ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 8 : แอบปลดปล่อย

ชื่อตอน : Chapter 8 : แอบปลดปล่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 8 : แอบปลดปล่อย
แบบอักษร

“เมียจ๋าแต่งตัวเสร็จรึยัง เดี๋ยวไปทำงานสายนะ” 

“เสร็จแล้วค่ะ” 

หลังจากนั้นลูเซียโน่ก็ขับรถไปยังบริษัทโดยมีเมล่อนนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ พอถึงบริษัทก็เลี้ยวเข้าไปจอดในที่จอดรถของประธานบริษัท 

“ส่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเมลเดินไปเอง” 

“งั้นผัวขอกำลังใจในการทำงานหน่อยได้มั๊ยครับ” 

พูดเสร็จลูเซียโน่ก็ก้มลงหอมแก้มหญิงสาวฟอดใหญ่ ทำเอาเขินจนแก้มเป็นสีแดงระเรื่อ 

“หอมจังครับ เดี๋ยวตอนเย็นผัวมารับนะ” 

“เอ่อ....คือ....” 

“ห้ามปฏิเสธนะครับ ตกลงตามนั้น วันนี้ตั้งใจฝึกงานนะครับ” 

“ค่ะ” 

โจนาธาน ยังคงเป็นพี่เลี้ยงนักศึกษาฝึกงานของเมล่อน และทำตัวเป็นปกติ ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนไม่เคยเกิดขึ้น เมล่อนเองถึงจะรู้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พยายามระวังตัวเองให้มากขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ใช่ว่าจะยอมแพ้ง่ายๆ คนอย่างโจนาธาน อยากได้อะไรต้องได้ ถ้าตั้งใจจะทำแล้วเหยื่อไม่มีทางรอดแน่นอน เขารอเวลาจนกระทั่งถึงตอนเลิกงาน ในขณะที่คนอื่นทยอยกันกลับ เขากลับคิดเริ่มแผนการอีกครั้ง 

“น้องเมล่อน เย็นนี้ให้พี่ไปส่งมั๊ย กลับคนเดียวมันอันตรายนะครับ” 

“เอ่อ... ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เมลเกรงใจ เมลกลับเองได้ ขอบคุณนะค่ะ” ขืนให้ไปส่ง อันตรายยิ่งกว่ากลับคนเดียวซะอีก 

! 

“แต่พี่อยากไปส่งนะ ไม่ไว้ใจพี่แล้วหรอ” 

“เปล่านะค่ะ แต่ว่า ......” 

“เมล่อนมีนัดกับฉัน 

!!! 

”  เสียงใหญ่ที่พูดแทรกขึ้นมาระหว่างบทสนทนาของทั้งสอง 

ลูเซียโน่รู้จักนิสัยของโจนาธานดี คิดไว้แล้วว่าคงไม่ยอมถอยง่ายๆ ด้วยความเป็นห่วงจึงเดินไปหาเพื่อดูให้แน่ใจ และก็เป็นไปอย่างที่เขาคิด โจนาธานพยายามเกลี่ยกล่อมเพื่อจะไปส่งเมล่อน แต่โชคดีที่เขาเข้ามาทันเวลา 

“เมล่อนให้พี่ไปส่งนะครับ” โจนาธานทำเป็นไม่สนใจและพยายามหว่านล้อมต่อ 

“.........” 

“ก็บอกแล้วไงว่าเมล่อนมีนัดกับฉัน 

!!! 

” ลูเซียโน่ตวาดเสียงดัง 

“อะไรของมึงว่ะ ทำไมชอบเสือกเรื่องคนอื่นนัก กูเบื่อเต็มทนแล้วที่ต้องอยู่ใต้อำนาจของมึง ใหญ่มาจากไหนนักหนาว่ะ” 

“พูดแบบนี้แสดงว่ามึงจำรสหมัดของกูไม่ได้ใช่มั๊ย” 

“เอาสิ คิดว่ากุกลัวรึไงว่ะ ถุ้ย” 

คำพูดที่ดูเหมือนท้าทายชั่งต่างกลับตอนแรกที่โจนาธานเหมือนจะให้ความเคารพลูเซียโน่ ทุกคำพูดยิ่งทำให้ความโมโหเพิ่มขึ้นมากมายหลายเท่า ยิ่งนึกถึงตอนที่เมล่อนโดนวางยา ถ้าเขามาช่วยไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น แทบไม่อยากจะคิด 

เมื่อความโมโหมีมากขึ้น บันดาลโทสะบังเกิด สองหนุ่มก้าวเท้าพุ่งเข้าหากันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เมล่อนกลับดึงมือของลูเซียโน่ไว้ 

“อย่ามีเรื่องในที่ทำงานกันเลยนะค่ะบอส เมลขอร้อง” 

“มึงจำไว้นะ ถ้ามึงไม่ใช่ลูกของอา กูไม่เอามึงไว้แน่ แล้วมึงก็เลิกคิดเรื่องชั่วๆกับเมล่อนสักที ไม่อย่างนั้น จะหาว่ากูไม่เตือน” เขาหันไปพูดกับโจนาธานก่อนจะลากแขนเมล่อนให้เดินออกมาพร้อมกับเขา 

ที่ห้องทำงานของประธานบริษัท นิคาร์ซิโอ้ คอเปอร์เรชั่น 

“หงุดหงิดเป็นบ้า ถ้าไม่ใช่ลูกของอา พี่คงไล่มันออกไปแล้ว” 

“พี่โจเขายังไม่ได้ทำอะไรเมลเลยนะค่ะ เมื่อกี้เมลก็ปฏิเสธไปแล้ว” 

“แล้วต้องรอให้มันทำอะไรก่อนรึไง” 

“..........................” 

“พี่เป็นห่วงเมล่อนนะครับ ไม่อยากให้อยู่ใกล้มันเลย” 

“ขอบคุณนะค่ะ เมลจะระมัดระวังตัวเองนะ” 

“ครับ เดี๋ยวเมล่อนรอพี่ตรงนี้ก่อนนะครับ พี่ขอเคลียร์งานอีกแปปนึง รอพี่ได้มั๊ย” 

“ได้ค่ะ พี่ไปทำงานเถอะ” 

ลูเซียโน่พูดพร้อมกับพาหญิงสาวไปนั่งที่โซฟาตัวยาวภายในห้อง ก่อนจะเดินไปทำงานต่อที่โต๊ะทำงานของเขา 

กว่าจะเคลียร์งานเสร็จก็นานหลายชั่วโมง พอเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร จึงเห็นว่าสาวน้อยในชุดนักศึกษานอนหลับปุ๋ยอยู่บนโซฟาตัวเดิม เห็นแล้วอดแอบมองไม่ได้ เสื้อนักศึกษาสีขาวตัวบางที่ใส่รัดจนแทบจะปริ มองเห็นบราเซียลูกไม้วับๆแวมๆ กระโปรงนักศึกษาทรงเอที่สั้นเลยเข่าขึ้นมานิดหน่อย ทำให้เขาแทบคลั่ง ยิ่งเวลาที่เธอขยับตัว มันยิ่งทำให้สติของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว 

มือที่เคยจับแฟ้มเอกสาร เริ่มลูบสัมผัสบริเวณเป้ากางเกง ลูบไล้สัมผัสไปมาช้าๆจนเริ่มรู้สึกถึงความแข็งตัวของอาวุธประจำกาย ไม่รอช้า เขารีบปลดเข็มขัดแล้วรูดซิบเพื่อปลดปล่อยแท่งความเป็นชายสู่อิสระ มือที่กำแน่นเริ่มขยับรูดขึ้นลงอย่างช้าๆ สร้างความเสียวซ่านให้กับเขาไม่น้อย 

“อ๊า ซี๊ดดดดดดดดด” เสียงครางเบาๆจากอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน 

เขาเริ่มเริ่งจังหวะสาวให้ถี่มากยิ่งขึ้น เด้งสะโพกตามอารมณ์ที่เกิดขึ้น จนหัวเห็ดเริ่มมีสีแดงก่ำ และในที่สุดก็พ่นน้ำรักสีขาวขุ่นออกมา 

“โอ้วววววววว อ๊าๆๆ  เสียวชิบ” 

เขารีบจัดแจงเอาทิชชู่มาเช็ดบริเวณที่น้ำรักเลอะเปรอะเปื้อนแล้วเก็บอาวุธประจำกายไว้ในกางเกงอย่างเดิม 

“เมล่อน ตื่นได้แล้ว กลับบ้านกัน” เขาตะโกนปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากการหลับใหล 

“อื้อออออ ทำงานเสร็จแล้วหรอค่ะ” 

หญิงสาวตื่นจากภวังค์ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินมาหาลูเซียโน่ที่โต๊ะทำงาน 

“เคลียร์งานนานจัง เมลเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้” 

“ขอโทษครับ พี่พยายามเร่งแล้วนะ กลับบ้านกันเถอะ” 

“นั่นกางเกง เปื้อนอะไรหรอค่ะ” หญิงสาวสังเกตเห็นรอยเปื้อนตรงเป้ากางเกง 

ซึ่งแน่นอนก็คงเป็นรอยที่เกิดจากน้ำรักเมื่อครู่ที่พ่นออกมาจนเปื้อนกางเกง แม้จะเช็ดออกไปแล้ว แต่ก็ยังเป็นรอยเปียกอยู่ 

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ช่างสังเกตจริงๆนะเรา” 

“คงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆหรอกนะค่ะ” 

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรแต่กลับยิ้มให้ โดยมีแววตาเจ้าเล่ห์แฝงอยู่ 

“กลับบ้านกันดีกว่านะ” 

“ค่ะ” 

ระหว่างทางบนรถที่กำลังแล่นอยู่บนถนน ลูเซียโน่พยายามคะยั้นคะยอให้เมล่อนย้ายมาอยู่กับเขาที่คอนโด โดยให้เหตุผลว่าอยู่กับเขาจะปลอดภัยที่สุด ตอนแรกเมล่อนก็ไม่ได้ยินยอมแต่ก็ทนลูกตื้อไม่ไหวจึงตกลงย้ายเข้าไปอยู่กับเขาที่คอนโด 

ความคิดเห็น