ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Soul Mate 02 : : Can't run away

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2557 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Soul Mate 02 : : Can't run away
แบบอักษร

Soul Mate 02 : : Can't run away

 

แกร็ก!

 

เสียง เหมือนคนเตะโดนอะไรสักอย่างทำให้ผมสามคนหน้าซีด ไอ้โฟมที่เป็นคนหัวไวและเร็วที่สุดรีบวิ่งพรวดพราดออกไปดูก่อนมันจะสบถออกมา อย่างหัวเสีย

 

เชี่ย! ตามไปไม่ทัน มีคนได้ยินที่เราคุยกันแน่ๆ ทำไงดีวะวิฟ

 

กู กูไม่รู้ว่ะ” ผมขยุ้มศีรษะตัวเองแล้วนั่งลงตรงพื้นด้วยความเครียด ไอ้อิงนั่งลงข้างๆแล้วบีบไหล่ผมไว้แน่น เสียงเล็กเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง

 

มึงโอเคนะวิฟ

 

กูไม่โอเคอิง กูไม่รู้ว่าใครเป็นคนได้ยิน แล้วเขาจะบอกพี่นิ้งไหม กูไม่อยากให้พี่นิ้งรู้ ทำยังไงดี ทำยังไงดีวะพวกมึง” ผม พึมพำหน้าซีด ไอ้โฟมกับไอ้อิงก็มองตามด้วยความเป็นห่วง ทำไมผมรู้สึกเหมือนพี่นิ้งเป็นหมาพิทบูลที่ถ้าได้กัดแล้วจะไม่ปล่อยเด็ดขาด ความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกัน T^T

 

ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าพี่นิ้งรู้ กูจะเป็นคนช่วยพูดเอง” ไอ้โฟมบอกสีหน้ามันจริงจังมาก

 

กูก็จะช่วยนะ พี่ชายของไอก็อยู่ปีสี่รุ่นน้องของพี่นิ้งสนิทกันเลยไม่ใช่หรอ ยังไงขอให้พี่เดียวช่วยก็ได้ ไม่เป็นไรหรอกวิฟ” ไอ้อิงบีบไหล่ผมอีกครั้ง

 

ผม ควรจะทำยังไงต่อไปดี ยิ่งผมดึงคนมาเกี่ยวข้องกับเรื่องของตัวเองมากเท่าไหร่ ก็จะมีคนกุมความลับของผมไว้มากเท่านั้น และถ้าวันหนึ่งมันรั่วไปถึงหูพี่นิ้งล่ะ ถ้าพี่เขาไม่มีปัญหาจริงเขาไม่ตามหากผมจนควั่กขนาดนี้แน่ๆ

 

หรือกูควรจะไปหาพี่เขาดีวะ...” ผม พูดเสียงเบาแล้วขยุ้มศีรษะแรงขึ้นแบบที่ชอบทำเวลากลุ้ม เราสามคนยังนั่งกันอยู่ที่หน้าห้องน้ำใต้ตึกวิศวะไม่ไปไหน ถ้าจะพูดให้ถูกผมไม่มีแรงจะลุกไปแล้วดีกว่า

 

คิดดีๆนะไอ้วิฟ ถ้าไปหากูก็บอกได้เลยว่าเรื่องยาว” ไอ้โฟมพูด

 

แล้ว มึงจะให้กูทำยังไง กูหลบหน้าพี่นิ้งไปไม่ได้ตลอดชีวิตหรอกนะโฟม นอกจากกูจะย้ายม. วันนี้มึงรู้ อิงรู้ เดี๋ยวไอก็ต้องรู้ ถ้าไออยากช่วยกูไอก็ต้องบอกพี่เดียว พี่เดียวรู้แล้วก็พี่แอนท์กับพี่อรรถอีกล่ะ มึงคิดว่าเขาจะไม่บอกกันหรอแล้วในที่สุดพี่นิ้งก็จะรู้!

 

ใจเย็นก่อนวิฟ....ทุกอย่างมันมีทางออกเสมอแหละ” ไอ้ อิงปลอบใจผม เราเงียบกันอยู่อย่างนั้นสักพัก ทว่าจู่ๆเสียงฝีเท้าของใครสักคนก็เข้ามาใกล้ รองเท้าผ้าใบสีขาวหยุดอยู่ตรงหน้าผม ผมกับไอ้อิงรวมทั้งไอ้โฟมที่ยืนอยู่ต่างเงยหน้าและหันหน้าไปมอง ก่อนหน้าผมจะซีดขาวราวกับกระดาษ

 

พะ พี่นิ้ง” อิงเป็นคนเอ่ยชื่อร่างหนาที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมเป็นคนแรก

 

คนไหนชื่อวิฟ” พี่เขาพูดเสียงเรียบ ผมทำหน้าจะร้องไห้แล้วค่อยๆยกมือขึ้น

 

ไอ้เชบอกว่าฝากแฟ้มเอกสารของสาขาเราไว้ที่มึง ไม่เอามาให้กูสักทีละวะ กูก็ตามหาไปดิ!” คำ พูดของพี่นิ้งทำให้ผมสามคนถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนไอ้โฟมจะรีบส่งแฟ้มให้พี่ เขา พี่นิ้งรับไปพี่เขาจ้องหน้าผม ก่อนจะทรุดนั่งลงตรงหน้า มือหนาเอื้อมมาเชยคางผมไว้ก่อนจะหรี่ตาลง

 

กูเคยเจอมึงที่ไหนหรือเปล่าวะ” ร่างสูงเว้นจังหวะก่อนจะใช้นิ้วชี้ไล้วนที่ริมฝีปากผมเบาๆ คุ้นมากๆเลย” พี่ นิ้งถามแต่ผมพูดไม่ออกได้แต่นั่งตัวแข็ง สัมผัสร้อนจากปลายนิ้วมือทำให้นึกไปถึงสัมผัสเร่าร้อนจากมือหนาๆคู่นี้ในคืน นั้น หัวใจก็เต้นกระหน่ำแทบจะทะลุออกมานอกอก อย่าจำได้นะ อย่าจำได้นะพี่ อย่าจำได้เลย!

 

ไม่เคยหรอกพี่!!! ไอ้วิฟแม่งเป็นโรคหัวใจ จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ เลยไม่เคยไปรับน้อง” ไอ้ โฟมโกโหก ก่อนจะทำทีเข้ามาพยุงผมให้ลุกขึ้นแล้วเบียดให้ไปยืนข้างหลังมัน หัวใจผมเต้นระรัวกลัวพี่นิ้งจะจำได้ ร่างหนาเงียบไปสักพักก่อนจะกระตุกยิ้ม

 

หึ....กูไปนะ

 

เขาพูดแค่นั้นแล้วเดินไปเลย ผมกับอิงถอนหายใจอย่างโล่งอกมีแต่โฟมเท่านั้นที่มองตามพี่นิ้งไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มันหันมาพูดกับผม

 

มึง ซวยและไอ้วิฟ เชี่ยเหอะ! กูลืมไปได้ยังไงว่าวันล่าลายเซ็นมึงยังไปตามหาบางระจันกับกูอยู่ เลย....งานงอก! พี่เขาต้องเห็นตอนมึงกับกูโดนแกล้งแล้วแน่ๆอ่ะ...เชี่ยกูว่าแล้วทำไมรอยยิ้ม พี่นิ้งถึงเป็นแบบนั้น ......

 

ทำไมวะ” ผมถามเสียงสั่นแม้ในใจจะเริ่มรับรู้ถึงเคราะห์ร้ายลางๆ

 

พี่นิ้งเขาไม่เชื่อเรื่องที่เราพูดเลยสักประโยคเดียว!

 

!!!!!!!

 

 

 

 

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าคำพูดของไอ้โฟมทำให้ผมไม่มีสมาธิในการเรียน การแดก การนอน(?) ไป เลยทีเดียว ผมได้แต่เหม่อมองฟ้าแล้วถามตัวเองซ้ำๆว่ากูทำผิดอะไร ทำไมต้องมาเจอแบบนี้ อยู่ๆก็เจอพี่นิ้งยัดเยียดความเป็นผัวยังไม่พอ ยังเสือกมีคนมารู้เรื่องนี้นอกจากเพื่อนตัวเองอีก!!!!

 

กูไปซื้อน้ำนะ” ผม บอกแล้วเดินเอื่อยๆจากโต๊ะที่พวกเรานั่งกินข้าวในโรงอาหารไปยืนซื้อน้ำ ตอนนั้นเองที่จู่ๆก็มีคนถือวิสาสะจ่ายค่าน้ำให้ ผมหันไปมองก็เห็นว่าเป็นเดือนกันยา ร่างเล็กกว่ายักคิ้วให้เป็นเชิงทัก ผมยิ้มเซียวๆตอบ

 

กินข้าวกับใคร” ผมถามทักตามประสาคนแอบรักเขาแต่ไม่มีปัญญาทำอะไร เดือนกันยาหน้าแดง

 

กินกับแฟน

 

!!!!!!!

 

แต่ คำพูดของร่างเล็กกว่าทำให้ผมรู้สึกเหมือนมีตีนที่มองไม่เห็นมาขยี้ลงที่ หัวใจอย่างแรง เหี้ย!!!! นี่มันอะไรวะ! จู่ๆก็หาเรื่องใส่ตัวด้วยการรีบมีผัวแบบปัจจุบันทันด่วนยังไม่พอ ซ้ำคนที่ชอบยังมีแฟนแล้วโดยที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะหรอ ทำไมฟ้า สนุกอะไรหนักหนา เจ็บปวดเท่าไหร่รู้บ้างหรือเปล่า!!! (ถึงกับมาเป็นเพลง)

 

ผมได้แต่ยิ้มเก็บอาการ....ทั้งๆในใจอยากจะตะโกนว่าทำไมให้ดังลั่นโรงอาหาร

 

เราไปก่อนนะวิฟ เออเนี่ย! พี่ชายเราถามถึงนายทุกวันเลย ไปทำยังไงให้พี่ธันวาเป็นขนาดนั้นได้เนี่ย” เดือนกันยาแซว แต่ผมไม่มีอารมณ์ร่วมอย่างแรง

 

มันประสาทน่ะ =_=; ไปเถอะ เราจะกลับไปที่โต๊ะแล้วเหมือนกัน” ผม พูดแล้วบังคับสีหน้าไม่ให้เจ็บไปมากกว่านี้ แต่พอร่างเล็กเดินไป ผมก็แอบมองตามไปด้วย เหอะ! แฟนเดือนกันยาจะหล่อกว่าผมสักแค่ไหน.....

 

พะ พี่นิ้ง!!!!!

 

พี่นิ้งเป็นแฟนเดือนกันยาหรอ!!!!!

 

ผม อ้าปากค้าง เป็นจังหวะเดียวกับที่พี่นิ้งเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมพอดี ริมฝีปากสีซีดคลี่ยิ้มและทั้งๆที่มันไม่ใช่ยิ้มแสยะ แต่ผมรู้สึกได้ว่ามันเป็นยิ้มที่โคตรร้าย! ผมรีบหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทันที แล้วก็แทบไม่อยากจะเชื่อ ผมกระวนกระวายอย่างนั้นจนกระทั่งเลิกเรียนคาบบ่าย ผมแทบเรียนไม่รู้เรื่องเลย

 

ใน หัวผมมีแต่เรื่องเดือนกันยากับพี่นิ้งไปเป็นแฟนกัน เชี่ย!!! เจ็บปวด แม่งเอาผมแล้วยังแย่งคนที่ผมรักไป ไอ้พี่นิ้งไอ้ชั่ว ไอ้เลว ไอ้จิตทราม กูเกลียดมึงเท่าจำนวนเม็ดทรายที่ชายหาดเลยสัด!

 

กูกลับบ้านแล้วนะ!!!” ผม เผลอหันไปตะคอกใส่ไอ้โฟมอย่างหงุดหงิดตอนเลิกคลาสเล่นเอา โฟม ไอ อิง ทำหน้าเหวอกันใหญ่ แต่ผมก็ไม่ได้อธิบาย แค่สะพายเป้และออกตัวจากมหาลัยด้วยความเร็วดุจแสง

 

หึ ไอ้ชั่วพี่นิ้งแม่งคงไม่สนใจเรื่องผมแล้วมั้ง ก็แม่งเล่นไปเป็นแฟนกับเดือนกันยาแล้วนี่

 

แล้วทำไม ทำไมต้องเป็นเดือนกันยาด้วย หน้าตาก็ดีไปหาคนไหนใครๆก็ได้ แม่งเลว!!!! (พาล)

 

เฮ้ นายอ่ะ นาย! เรียกไม่ได้ยินหรอ” เสียง ใครสักคนตะโกนโหวกเหวกแต่ผมทำเป็นไม่สนใจ ตะโกนหาพ่อมึงหรือไง กูหงุดหงิดสัด! ว่างมากอยากใช้เสียงขนาดนั้นก็ไปช่วยผู้ว่าหาเสียงไปไอ้เหี้ย!!! (พาลไปซะทุกอย่าง)

 

วิฟ!!!! กูเรียกมึงไม่ได้ยินหรือไง!!!!” จู่ๆข้อมือผมก็ถูกกระชากอย่างแรง ผมเลยต้องหันไปแล้วก็เห็นว่าเป็นไอ้ธันวา

 

สัด ปล่อย กูหงุดหงิดมากไม่มีเวลามาทะเลาะกับมึงนะ” ผมสะบัดแขนออกแล้วเดินหนี แต่มันดึงสายเป้ผมไว้

 

เชี่ย!!! เป็นเหี้ยอะไร!!!!!” ผมหันไปเหวี่ยงใส่แม่ง เออดี อยู่ดีๆก็มาทำตัวเป็นกระโถนรองรับอารมณ์กูเองนะ!

 

มึงนั่นแหละหงุดหงิดอะไรครับ กูไม่ได้มาหาเรื่อง มาขอเบอร์” เสียงเข้มว่าแถมมันยังมายิ้มทะเล้นผมให้ผมอีก

 

ทำไม มึงจะเซ็กส์โฟนหากูหรือไง!!!” ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาตอบใครดีๆทั้งนั้นอ่ะ ไอ้ธันวาหัวเราะ

 

เฮ้ยรู้ได้ไงอ่ะ

 

พ่อมึงตาย ไปให้พ้นไอ้หน้าส้นตีน!!!” ผมว่าแล้วหันหลังให้มัน แต่มันก็ดึงผมไว้อีก มึงเป็นเชี่ยไรเนี่ย ธันวากูหงุดหงิดนะ!!!!

 

กูมาดีนะ มาขอเบอร์มึงเฉยๆเอง ให้เบอร์กูนะครับ” มันทำเสียงอ้อน ผมหรี่ตาลง ไอ้นี่แม่งจะมาไม้ไหนวะ ผมกอดอกแล้วก็ถอนหายใจเฮือก

 

เอาไปทำอะไร

 

เอาไปโทรจีบเจ้าของเบอร์

 

เชี่ย....มึงบ้าละ พอ กลับไปด่วน” ชีวิตนี้คนอย่างกูจะมีผัวแค่คนเดียวเท่านั้น จะมีความพลาดพลั้งแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!!! ต่อไปกูจะมีแต่เมียโว้ย!!!

 

วิฟ กูชอบมึงจริงๆนะ ยังไม่มีใครก็ลองมาคุยกันดูก่อน ทำไม! กลัวชอบกูไง๊!” มันทำหน้าท้าทายส้นตีนผม

 

พนันกันต่อให้มึงแก้ผ้าคลานเป็นหมาก็ไม่มีทางจีบกูติดหรอกโว้ย!” ผมว่าแล้วหยิบปากกาขึ้นมา ใช้ปากกระชากฝาออกโดยไม่กลัวว่าฝันจะเหยิน (?) ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อไอ้ธันวาเข้ามาหา

 

ทำไร จะจูบหรอ มาดิ” มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผมคายฝาปากกาออกแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อมัน

 

ถ้ามึงจูบกูกูจะต่อยหน้ามึงแรงๆให้ฟันหลุด แล้วเบอร์กูก็ไม่ต้องเอา

 

อ่ะ ครับๆๆ” มันพูดยิ้มๆ ผมเลยจดเบอร์โทรศัพท์ลงที่ชายเสื้อนักศึกษาของมัน แถมยังหัวเราะคิกๆคักๆ ไอ้สัด ซักไม่ออกแน่มึง

 

ฮ่าๆๆ อยากได้มากก็เอาไป และกูจะ....” เสียง ผมขาดห้วงไปดื้อๆเมื่อเงยหน้ามองมาเห็นใบหน้าคมของอีกฝ่ายโน้มลงจนชิด ผมยืนตัวแข็งทื่อ อีกแค่เสี้ยวนาทีที่เดือนธันวาจะจูบผม เสียงบีบแตรรถก็ดังสนั่นทำให้ผมหันไปมอง เมอร์ซิเดสคันสวยลดกระจกลงแล้วหน้าผมก็ซีด

 

พะ พี่นิ้ง

 

ขึ้นมา” เสียงเข้มสั่งเรียบๆ แต่ไอ้ธันวาดึงแขนผมไว้

 

เดี๋ยวกูไปส่ง เอามอไซค์มา

 

ขึ้นมาวิฟ อยากโดนซ่อมหรือไง” เสียง เข้มดุดันว่า พี่นิ้งจ้องผมด้วยแววตาเหมือนโกรธแค้นกันมาตั้งแต่สิบชาติ แต่ไอ้ธันวาก็ไม่ยอมปล่อยมือผมทั้งยังจ้องหน้าพี่นิ้งอย่างไม่กลัว พี่นิ้งตวัดสายตากลับมามองผมและขยับปากพูด

 

ขึ้นรถเดี๋ยวนี้วิฟ” ถ้า ผมมีเรื่องกับพี่นิ้ง ก็เท่ากับชีวิตผมเป็นเรื่องยากทันที รุ่นพี่ปีห้าทุกคนจะรวมหัวกันบีฟผม และนั่นหมายถึงพวกเขาสั่งให้ทุกคนเลิกยุ่งกับผมได้ แม้แต่ไอ้โฟม ไอ้อิง ไอ้ไอ

 

ธันวา กูไปก่อนนะ เขาเป็นรุ่นพี่ กูไม่อยากมีปัญหา มึงค่อยโทรมาละกัน” ผมดึงมือออก

 

ไปกับไอ้เหี้ยเนี่ยมึงไม่ถึงบ้านแน่ๆ ขอร้องวิฟให้กูไปส่ง

 

กูนั่นแหละที่ต้องขอร้อง กลับไป” ผมดึงมือออกแล้วเดินก้มหน้ามาขึ้นรถคันสวย พี่นิ้งยิ้มแสยะให้ไอ้ธันวาครั้งนึงก่อนจะเอากระจกขึ้นและออกรถทันที

 

บรรยากาศในรถเข้าสู่ความตรึงเครียด ผมลอบมองหน้าพี่นิ้งบ่อยๆ เพราะค่อนข้างสงสัยว่าเขาจะเรียกผมขึ้นรถทำไม ไม่ไปส่งแฟนเขาหรือไง

 

มองทำไม หน้ากูเหมือนคนโง่ใช่หรือเปล่า” พี่นิ้งถามเสียงเย็นเหยียบ เหมือนคนเหี้ยต่างหาก ผมอยากตอบ แต่ไม่ได้ เดี๋ยวอยู่ยาก ผมเลยเบือนหน้าไปมองกระจกแทน

 

กูถามก็ตอบเร็ว!!!!” เสียงเข้มว๊ากใส่จนผมสะดุ้ง

 

ปะ เปล่าครับ ผมแค่งงว่าพี่นิ้งลากผมออกมาทำไม” พอ ผมพูดประโยคนี้จบเท่านั้นแหละ ร่างหนาก็จอดรถดังเอี๊ยด ชิบหายและ ซอยเปลี่ยว แม่งจะฆ่ากูหมกไว้ตรงนี้ไหม ผมนั่งตัวลีบด้วยความกลัวทันที

 

ใช้คำว่าลากเลยหรอ แรงไปมั้ง คนเป็นผัวจะไปรับเมียกลับบ้านไม่ต้องใช้คำนี้หรอก” เสียง เข้มเอ่ยเรียบๆ ผมหันไปเบิกตาอย่างตกใจ ผมนี่แม่งเป็นคนที่ฟ้าดินไม่เข้าข้าง ชีวิตอยู่ลำบากจริงๆ! ผมอุตส่าห์ปิดบังสุดชีวิตแล้วนะ คนที่ได้ยินเอาไปบอกหรือไงวะ เชี่ย! ในที่สุดพี่นิ้งแม่งก็รู้ เออไอ้สัดรู้กันให้หมด!

 

เงียบทำไม! กูตามหามึง กูนัดมึงแล้วทำไมมึงไม่มา หะ!!!!” เสียงเข้มกระแทกกระทั้น ผมเริ่มหงุดหงิดและ กูไม่ยอมคนนะ!

 

แล้วพี่ทำไม่ต้องมาตะคอกผมด้วย!!! พ่อแม่ผมยังไม่เคยทำกับผมอย่างนี้เลยนะ!!!!!

 

แล้วน้องวิฟลืมอะไรไปหรือเปล่า ว่าพี่เป็นผัว ไม่ใช่พ่อแม่” เสียงเข้มถามเรียบๆ เล่นเอาผมใบ้แดก

 

ข้ามไปเบาะหลัง” พี่นิ้งพูดต่อเสียงนิ่ง ผมทำหน้าเอ๋อเขาเลยสั่งอีกที ข้ามไปเบาะหลัง เร็ว!!!!!

 

ครับๆ ไปและครับ

 

เชี่ย ผมจะตายไหมเนี่ย มันจะทำยังไงกับผมเนี่ย ทำไมผมซวยอย่างนี้วะ!

 

ผม ข้ามมาเบาะหลังก่อนจะทิ้งตัวนั่งลง พี่นิ้งข้ามตามมาติดๆ ผมกลืนน้ำลายเอื้อกเพราะผมเหยียบเบาะรถพี่นิ้งเป็นรอยเท้าเต็มเลย เพราะเป็นนิสัยตั้งแต่เด็กที่ทำผิดแล้วชอบซ่อน ผมถึงได้นั่งทับบนรอยเท้าของตัวเองแล้วผลก็คือ....

 

มึงบ้าหรือไงเล่า!!! มันเปื้อน!!!!” พี่นิ้งด่าผม ที่ผมนั่งทับลงไปบนรอยเท้าของตัวเอง แต่ไม่ยักกะด่าที่ผมทำเบาะแม่งเปื้อน

 

นอนลง” เสียงเรียบสั่ง

 

เฮ้ยพี่จะทำไร ทำไรผมผมร้องจริงๆด้วยนะ เห็นอย่างนี้ผมสู้คนนะโว้ย!” ผมกระเถิบตัวหนีพี่นิ้ง ร่างสูงหัวเราะเลวๆเป็นเชิงดูถูกผมทีนึง ก่อนจะพูดเสียงเรียบๆด้วยประโยคเย้ยหยัน

 

ร้องอะไร ร้องไห้.....ร้องคราง....หรือว่าทั้งสองอย่าง

 

แหกปากให้คนมาช่วยต่างหาก....คิดอะไรอุบาทว์ มันส่อสันดารนะพี่” ผมทำเสียงเรียบและหน้านิ่งใส่พี่นิ้งให้รู้ว่ากูเริ่มโกรธจริงแล้วนะ ถ้าต่อยกันให้จบๆได้ชีวิตนี้กูก็ไม่เสียดายนะบอกไว้ก่อน

 

หึ สรุปคือมึงจะไม่นอนใช่ไหม” พี่นิ้งหัวเราะเลวๆ มือหนาจะคว้าร่างผม

 

เออๆๆ โว้! นอนเองก็ได้” ผมว่าแล้วนอนราบลงไปกับเบา พี่นิ้งมองหน้าผม

 

นอนอย่างนี้มึงอยากให้คนอื่นเขาเห็นรถขย่มหรือไง” เสียงนิ่งๆว่าเล่นเอาผมลุกพรวดขึ้นมานั่ง

 

พี่จะเอายังไงกับผมเนี่ย!! เริ่มหงุดหงิดและนะ

 

นอนคว่ำ

 

โอโห ไม่ส่อตายแหละ เรื่องมาก!” ผม ด่าแล้วคว่ำหน้าลง พี่นิ้งตามเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อผสมกลับกลิ่นหอมๆของกลิ่นกาย ร่างหนาคว้าหมับที่เอวผมแล้วยกสะโพกให้สูงขึ้น ผมตาเหลือก

 

เฮ้ย!!! บนรถเลยอ๋อ!!!!

 

ไม่ ทันแล้วครับ พี่นิ้งแม่งเปิดเสื้อผมขึ้นแล้วดึงกางเกงผมลงจนเหลือแต่บ็อก ผมหน้าซีดปากสั่นเลย โอโห แม่ง เลว เลวชาติ!!!! แต่ผ่านไปสิบนาทีก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมรู้แต่ว่านิ้วเรียวยาวไล้ไปตามรอยสักที่บั้นเอวเบาๆ ก่อนจะสบถ

 

มึงจริงๆด้วย ใส่กางเกงแล้วปีนกลับไป เดี๋ยวนี้

 

ดะ ดูรอยสักหรอ ผมก็นึกว่าจะ.....

 

พี่ นิ้งหันมามองผม ตอนที่ผมทิ้งตัวลงนั่งดีๆแล้ว ร่างสูงยิ้มมุมปาก ความหล่อของแม่งเล่นเอาหัวใจกูเต้นผิดจังหวะเลย ร่างสูงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆก่อนนิ้วเรียวยาวจะเคาะลงที่ปลายจมูกของผมสองที

 

มึงคิดเรื่องทะลึ่งอยู่ใช่ไหม

 

เปล๊า!!!! ผมไม่ได้คิดว่าพี่จะทำอะไรผมบนรถสักหน่อย!” ผมแก้ตัวแล้วรีบดึงกางเกงขึ้นก่อนจะปีนข้ามมาบนเบาะหน้า แล้วนั่งมองไปทางหน้าต่างอย่างเดียว พี่นิ้งตามมา

 

มึงน่ะคิด กูยังไม่ได้พูดสักคำเลยว่ามึงคิดอะไร มึงก็พูดออกมาเองว่ามึงไม่ได้คิดว่ากูจะทำอะไรมึงบนรถ อย่างนี้ยังไม่คิดอีกหรือไง หึ

 

อย่าหัวเราะแบบนั้นได้ป่ะ โห่โคตรเกลียดไม่ชอบ!

 

พี่ นิ้งไม่ตอบอะไรเขาแค่สตาร์ทรถออกอย่างรวดเร็ว แล้วพี่นิ้งก็มัดมือชกพาผมมาที่คอนโดแม่งเฉย มาถึงก็ไม่พูดไม่จากลากเข้าห้องนอนอย่างเดียว!!

 

อะไรของพี่วะ!!!!

 

คุยกันดีๆนะ” พี่นิ้งพูดเสียงนิ่ง แต่ผมสะบัดมือออก

 

ไม่เอา จะกลับบ้าน” พี่นิ้งเลยกระชากตัวผมแรงๆและเหวี่ยงลงเตียงอย่างดังตุบ!ก่อนจะทาบร่างมาคร่อมทับจนผมหมดทางหนี ผมชักสีหน้าทันที อะไรเล่า!!!!!!

 

กูเรียกมึงมาคุยดีๆนะ แต่ถ้าอยากทำอย่างอื่นก็บอก...” พี่นิ้งพูดเสียงเรียบแต่ผมรู้เลยว่าแม่งขู่

 

แล้วพี่จะให้ทำไง!!!!! ผมบอกแล้วไงไม่ได้เป็นโรค! หรือไม่เชื่อพาไปตรวจเลือดก็ได้! จะเอาไง!” ผมย้อนใส่ร่างสูงอย่างโมโห

 

มาคบกัน!” เสียงเข้มทำให้ผมหน้าเหวอแดก

 

แล้วเดือนกันยาล่ะ

 

ก็เลิกไปดิ มึงมาก่อนเขานะ” เสียงเข้มพูดเรียบๆ แต่ผมได้แต่ย้อนแม่งในลำคอ

 

พี่ แม่งสารเลวว่ะ ผมไม่คบกับพี่แน่ เดือนกันยาชอบพี่ขนาดไหนมองด้วยตาเปล่าผมก็รู้ ไม่มีทาง ผมไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบอะไร พี่ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้

 

กูไม่สนใจ กูจะคบกับมึง เดือนกันยาคบกันแค่สองวันแม่งก็แค่แฟน ไม่เคยมีอะไรกันสักหน่อย มันจะอะไรกันนักกันหนา

 

เราก็เอากันแค่ครั้งเดียวมันจะอะไรกันนักกันหนา ผมไม่ยอมให้เดือนกันยาเสียใจหรอก!!!!

 

หึ มึงบอกว่ามึงไม่ต้องการความรับผิดชอบ?” พี่นิ้งทวนสีหน้าโหด เล่นเอาผมแอบกลืนน้ำลายแล้วพยักหน้าเพราะไม่กล้าตอบ ถ้าแม่งกระทืบผมก็รู้เรื่องเลยนะ

 

แต่กูต้องการ เพราะตั้งแต่มีอะไรกับมึงคืนนั้นกูมีอะไรกับคนอื่นไม่ได้อีกเลย” พี่นิ้งพูดแล้วยิ้มเย็นๆ

 

หะ....” ผมร้องอึ้งๆ

 

อีกอย่างมึงเป็นคนแรกของกูเหมือนกันนะ

 

โห่ อย่าบีบบังคับให้ผมต้องด่าพี่ตอแหลเลย” ผมประชด พี่นิ้งยิ้มแสยะ

 

จริงๆ มึงเป็นคนแรกที่กูมีอะไรด้วยโดยไม่ได้ใส่ถุงยาง และถ้ามึงบอกว่าไม่ต้องการความรับผิดชอบ กูก็จะข่มขืนจนกว่ามึงจะพูดว่ามึงต้องการเอง!!

 

อย่านะพี่!!!!

ความคิดเห็น