ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 ปลอบ (เดินทาง)

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 ปลอบ (เดินทาง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2560 14:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 ปลอบ (เดินทาง)
แบบอักษร

         ตอนที่ 8 ปลอบ

 

 

 

 

 

 

 

 

            พออาการเริ่มทุเลาลง คิวเองก็ตาสว่างโล่ ดวงตาแดงก่ำพร้อมกับน้ำใสๆที่คลออยู่รอบๆดวงตาของเขา เขาค่อยๆดันตัวเองแล้วลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะหันหน้าไปมองพี่ชายตัวเองที่กำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่  เห็นอย่างนั้นมันยิ่งทำให้เขารูสึกเจ็บใจเอามากๆ

 

            “พี่แคช!  แกล้งแรงเกินไปแล้วนะ” คิวตะหวาดออกไปด้วยความโมโห

 

            “ทำไม  มีปัญหารึไง” แคชพูดแถมยังกลั่วหัวเราะไปด้วย

 

            “พี่ไม่คิดรึไงถ้าผม..........อึก....หือ..ผม” ไม่ทันได้พูดอะไรน้ำใสๆที่คอบตาคิวก็ไหลออกมา  ก็โดนไปสะขนาดนี้ไม่ร้องก็บ้าแล้ว

 

            ส่วนแคชที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งก็หยุดชะงักเมื่อเห็นน้องชายตัวเองร้องไห้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำให้น้องร้องไห้เพราะเขาต้องดูแลน้อง.....

 

            “เอ้ยย กูขอโทษ   โอ๋ โอ๋  โอ๋  ไม่ร้องนะเด็กน้อย  ไม่ร้องนะ” แคชเข้าไปโอบกอดน้องชายตัวเองไว้ มืออีกข้างวางไว้ที่ท้ายทอย และปลอบอย่างอ่อนโยน ครั้นที่เคยทำตอนสมันเด็กๆ ทำเอาคิวต้องคลี้ยิ้มออกมา แต่ก็ต้องเก็บฟอร์มนั้นเอาไว้  เขาผลักแคชให้ออกห่างจากเขาแล้วเมินหน้าหนี ชิ...

 

            “ไม่ต้องมาปลอบผม...” คิวบอกเสียงเรียบ   มันยิ่งทำให้แคชเสียใจ เขาสตันไป 5 วินาที ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

 

            “มึงโกรธกูจริงๆหรอ...” แคชพูดเสียงสั่นดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรกลับ เพียงแต่พยัคฆ์หน้ารับ ไม่นานน้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นออกมาด้วยความรู้สึกผิดของแคช “ไม่เอาน่า....อึก..”

 

 

            ห้านาทีผ่านไปยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม คิวก็ยังทำหน้าตาเมินเฉยเหมือนเดิม ส่วนแคชก็นั่งอยู่ข้างๆไม่ได้หนีไปไหน ต่างคนต่างไม่มีอะไรจะพูด มันทำให้แคชรู้สึกอึดอัดอั้นใจจึงต้องเอ่ยเปิดบทสนทนา ท่ามกลางความเงียบนั้น

 

            “คิว  มึงอย่าทำเป็นเมินกูได้ไหม กูขอโทษ  กูบอกกูโทษ...หือ....” แคชพูดพร้อมกับโผล่งตัวเข้าหาคิวแล้วกอดคิวเอาไว้”ถ้ามึงยังเป็นแบบเนี้ยกูไม่สบายใจเลยนะเว้ย” แท้จริงแล้วคิวเขาหายโกรธตั้งแต่แคชเข้ามาปลอบตั้งแต่แรกๆแล้ววว

 

            “พี่.....โตขนาดนี้แล้วยังจะร้องไห้เหมือนเด็กอยู่อีกหรอ” เมื่อได้ยินอย่างนั้นแคชจึงพละกอดออกจากคิว มืออีกข้างก็ปาดน้ำตาที่เปื้อนบนใบหน้าของตัวเอง และพลางถามออกมาว่า “นี่มึงหายโกรธแล้วหรอ”

 

 

            “มั้ง....”คำเดียวสั้นๆ

 

            “เออ!  พรุ่งนี้ไปเที่ยวบ้านเนกับกูไหม”

 

            “ไปอุดร...ใช่ไหมพี่”

 

 

            “อื้ม!!

 

 

.............................................................................................................

 

            วันรุ่งขึ้น สองพี่น้องด้วยรถตู้โดยสารตั้งแต่เช้ามืด ระยะทางก็.....ไกลพอดูแหละ ระหว่างทางทั้งคู่ก็เผลอหลับไปพักหนึ่ง เพราะพวกเขาตื่นเช้า ตื่นมาตั้งแต่ตีสี่อาจจะมีเพลียบ้าง  ผ่านไปหกชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย

 

            “น้องครับ! น้องครับ! ถึงแล้วครับ...” โชเฟอร์เจ้าของรถเข้ามาปลุกสองพี่น้องที่กำลังหลับเพลินอยู่

 

            “ครับ... ถึงแล้วหรอพี่” แคชตื่นขึ้นมา มือขยี้ตาก่อนจะถามโชเฟอร์เจ้าของรถ

 

            “ใช่ครับ ถึงแล้ว น้องลงมาเช็คของเลยนะครับว่ามีอะไรบ้าง”

 

 

            “ไอ้คิว...ตื่นเว้ย ถึงแล้ว” แคชหันไปปลุกคนที่กำลังหลับสบายอยู่ข้างๆ

 

 

            ตอนนี้ทั้งสองคนลงจากรถตู้โดยสาร เช็คของสัมภาระจ่ายค่าโดยสารเสร็จ ก่อนจะแบกสัมภาระแล้วมานั่งรอรอที่ชานชรา (บขส) แคชนั่งลงพร้อมวางสัมภาระไว้ด้านข้าง มืออีกข้างล้วงหยิบโทรศัพท์มือถึง กดเบอร์โอนสายไปยังปลายทางทันที

 

            [ฮัลโหล   ว่าจั่งได่อ้ายแคช] ว่าไงพี่แคช

 

            “เน...สุ่มอ้ายมาฮอด บขส. แล่วได่ บอกพ่อมาฮับอ้ายแน..” เน พวกพี่มาถึง บขส. แล้วนะ บอกพ่อให้มารับพี่ด้วย

 

            [โอเคๆ ถ่าอยู่ฮั่นก่อน เด๋วเนไปบอกอิพ่อแปป แค่นี่ก่อนเด้อ บายจุ๊ฟ] รออยู่ตรงนั้นนะ เดี๋ยวเนไปบอกพ่อก่อน

 

            “จ้า.....”

 

 

 

            พอวางจากสายปลายทางได้สองพี่น้องก็นั่งรอ....ประมาณสักเกือบครั่งชั่วโมง พ่อของเนก็ขับรถมาจอดอยู่ตรงหน้าของพวกเขาและคนที่นั่งมาข้างๆก็คงจะเป็นเนสินะ

 

            กระจกรถค่อยเลื่อนลงช้าเผยให้เห็นคนที่นั่งอยู่ด้านในตัวรถทันที  “สวัสดีครับ”  ทั้งสองพี่น้องยกมือขึ้นไหว้พ่อของเน

 

 

            “ไหว้พระเถอะลูก....มาๆ รีบเอาของมาขึ้นรถ จะได้รีบกลับไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน” พ่อของเนรีบบอกเด็กหนุ่มสองคนเอาของขึ้นมาบนที่รถ และพร้อมที่จะออกเดินทาง

 

 

            “ครับ!

 

 

            เฮ้อออ ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี การเดินก็เป็นปอย่างราบรื่น ส่วนทิวทัศน์ข้างทางก็ดูเจริญหูเจริญตา เพราะที่เห็นนั้นเป็นทะเลบัวแดงที่เป็นที่ขึ้นชื่อของจังหวัด ตอนนี้มันเบ่งบานสพลั่งเต็มไปหมด.............. “ว๊าววววว สวยจัง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#ช่วงนี้ผีไม่ค่อยโผล่อ่ะ

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว