ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะ : ) แล้วเราจะกลับมาพบกันใหม่.

ชื่อตอน : ทำอย่างไรดี

คำค้น : ครอบครัว,นิยายแฟนตาซี,แฟนตาซี,ปีศาจ,นิยาย,นิยายมือใหม่

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 315

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 18:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำอย่างไรดี
แบบอักษร

“ซาฟินิกส์ เอลูกาโลบองซา...”

เสียงพร่ำบ่นของใครบางคนลอยมาเข้าหูฉัน แล้วเสียงนั้นก็ค่อยๆหายไป ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น มองหาเจ้าของเสียง แต่ก็มองไม่เห็นอะไรเลย เพราะคืนนี้ท้องฟ้าปิด เห็นเพียงแสงดาวริบหรี่อยู่ท่ามกลางหมู่เมฆอันมืดมิด

“สุดท้าย แววตาที่ฉันไม่เคยอยากลืมเลือน ตอนนี้เค้า...”

ฉันมีกำลังใจขึ้นมาบ้างเมื่อมองเห็นจัสตินออกมาเดินเล่นภายนอกคฤหาสน์

ฉันพยายามส่งเสียงเรียกเขา แต่มันก็ไม่เป็นผล ฉันทำได้แค่เฝ้ามองเขาเดินไปเดินมาอยู่ข้างล่างอย่างไร้จุดหมาย คืนแล้ววันเล่า ฉันกับแม่จะนั่งพิงกำแพงแล้วพูดคุยกัน พยายามหาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาพูดคุย หรือทำอะไรก็ได้เพื่อให้ลืมความทุกข์ทั้งหมดนั้นไป พอตกกลางคืน ไม่ว่าจะมีเสียงคนเดินขึ้นบันได เสียงอันน่าสะพรึงกลัว เสียงพร่ำบ่นใดๆ ฉันก็ไม่เคยสนใจ ฉันเฝ้ามองจัสตินทุกๆคืน มองเขาเดิน มองเขานั่ง และพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขามองขึ้นมาด้านบน

“ได้โปรด มองขึ้นมาเถอะ ได้โปรด”

ฉันเปล่งเสียงออกมาเบาๆ แต่มันก็ไม่เคยเป็นผล เช้าวันหนึ่ง แม่เรียกฉันไปหา

“เรวดีลูกรัก แม่รู้แล้ว แม่พอจะมีวิธีช่วยลูกได้แล้ว”

“เที่ยงนี้แอนนาจะขึ้นมาหาลูก หล่อนอาจจะพกมีดติดตัวมาด้วย ก่อนที่หล่อนจะเอากลับ ลูกต้องแย่งหล่อนมาให้ได้ แล้วค่อยงัดเอาโซ่ตรวนนั้นออกไป แล้วลูก...”

“แล้วแม่ล่ะคะ?”

“เอ่อ  ใช่  แล้วเราจะหนีไป...ด้วยกันนะ”

แม่พูดแล้วยื่นนิ้วมือออกมา ฉันรีบจับมือเธอเอาไว้ มือเธอเย็นเฉียบอย่างกับ...  เอ่อ..ไม่ใช่อย่างนั้นแน่ เธอต้องปลอดภัย ฉันคิด

หลังจากที่เราสองแม่ลูกช่วยกับปิดช่องกำแพง ฉันก็นั่งรอยัยแอนนา

“แอด…”

เสียงประตูบานเก่าเปิดออก ยัยแอนนาค่อยๆก้าวเข้ามา หล่อนมองดูสภาพของฉัน สักพักก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“นึกว่าจะตายไปแล้วซะอีก ชิ! อึดไม่เบานะหล่อน”

ฉันไม่สนใจคำพูดของหล่อน เฝ้ามองหามีดเล่มนั้นไม่ละสายตา แต่ที่ฉันเห็นก็มีแค่ถาดอาหารกับผ้าเช็ดหน้าที่พับไว้อย่างลวกๆ

“ผัวะ!”

ยัยแอนนาตบหน้าฉันอย่างแรง ทำให้ฉันรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที

“ผัวะ!”

ฉันตบหน้ายัยนั่นเข้าอย่างจัง เราสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันไม่นาน ยัยนั่นก็ชักมีดออกมาจากด้านหลัง และจ้องจะแทงมาที่ฉัน แล้วทันใดนั้น

“กรี๊ด!”

ยัยนั่นร้องเสียงหลง พร้อมกับถือมีดตรงมาทางฉัน โชคดีที่เฉียดคอไปนิดเดียว

“ฉันอยากจะฆ่าแกให้ตายจริงๆ แต่ทำไมนะ แกถึงไม่ยอมตายสักที”

เสียงยัยแอนนาดูโกรธสุดๆ

“ก็...เอ่อ...”

ฉันพยายามจะพูด แล้วก็นึกขึ้นได้

“จัสตินน่ะ”

พอได้ยินดังนั้น หล่อนก็หยุดชะงัก

“เค้าเป็นผู้ชายที่ชอบขี่ม้ามากๆเลย และถ้า...”

ฉันเริ่มพูดช้าลงพอสังเกตเห็นยัยแอนนาวางมีดลงแล้งจ้องมาที่ฉัน

“และถ้าเธออยากให้เขารักเธอ เธอต้องไปหาซื้อม้ามาให้เค้า ตอนนั้นแหละ เขาจะใจอ่อน”

หล่อนฟังจบก็รีบลงขึ้นยืน แล้วยื่นมือจะเก็บมีด

“แต่การเลือกม้ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะ เธออาจใช้เวลาเป็นอาทิตย์”

ฉันพยายามคิดหาคำพูดที่ทำให้หล่อนเลิกสนใจมีดเล่มนั้น

“แน่ใจนะ แกไม่หลอกฉันใช่มั้ย?”

แล้วมันก็ได้ผล หล่อนลืมเรื่องมีดเสียสนิท หล่อนทำหน้าเบิกบานใจ และเอาแต่พูดกับตัวเอง

“ใช่ ฉันพูดจริง ไม่เชื่อก็ลองถามจัสตินเองสิ”

ฉันเริ่มโล่งใจขึ้นบ้าง

“ชิ! ใครจะไปถามให้โง่ ถ้าถาม พ่อรูปหล่อของฉันก็ต้องสงสัยน่ะสิ”

ยัยแอนนากระโดดโลดเต้นวิ่งลงบันไดไป แล้วเรียกร้องหาอลิซ

“เฮ้อ...”

ฉันรู้สึกสบายอกสบายใจขึ้นมาก พอนึกได้ก็รีบคว้ามีดเล่มนั้นมาเก็บไว้กับตัว แล้วฉันก็ค่อยๆนั่งกินขนมปังทาเนยที่ยัยนั่นเอามาให้ ในใจคิดอย่างเดียวว่า ต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้

ความคิดเห็น