email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Soul Mate 04 : : Something wrong!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2557 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Soul Mate 04 : : Something wrong!
แบบอักษร

Soul Mate 04 : : Something wrong!

 

เฮ้ย กูไปเข้าห้องน้ำแป็บนึงนะ ปวดต้นคอชิบเลยว่ะ” ผม บอกกับพวกไอ้โฟมตอนเลิกคลาส พวกมันก็พยักหน้าเข้าใจ เห็นมันบอกจะไปกินข้าวกันจะรอที่โรงอาหาร ผมก็โอเคไม่ได้พูดอะไรมากมาย เลยลงลิฟต์มาจากอาคารแล้วเดินเข้าห้องน้ำตรงใต้ตึก กะว่าล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นสักหน่อย ค่อยกลับออกไปหาพวกไอ้โฟมที่โรงอาหารหลังตึก ไหนๆก็มาแล้วเข้าห้องน้ำหน่อยละกัน ผมเดินเอื่อยๆหาห้องน้ำสะอาดๆก่อนจะเปิดประตูทว่าตอนกำลังจะปิด อีกคนเสือกแทรกตัวเข้ามาอย่างหน้าด้านๆ

 

พะ พี่นิ้ง” ผม เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความช็อคเมื่อประตูปิดลงเพราะแรงกระแทกจากร่างหนาตรง หน้า พี่นิ้งทาบมือลงบนผนังห้องน้ำและกั้นผมไว้ไม่ให้หนี ผมมองหน้าโหดนั่นแล้วชักสีหน้าหงุดหงิด ยกมือขึ้นกอดอกแล้วกลอกสายตาอย่างเบื่อหน่าย

 

ทำไม มาเอาคืนเรื่องเมื่อเช้าหรือไง ออกไปเลยไป

 

หึ...” พี่นิ้งแค่หัวเราะในลำคอตอบผม ผมมองหน้ามันอย่างงงๆ ทว่าจู่ๆก็ต้องตัวชาวาบ

 

ไอ้นิ้งเสร็จยังสัด! ออกมาเร็วๆกูหิวข้าว!” เสียงพี่ทัน....

 

แป็บนึงคือว่ากู...” เสียง พี่นิ้งขาดหายเพราะผมปิดปากแม่งไว้แน่น ผมรู้เลยแม่งคิดจะทำอะไร ถ้าบอกว่าอยู่ในนี้กันสองคนยังไงก็คิดไปไกลแน่ๆ พี่ทันยิ่งเป็นพวกปากสว่างอยู่

 

อะไรวะ!

 

ผมค่อยๆปล่อยมือจากริมฝีปากพี่นิ้ง ร่างสูงยิ้มมุมปากขณะใช้มือเคาะผนังห้องเป็นจังหวะอย่างเป็นต่อ

 

กูจะเสร็จแล้วห้านาที” พี่นิ้งบอกพี่ทัน

 

งั้นกูรอข้างนอก เร็วๆเลยเดี๋ยวไม่มีที่นั่งพอดี โรงอาหารคนเป็นฝูงมดมึงก็รู้

 

อืม” พี่ นิ้งตอบรับ เสียงฝีเท้าพี่ทันไกลออกไป แต่ก็มีคนกลุ่มใหม่เดินมาเข้าห้องน้ำอีก! ปรกติห้องน้ำตรงนี้คนแม่งไม่ค่อยเข้า ทำไมวันนี้แม่งเข้ากันจัง!

 

เดี๋ยวกลุ่มนี้ออกไป พี่ออกไปเลยนะ” ผมกระซิบเสียงเบา

 

ไม่” พี่ นิ้งตอบนิ่งๆแล้วขยับตัวเข้าใกล้ผมมากขึ้น ร่างหนาดันร่างผมชิดผนังห้องดังปึง!! แถมแขนแกร่งยังรั้งขาผมข้างนึงขึ้นมาแนบสะโพกแกร่งจนกลางลำตัวแนบชิดกัน ผมเบิกตากว้างอย่างตกใจ แล้วรีบดันร่างมันออก แต่ยิ่งผลักแรง พี่นิ้งก็ยิ่งเขยิบกายเข้ามาเบียดผมจนหน้าท้องเสียดสี!

 

แล้วจะเอาไง!!” ผม เปลี่ยนจากดื้อใส่แม่งมาถามมันแทน เดี๋ยวแม่งเอาตรงนี้ก็เป็นเรื่องอ่ะดิวะ! แม่งตัวอย่างกับควาย ผมทั้งประเคนทั้งหมัดศอกเข่า กัดอีกต่างหากแม่งสวนมาด้วยจูบทีเดียวผมหมดแรงเลย ไม่เวิร์คๆ

 

จูบกูก่อนสิ

 

เชี่ย!!! ผมหน้าจะรู้ว่าแม่งต้องเอาคืน! กำลังจะอ้าปากปฏิเสธอยู่แล้วถ้าไอ้มือหนาไม่สอดเข้ามาใต้เสื้อ ลูบไล้แผ่นหลังของผม ลูบไล้ลงมาถึงเอว ก่อนบีบเค้นเอวผมเล่นอย่างสนุกมือ นี่แม่งจะใกล้เกินไปแล้วรวมร่างกับกูเลยไหมล่ะ!!! โว้ย!!! หงุดหงิด

 

ว่าไง ไม่งั้นไม่ออก

 

เออ ก็อยู่แม่งในนี้แหละ” ผมไม่ชอบให้ใครมาขู่ครับ อย่าคิดว่ากูกลัว คนอย่างกูยิ่งสั่งยิ่งไม่ทำ รู้ไว้ซะนะจ๊ะ

 

พี่นิ้งชักสีหน้าโกรธใส่ผม มือหนาข้างที่รั้งขาผมไว้ยกให้สูงขึ้นจนรั้งตัวผมไปกระแทกกับอกกว้างอย่างแรง ผมสบสายตาร่างหนาอย่างไม่กลัว

 

จูบพี่เดี๋ยวนี้” เสียงนิ่งพร้อมกับใบหน้าดุโหดขั้นเทพ ทำให้ผมแอบกลืนน้ำลาย แต่ก็ยังลอยหน้าลอยตา จนกระทั่งพี่ทันตะโกนเข้ามา

 

เชี่ยนิ้ง! เดือนกันยามาตามหามึง!!” ผมเบิกตากว้าง พี่นิ้งหัวเราะ

 

จะจูบกูไหม

 

ผม ได้แต่ชักสีหน้าอย่างโมโหเพราะไม่มีทางเลือก ถ้าไม่จูบมันมันก็ไม่ออกไป และมันก็คงจะบอกทันให้เดือนกันยาเข้ามารอในนี้เปิดประตูออกไปด้วยกันก็สวย เลยสิ!

 

ผม ยกมือสองข้างขึ้นโอบลำคอแกร่งก่อนจะออกแรงโน้มเพียงนิดเดียวเจ้าตัวก็โน้ม หน้าลงมาเองอย่างรวดเร็วและง่ายดายเพราะรอโอกาสอยู่แล้ว ริมฝีปากสีซีดบดเบียดร้อนแรงลงบนริมฝีปากผม หยอกล้อขบเม้มแรงๆดูดดุนทั้งริมฝีปากบนและล่างก่อนจะบีบปลายคางเบาๆให้ผม เผยอริมฝีปากออกแล้วสอดลิ้นร้อนเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นผม ควานทั่วริมฝีปากอย่างเร่าร้อนดูดดื่ม

 

อื้มมม” เสียง ขยับริมฝีปากร้อนแรงสะท้อนในห้องน้ำ พี่นิ้งกอดรัดผมไว้แน่น ริมฝีปากสีซีดบดเบียดไปมาไม่ยอมหยุดหรือถอนออกไปง่ายๆ ผมเองก็ลืมตัวโอบลำคอแม่งไว้แน่นแลกลิ้นกันนัวเนีย

 

แต่ไม่ได้หมายความว่าผมรู้สึกอะไรนะ...

 

ผู้ชายเอนอ่อนและไวต่อสัมผัสเสมอใครๆก็รู้

 

พะ พอแล้ว” ผมดันอกกว้างออกและหอบหายใจ พี่นิ้งจ้องหน้าผม เขายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

 

เลิกเรียนแล้วรอด้วย ค่อยกลับไปสานต่อที่ค้างไว้ที่คอนโด

 

ใครจะสานต่อ มั่ว พูดให้มันดีๆเหอะ” ผมตอบกลับอย่างเอาเรื่อง พี่นิ้งโน้มหน้ามากระซิบใกล้ๆเล่นเอาผมทำหน้าไม่ถูก

 

แล้วเมื่อกี๊จะจูบตอบทำไมล่ะ” เขา หัวเราะเลวแล้วเปิดประตูออกไป ทิ้งให้ผมฟึดฟัด ผมจะเปิดออกไปบ้างแต่เห็นเดือนกันยาเดินเข้ามาเลยปิดประตูเข้ามาอย่างรวด เร็ว เชี่ยยย ซวยละไง เดือนกันยาเห็นตอนพี่นิ้งออกไปจากห้อง แล้วก็เห็นเงารองเท้าผมที่อยู่ในห้องด้วย กูได้นอนในนี้แน่!!!

 

พี่นิ้ง...” เสียงใสเรียก แต่ไอ้พี่นิ้งไม่ได้ตอบอะไร

 

ทำไมโทรไปพี่ไม่รับ ส่งข้อความไปพี่ก็ไม่ตอบ เรายังเป็นแฟนกันอยู่หรือเปล่า....” เดือนกันยาถาม ผมยืนฟังแล้วรู้สึกเจ็บแปลบ.....

 

เป็นสิ....มึงอยากเป็นแฟนกูกูก็ให้เป็น” พี่นิ้งตอบเสียงเย็นเหยียบ

 

แล้วทำไม.......ใครอยู่ในห้องน้ำ....ผมได้ยินรุ่นพี่เขาพูดกัน ว่าพี่แลกโทรศัพท์กับคนอื่น....มันหมายความว่าไงพี่นิ้ง

 

หอก!!! ดีไม่พูดว่าแลกโทรศัพท์กับกู ไม่งั้นงานงอก ต้องเป็นไอ้พี่ทันแน่ ผมได้แต่ยืนหน้าซีดรอฟังว่าพี่นิ้งมันจะตอบว่าอะไร ร่างหนาถอนหายใจแรงๆเหมือนรำคาญเต็มแก่

 

บอกอะไรให้อย่างนะเดือนกันยา อย่ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตกูให้มันมากนัก สิทธิ์นั้นมันเป็นของเมียกูคนเดียว!

 

!!!!!

 

ผมเบิกตากว้างอย่างตะลึง รู้สึกเหมือนตัวเองขาแข็งก้าวไปไหนไม่ได้ พูดอะไรไม่ออก....

 

“....แล้วผมไม่ใช่เมียพี่หรือไง” เดือนกันยาถามกลับเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้

 

หึ...มึงเป็นแค่แฟน ไม่ใช่เมียกู!!!” พี่ นิ้งกระแทกเสียงใส่ก่อนจะเดินหายออกไปข้างนอก แต่ผมยังได้ยินเสียงร้องไห้อยู่... ผมกำมือแน่น....ทำไมทุกอย่างต้องแบบนี้ ผมไม่อยากเป็นแบบนี้ ผมไม่อยากเป็นคนที่ทำร้ายคนที่ตัวเองรัก.....ผมไม่อยากให้เดือนกันยารู้ว่า ผมคือคนที่หักหลังเขา....

 

เดือนกันยาร้องไห้.....

 

หัวใจผมร้องไห้ด้วย............

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียง เคาะประตูที่หน้าห้องน้ำทำให้ผมสะดุ้ง แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรออกไป รู้ดีว่าอีกฝ่ายอาจจะจำเสียงผมได้ ผมเองก็พูดคุยกับเดือนกันยาบ่อยๆ หากเจ้าตัวไม่รักแล้วจะให้เกลียดเพิ่มอีก บอกตรงๆว่าผมคงจะรับไม่ไหวจริงๆ

 

ปัง!!!!

 

พอ ผมไม่ตอบจากเสียงเคาะเบาๆก็เปลี่ยนเป็นเสียงตบลงที่ประตูอย่างแรง เสียงเย็นเหยียบเต็มไปด้วยความโกรธเคืองกระซิบผ่านชั้นประตูหนาให้ผมตัวชา วาบเล่นๆ ทั้งเจ็บ ทั้งร้าว ทั้งเสียใจ ทุกความรู้สึกปนเปในความรู้สึกของผมตอนนี้

 

ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายเป็นใคร แต่ฉันไม่มีทางเลิกกับพี่นิ้งให้นายสะใจแน่!!!!

 

จาก นั้นเสียงฝีเท้านั่นก็ไกลออกไป ผมทรุดลงแล้วก็นั่งกำเส้นผมตัวเองด้วยความเครียด ล้วงมือลงในกระเป๋าหยิบไฟแช็คขึ้นมากดปิดเปิดเล่นอยู่สักพัก ก่อนบุหรี่มวลแล้วมวลเล่าจะถูกประโคมอัดลงที่ปอดของผม อย่างไม่กลัวมะเร็งจะถามหาในอนาคตเอาเสียเลย

 

ผมหมดเงินกับบุหรี่มากที่สุดเท่าไหร่นะ บางทีช่วงนี้ผมอาจจะต้องใช้มันมากกว่าเดิม…..

 

 

 

 

 

มึงจะไปไหนต่อเปล่าวิฟ หรือว่าจะกลับห้องเลย

 

อืม” ผมตอบไอ้โฟมเสียงนิ่งมันไม่ได้ถามอะไรอีก มีแต่ไอที่มองผมด้วยความเป็นห่วง กับไอ้อิงที่เอามือจับจมูกตัวเองแล้วเบ้หน้าใส่ผม

 

วิฟมึงสูบบุหรี่เยอะขนาดนี้เลยหรอวะ เหม็นอ่า

 

ไปๆ พวกกูกลับก่อนนะ มึงก็กลับดีๆล่ะ” ไอ้ โฟมว่า มันลาผมแล้วจูงมืออิงเดินออกไป แล้วพี่ชายไอที่ชื่อเดียวก็มารับไอไป เหลือแต่ผมที่เดินทอดน่องไม่สนใจโลกออกมาจากม. จนกระทั่งเมอร์ซิเดสคันสวยเจ้าปัญหาของบางคนจอดบีบแตรใส่ผมไม่ยั้ง เล่นเอาคนอื่นที่หนวกหูไปด้วยแทบจะด่าบุพการี ความจริงผมว่าอยากจะแสดงอภินิหารใส่พี่นิ้งสักหน่อย แต่เห็นคนอื่นเริ่มมองผมอย่างโมโหแล้ว เพราะไอ้บ้าพี่นิ้งแม่งดันขับรถชะลอตามผมที่เดินอยู่ตรงฟุตบาตแล้วบีบแตรรัว ใส่ไม่เลิกไม่รา

 

ผม เลยต้องเดินหน้าหงิกมาขึ้นรถมันแล้วแกล้งปิดประตูสุดแรงเกิด พี่นิ้งตวัดสายตาคมๆมาทางผมทันที ก่อนมือหนาจะเอื้อมมือหยิบซองบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อผมไปอย่างถือวิสาสะ ผมชักสีหน้าใส่ทันที

 

เฮ้ย!!! อะไรวะ!!! เอาของผมคืนมาเดี๋ยวนี้เลย!!!

 

เลิกสูบได้แล้ว จะสูบเยอะเกินไป ไม่ให้สูบ” เสียงเข้มตอบนิ่งๆ

 

"ตัวเองน่ะทำให้ได้ก่อนเหอะ!” ผม ประชดมันบ้าง พี่นิ้งจอดรถตรงหน้าถังขยะ กระจกรถถูกลดลง ร่างหนาเอาซองบุหรี่ตรงหน้าคอนโซลรถของตัวเอง ไฟแช็ค และบุหรี่ของผม โยนลงถังขยะไปพร้อมกัน ผมเบิกตากว้างแต่พี่นิ้งก็แค่เอากระจกรถขึ้นแล้วเหยียบคันเร่งให้รถออกตาม ปรกติ ไม่สนใจผม

 

เฮ้ย หาเรื่องกันหรือเปล่าเนี่ย จอดเลยจะซื้อบุหรี่

 

กูเลิกแล้ว มึงก็ต้องเลิก” เขาตอบกลับเสียงเด็ดขาด

 

เลิกตอนไหน!!!!” ผมหันไปหน้าเหวอใส่แม่ง

 

ตอนนี้ อ่ะ เอาไป” พี่นิ้งโยนหมากฝรั่งมาบนตักผม ผมกลอกตา

 

ถ้า พี่คิดว่าไอ้การเคี้ยวหมากฝรั่งทำให้เลิกบุหรี่ได้ พี่ก็ลาออกมานอนอยู่บ้านเหอะ เดี๋ยวผมซื้อควายให้เลี้ยง เอ่อ อย่าเลย ควายมันแพงนี่นะ ไก่ ซื้อไก่ก็พอ” ผมประชด ระหว่างนั้นก็แกะหมากฝรั่งแล้วโยนเข้าปากไปด้วย

 

เปล่า ตัวมึงมีแต่กลิ่นบุหรี่ กลิ่นลมหายใจก็คงจะมีแต่กลิ่นบุหรี่ ทีนี้เวลาจูบ มันก็จะเสียอารมณ์ไง

 

โห่” ผมเบ้หน้าแล้วปากล่องหมากฝรั่งใส่แขนหนาอย่างหมันไส้ อย่ามาอนามัยให้มาก ทีตัวเองสูบบุหรี่มาจูบผมผมยังไม่บ่นเลย!!!

 

หึ…..”

 

พี่ นิ้งหัวเราะในลำคอมาแค่นั้น ผมถึงเพิ่งคิดได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ผมพูดเหมือนผมเป็นแฟนมันจริงๆอ่ะ นี่ผมลืมตัวหรือไงวะ อีกอย่างมันแปลกมาก ทุกครั้งที่ผมอยู่กับพี่นิ้งถึงผมจะรู้สึกอยู่ตลอดว่ามันเลว มันเห็นแก่ตัวที่สุด มีแฟนแล้วแต่ก็ยังมาเสือกยุ่งวุ่นวายกับผม มันทำให้ผมต้องเสียใจเรื่องเดือนกันยา แต่ผมกลับเป็นตัวของตัวเองเวลาผมอยู่กับมัน ผมดื้อใส่มันเพราะผมชอบสีหน้าหงุดหงิดแบบนั้นแต่ทำอะไรไม่ได้เห็นแล้วมัน สะใจดี หรือแม้กระทั่งบางทีการกวนส้นตีนของผมก็เหมือนกับการหยอกล้อกลับไป…..

 

ตอนนี้ผมสนิทกับพี่นิ้งขึ้นจน น่ากลัว

 

ผมควรจะหุบปาก และทำตัวให้ห่างเหินกับมันมากกว่านี้….

 

ผมบอกตรงๆว่าผมกลัวความสัมพันธ์ของเราในวันข้างหน้า

 

กลัวว่ามันจะเปลี่ยนไป ให้ผมต้องสับสนไปมากกว่าที่เป็นอยู่….

 

คิดอะไรทำหน้าเครียด

 

ไม่บอก” ผมตอบกลับยียวน

 

บอกมา” พี่นิ้งทำหน้าหงุดหงิด

 

พี่อยากรู้หรอ” ผมถาม

 

เออ!” พี่นิ้งเริ่มขึ้นเสียงนิดๆ

 

เออ งั้นผมก็ไม่บอก ใครใช้ให้ตะคอก ไม่บอกเด็ดขาด ผมไม่ใช่ลูกไล่พี่นะ เก็บไว้ทำกับแฟนพี่เหอะ” ผมประชดและหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น

 

วิฟ! กูทนไม่ไหวแล้วนะ กูจะเลิกกับเดือนกันยาเพราะกูรำคาญ! มึงจะให้กูคบกับมันต่อไปทำไมวะ!” พี่นิ้งทำเสียงหงุดหงิด

 

“…ไม่รู้ดิ….” ผมตอบ เออ ไม่รู้เหมือนกัน ไม่อยากให้เสียใจ ไม่อยากให้พี่เสียสิทธิ์ที่ผม….ไม่มีโอกาสได้มี

 

ผม ทำเสียงสลดหดหู่และมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วก็ต้องงงงวยเมื่อพี่นิ้งเร่งความเร็วขึ้นอย่างมากและขับฉวัดเฉวียนด้วย ความหงุดหงิด ใครทำอะไรผิดใจพี่แกนิดหน่อยก็บีบแตรลั่นเหมือนพ่อเป็นเจ้าของถนน จนผมนี่แหละเริ่มจะมีอารมณ์ตาม

 

อารมณ์โมโหอ่ะ!!!!

 

เฮ้ย ไม่อยากขับก็จอดไป จะลงไปเรียกแท็กซี่!!!

 

เอี๊ยดดดดดด

 

พี่นิ้งหักเข้าข้างทางและเบรกอย่างแรง ผมเลยจะปลดเซลตี้เบลและจะลงแต่ร่างสูงกระชากแขนผมแล้วบีบไว้แน่น

 

มันเจ็บนะ!!!!

 

ก็ทำให้เจ็บไง จะได้จำไว้ ว่ามึงไม่มีสิทธิ์มายัดเยียดใครให้กู กูจะเลิกกับเดือนกันยาและจะต้องทำให้มึงยอมรับว่ากูเป็นผัวให้ได้!” พี่นิ้งทำหน้าโหดเสียงเข้มมาเต็มใส่ผม ผมยิ้มแสยะ

 

เดือนกันยาบอกผมว่า เขาไม่มีทางเลิกกับพี่’ ฝันหวานไปเหอะ แล้วผมก็ ไม่มีวันยอมรับพี่’ เหมือนกัน!!!!” ผมปลดเซฟติเบลแล้ววิ่งลงจากรถ พี่นิ้งจอดรถแล้ววิ่งตามผมมา ก่อนจะกระชากผมเข้าหาตัว

 

กลับไปขึ้นรถ

 

ไม่กลับ พี่ต้องรับปากผมจะไม่ทำให้คนที่ผมรักเสียใจ!!!!

 

จะบอกอะไรให้นะวิฟ ชีวิตนี้มึงมีกูได้แค่คนเดียว…..” พี่ นิ้งบีบแขนผมจนผมต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บใบหน้าคมดูเหมือนคนโกรธจัดและ อารมณ์พร้อมจะระเบิดได้ทุกๆเมื่อ เขากดเสียงต่ำ แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น

 

กูอนุญาตให้มึงรักกูได้แค่คนเดียว!!!!

 

ไม่!!! ปล่อยดิ!!!!” ผม พยายามสะบัดออก แต่พี่นิ้งจะลากแขนผมกลับไป จนกระทั่งมีร่างหนาอีกร่างตรงเข้ามาแล้วซัดหน้าพี่นิ้ง สองคนตะลุมบอลกันจนผมอ้าปากค้างด้วยความช็อค

 

ธะ ธันวา!!!” ผมร้องเรียกชื่อผู้มาใหม่ด้วยความอึ้ง ไอ้ธันวาไม่สน มันชกพี่นิ้งแล้วตะโกนใส่

 

คนเขาไม่ไปมึงก็ไม่มีสิทธิ์ไปบังคับ!!!!” พี่นิ้งไม่ยอมแพ้ชกกลับแล้วตะโกนเช่นกัน

 

วิฟเป็นเมียกู มึงไม่ต้องเสือกเลย!!!!

 

พอๆๆ พอไอ้สัดพออออ” ผมพยายามจะห้ามแต่แม่งแรงควายทั้งคู่ จนผมต้องสบถ

 

โอ๊ยไอ้เหี้ย ทำไมไม่มีผู้หญิงสองคนมาแย่งกูอย่างนี้มั่งวะ!!! ดีใจตายห่าเลย!!!!

 

พะ พี่ธันวา พี่นิ้ง หยุด! พี่ธันวาพอแล้ว!!!!!” เดือน กันยาวิ่งมารั้งพี่ชายตัวเองไว้ ผมยืนหน้าซีด แต่ก็ต้องก้มลงประครองร่างพี่นิ้งที่ล้มลงเพราะหมัดสุดท้ายของไอ้ธันวาขึ้น มา เดือนกันยามองหน้าผมอย่างงงๆ ผมเลยเห็นว่าวันนี้ไอ้ธันวาเอาเบนซ์มา และรถมันก็จอดอยู่หลังรถพี่นิ้ง มันคงเห็นตอนผมทะเลาะกับพี่นิ้งมันถึงลงมาชกพี่นิ้ง ผมคิดว่ามันคงมารับเดือนกันยากลับบ้าน

 

วะ วิฟ….นี่มันอะไร….” เสียงเล็กเอ่ยอย่างตกใจ พี่นิ้งตวัดสายตามองเดือนกันยาก่อนจะชี้หน้าไอ้ธันวา

 

ไอ้เหี้ยนี่มันใคร!!!!

 

พะ พี่นิ้งฟังก่อนนะ เขาเป็นพี่ชายผม ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเขา” เดือน กันยาแก้ตัว พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ผมเองที่เห็นว่าร่างเล็กแคร์ไอ้เวรข้างๆแค่ไหนก็ยิ่งเจ็บ อยากจะผลักแม่งให้ล้มลงไปนอนเหมือนเดิมเหลือเกิน

 

นั่นมันเรื่องของมึง!!!! แต่บอกมันว่าเลิกยุ่ง เลิกเสือกเรื่องของกูกับวิฟแล้วก็เลิกโทรมาออเซาะเมียกูได้แล้วกูไม่ชอบ!!!!!” พี่นิ้งตวาด ผมหน้าซีดเผือด ไอ้ธันวาชี้หน้าพี่นิ้ง

 

นี่คนที่รับโทรศัพท์วิฟคือมึงหรอ!!!

 

เออ ไอ้สัด!!! กูแลกโทรศัพท์กันใช้ ก็นี่เมียกู!!!!”  คำ ตอบของพี่นิ้งทำให้ผมยืนช็อค เดือนกันยาก็ตกใจจนหน้าซีดขาว ไอ้ธันวาที่ไม่รู้อะไรก็โมโหจนหน้าเขียว เดือนกันยาเดินเข้ามาหาผม เขาถามเสียงเรียบ

 

นะ นายอยู่กับพี่นิ้งในห้องน้ำใช่ไหม….”

 

“….”

 

ใช่ไหม!!!!

 

มึงอย่ามาตะคอกเมียกูนะไอ้สัด!!!” พี่นิ้งหันไปด่าเดือนกันยาแล้วร่างเล็กก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น ผมอยากเข้าไปจับแต่เดือนกันยาถอยออกห่างแล้วฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผมอย่างแรง

 

วิฟ!!!!!” ทั้ง ธันวาทั้งพี่นิ้งเรียกผมอย่างตกใจ โดยเฉพาะไอ้พี่นิ้งที่จะเข้าไปซัดกลับแต่ผมรั้งแขนหนาไว้และจิกลงไปด้วยแรง ทั้งหมดที่มีในตอนนี้ ผมรู้เลยว่าน้ำตากำลังหยดลงอาบแก้มจนเห็นทุกอย่างพร่ามัว เดือนกันยาโกรธผม เกลียดผม ยิ่งคิดแรงจิกที่แขนพี่นิ้งก็ยิ่งมีมากขึ้นเหมือนต้องการให้มันเจ็บเหมือน ที่ผมเจ็บ

 

วิฟ ฉันเคยเห็นนายเป็นเพื่อนนะ….แต่ต่อไปนี้มันไม่ใช่แล้วล่ะ นายคอยดูแล้วกัน ฉันจะแย่งทุกอย่างคืนมา ทั้งพี่ชายฉัน ทั้งคนของฉัน ฉันจะไม่ให้นายต้องเหลืออะไรเลย!!!!

 

 

 

 

          

 

ผม ไม่พูดอะไรกับพี่นิ้งสักประโยคเดียวหลังจากเรื่องมันเกิดขึ้น ร่างหนาบังคับให้ผมกลับไปขึ้นรถ แม้ว่าเขาจะบังคับให้ผมไปด้วยได้ แต่เขาไม่มีทางง้างปากผมได้ ก็ผมจะไม่พูดซะอย่างเขาจะทำไม ดูเหมือนพี่นิ้งจะหัวเสียกับการกระทำผมไม่น้อย พอเขาพาผมกลับมาถึงที่คอนโดเขาได้ ก็ดูเหมือนเขาพยายามจะหาวิธีให้ผมตอบเหลือเกิน ทั้งถามว่าหิวไหม เหนื่อยไหม อยากได้อะไรหรือเปล่า ผมก็ไม่ตอบ หน้าแม่งยังไม่มอง จริงอยู่ผมโกรธมัน แต่เรื่องนี้ผมก็งี่เง่าเองด้วย เพียงแต่ใครไม่เป็นผมก็ไม่มีทางเข้าใจหรอก จะบอกว่าผมโง่ หรืออยากสมน้ำหน้าก็เชิญ ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัว หากเราสามารถยื้อความสุขให้อยู่กับคนที่เรารักได้นานเท่าไหร่ มีทางเลือกแบบไหนเราก็พร้อมจะทำ ช่างเหอะ

 

สุด ท้าย ผมก็อยากจะโกรธไอ้พี่นิ้งอยู่ดี ถ้ามันยอมจบกับผมดีๆตั้งแต่แรกเรื่องมันไม่เป็นแบบนี้หรอก ผมเอาแต่เดินหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ จนเข้ามาถึงในห้องพี่นิ้งถึงได้กระชากแขนผมเข้าหาตัวแรงๆ

 

มึงเป็นอะไรของมึงว่าวิฟ กูถามก็ไม่ตอบ นี่จะกวนประสาทให้บ้ากันไปข้างเลยใช่ไหม?” ร่างหนากดเสียงต่ำใส่ผม

 

เออ ถ้าพี่เป็นบ้าเมื่อไหร่ ผมจะได้ไปสักที น่าเบื่อน่ารำคาญ!” ผมชักสีหน้ารำคาญตอบกลับไปเหมือนกัน พี่นิ้งยิ่งโคตรหงุดหงิด

 

มึง โกรธกูเรื่องเดือนกันยาใช่ไหม แล้วมึงจะให้กูทำไง ให้กูทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นน่ะหรอ ยอมรับความจริงมั่งเหอะ สักวันมันก็ต้องรู้ คนนะไม่ใช่ควายจะได้หลอกได้หลอกดี!” พี่นิ้งประชดผม ผมยิ้มแสยะ

 

ผมจะมีสิทธิ์ไปโกรธอะไรพี่ผมแค่คิดว่าตัวเองแม่งโคตรซวยต่างหาก ที่ต้องมาเจอพี่!

 

วิฟ!!!!

 

พี่นิ้งบีบแขนผมแรงมาก นัยน์ตาคมที่ประสานกับนัยน์ตาผมเต็มไปด้วยแววตาโมโหโกรธแค้น ผมแค่นหัวเราะ

 

ทำไม หรือมันไม่จริง มันเป็นเรื่องผิดพลาด ที่ผมไม่เคยตั้งใจให้เกิด พี่เป็นความผิดพลาดในชีวิตผมอย่างใหญ่หลวงในชีวิตผมเลยพี่นิ้ง ถ้าผมไม่ต้องมาห้องพี่คืนนั้น ถ้าเราไม่มีอะไรกัน ถ้าพี่ไม่มาบังคับให้ผมคบด้วย ถ้าพี่ไม่ไปยุ่งกับเดือนกันยาผมก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก!!! พี่รู้ไหมว่าผมเกลียดพี่ขนาดไหน ตอนนี้ผมเกลียดพี่แค่ไหน!!!!!

 

ผมระเบิดอารมณ์ใส่ร่างหนาด้วยความโมโหไม่แพ้กัน นัยน์ตาคมวาววาบก่อนริมฝีปากสีซีดจะกระตุกยิ้มแสยะ

 

ผิด พลาดหรอ เออ แล้วเวลาเอากันก็เห็นยอมทุกที จะมาโทษกูคนเดียวคงไม่ถูกมั้ง ครางซะลั่นขนาดนั้นก็คงชอบอยู่เหมือนกัน มึงก็ง่ายเหมือนกันแหละวะ!” คำพูดของร่างหนากว่าทำให้ผมช็อค ผมไม่รู้ผมแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป รู้แต่พี่นิ้งชะงักไป มือหนาที่บีบแขนผมคลายลง….

 

อืม….คงงั้นผมก็ง่ายเอง” ผมตอบเสียงเรียบ

 

คือไม่ใช่อย่างนั้นนะวิฟ….คือพี่….”

 

ผม ง่าย โง่ แล้วก็ร่าน ไม่งั้นตอนเมาผมก็คงไม่ไปเอากับพี่หรอก หรือไม่งั้นตอนที่พี่ลากผมมาที่คอนโด ผมก็คงไม่ยอมพี่อีกที ถ้าพี่สนุกกับชีวิตคนง่ายๆอย่างผมมากพอแล้วเนี่ย ก็ไปให้พ้นสักที….” กว่า ผมจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นน้ำตาก็หยดลงที่แขนหนาที่จับไหล่ผมไว้ซะแล้ว ผมไม่รู้ผมร้องไห้เพราะอะไรเหมือนกัน อาจจะเพราะคำพูดพี่นิ้ง เพราะเรื่องที่เจอวันนี้ เพราะเดือนกันยาพูดว่าเกลียด….

 

บอกเดือนกันยาก็ได้นะพี่ ว่าถ้าเขาอยากจะแย่งพี่กลับไป….ไม่จำเป็น เพราะผมไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวพี่นิ้งขนาดนั้นหรอกครับ” ผมดึงแขนตัวเองออกจากมือหนาแล้วจะหันหลังเดินออกไป แต่พี่นิ้งก็รั้งแขนผมไว้จนไปปะทะร่างหนา นิ้วเรียวยาวจรดปาดน้ำตาที่แก้มแผ่วเบา

 

วิฟ….กูขอโทษ” เสียงโทนเดียวพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์

 

ช่างแม่งเหอะ ปล่อยผมได้หรือยังจะกลับบ้าน” ผมดึงแขนออก แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมน้ำตาไม่หยุดไหลสักที

 

วิฟ…..” พี่นิ้งจะดึงผมเข้าไปกอดแต่ผมไม่ยอม ผมจะไม่ยอมให้ผู้ชายคนนี้มีอิทธิพลกับความรู้สึกผมไปมากกว่านี้อีกแล้ว

 

พอ ปล่อย

 

ไม่…” พี่นิ้งไม่ยอมปล่อยผมง่ายๆ จนผมต้องเงยหน้ามาพูดกับร่างหนากว่าแบบโมโหสุดๆทั้งน้ำตา

 

เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันเป็นเพราะพี่….ถ้าพี่ไม่พูดอย่างนั้นออกไป เดือนกันยาก็จะไม่รู้ อย่างน้อยเขาก็ไม่เกลียดผม….ขนาดนี้

 

คือตอนแรกที่ทะเลาะกันกูก็ไม่ได้คิดว่ากูผิดเลยนะ” พี่นิ้งพูดเสียงนิ่งๆ มือหนายังจับข้อมือผมไว้ไม่ยอมปล่อย มือหนาเกลี่ยน้ำตาออกจากสองข้างแก้มเบาๆ เขาถอนหายใจ

 

“.....” ผมไม่ตอบ แต่ดึงแขนออกจากมือหนาอีกครั้ง

 

แต่พอมึงร้องไห้กูก็เริ่มรู้สึกว่ากูผิดแล้วแหละ” เสียง เข้มโทนอ่อนใจพูดต่อ ยิ่งเห็นเขาทำเหมือนกับผมงี่เง่า ผมยิ่งกระชากแขนตัวเองคืนมาแรงๆ แต่พี่นิ้งไม่ยอมปล่อย ผมชักสีหน้าและขยับปากพูดช้าๆชัดๆ

 

“....พี่ผิด.....

 

พี่นิ้งจ้องหน้าผมก่อนเสียงเข้มจะสบถเบาๆ ดื้อชิบหาย….”

 

ผม สบสายตาคมๆนั่นอย่างไม่ยอม ไม่มีวันยอม ยังไงผมก็ไม่ยอมลงให้พี่นิ้งเด็ดขาด พี่นิ้งผ่อนลมหายใจช้าๆก่อนร่างหนาจะพูดตอบกลับมาชัดๆเหมือนกัน

 

ถ้ากูผิดแล้วมึงมีความสุขกูผิดก็ได้ โอเคไหมครับเมีย?”

ความคิดเห็น