ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปากอ้อนจูบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2559 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปากอ้อนจูบ
แบบอักษร


เหมือนเด็กนั่นมันไม่สะทกสะท้านหรือกลัวกับบทลงโทษของโรงเรียนสักนิดภูผาเลยตัดสินใจส่งใบของโรงเรียนไปให้แฟนต้าถึงที่บ้านให้ผู้ปกครองรับรู้

แฟนต้าหลังจากเลิกเรียนก็กลับบ้านทันทีที่ถึงก็เห็นผู้เป็นเเม่ถือกระดาษเเผ่นสีขาวกำลังนั่งอยู่บนโซฟากลางบ้านโดยที่ผู้เป็นพ่อยังไม่กลับจากร้านอาหารที่พ่อของตนเป็นเจ้าของ

"ต้า มานั่งกับม๊าตรงนี้"ผู้เป็นเเม่พูดบอกเสียงเข้ม

เเฟนต้าจากที่ยิ้มก็หุบลงเเทบไม่ทันเด็กหนุ่มทั้ง งง ทั้งเอ๋อไปหมดตอนนี้

"มีไรอ่ะม๊า"

"มีอะไรจะบอกม๊าไหม"

"มีอะไรอ่ะม๊า"แฟนต้ายังไม่เข้าใจสิ่งที่เเม่พูด

"นี่ต้าไปทำแบบนั้นตั้งเเต่เมื่อไหร่"

"ทำอะไร"

"สูบบุหรี่ไงม๊าไม่เคยสอนให้ต้าเป็นเเบบนี้เลยนะ นี่ถ้าโรงเรียนไม่ส่งใบมาที่บ้านม๊าก็คงไม่รู้ใช่ไหมว่าต้าทำอะไรบ้าง"พูดเป็นเเม่พูดด้วยน้ำเสียงกรุ่มโกธร

เด็กหนุ่มนั่งหน้าหงอยคอตกทันที
นี่ครั้งเเรกเลยที่แม่ของตนดูเป็นจริงเป็นจังเเละซีเรียสกับเรื่องนี้มาก

"ม๊าจะหักค่าขนมจนกว่าต้าจะเป็นเด็กดี"พูดเป็นเเม่พูดเสียงเด็ดขาด

"โฮ้ ม๊าาา "เด็กหนุ่มทำหน้าอ้อน

"แล้วโรงเรียนเค้าลงโทษอะไรหรือเปล่า"จู่ๆผู้เป็นเเม่ก็พูดถามเสียงเข้ม

เเฟนต้าชะงักเล็กน้อยอยากโกหกว่าไม่มีก็กลัวในใบนั้นโรงเรียนจะเขียนใส่ไว้แล้ว
เด็กหนุ่มเลยเลือกตอบตามความจริง

"ให้ไปทำความสะอาดบำเพ็ญประโยนช์หลังเลิกเรียนครับม๊า"เด็กหนุ่มพูดบอกเสียงอ่อน

"งั้นก็ไปจัดการซะ ถ้าม๊ารู้ว่าต้าทำตัวไม่ดี   ม๊าจะส่งต้าไปโรงเรียนประจำ"ผู้เป็นเเม่พูดเสียงขู่

เด็กหนุ่มมองผู้เป็นเเม่ที่ลุกเดินออกจากโซฟาไป

เช้า

"เฮ้ย ไอ้เเชมป์เมื่อวานโรงเรียนส่งใบไปบ้านกูว่ะ"แฟนต้าพูดบอกเพื่อนขณะที่เเชมป์ก็มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

"เออ กูก็โดน"แชมป์พูดบอกเเฟนต้าเสียงหงุดหงิด

ในกลุ่มแฟนต้าก็เหลือเเชมป์กับเเฟนต้านี่เเหละที่ยังไม่ไปทำบำเพ็ญประโยนช์สักทีจนห้องปกครองส่งใบไปถึงที่บ้าน

"กูว่าเลิกเรียนจะไปทำความสะอาดว่ะแม่งม๊ากูไม่ยอมพูดกับกูเลยเมื่อเช้า"เเฟนต้าพูดบอกเสียงเศร้า

"เออ ไปดิ"แชมป์เพื่อนสนิทเเฟนต้าก็จะไปทำเหมือนกัน

เด็กนักเรียนชายสองคนหลังเลิกเรียนก็มาห้องสารวัตรนักเรียนเพื่อเรียกภูผาให้ไปดูว่าพวกตนทำความสะอาดจริงที่ห้องเรียน

ตอนนี้เหลือเจมส์และภูผาที่นั่งทำอะไรสักอย่างอยู่บนโต๊ะก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเเฟนต้าเเละเเชมป์ที่เดินเข้ามาในห้องสารวัตรนักเรียน

แฟนต้าเดินเข้ามาหาภูผา

"พี่ผมทำความสะอาดบนห้องเสร็จเเล้วขึ้นไปดูแล้วเซ็นให้หน่อยดิ"แฟนต้าพูดบอกภูผาเสียงเรียบ

ภูผาเงยหน้าขึ้นมามองเเฟนต้านิ่งๆ

"เพื่อนของน้องเค้าทำเสร็จกันตั้งนานแล้วทำไมมาทำเอาตอนนี้"

"ยุ่ง!!"เเฟนต้าเด็กหนุ่มพึมพำเบาๆใบหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

"ว่าอะไรนะ"

"อ่อเปล่าๆ ผมบอกยุงอ่ะ ยุง"เด็กหนุ่มรีบเเก้ตัวเเทบไม่ทัน

ภูผาลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะยืนเต็มความสูง
"ห้องไหนล่ะ ที่ไปทำความสะอาด"ภูผาพูดถามแฟนต้าขณะที่เดินนำหน้าไป

เเฟนต้าเด็กหนุ่มทำเป็นเดินล้อเรียนกับการเดินของภูผาจากทางด้านหลังโดยมีเเชมป์ยืนยิ้มอยู่ข้างๆแฟนต้า

"ห้องนี้แหละ"แฟนต้าชี้นิ้วไปที่ห้องที่อยู่บนสุดของอาคารเรียน

ภูผาเดินรอบๆห้องก่อนจะไปเเตะกับอะไรก็ไม่รู้ที่มีผ้าคลุมสีดำๆภูผาเลิกผ้าขึ้นมาดูก่อนจะเจอกับถังขยะกองโตถูกซ้อนอยู่

"นี่อะไรยังไม่เรียบร้อยลงเอาถังขยะไปเท"ภูผาหันหลังมาสั่งเเฟนต้าเสียงเข้ม

แฟนต้าสูดลมหายใจเข้าลึกๆที่โดนจับได้จะให้ลงไปเทถังขยะได้ยังไงตอนนี้ตัวเองอยู่ตั้งชั้นสี่เดินขึ้นลงเมื่อยตายพอดี

"ก็เซ็นให้ก็จบป่ะ อย่าเรื่องมากได้ไหมพี่"แฟนต้าพูดเสียงเคือง

"เอาไปทิ้ง"ภูผาเหมือนไม่ได้ฟังสิ่งที่เด็กหนุ่มพูดด้วยซ้ำก่อนจะสั่งเเฟนต้าเสียงเข้ม

ดูเหมือนทั้งคู่จะเริ่มเกิดสงครามขึ้นเเชมป์เด็กหนุ่มเลยตัดสินใจตัดปัญหาของทั้งสองฝ่าย

"โอเคพี่เดียวผมเอาไปทิ้งเอง"แชมป์พูดเสียงเรียบเเล้วมายืนเเทรกกลางทั้งสองคนนี้ก่อนจะยกถังขยะไปทิ้งเองทันทีที่เเชมป์เก้าออกจากห้องไปตอนนี้ก็เหลือเเค่ภูผากับเเฟนต้าสองคนแฟนต้ารู้สึกเกลียดภูผาเเบบที่ไม่เคยเกลียดใครเท่านี้มาก่อนยังไงซะเเฟนต้าก็อยากจะเอาชนะภูผาให้ได้

แฟนต้าเดินแล้วขึ้นไปนั่งบนโต๊ะเรียนก่อนจะนึกอะไรดีๆที่ตนไปได้ยินมาเมื่ออาทิตย์ก่อน

"สงสารพ่อสงสารเเม่มึงเนอะที่มีลูกอย่างมึงเนี่ย"จู่ๆแฟนต้าก็พูดขึ้นผ่านความเงียบและความอึดอัดที่ทั้งคู่ได้สร้างมันขึ้นมาเอง

แฟนต้าไม่รู้หรอกว่าเนื้อเรื่องหรือความเป็นมามันเป็นยังไงเมื่ออาทิตย์ก่อนที่ตนไปได้ยินเหมือนภูผาจะเป็นสาเหตุทำให้เเม่ตายเด็กหนุ่มก็เลยเอาเรื่องนี้มาจี้ใจให้ภูผาเจ็บปวด

ภูผาทันทีที่ได้ยินไอ้เด็กเวณนี่พูดขึ้นก็สาวเท้าเดินมาหยุดตรงหน้าเด็กหนุ่มทันที


"มึงพูดเรื่องเหี้ยอะไรออกมา รู้ตัวไหม!!"ภูผาถามเเฟนต้าด้วยเสียงที่กดต่ำดวงตาที่มองก็เเผดกร้าวด้วยความโกธร

แฟนต้าเด็กหนุ่มยิ้มอ่อนก่อนจะลุกออกจากโต๊ะเรียนที่ตนนั่งเมื่อกี้เเล้วมาหยุดยืนตรงหน้าภูผา

"ทำไม กูพูดจี้จำดำมึงหรอภู"แฟนต้าเด็กหนุ่มไม่ว่าเปล่านิ้วมือของเด็กหนุ่มยังชี้ไปที่หน้าอกของภูผาอีกต่างหาก

ภูผาไม่รู้ว่าเเฟนต้าไปรู้เรื่องการตายของเเม่ตนได้อย่างไรเเต่ทีแน่ๆภูผาไม่จบแน่กับสิ่งที่เเฟนต้าพูดเหมือนกี้

ภูผา ปัดนิ้วมือเเฟนต้าออกทันที

เด็กหนุ่มทำทีจิกปากก่อนจะส่งยิ้มกวนๆไปให้ภูผา"ทำไมพูดเเค่นี้ถึงกลับรับไม่ได้เลยหรอภู หึ โกธรหรอที่กูพูดถึงเรื่องที่มึงเป็นสาเหตุให้เเม่มึงต้องตายอ่ะคนดีๆที่ไหนว่ะเค้าทำให้เเม่ตาย"แฟนต้าเด็กหนุ่มยิ้มเยาะก่อนจะผลักที่อกภูผาแรงๆเพราะเห็นอีกคนยืนมองตนนิ่งๆสายตาที่มองเหมือนกำลังห้ามอะไรไว้อยู่จนเเฟนต้าอยากจะจี้ให้ภูผาปล่อยมันออกมา ยิ่งพูดจากเสียดสีภูผามากเท่าไรเเฟนต้ายิ่งนึกสนุกรู้สึกดีเหลือเกินที่เห็นสีหน้าคนที่เกลียดเจ็บปวด

"ทำไมเงียบล่ะภู ห๊ะ ทำไม เงียบล่ะ"เเฟนต้าพูดมือก็ยังผลักที่อกภูผาแรงๆแต่เหมือนภูผาจะเเค่เซเล็กน้อยเท่านั้น
ดวงตาที่มองมาที่เเฟนต้าก็นิ่งเย็นยะเยือกไปหมด

เเต่ยังไม่ทันที่เเฟนต้าจะผลักอีกครั้งภูผาก็จับเข้าที่เเขนเด็กหนุ่มเเรงๆ

"มึงไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน"ภูผาถามเสียงกดต่ำมือก็บีบเข้าที่ข้อมือเเฟนต้าเพื่อหวังจะให้มันเเหลกคามือยังไงหยั่งงั้น

เเฟนต้านิ้วหน้าเล็กน้อยเเต่ก็ฝืนยิ้มให้ภูผา

"เรื่องไหนอ่ะ เรื่องที่กูไปรู้มาว่ามึงเป็นสาเหตุที่ทำให้..."ไม่ทันทีเเฟนต้าเด็กหนุ่มจะพูดจบภูผาก็กระเเทกริมฝีปากตัวเองเข้าที่ปากเด็กหนุ่มเเรงๆเเฟนต้าไม่ยอมเผยปากออกมือของเด็กหนุ่มกำลังออกเเรงผลักเเละมึนงง กับสิ่งที่ภูผากำลังทำภูผามันควรจะระเบิดอารมณ์ใส่ตนด้วยการด่าทอไม่งั้นก็จบลงด้วยการต่อยนี่ไม่ใช่จู่ๆผู้ชายด้วยกันจะ..ทำอะไรเเบบนี้

แฟนต้าผลักอกภูผาออกสุดแรงเพราะภูผากอดตนเเน่นเเถมยังจะมาจูบตนอีก
ทันทีที่ผลักออกเเฟนต้าก็ไม่รอช้าเหวี่ยงหมัดที่มีใส่เข้าที่หน้าภูผาสุดกำลัง

ภูผาหันไปตามเเรงเหวี่ยงของหมัดเเฟนต้าเล็กน้อยภูผาค่อยๆหันหน้ากลับมามองหน้าเเฟนต้าด้วยสายตาเย็นๆซึ่งเเววตาตอนนี้มันไม่เหมือนภูผาสารวัตรนักเรียนเลยเหมือนกับสัตร์ร้ายที่พร้อมจะฆ่าเหยื่อเเล้วฉีกเนื้อออกให้เป็นชิ้นๆยังไงยั้งงั้นภูผาหันมามองเเฟนต้าด้วยเเววตาเย็นยะเยือกเเต่เเฝงไปด้วยความดุดัน

เเฟนต้าเด็กหนุ่มที่เห็นภูผายืนมองตนนิ่งๆก็เตรียมจะเหวี่ยงหมัดอีกทีเพราะตอนภูผาจูบ ภูผาได้กระเเทกเข้ามาที่ปากตนอย่างเเรงจนมันเเตกตอนนี้อารมณ์เเฟนต้าก็เดือดมากพอกับภูผาเหมือนกัน

พลั๊ก นี่เป็นครั้งที่สองที่เเฟนต้าเหวี่ยงหมัดเข้าหน้าภูผาอีกครั้ง

แต่ภูผาก็ยังยืนนิ่งๆให้เเฟนต้าต่อย

ภูผาค่อยๆหันหน้ามามองหน้าเเฟนต้านิ่งๆ
"พอใจมึงเเล้วใช่ไหม คราวนี้ทีกูบ้างล่ะนะ"ภูผาทันทีที่ว่าจบภูผาก็กระชากร่างเด็กหนุ่มก่อนจะเหวี่ยงจนติดพนัง

"อ๊ะ อึก"เเฟนต้าอุทานออกมาเสียงหลงรู้สึกเจ็บที่ช่องท้องจนต้องนิ่วหน้าเพราะนอกจากภูผาจะสูงกว่าตนเเล้วภูผายังตัวใหญ่กว่าตนมากมันเป็นเรื่องง่ายๆเลยที่ภูผาจะสามารถเหวี่ยงตนจนติดผนังอย่างเเรงเเบบนี้

ภูผาเดินมาจับเข้าที่ศรีษะเด็กหนุ่มเเล้วจิกมันขึ้นมามืออีกข้างก็ล็อคทั้งสองเเขน   ของเเฟนต้าไว้เเน่น

"กูไม่รู้ว่ามึงไปรู้เรื่องกูมาได้ยังไง เเต่ถ้ามันจะเกิดขึ้นอะไรกับมึงข้างหน้าให้มึงนึกเอาไว้ว่าเป็นเพราะตัวมึงเองนั้นเเหละที่ทำให้ตัวเองต้องเจ็บตัว"ภูผาพูดไปก็จ้องเข้ามาในตาเเฟนต้าอย่างหื่นกระหาย

"ไอ้เหี้ย ภูมึงปล่อยกูสิว่ะ มึงอย่าคิดจะทำเรื่องเหี้ยๆเชี้ยนะไอ้สัสสสส "เด็กหนุ่มรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันทีหลังจากที่เห็นสายตาดุดันและหื่นกระหายเเบบนั้น

"หึ ปล่อยเเน่ๆ เดี๋ยวกูจะปล่อยในตัวมึงเอง"

"ไอ้สัสสภูมึงอย่า "ไม่ทันที่เเฟนต้าจะพูดอะไรอีกภูผาก็ประกบริมฝีปากลงที่ริมฝีปากเด็กหนุ่มที่ตอนนี้เย็นเชียบจนภูผารับรู้ได้เเต่ภูผาคงจะไม่หยุดเเค่นี้กับไอ้เด็กปืนเกลียวนี่เเน่นอนก่อนที่ภูผาจะกัดที่ริมฝีปากเด็กหนุ่มลงเเรงๆจนเเฟนต้าเผลอริมฝีปากออกมาผลจากที่ภูผากัดเมื่อสักครู่มันทำให้ปากของเด็กหนุ่มมีเลือดออกจากที่ภูผาบดจูบลงไปแรงๆก่อนจะกดริมฝีปากตัวเองลงที่เเผลที่ตนพึ่งกัดไปเมื่อกี้ซ้ำๆ

เเฟนต้าหลับตาเเน่นทั้งๆที่ริมฝีปากของตนกำลังถูกใครอีกคนที่ไม่มีสิทธ์จะได้รับมันด้วยซ้ำเเถมยังเกลียดกันอีกต่างหากแต่ตอนนี้กำลังบดขยี้ริมฝีปากตนไปอย่างปากเถื่อนจะเรียกว่าจูบก็คงไม่ใช่สำหรับเเฟนต้ามันคงเป็นการกระทำบางอย่างสำหรับภูผาที่จะให้เเฟนต้าเจ็บตัวเท่านั้นมันไม่สามารถเรียกจูบได้ด้วยซ้ำภูผาเกี่ยวตะหวัดพันริมร้อนไปมาบางก็กัดเข้าที่ริมฝีปากเด็กหนุ่มก่อนจะสอดลิ้นไปมาจนเเฟนต้าเเถบจะไม่มีอากาศหายใจอยู่เเล้วแต่ภูผาไม่ได้สนใจถ้าให้ไอ้เด็กนี่มันตายได้ภูผาคงจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

 

เอ้าเเล้วไงอิต้า ปากหาเรื่องไหมล่ะ อิต้ากำลังจะโดนพี่ภูจัดการเเล้ว

ต้องรอลุ้นตอนต่อไป5555อิ้อิ้

เม้นให้หน่อยยย เม้นเยอะก็อัพบ่อยยยยนะยูววว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว