ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 11 : ความลับของเมล่อน

ชื่อตอน : Chapter 11 : ความลับของเมล่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 11 : ความลับของเมล่อน
แบบอักษร

ตั้งแต่คืนนั้น งานเลี้ยงต้อนรับนีน่า ลูเซียโน่เหมือนจะเริ่มออกห่างเมล่อน อาจจะเป็นเพราะนีน่าคอยตามติดเขาทุกที่ แม้กระทั่งตอนจะกลับบริษัท นีน่ายังขอให้เขาขับรถไปกับเธอ ดูเหมือนเธอพยายามจะใกล้ชิดกับเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

เมื่อทุกคนมาถึงบริษัท ก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน เมล่อนกลับมาถึงคอนโด พบว่าลูเซียโน่ยังไม่กลับมา เธอจึงตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าและข้าวของของเธอออกจากคอนโดของเขา ความจริงเธออยากจะย้ายกลับไปอยู่ที่หอพักเก่า แต่เพราะเธอไม่อยากให้ลูเซียโน่รู้เธอจึงเลือกที่จะย้ายไปอยู่ที่คลับพาราไดซ์ 

ธุรกิจที่บ้านของเมล่อนเป็นธุรกิจคลับขนาดใหญ่ ชั้นที่หนึ่งและสองเปิดเป็นผับ แต่ชั้นที่สองเป็นโซนวีไอพี ชั้นที่สามจะเป็นชั้นของผู้บริหารและห้องพักสำหรับผู้บริหาร คนส่วนใหญ่ชอบเรียกพ่อของเธอว่าเจ้าพ่อมาเฟีย อาจจะเป็นเพราะพ่อของเธอมีลูกน้องมากมาย ซึ่งเมล่อนเองไม่ชอบนักที่มีคนเรียกพ่อเธออย่างนั้น เธอจึงปิดบังเรื่องกิจการที่บ้านมาโดยตลอด และขอพ่อออกมาใช้ชีวิตด้วยตนเองตั้งแต่ม.ต้น 

หลายปีที่เธอไม่เคยกลับมาที่คลับนี้ เวลาผ่านไปคลับก็เจริญก้าวหน้าเป็นกิจการใหญ่โต ผู้คนมากมายที่เข้ามาเที่ยวที่นี่ เธอรู้มาว่าพ่อพยายามปรับปรุงและพัฒนากิจการมาเรื่อยๆจนคลับพาราไดซ์กลายเป็นคลับอันดับหนึ่งของประเทศ ด้วยฐานะ ชื่อเสียง และลูกน้องข้างกายมากมายจึงไม่แปลกที่ใครๆจะเรียกพ่อของเธอว่าเจ้าพ่อมาเฟีย 

เมล่อนเดินเข้ามาในคลับผ่านผู้คนมากมาย ก่อนจะเดินไปทางลิฟท์ที่ผู้บริหารเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ใช้ 

“ขอโทษครับ ลิฟท์นี้ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกใช้” 

“ฉันมาหาคุณสเตฟานค่ะ” 

“มีธุระอะไรกับนายใหญ่” 

“ฉันเป็นลูกสาวเขา ให้คนไปบอกว่า ฉันชื่ออเล็กซานดร้า เมเบล มาขอพบ” 

การ์ดที่หน้าลิฟท์ดูตกใจเล็กน้อยหลังจากที่ได้ยิน แต่หลังจากนั้นก็หัวเราะออกมา คงเป็นเพราะว่าเธอแทบไม่เคยมาที่คลับเลย ครั้งสุดท้ายที่มาก็ตอนม.ต้น ทำให้ไม่มีใครรู้จักเธอ 

“ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะสาวน้อย ถ้าเธอเป็นลูกนายใหญ่จริงๆ ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอล่ะ” 

“ไปบอกตามนั้น เดี๋ยวก็ได้รู้” 

“เธอไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งหรอกนะ เธอกลับไปดีกว่า เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน รึว่าเธออยากให้ฉันไปส่ง หึ 

?? 

 

การ์ดตัวใหญ่พูดก่อนจะส่งสายตาหื่นกระหายให้กับเธอ เมล่อนทำอะไรไม่ได้ จึงเลือกที่จะเดินออกมานั่งที่เคาน์เตอร์ภายในคลับ เพื่อรอเผื่อพ่อของเธอจะเดินออกมา นั่งไปได้สักครู่หนึ่งเริ่มมีเสียงคนทะเลาะกันจากอีกมุมหนึ่งภายในคลับ ก่อนที่ผู้คนจะเริ่มวิ่งกรูกันออกไป เธอจึงเห็นว่าคนที่มีเรื่องทะเลาะกันคือโจนาธานกับนักเลงกลุ่มใหญ่ ภาพที่เมล่อนเห็นคือโจนาธานกำลังถูกพวกนักเลงกลุ่มนั้นรุมกระทืบ จนเลือดอาบหน้า ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันเธอจึงเดินเข้าไปหมายจะช่วยทั้งๆที่โจนาธานเคยทำไม่ดีกับเธอไว้ 

“ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ” เมล่อนตะโกนออกไป พวกนักเลงกลุ่มนั้นจึงหันมามองที่เธอ 

“ว่าไงแม่สาวน้อย เดินหลงทางรึไง หรือว่ามากับมัน” หนึ่งในนักเลงกลุ่มนั้นพูดก่อนจะหันไปมองโจนาธาน 

“ปล่อยเขาเถอะ เขาไปทำอะไรให้ถึงได้ทำกับเขาแบบนี้” 

“มันหรอ มันมายุ่งกับเด็กของฉัน เสือกเล่นไม่ดูคนนี่หว่า” 

“ฉันขอร้อง ปล่อยเขาเถอะ แค่นี้เขาก็เจ็บมากแล้ว” 

“อยากเข้ามายุ่งเองนะ เอ้ย จับมา เดี๋ยวกูจะเอาโชว์พวกมึง ฮ่าๆๆๆ” เขาพูดสั่งลูกน้องที่ตรงเข้ามาจับแขนเมล่อน 

“อย่านะ ปล่อยฉันนะไอ้พวกบ้า บอกให้ปล่อยไงเล่า” เมล่อนพยายามร้องตะโกน 

“ปล่อยทั้งคู่เดี๋ยวนี้ 

!!!! 

” เสียงใหญ่ทรงอำนาจตะโกนขึ้นมาแทรกเสียงหัวเราะของพวกนักเลง 

“อ้าว นึกว่าใคร คุณสเตฟาน พอดีว่าผมมีปัญหานิดหน่อยน่ะ” นักเลงคนเดิมพูด 

สเตฟาน เจ้าของคลับพาราไดซ์ หรือพ่อของเมล่อน เดินมายังกลุ่มของพวกนักเลงโดยมีลูกน้องเดินตามมาด้านหลังเกือบสิบคน 

“ปัญหานิดหน่อย แต่ไม่ควรมามีที่คลับของฉัน รู้สึกว่ากฎก็บอกไว้ชัดเจนนะ” เสียงแหบด้วยวัยของเขาแต่ทรงอำนาจ พูดขึ้น 

“โอเค งั้นพวกผมจะออกไปเคลียร์กันข้างนอก เฮ้ย 

! 

พาพวกมันไป” นักเลงพูดแต่ประโยคหลังหันไปสั่งกับลูกน้อง 

“เดี๋ยว 

!! 

ผู้หญิงคนนั้น ขอดูหน้าหน่อย” 

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เด็กที่มาเที่ยวน่ะ” 

“ฉันบอกว่าหันมาดูหน้าหน่อย” 

ด้วยเสียงตะหวาดของชายสูงวัยพวกนักเลงจึงจับหญิงสาวให้หันหน้าไปทางเขา 

“เมล่อน” 

“พ่อ” 

“พวกมึงทำอะไรลูกกู 

!!! 

จัดการเลย” ถึงแม้เขาจะไม่ได้เจอหน้าลูกสาวมาหลายปีแต่เพราะสายใยของพ่อลูกทำให้เขาจำได้ทันที ความโกรธบันดาลขึ้น เขาสั่งให้ลูกน้องจัดการนักเลงพวกนั้น ก่อนจะพาลูกสาวของเขากับ ชายหนุ่มที่เลือดออกเต็มใบหน้าขึ้นไปยังชั้นสาม 

“มาที่นี่ทำไมไม่โทรบอกพ่อก่อน” 

“พอดีว่าหนูมีปัญหานิดหน่อยนะค่ะ เลยไม่โทรบอก” 

“หนูโอเคมั๊ย ที่มหาลัยมีปัญหาอะไรรึเปล่า” 

“ปะ เปล่าค่ะ คือหนูย้ายออกจากหอพัก แล้วกะว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่” 

“แล้วทำไมหนูไม่ขึ้นมาหาพ่อข้างบนล่ะ” 

“หนูจะขึ้นมาแต่การ์ดพ่อไม่ยอมเปิดทางให้หนู” 

“ใคร 

?? คนไหน?? 

 

“ชั่งเถอะค่ะ พวกเขาคงไม่รู้จักหนู” 

“แล้วนักเลงพวกนั้นทำอะไรหนูรึเปล่า” 

“เปล่าค่ะ แต่พี่เค้า..” เมล่อนพูดก่อนจะหันไปมองโจนาธานที่นอนเลือดอาบหน้าอยู่ 

พ่อของเมล่อนสั่งให้ลูกน้องพาโจนาธานไปโรงพยาบาลเพื่อเย็บแผลบนศีรษะ ก่อนที่สองพ่อลูกจะนั่งพูดคุยกันหลายเรื่อง 

เมล่อนตัดสินใจลางานสามวันเพราะไม่อยากไปเจอลูเซียโน่กับนีน่า แต่เธอก็หลบได้แค่สามวันนั้นเพราะเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวเธอก็จะจบการฝึกงานที่บริษัท 

“เมล่อน พี่ขอบใจนะที่ช่วยพี่เมื่อคืนก่อน” โจนาธานเอ่ย 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่พี่โจอย่าบอกใครนะค่ะเรื่องที่เกี่ยวกับเมล ทั้งเรื่องคลับแล้วก็เรื่องที่เมลย้ายไปอยู่ที่นั่น” 

“ทำไมล่ะ รึว่าเราพยายามหนีใครอยู่” โจนาธานพูดราวกับรู้ทัน 

“เปล่าค่ะ คือเมลไม่ค่อยอยากให้ใครรู้เรื่องที่บ้านน่ะ” 

“โอเคครับ งั้นมื้อเที่ยงให้พี่เลี้ยงเป็นการขอบคุณนะ รับรองพี่ไม่กล้าทำอะไรหรอก พ่อเธอโหดซะขนาดนั้น ฮ่าๆๆๆๆ” 

“แหม่ ก็เพราะยังงี้ไงเลยไม่อยากให้มีคนรู้” ทั้งคู่หัวเราะร่าก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงาน 

ส่วนลูเซียโน่หลังจากเขาปลีกตัวจากนีน่าได้ พอเขากลับไปที่คอนโดก็ไม่เจอเมล่อนแถมเสื้อผ้าและของใช้ทุกอย่างหายไป เขาคิดว่าเมล่อนคงกลับไปอยู่หอพักเดิม แต่พอเขาขับรถไปที่หอพัก เจ้าของหอกลับบอกว่าเมล่อนไม่ได้อยู่ที่นั่น เขาพยายามโทรหาแต่เธอก็ไม่ยอมรับสาย เขาตัดสินใจมาดักเจอเธอที่บริษัทแต่เมล่อนก็ลาหยุดไป จนกระทั่งวันที่เธอกลับมาทำงาน เขากลับเห็นเมล่อนหัวเราะร่า ท่าทางสนิทสนมกันมากกับโจนาธาน  เขาอาศัยจังหวะที่เมล่อนกำลังเดินจะไปเข้าห้องน้ำ ดึงเธอเข้ามาในจุดลับตาคน 

“เป็นอะไรไป ทำไมต้องหลบหน้า” 

“เปล่าค่ะ” 

“แล้วย้ายของออกทำไม ย้ายไปอยู่ที่ไหน” 

“เมลไม่จำเป็นต้องบอกคุณนี่ค่ะ” 

“ไม่เจอแค่ไม่กี่วันคำพูดห่างเหินกันจังเลยนะ แล้วกับไอ้โจไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ จำไม่ได้หรอว่ามันเคยทำอะไรไว้บ้าง” 

“จำได้ค่ะ แต่พี่เค้าไม่กล้าทำอะไรเมลหรอกค่ะ หมดธุระรึยังค่ะ เมลต้องไปทำงานต่อ” 

“ทำอะไรอยู่รู้ตัวรึเปล่า เธอกำลังเล่นกับไฟ” 

“แล้วคุณล่ะทำอะไรอยู่รู้ตัวรึเปล่า” เมล่อนพูดด้วยน้ำตาที่เอ่อ เขานิ่งเงียบ พูดอะไรไม่ออก ปล่อยให้เมล่อนเดินออกไป 

ความคิดเห็น