ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Soul Mate 01 : : You found me!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2557 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Soul Mate 01 : : You found me!
แบบอักษร

Soul Mate 01 : : You found me!

 

  “ดะ เดือนกันยา

ผม เรียกชื่อน้องชายด้วยความอึ้ง ไม่นึกว่าจู่ๆก็จะมาเยี่ยมผมถึงห้อง ก็ผมกับน้องไม่ได้อยู่ที่เดียวกันนี่ครับ น้องชายผมเขาไปแชร์ห้องกับเพื่อนที่ใกล้ๆม. แต่ผมอยู่คอนโดที่พ่อกับแม่ซื้อไว้ให้ ผมชื่อ เดือนธันวา’ ครับ เรียกรวมๆดูตุ๊ดๆ ผมเลยให้น้องเรียกว่าพี่ธันวาเฉยๆก็พอ แต่ตัวผมเรียกน้องด้วยชื่อที่ครบเป๊ะไม่ตัดอะไรออกสักคำเดียว เพราะน้องชายผมน่ารักไงครับ กับชื่อน่ารักๆก็เหมาะกันแล้ว

พี่พาผู้หญิงมากกที่ห้องหรือไง” ร่าง โปร่งเดินลิ่วๆเข้ามาตรงโซฟาที่ผมนั่งอยู่ ผมเลยหยิบแจ็คเก็ตมาคลุมร่างคนที่สลบไม่รู้เรื่องราวไว้ ก็รอยเต็มตัวเดี๋ยวน้องชายผมจะกล่าวหามั่วซั่วว่าผมเป็นคนทำ =_=;

นะ นี่มัน….วิฟนี่นา.. วิฟ วิฟ ตื่นสิ” ผม หน้าเหวอเมื่อน้องชายตัวเองทิ้งตัวนั่งแทรกระหว่างผมกับร่างที่นอนสลบ มือเรียวเอื้อมไปเขย่าร่างที่ใหญ่กว่าตนไม่มาก ก่อนจะเรียกชื่อ

รู้จักเขาหรอ” ผมถาม

รู้ สิ เพื่อนคณะวิศวะ เขาเคยเอาสมุดลายเซ็นให้ผมทั้งๆที่จริงๆแล้วไม่ต้องไปเอาให้ก็ได้ รู้จักกันเพราะผมเข้าปฐมนิเทศผิดซุ้ม ไปเข้าซุ้มวิศวะ แหะๆ ^O^;”

=____________=

อืม….” เสียง ครางในลำคอพร้อมกับร่างโปร่งที่ขยับตัวขึ้นมานั่งทำให้ผมกับเดือนกันยาหันไป สนใจมันแทน วิฟมองไปรอบๆห้องก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นผม และสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นน้องชายผม หน้ามันแดงลามตั้งแต่คอขึ้นไปถึงแก้มจนถึงหู ผมรู้ทันทีเลยว่ามันชอบเดือนกันยา ไอ้วิฟรีบเอาเสื้อแจ็คเก็ตมาใส่และรูดซิบปิดจนถึงคอ ผมไม่แปลกใจที่มันทำอย่างนั้น แต่น้องผมที่ไม่ทันสังเกตเห็นร่องรอยตามตัวมันน่ะแปลกใจสุดๆ

ไม่ร้อนหรอวิฟ

ไม่สบายน่ะ หนาว นายมาทำอะไรที่นี่หรอ” มันถามน้องผมโดยไม่สบตา มือกำแน่นแล้วหน้าก็เต็มไปด้วยเหงื่อ สงสัยจะตื่นเต้นมากจริงๆ แล้วทำไมผมต้องหงุดหงิดด้วยวะ

ฉันสิต้องถามนายวิฟ นี่มันห้องพี่ชายฉัน นายนั่นแหละมาทำอะไร ฮันแน่ หรือว่าสองคนนี้” เดือนกันยาชี้ผมสลับกับชี้วิฟ แล้วมันก็รีบส่ายหน้ายิกๆปฏิเสธ

ใช่!” ผมพูดสวนการกระทำของมัน

 

ไม่ใช่นะ!” มันว่า

ทำไมจะไม่ใช่ มึงขโมยหมวกกันน็อคกูไป =_=;” ผมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เออ ก็จริง แต่มึงก็เอาคืนไปแล้วนะ =_=;”

อะ อะไรกันเนี่ย นึกว่าจีบกันซะอีก =[]=” เดือนกันยาว่า

ไม่มีวัน!” ผมสองคนพูดพร้อมกัน

งะ งั้นนายจะกลับไปพร้อมฉันเลยไหมวิฟ ฉันแค่มาเอาหนังสือที่ห้องพี่ธันวาเฉยๆ” เดือน กันยายิ้มแห้งๆให้ไอ้วิฟ มันรีบพยักหน้าและกุลีกุจอลุกขึ้นยืน มันสูงกว่าน้องผมเยอะเหมือนกันนะ แต่เตี้ยกว่าผมเยอะมันถึงไม่ผ่าน คนที่จะมาเป็นแฟนน้องผมต้องไม่เตี้ยกว่าผม ผมถึงจะมั่นใจว่ามันจะดูแลน้องผมได้ ตรรกะกากๆน่ะ ที่สำคัญมันโดนกดไปแล้วด้วย เพราะงั้นมึงไม่มีทางเป็นผัวน้องกูได้หรอกวิฟ ยกเว้นตำแหน่งเมียกูยังว่างอยู่

พี่ธันวา!!!!” เสียงแหวของเดือนกันยาทำให้ผมสะดุ้งโหยงหลุดจากภวังค์

อะ อะไร

จะไปแล้วนะ เรียกสิบรอบแล้วยังไม่หัน ล็อคห้องดีๆนะ” น้อง ชายผมเอ็ดผมราวกับผมเป็นเด็กสองขวบ จากนั้นก็เดินออกไปที่ประตูห้องกับวิฟโดยมีผมเดินตามไปติดๆ ผมรู้สึกใจหายเหมือนกันนะที่ผมอาจจะไม่ได้เจอวิฟอีกแล้ว แหมจะมีสักกี่คนที่จะกล้าขโมยของๆคนอื่นทั้งๆที่เจ้าของยังยืนอยู่ =_=

ผมกับวิฟเรียนคนละ ม. กัน ผมไปที่นั่นเพราะทำธุระเฉยๆ เมื่อวิฟจะหันหลังไปผมถึงได้ดึงข้อมือบางไว้

อะ อะไร =_=;” มันถามผม ทำหน้าเหมือนผมจะทวงหมวกกันน็อคจากมันอีก

เราจะได้เจอกันอีกไหม

เพื่อที่จะให้มึงเอาตำรวจมาจับกูน่ะหรอ ขอทีเหอะ =_____=”

ไม่….กูหมายถึงกูจะได้เจอมึงอีกไหม” ผม ถามแล้วทำหน้าจริงจัง เดือนกันยายิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ผมแล้วบอกว่าจะเดินไปก่อน ไอ้วิฟพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันกลับมาหาผม มันชะโงกหน้ามากระซิบ โดยที่ไม่รู้เลยว่ากลิ่นกายหอมๆรวมถึงกลิ่นลมหายใจของมัน หรือแม้แต่ริมฝีปากนุ่มนิ่มที่กระซิบชิดใบหูทำให้ผมใจเต้นถี่ขนาดไหน

ได้สิ ถ้ามึงยอมรับพิจารณากูไว้เป็นน้องเขยสักคน ไปนะ!” มันโบกมือลาผมแล้ววิ่งตามเดือนกันยาไปติดๆ ผมทำหน้าหงุดหงิดทันที

น้องเขยงั้นหรอ…..พิจารณาเป็นเมียน่ะพอได้!” ผมพึมพำ

เชี่ย เอ้ย!!! ผมเตะถังขยะมุมห้องอย่างโมโห ไม่น่าให้ไอ้ขี้ขโมยนี่แม่งเข้ามาถึงห้องเลย เมื่อกี๊ขโมยหมวกกันน็อคผม ตอนนี้แม่งก็เอาของๆผมติดมือไปด้วยอีกแล้ว

เอาหัวใจกูกลับมาคืนกูเดี๋ยวนี้เลยสัด!!!!

 

NING  PART

 

ผม นั่งไม่ติดที่เลยตั้งแต่เจอไอ้ผู้ชายใส่แจ็คเก็ตดำหมวกกันน็อคดำคนนั้น ถ้าถามว่าเพราะอะไร ก็ต้องตอบเลยว่าเพราะว่ากลิ่นกายหอมๆของมันนั่นแหละผมจำได้! ไอ้หมอนี่ชัวร์ที่อยู่กับผมคืนนั้น แล้วดูเหมือนแม่งจะรู้ตัวด้วยว่าผมจำมันได้ มันเลยสะบัดมือหนีออกไปได้ ไอ้เชี่ยทันก็รั้งแขนผมไว้บอกว่าจะให้ไปคุมรุ่นน้องกับมัน ผมเลยตามไปไม่ได้

ทั้งๆที่อยู่แค่เอื้อมมือ!!!

ผม เดินหงุดหงิดอยู่ใน ม. ตรงหน้าตึกวิศวะ ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าเดินมาขอลายเซ็นผมทั้งนั้นเพราะกลัวผมจนขึ้นสมอง จนกระทั่งร่างโปร่งร่างหนึ่งเดินผ่านไป อะไรไม่สะดุดตาเท่าแจ็คเก็ตสีดำที่คลุมไหล่มันอยู่ ผมวิ่งเข้าไปกระชากแขนเจ้าตัวให้หันมาหา ใบหน้าสวยๆนั่นถึงกับเหวอด้วยความตกใจ ผมจ้องหน้ามันแล้วแก้มขาวๆก็ขึ้นสีระเรื่อ แต่ผมดึงแจ็คเก็ตจากไหล่บางมาดูใกล้ๆ แล้วมันก็ใช่จริงๆ

พะ พี่นิ้ง” มันเรียกชื่อผมทั้งหน้าแดงก่ำ

 

มึงชื่ออะไร” ผมถามเสียงเรียบ

“…เอ่อ….” เด็กนั่นอึกๆอัก จนผมโมโหเขย่าไหล่มันแรงๆ

กูถามว่ามึงชื่ออะไร!!!!!

ดะ เดือนกันยาครับ” เสียงหวานตอบ ผมเลยถามมันต่อ

มึงไปเอาเสื้อแจ็คเก็ตตัวนี้มาจากไหน?” ยิ่งได้กลิ่นอวลจางจากเสื้อก็ยิ่งมั่นใจทันทีว่าเด็กคนนี้ต้องรู้จักผู้ชายที่นอนกับผมคืนนั้นแน่ๆ

พะ เพื่อนผมให้มาครับ” นั่นไงล่ะ จริงๆด้วย

บอกเพื่อนมึงว่าพรุ่งนี้ให้มาเจอกูใต้ตึกวิศวะ กูมีเรื่องสำคัญจะบอกมัน!!!

 

 

WIF  PART

 

วะ ว่าไงนะ พี่นิ้งตามหาเรา” ผม ถามเดือนกันยาหน้าซีด วันนี้ผมมาม.แต่เช้า จะมายืมหนังสือหน่อย ก่อนดีใจแทบเนื้อเต้นที่เดือนกันยามาตามหาผมแต่เช้า ร่างเล็กยิ้มกว้างท่าทางดีอกดีใจได้เจอหน้าผม ผมนี่ก็ใจเต้นระทึกน่ะสิครับ! แต่คำพูดที่หลุดออกมาจากปากร่างบางเนี่ยสิที่ทำให้ผมหน้าแห้งไปในทันที พี่นิ้งรู้แล้วหรอว่าเป็นผม

ใช่ เขามาถามฉันว่าแจ็คเก็ตนี่ของใคร ฉันเลยบอกว่าเพื่อนให้มา พี่นิ้งเขาเลยบอกให้ไปบอกเพื่อนว่าให้ไปหาเขาที่หน้าตึกวิศวะพี่เขาจะรอ” เมื่อ วานตอนเดือนกันยาเดินมาส่งผมที่หน้าคอนโดอากาศมันร้อนผมเลยให้ยืมแจ็คเก็ตไป บังแดดไม่นึกเลยมันจะทำผมซวยได้! เพราะเดือนกันยาบอกว่าจะกลับไปส่งงานที่ม.อีกรอบ ผมเองก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะไปเจอพี่นิ้ง!

 

แล้วเดือนกันยาได้บอกชื่อเราไปหรือเปล่า” ผมถามเสียงค่อย

ไม่ได้บอก คือฉันตื่นเต้นน่ะ ตกใจไม่คิดว่าพี่นิ้งจะกล้ามาคุยด้วย” เดือนกันยาหน้าแดง ส่วนผมก็ใจร้าวสิครับ นอกจากจะไม่ชอบผมแล้วยังจะไปชอบคนที่มีอะไรกับผม (แบบมึนๆ) อีกนะ เจ็บปวดเหลือเกิน

เดือนกันยา เราขอร้องอะไรหน่อยได้ไหม” ผมพูด

อะไรหรอวิฟ

ถ้าพี่นิ้งมาถามชื่อเรา อย่าบอกนะ ถือว่าเราขอร้อง เราไม่อยากให้พี่นิ้งรู้ว่าเราเป็นใคร

ทำไมล่ะวิฟ” เดือนกันยาทำหน้างงใส่ผม

เราไปทำเรื่องกวนตีนพี่เขาไว้ แล้วพี่เขาจะกระทืบเรา อย่าบอกเลยนะ” ผมแทบจะยกมือไหว้ ซ้ำยังโกหกพกลม ทำสีหน้าสีตาน่าสงสารสุดๆ

โถ่วิฟ...ไม่ต้องห่วงหรอก เราไม่บอกแน่ๆ!” เดือนกันยาทำหน้าแน่วแน่

ขอบใจนะ เราไปก่อนนะ

ผม ตอบปัดๆแล้วเดินหน้าเหี่ยวออกมาเรื่องอะไรผมจะไปเจอมัน ไปเหี้ยอะไรล่ะ ยิ่งมาดักกูอย่างนี้กูไม่มีวันอยู่ให้มึงเจอหรอก หนีสุดขอบฟ้ากันล่ะทีนี้ หน้าตาแบบพี่นิ้งถ้าจะบอกว่าผมเป็นคนเปิดซิงพี่แกก็โกหกแล้วล่ะครับ หล่อขนาดนั้นผ่านผู้หญิงมาเป็นร้อยๆแล้วมั้ง....

ว่าแต่แม่ง ใส่ถุงยางเปล่าวะ แล้วมันมีโรคติดตัวเปล่าวะ หรือผมควรจะไปหามันดี....

แล้วเกิดแม่งเรียกผมไปกระทืบเพราะไปลูบคมทำให้แม่งกลายเป็นชายเมคชายล่ะ

เชี่ย เปลี่ยนใจ ไม่ไปและ พี่นิ้งหน้าตาหล่อ รับรองดูแลตัวเองดีแน่ๆ ไม่มีปัญหาเรื่องนี้หรอกรับรองได้เลย คิดสาระตะแล้วผมก็ตัดสินใจแล้วว่าผมไม่ไปหาพี่นิ้งเด็ดขาด แต่ผมจ้างเพื่อนคณะถาปัตย์ที่ไว้ใจได้ ผมจ้างมันสองพันให้ปิดปากเงียบ และขอร้องให้มันอย่าบอกพี่นิ้งว่าผมเป็นใคร ส่วนผมก็ฝากจดหมายไปกับมันไงครับ ไม่อยากไปเองไม่รู้จะเจออะไร ซึ่งไอ้น้ำเงินมันก็รับปากครับ

จบๆกันไปเหอะนะพี่นะ อย่าวุ่นวายอีกเลย

คิดเสร็จผมก็เผ่นไปรอพวกไอ้โฟมที่ห้องสมุดทันที

 

NING  PART

 

ผม ยืนหน้านิ่งสูบบุหรี่ อยู่ใต้ตึกวิศวะรอไอ้เด็กนั่นมาหา รอตั้งยี่สิบนาทีแม่งก็ไม่มีใครมา ให้ตายเหอะ เกิดมากูไม่เคยต้องรออะไรขนาดนี้เลยนะ มึงเป็นใครวะทำไมต้องมามีอิทธิพลเหนือกูขนาดนี้ด้วยกูไม่เข้าใจ!!!

พะ พี่นิ้งหรือเปล่าครับ” เสียงเรียกทำให้ผมหันขวับไป เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ ผิวสีแทนตัวสูง ผิดสเปคที่คาดการณ์อย่างแรง ผมตวัดเสียงใส่มันอย่างโมโห

อะไรของมึง

คนที่พี่นัดน่ะครับ เขามาไม่ได้แต่ฝากนี่มาให้พี่อ่ะครับ” หมอ นั่นยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ผม ผมรับมาแล้วมันก็ขอตัวไป ผมเปิดอ่านก็พบกับลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างกับเขียนเรียงความเรียง รายเต็มหน้ากระดาษ

 

 

พี่ นิ้ง ผมเป็นคนที่มีความสัมพันธ์กับพี่คืนนั้นนะ ตอนแรกผมกลัวมากเลยว่าพี่จะจำผมได้ แต่พี่จำผมไม่ได้ ผมดีใจมากที่เป็นอย่างนั้น และขอความกรุณาพี่อย่าตามหาผมอีกเลยนะ ผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันลงเอยแบบนั้น ผมไม่ได้ตั้งใจมีอะไรกับพี่ สมมติว่าพี่โกรธผมที่ผมไปลูบคมพี่หรืออะไรก็แล้วแต่ ผมอยากให้พี่เลิกโกรธผม ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก ผมไม่สามารถบอกพี่ได้ด้วยว่าผมเป็นใคร แต่ขอให้เรื่องคืนนั้นมันจบลงแค่นี้ ถ้าพี่กลัวจะติดโรคจากผม อย่ากลัวความกลัวเป็นสิ่งที่พี่สร้างขึ้นเองเอาชนะมันให้ได้ ผมไม่มีโรคประจำตัวเกี่ยวกับเพศสัมพันธ์แน่นอน เพราะผมนอนกับพี่เป็นคนแรก และผมหวังว่าพี่จะไม่มีโรคอะไรเช่นกัน จะขอบคุณมาก

คนที่พี่ก็รู้ว่าใคร

 

เชี่ย!” ผม สบถแล้วขยำกระดาษปาลงถังขยะทันทีโดยแทบจะไม่ต้องคิดอะไรเลย ลูบคมหรอ แม่งประสาทแดกหรือเปล่า ทำไมมันไม่คิดบ้างว่าผมอยากคุยกับมันดีๆ นี่ผมดูแย่ขนาดในสายตามันขนาดนั้นเลยหรอวะ ห่วงว่ามันจะเป็นโรคเนี่ยนะ ดูก็รู้แล้วว่าผมเป็นคนแรกของมัน! มันจะเป็นโรคอะไรได้! ทำไมมันไม่คิดว่าผมอยากรับผิดชอบบ้าง ยิ่งมันบอกว่าผมเป็นคนแรก ผมยิ่งกระวนกระวายมากเป็นพิเศษ คอยดูนะผมไม่ปล่อยมันไปง่ายๆหรอก ผมจะตามหาแม่งให้เจอให้ได้เลย! ชื่ออะไรก็ไม่ยอมบอก แต่คนอย่างผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก ในเมื่อขอให้มาเจอดีๆไม่ยอมมา ก็ต้องบีบบังคับให้ออกมาเจอ!!!

เด็ก คนเมื่อวานไง เดือนกันยา ถามดูก็รู้แล้วว่าชื่ออะไร ต่อให้ชื่อโหลมีกันเป็นสิบกูก็จะเรียกมาแล้วจับเปิดเสื้อเรียงตัวเลย!!! อย่าหาว่ากูใจร้ายแล้วกัน!!

ผม หมุนตัวกำลังจะเดินไปอีกทางก็ชนแรงๆกับร่างโปร่งที่กำลังเดินมาทางนี้ ผมยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแต่ร่างบางกว่าถลาลงไปนอนที่พื้น หึ พูดถึงเหยื่อ เหยื่อ’ ก็มา

เดือนกันยา....

ผม ยื่นมือไปให้มันจับ มือเรียววางลงบนมือผม ใบหน้าสวยแดงเถือก ผมกระชากทีเดียวร่างโปร่งก็ปลิวมาปะทะอกแกร่งของตัวเองอย่างแรงแก้มใสแดงระ เรื่อกว่าเดิม

พะ พี่นิ้ง ปล่อยเหอะครับ” ผมปล่อยมันอย่างง่ายดาย

มาทำอะไรที่นี่” ผมถามหน้านิ่ง

มาหาพี่นิ้งนั่นแหละครับ เพื่อนผมมาหาพี่นิ้งหรือยัง

ถ้ามันมากูจะโมโหขนาดนี้ไหม บอกชื่อเพื่อนมึงมา” ผมพูดเสียงเรียบ

คะ คือ ผมบอกไม่ได้ครับ ผมรับปากมันแล้วว่าจะไม่บอก

โง่ว่ะ ถ้ามันบอกให้มึงไปตายมึงก็เชื่อหรอ มึงหลีกไปเลยกูรำคาญ!” ผมผลักไหล่บางออกแรงๆให้หลีกทาง แต่เดือนกันยาดึงแขนผมไว้ ผมหันไปมองมันด้วยสายตาเรียบนิ่ง มือเรียวค่อยๆปล่อยมือจากแขนผม

พะ พี่นิ้งครับ....ผมชอบพี่นะ” เสียง หวานพูดเบาๆ ผมกำลังจะด่าแม่งสักทีแต่นึกอีกที....เพื่อนมันที่มันบอกเป็นคนให้แจ็คเก็ต ตัวนั้นกับมันมาแสดงว่าต้องห่วงมันน่าดู ยิ่งถ้ามันเป็นเพื่อนสนิทกันด้วยล่ะก็ ยิ่งเจอตัวง่าย ยังไงเดือนกันยาก็แค่เด็ก ไม่มีพิษมีภัยอะไร ถือซะว่าเลี้ยงไว้เล่นๆ เบื่อเมื่อไหร่หรือเจอเพื่อนมันเมื่อไหร่ค่อยเขี่ยทิ้งก็ยังไม่สาย

เอาสิ นับจากวันนี้มึงเป็นแฟนกับกูแล้วนะ” ผม พูดเสียงนิ่ง เดือนกันยายิ้มกว้างวิ่งเข้ามากอดผมอย่างดีใจ ถ้ามึงอยากเล่นเกมส์กับกูก็ได้นะไอ้เด็กเวร ไม่ออกมาให้กูเจอดีๆกูเจอตัวเมื่อไหร่ มึงเจอทบทั้งตนทั้งดอกแน่เมีย!!!!!

 

 

 

 

WIF  PART

 

 

วิฟ กูฝากเอาแฟ้มนี้ไปส่งให้ประธานสาขาหน่อยดิ เดี๋ยวกูต้องไปรับแม่กู แม่กูเพิ่งออกจากโรงพยาบาล” เช เพื่อนคนหนึ่งในสาขาพูดกับผมตอนที่บังเอิญเจอกันที่ห้องสมุด พวกไอยังไม่มีใครมาเลย ตัวผมก็ว่างเลยพยักหน้าและรับมาก่อนจะถาม

ว่าแต่พี่คนไหนวะที่เป็นประธานสาขาอ่ะ

ก็พี่นิ้งไง

ผม หน้าเหวอเมื่อไอ้เชพูดจบ เชี่ยยย นี่ชาตินี้กูจะหนีมึงไม่มีวันพ้นเลยใช่ไหม อยากจะร้องไห้ ในที่สุดกูก็มีเรื่องให้ต้องไปเจอมึงอีกหรอ ผมกำลังจะเปลี่ยนใจ แต่เห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของไอ้เชซะก่อนผมเลยต้องยิ้มและพูดออก ไป

ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูเอาไปให้เอง มึงไปรับแม่เหอะ

ขอบใจมากนะวิฟ

อืม

ผม พยักหน้าทั้งๆที่น้ำตาแม่งตกใน ตอนนั้นเองที่ไอ้โฟมกับอิงมาถึงพอดี ผมมองมันสองคนด้วยสีหน้าที่โคตรยินดีสุดๆ อย่างน้อยก็ยังไม่เหี้ยโฟมคอยช่วยละวะถ้าเกิดไรขึ้น มันไม่ทิ้งเพื่อน ผมรู้

โฟม อิง ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ ต้องเอาแฟ้มนี้ไปให้พี่นิ้งอ่ะ” ผมหันไปพูดกับมัน ไอ้โฟมหันมามองผม

เออ ไปดิ กูจะได้เลยไปโรงอาหารด้วยเลย หิวข้าวสัดอย่างไม่ได้กินอะไรเลย” อิง พยักหน้าเห็นด้วย พวกผมสามคนเลยเดินไปตึกวิศวะกัน แต่ไอ้โฟมขอเข้าห้องน้ำก่อน ผมเลยเข้าไปด้วย รอยตามตัวรวมถึงรอยฟัน รอยช้ำดูดีขึ้นจนแทบมองไม่เห็นทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย ที่กลัวคือกลัวพี่นิ้งเห็นหน้าผมแล้วจะเก็ทขึ้นมาน่ะสิ

วิฟมึงสักด้วยหรอ” อิงถามเสียงอึ้งๆ ผมหันไปมอง

มึงรู้ได้ไงเนี่ย!!!!

เห็น เสื้อมึงตรงนี้มันเปียกน้ำ มันเลยมองเห็นเป็นรอยสัก เนี่ยๆ” ไอ้อิงจิ้มๆที่บั้นเอวผม แล้วลูบลงจนเสื้อนาบไปกับลำตัว

มังกรหรอวะ ทำไมต้องมังกร” ไอ้โฟมถาม ว่าแต่มึงชอบสักหรอวิฟ ทีกูชวนล่ะไม่ไป แอบไปสักคนเดียวนะมึง

เปล่า นี่กูโดนจับสักตอนอายุสิบสอง รอยสักประจำตระกูล โดนทุกคนพี่กูก็โดนที่กลางหลัง เจ็บสัด ชีวิตนี้กูไม่มีวันไปสักอีก =_=” 

เฮ้อ ผมกลัวพี่นิ้งแม่งจะเห็นหน้าผมแล้วจำได้จัง เห็นทีต้องพึ่งไอ้โฟม

 “โฟม กูฝากแฟ้มนี่ไปส่งให้พี่นิ้งด้วยนะ คือกูมีธุระ” ผมว่า

มึงหลบหน้าพี่นิ้งหรอวะ” ไอ้อิงถามอย่างสงสัย ผมหน้าซีด

รู้ได้ไงวะ

ก็ เดือนกันยาบอกกู ว่ามึงไม่ยอมไปเจอพี่นิ้ง พี่เขาถามหามึง ที่สำคัญคือว่ามึงบอกมึงไปกวนตีนแล้วพี่เขาจะกระทืบมึงอยู่ แต่กูรู้ว่ามันไม่ใช่ มึงหนีพี่นิ้งทำไม” ไอ้อิงจับผิด

กะ กูไม่ได้หนีนะ กูจะหนีทำไม” ผมอึกๆอัก ไอ้โฟมยิ้มแสยะและตรงมาล็อคคอผม

ถ้ามึงไม่หนีงั้นก็ไปหาพี่นิ้งด้วยกัน” มันสองคนจะลากผมไปแต่ผมยื้อสุดชีวิต

ไม่ไปโว้ย!!! เออๆๆ กูหนี กูหนีหน้าเขาปล่อยๆๆ” ผมสะบัดตัวออกจากทั้งคู่ สีหน้าเครียดจนไอ้โฟมถาม

มึงหนีทำไมวะ บอกมาเหอะ พวกกูไม่บอกใครหรอก” ไอ้โฟมรับปาก อิงก็พยักหน้า ผมถอนหายใจ ยังไงก็เพื่อนสนิท บอกก็บอกวะ!

วัน รับน้อง กูเมาแล้วก็ไปเอากับพี่นิ้งมา เขาตามหากูอยู่ เพราะเขารู้ว่าเดือนกันยารู้จักกู แต่กูไม่ให้เดือนกันยาบอกชื่อ เขารู้แค่ว่ากูเป็นเพื่อนของเดือนกันยา กูไม่อยากไปเจอ กูกลัวพี่นิ้งจำได้ว่าเป็นกู

คำพูดสารภาพตรงๆของผมทำให้เพื่อนสองคนหน้าซีด ก่อนไอ้โฟมจะร้องออกมา

มิน่าล่ะ พี่ทันมาถามพวกกูเรื่องเด็กปีหนึ่งที่มีรอยสักมังกร กูถึงถามมึงไงว่าทำไมต้องมังกร

ไม่คิดจะไปคุยกับพี่เขาให้รู้เรื่องหน่อยหรอวิฟ” อิงถามผม ผมหัวเราะแล้วส่ายหน้า

ให้มันจบแค่นี้แหละ

มึงอ่ะจบ” ไอ้โฟมแค่นหัวเราะ แต่กูรู้นิสัยพี่นิ้งดีเพราะเขานิสัยเหมือนกู เขาไม่มีวันจบหรอก มึงคอยดูแล้วกัน!

 

ความคิดเห็น