ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 แกล้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 แกล้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2560 10:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 แกล้ง
แบบอักษร

 

ตอนที่ 7 แกล้ง

 

 

 

 

 

 

 

            ชึ๊บ  ฮึบ  อ่าห์.....  บรรยากาศตอนเช้าวันนี้ รู้สึกสดชื่นเป็นที่สุดส่วนเวลาก็ 6.21 น. โว๊ะ! เอ้ยย สายป่านนี้แล้วหรอเนี้ย  แคชรีบยันตัวเองขึ้นจากที่นอนอันแสนจะนุ่ม ก่อนที่จะก้าวลงมาแล้วหยิบเอาผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ

 

            ผ่านไปไม่กี่สิบนาทีเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเรือนร่างขาวๆ  ถามว่าขาวแค่ไหน ก็.....ขาวอ่ะ 

 

 

            “พี่แคช” เสียงงัวเงียของคนที่เพิ่งตื่นจากนิทรา เขามองมาเห็นแคชที่กำลังเช็ดตัวพลางเลือกเสื้อผ้าไปด้วย

 

            “อือ....มีไร” แคชตอบเสียงเรียบ ไม่สนใจคนบนเตียงเลยด้วยซ้ำ

 

            “พี่จะไปไหน ทำไมตื่นเช้า” ปากพูดแต่หนังตากลับสวนทาง พร้อมที่จะหลับได้ทุกเมื่อ

 

            “ไปวัด..”

 

 

            คิวตาสว่างโล่ เมื่อได้ยิน คำว่า ไปวัด “ไปวัดโหยพี่ คิดได้ไงเนี่ย” ก็ร้อยวันพันปีไม่เคยจะเห็นไปเลยนับตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น

            “กูหน่ะ คิดได้   ไม่เหมือนมึง”แคชตอบกลับ ดวงตาพราวโรจน์ แสดงให้เห็นว่าของขึ้น

 

เห็นเข้าวัดเข้าวาหน่อยไม่ได้ บอกว่าคิดได้ไง อิจฉาหรือไง ห๊ะ!

 

            พอต่อปากต่อคำกับไอ้น้องตัวแสบเสร็จ แคชก็รีบแต่งตัวใส่เสื้อผ้าแล้วสาวเท้าออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้ไอ้น้องเชี่ยอยู่คนเดียว....  ปลั๊ก!!! ก่อนออกจากห้องแคชก็ขว้างหมอนใส่

 

            “โอ๊ย!!  ไรวะ แค่นี้ก็โกรธ  โว๊ะ!” คิวสบถออกมาเบาๆ

 

 

 

            ..........................................................................................................

 

 

            ส่วนแคชพอทำบุญเสร็จก็พากันไปทานข้าวที่ร้านอาหารตามสั่งใกล้บ้าน พอได้ทำบุญมันก็ทำให้จิตใจปลอดโป่รงสดใส สงบนิ่ง มีความสุขที่สุ๊ดดด 

 

 

            หลังจากทานข้าวเสร็จเพื่อนๆแต่ละคนก็ขอตัวแยกย้ายกันกลับบ้าน วันนี้ทำไมบรรยากาศมันดูสดชื่นได้ถึงขนาดนี้ อุณหภูมิก็........ไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป พอเหมาะพอดีชะมัด

 

            ตึดดดด  ตึดดดด....................!!

 

            “ฮัลโหล สวัสดีครับ”

 

 

            [แม่นอ้ายแคชเว้าอยู่เบาะ] สำเนียงที่คุ้นหูเอ่ยกลับมา ทำให้แคชรู้ว่าเป็นใคร ใช่พี่แคชพูดไหม

 

            “แม่นอยุ่ครับ เนมีอิหยังสิเว้านำอ้าย” ใช่ครับ เนมีอะไรจะพูดกับพี่หรอ

 

            [โทรมาแนวนี้กะมีหล่ะเนาะ เว้าคือหลาย] โทรมาขนาดนี้ก็มีสิ พี่ก็พูดไป

 

            “อ่าๆ มีอิหยังกะเว้ามา” อ่าๆ มีอะไรก็พูดมา

 

            [เอ่อ....อ้ายแคชปิดเทอมและนิ่]  เอ่อ...พี่แคชปิดเทอมยังนิ่

 

            “ปิดแล่วได๋  ได้สามสี่มื้อล่ะ” ปิดแล้วนะ ได้สามสี่วันแล้ว

 

            [ห่ะ ปิดเทอมแล่ว กะมาเล่นบ้านเนแน...] ปิดเทอมแล้ว ก็มาเล่นที่บ้านเนหน่อยสิ

 

            “ใจ๋เย็น.....มื่ออื่นอ้ายกะว่าสิไปเล่นอยุ่ อุดร..นำยู” ใจเย็น....พรุ่งนี้พี่ก็ว่าจะกลับไปเล่นที่ อุดร...ด้วยอยู่นะ

 

            [อิหลีนิ่  อย่าขี้ตั๋วเนได๋] จริงๆนะ อย่าโกหกเนนะ

 

            “อื้ม....บ่ตั๋วดอก”

 

........................................................................................................

 

 

เดินไปคุยโทรศัพท์ไป พอวางสายโทรศัพท์จากปลายทางได้ เขาก็ยืนอยู่หน้าบ้านของตัวเองเสียแล้ว เฮ้อออ .........  สงสัยคุยเพลินไปหน่อย แคชพ่นลมหายใจออกเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในบ้าน

 

แก๊ก!!   เมื่อมาถึงหน้าห้องของตัวเอง แคชจึงเปิดประตูเข้าไปเขากวาดสายตาไปยังที่นอนของเขาทันที และก็เป็นไปตามสิ่งที่เขาคิดเอาไว้ ไอน้องชายตัวแสบยังไม่ลุกออกมาจากที่นอนของเขา แถมตอนนี้ยังนอนหลับได้ อย่างหน้าตาเฉย...

 

 

นี่มันก็ 11 โมง เกือบจะเที่ยงแล้วนะยังไม่ตื่นอีกดูท่าน่าจะหลับลึกน่าดูขนาดแคชปิดประตูเสยงดังขนาดนั้นเขายังไม่รู้สึกเลย  แคชยืนมองน้องชายของเขาที่กำลังหลับอยู่และกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ แล้วเขาก็พยัคฆ์หน้าเหมือนกับว่าคิดอะไรออกแล้ว

 

 

เมื่อแคชประมวนแผนการเสร็จสิ้น เขาก็เริ่ม....พรึ๊บบบบ  เขาดึงผ้าห่มออกด้วยความเร็วแรงและหวังว่าไอ้คนที่นอนอยู่จะรู้สึกตัวบ้าง แต่ไม่เลยสักนิด

 

            อะไรจะหลับได้ลึกเพียงนั้น  และเขาก็เหลือบมองเห็นไอ้สัสประหลาดตัวน้อย ของไอ้คนที่กำลังหลับอยู่ แต่มันไม่ได้น้อยละ แถมยังโผงกหัวดิกๆเพื่อทักทายโลกภายนอกอีก แคชยืนนิ่งเหมือนกำลังขุ่นคิดอะไรบางอีกอีกครั้ง

 

 

 

 

 

            และตอนนี้แคชก็ซ้อมดีดนิ้ว สักสามสี่ครั้งก่อนจะโน้มตัวไปหาท่อนเอ็นอันนั้น แล้วเขาก็....แป๊ะ!!  -0- “โอ๊ย!!” คิวร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดอย่างบ้าคลั่ง วิธีนี้ทำให้เขาตื่นก็จริงแต่มันไม่โหดเกินไปหรอแคช  

 

 

 

 

 

 

 

ว้าาาา  หายไปไหนกันหมดน๊าาาาา

 หนึ่งเม้น เท่ากับ หนึ่งกำลังใจ   นะคะ

#เหงาจังเลย เฮ้อออ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว