ จะคิดทำไมเนี่ย!!!!

 

โอ๊ย! แม่ง!!! ผมน่าจะรู้ว่าคนของปะป๋าหูตาเป็นสับประรดขนาดไหน ผมทำตัวกลมกลืนเป็นบุคคลธรรมดามากเกินไปจนลืมตัวตนที่แท้จริงว่าตัวเองเป็น ใครเลยหรอวะ!

 

แฟนไรพี่ ไม่มี มีแต่รุ่นพี่ที่สนิทกันเฉยๆ” ผมส่ายหน้ายืนยันหนักแน่น

 

หรอ” คำ ว่าหรอของพี่เวย์นี่ดูเหมือนหรอไปงั้นๆ แต่แม่งต้องตามสืบเรื่องของผมยิกแน่ๆ ทำไงดีวะ!! พี่นิ้งก็สั่งยาก พี่เวย์ก็ห้ามขัดใจ โอ๊ยชีวิตกู!!! น่าสงสารอะไรขนาดนี้!!!

 

พะ พี่เวย์มาถึงไทย ปะป๋าให้พี่มาทำอะไรหรอ

 

ถามก็ดี….มาเรื่องไอ้ลีโอ

 

หรอ ปะป๋าให้พี่มาเก็บมันหรอ” ผมถามอีก

 

เก็บได้ง่ายๆหรือไง มันไม่ใช่ระดับกระจอกนะ แค่หลายอาทิตย์มานี้มันไม่เคลื่อนไหวเลยชักจะน่าสงสัย มันเงียบเกินไปจนเหมือนคลื่นใต้น้ำ….” ร่างหนาวิเคราะห์เสียงเรียบ ผมพยักหน้า

 

ลี โอ เป็นคู่แข่งอันดับต้นๆของปะป๋าผม เขาอายุยังน้อยอาจจะแค่ยี่สิบกว่าๆเหมือนพี่เวย์เองด้วยซ้ำ แต่กลับมีฝีมือมากจนน่ากลัว ที่สำคัญหมอนี่คิดจะโค่นปะป๋าผมอย่างออกหน้าออกตา ป๋าเลยต้องหาวิธีกำจัดอยู่ อย่างหนึ่งที่ผมกับพี่เวย์ไม่ค่อยแสดงตัวออกว่าครอบครัวเป็นใครเวลาอยู่ เมืองไทย หรือไม่ให้ใครเห็นรอยสักถ้าไม่จำเป็น ก็เพราะแบบนี้ ลีโออยู่ที่นี่ เขารู้ว่าพี่เวย์เก่ง เห็นหน้าค่าตากันมาบ้าง แต่ลีโอหงุดหงิดที่ปะป๋าไม่ยอมให้ใครรู้จักลูกชายคนเล็กอย่างผมเลย ยิ่งปะป๋าหวงมาก ผมยิ่งมีศัตรูมากเป็นกองพะเนินที่จ้องจะกำจัดเหมือนลูกหนูไม่มีทางสู้

 

นั่น คืออีกหนึ่งสาเหตุที่ปะป๋าให้ผมทำตัวปนเปไปกับเด็กธรรมดา ไม่ต้องโดดเด่นด้วยบอร์ดี้การ์ด ปะป๋าเคยบอกผม ว่าถ้าจะซ่อนใบไม้ก็ต้องซ่อนบนต้นไม้

 

แล้วพี่จะทำไง” ผมย้อนถามอีก

 

พี่มีแผน” เสียงเข้มว่าก่อนยิ้มแสยะ ทุกครั้งที่พี่เวย์ยิ้มแบบนี้ไม่เคยมีเรื่องดีๆเลยนะ จริงๆ ผมชักหวาดๆละ =_=;

 

จะให้เสือออกจากถ้ำ ก็ต้องมีลูกวางไปล่อมันออกมาก่อน” เสียงเข้มว่าแล้วตวัดสายตามาทางผม

 

ไม่เอาเด็ดขาด!!! อะไรอ่ะพี่เวย์!! วิฟอุตส่าห์หนีแม่งมาตั้งนาน เรื่องอะไรจะไปหาเรื่องใส่ตัว!!!” ผมส่ายหน้าปฏิเสธเพราะรู้ความหมายในนัยน์ตาคู่สวยดี

 

ถ้ายอมช่วยพี่ พี่จะไมยุ่งเรื่องแฟนวิฟเลยนะ

 

ไม่เอา! ยุ่งก็ยุ่งเด้ ผมไม่มีแฟนโว้ย!!!!” เออ พี่นิ้งบอกเองว่าแม่งเป็นผัว ไม่ใช่แฟน! (แถไปเรื่อย)

 

งั้นพี่จะให้เฮอร์ริเคนไปสืบ รู้เมื่อไหร่จะฟ้องเตี่ย” เฮอร์ ริเคนเป็นรุ่นน้องคนสนิทของพี่เวย์ที่รุ่นๆเดียวกับผม ทั้งโหดทั้งดุฉลาดเป็นกรด ยิ่งพี่นิ้งประกาศตัวขนาดนี้ไม่เกินครึ่งชั่วโมงเขาก็รายงานให้พี่เวย์ฟัง ได้หมดเปลือกแล้ว ผมไม่เสี่ยงกับเฮอร์ริเคนเด็ดขาด!!! มันอ่ะพายุจอมทำลายล้างของจริง!

 

โห่…..พี่เวย์แม่งเลว….วิฟไม่ได้มีแฟนนะ….แต่เออ ก็ได้แต่วิฟไม่ได้กลัวนะ” ผมพูด ยิ่งพูดยิ่งเหมือนแก้ตัวเข้าไปทุกที T^T

 

เอาเป็นว่าถ้าวิฟไม่มีก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าวิฟมี พี่ก็จะไม่ยุ่งวิฟก็รู้นี่ครับ ว่าพี่พูดคำไหนคำนั้น พี่รักวิฟจะตาย….” อันนี้เรื่องจริง พี่เวย์ไม่ใช่คนพูดจาสับปลับ

 

พี่จะให้วิฟทำอะไร….”

 

เดี๋ยวถึงเวลาแล้วพี่จะบอกวิฟเอง :) 

 

จะบ้าตายเหอะ……

 

โลกของผมแม่ง….อยู่ยากขึ้นทุกวันจริงๆ =_=;

 

 

ความคิดเห็น