ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทำงาน? 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2559 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำงาน? 100%
แบบอักษร

19

[ TOSSAWASS ]

 

 

 

 

            “สายแล้วโว้ย! สายแล้ว!” ผมตะโกนลั่นห้องเมื่อดูนาฬิกาเห็นว่าตอนนี้จะ 8 โมงแล้ว วันนี้ผมมีเรียนภาคเช้าซะด้วย แล้วไหงตื่นสายขนาดนี้ว่ะเนี่ย!

           

ผมคิดทบทวนเรื่องราวเมื่อคืนนี้ทั้งหมด แต่ก็มีหน้าไอ้น้องศรลอยเข้ามาตลอด สรุปมันเป็นแฟนผมหรือเป็นเข้ากรรมนายเวรกันแน่ ขนาดความคิดยังมาเข้าเล๊ย!

           

ผมสะบัดความคิดนั้นทิ้งแล้วรีบจัดการตัวเองให้เสร็จ นี่ยังถือว่าโชคดีนะที่ผมยังอยู่ที่หอมหาลัย ถ้าอยู่ที่บ้านป่านนี้ผมก็คงมาไม่ทันแน่ๆ

           

ส่วนไอ้น้องศร รายนั้นก็กลับหอไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วหลังจากที่อ้อนผมนู้นนี่นั่น จนพอมันได้มันก็กลับหอหลังมหาลัยไป แต่ถึงยังไงน้องมันก็สบายกว่าพวกผมอยู่ดี เพราะน้องมันปิดเทอมแล้วไง เหลือแต่ภาของพวกผมที่ยังทำงานที่ค้างกันไว้ไม่เสร็จ เอาแต่เที่ยวเล่นเลยต้องมานั่งเคลียร์ก่อนสอบเนี่ย

           

ผมใช้เวลาแต่งตัวอยู่ประมาณ 10 นาทีก็เรียบร้อยทั้งตัว เหลือแค่เสื้อช็อปสีเลือดหมูในตู้เสื้อผ้าแค่นั้น ผมก็หยิบมันออกมาใส่หลังจากที่ไม่ได้ใส่น๊านนาน เพราะเอาแต่ใส่ชุดนักศึกษานั่นแหละครับ เลยไม่มีเวลาหล่อเลย

           

ผมจัดกระเป๋ารายวิชาของวันนี้จนครบก็รีบบึ่งออกจากห้องไปทันที ประตูห้องก็ปิดไว้แต่ไม่ได้ล็อค เพราะอีกสักหน่อยน้องศรมันก็คงมาหาผมที่ห้องแน่นอน แต่ผมในตอนนี้ต้องรีบไปเรียน เพราะวันนี้หน่ะเรียนทั้งวันตั้งแต่ 8 โมง ยัน 4 ทุ่มครับ

           

ย้ำว่า 4 ทุ่มนะครับ

           

…4 ทุ่ม!

           

ไม่รู้จะให้เรียนเยอะแยะอะไรกันนักกันหนา ขนาดตอน มัธยมยังไม่ได้เรียนเยอะขนาดนี้เล๊ย! รู้งี้ไม่น่าโตเลยผม น่าจะกลับไปเป็นเด็กอนุบาลมากกว่าที่พอกินนมตอนเที่ยงเสร็จก็นอนสบายใจอยู่บนฟูกนุ่มๆ

           

ผมวิ่งขึ้นมาตามบันไดจนถึงชั้นที่ 11 ผมก็รีบบึ่งเข้าไปในห้องเรียนทันทีก็เห็นอาจารย์กำลังสอนนักศึกษาคนอื่นอยู่

           

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆก็เห็นกลุ่มเพื่อนของผมนั่งอยู่บนแถวบนสุด ผมก็มองหน้ามันไปอย่างนั้นสักพักจน

           

นาย ทศวรรษ คุณจะเรียนก็เข้ามาครับ จะยืนเก๊กอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมครับ?” พอผมได้ยินประโยคที่อาจารย์พูดบอก ผมก็ยิ้มให้กับอาจารย์ไม่มากนักแล้วขออนุญาตอาจารย์เข้าห้องวิ่งมานั่งรวมกับเพื่อนที่ชั้นบนสุด

           

สายจนได้นะมึงไอ้แทนเป็นคนทักขึ้น ผมก็พยักหน้าให้มันไปแค่นั้น ใจจริงนี่อยากจะพูดตอบครับ แต่แม่งเหนื่อยไง

           

วิ่งขึ้นมาตั้ง 11 ชั้น กินเวลาไปเกือบ 30 นาที ลิฟต์ก็ดันมาเสีย บันไดก็หลายขั้น ปวดขาตายห่าเลยครับ ดีแค่ไหนแล้ว ผมไม่เดินลากขาเข้ามาเรียน

           

อย่าพึ่งไปทักมัน เห็นไหม? มันหอบอย่างกับคนจะเบ่งลูกออกจากช่องคลอดแล้วหน่ะ ไอ้แสนพูดเสริมผมก็เฉยๆครับ แม่งเถียงไม่ออก

           

วันนี้ไอ้ทศมันเป็นใบ้ อย่าพึ่งไปคุยกับมันเลย รอตอนเที่ยงๆนู้นเดี๋ยวมันก็หายใบ้ไอ้เจมส์เป็นคนหยุดบทสนทนา ต้องไม่ยกโทษให้มันครับ

           

เพราะมันทำให้ไอ้พวก 2 ตัวนั้นพูดกันเรื่องอื่นแถมยังมาพูดใส่หูผมอีกต่างหาก รู้งี้ผมน่าจะไปเรียนภาคเดียวกับพวกเชอรี่แล้วก็ไอ้เนยด้วย

 

            #

 

            บอกได้เลยครับ ว่าตลอด 4 ชั่วโมงเกือบ 5 ชั่วโมง ที่นั่งอยู่ในห้องเรียนนั้น ผมนี่หลับไปหลายร้อยรอบละครับ แต่แม่งก็ได้คำพูดอาจารย์ปลุกไว้บวกกับไวท์บอร์ดที่อาจารย์โยนมาเป็นระยะๆ ซึ่งผมก็รับได้ตลอด

           

ที่ว่ารับได้หน่ะไม่ใช่มือนะครับ

           

หน้าผากผมต่างหากครับที่รับได้เต็มๆเลย

           

คิดแล้วก็เจ็บไม่หาย โยนมาได้ยังไงนะอาจารย์เจ็บๆก็เจ็บ บวกกับแรงลมแรงต้านทานแล้วก็แรงปาอีก ถ้าไวท์บอร์ดระเบิดได้นะ ป่านนี้แม่งตายกันยกห้องละ

           

ผมเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยสีหน้าเบื่อโลกไม่ใช่

           

ง่วงนอนไม่ใช่

           

คิดถึงน้องศรไม่ใช่

           

ผมเดินออกมาจากห้องเรียนด้วยสีหน้าหิวข้าวสุดๆครับ เมื่อเช้าก็ไม่ได้กิน แถมยังต้องมารออีก 4 ชั่วโมงกว่าๆ ถึงจะได้กินข้าวเที่ยง

           

มหาลัย ทำร้ายผมอีกแล้วว!

           

พวกมึง วันนี้ไปกินหมูกระทะกัน ร้านหลังโรงเรียนข้างๆกับมหาลัยเราอ่ะ ไปไหม?” ไอ้เจมส์เป็นคนเอ่ยชวน เพราะว่าเรื่องกินไว้ใจมันครับ ร้านไหนๆแม่งกินมาหมดแล้ว กินมาแล้วก็มาโวใส่พวกผมว่าอร่อยหรือไม่อร่อย โดยที่มันไม่ถามพวกผมสักคำ

           

ว่าพวกผมอยากรู้ไหม?

           

เอาดิผมรีบตอบตกลงไปเพราะร้านหลังโรงเรียนข้างๆ ก็เป็นที่สิงสถิตเก่าของผมเหมือนกัน ถึงแม้ผมจะไม่ได้เรียนโรงเรียนข้างๆนี่ก็เหอะ

           

พวกเพื่อนของผมก็พากันเดินออกไปก่อน ส่วนผมก็เดินตามออกมาทีหลัง พอถึงหน้าคณะผมก็เห็นรถจักรยานคุ้นหน้าคุ้นตา จอดอยู่หน้าทางลงเลย ผมก็เดินลงไปแล้วสำรวจรถจักรยานคั้นนั้นก่อนจะเห็นว่ามันเป็นของน้องศร

           

แต่รถน้องมันมาจอดอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกันวะ?

           

ผมไม่ใส่ใจหยิบจักรยานแล้วเข็นไปจอดไว้ที่หน้าห้องพักของผม แล้วรีบวิ่งออกนอกมหาลัย เพื่อไปรวมกับเพื่อนๆของผม

           

พอผมออกมาจากมหาลัย ก็เห็นเพื่อนของผมยืนรอกันอยู่ตรงนั้น ผมก็เดินเข้าไปแทรกกลางวงพวกมันกันทันที

           

จะไปกันยังพวกมึง?” ผมเอ่ยถามเพื่อนทุกคนในกลุ่ม พวกมันก็พยักหน้ากันหมดแล้วเดินไปทางหลังโรงเรียน ผมก็หยิบโทรศัพท์ของผมออกมาแล้วอัพสตอรี่ลงอินสตาแกรม ประมาณ 10 วิ พออัพเสร็จผมก็ปิดโทรศัพท์ของผมแล้วเดินต่อจนถึงร้านหมูกระทะหลังโรงเรียน พวกผมเลยเดินไปนั่งจองโต๊ะกันก่อน

           

พอได้โต๊ะที่มันพอดีกับพวกผม 4 คน ผมก็จัดการลุกขึ้นไปตัดนู่นนี่นั่นมาใส่จานเพราะมันเป็นบุฟเฟต์ ผมก็เลยจัดเต็มได้

           

เพื่อนของผมก็จัดการต้มน้ำ ส่วนผมก็ตักพวกหมูมาวางไว้บนกระทะ แล้วเอาผักใส่ลงในน้ำ ผมก็รอกันไปอย่างนั้นประมาณ 5 นาที ก็ได้ที่เลยจัดการสอยก่อนครับ ใครดีใครได้ครับช่วงนี้

           

เห้ย! ไอ้ทศ มึงแย่งชิ้นนั้นของกูไปทำไมวะ กูจองก่อนนะเว้ย!” ไอ้แทนบ่นผม แล้วคีบตะเกียบหวังจะมาแย่งหมูที่ผมตักมาได้เมื่อกี้นี้

           

มึงช้าเองหนิ อย่าโทษกูดิอ้ำ!” พูดจบผมก็คีบหมูจิ้มน้ำจิ้มเสร็จแล้วก็เข้าปากตามธรรมเนียมการกินหมูกระทะครับ พอกินเข้าไปชิ้นนึงเนี่ย แรงกลับมาเลยครับ พร้อมฟัดกับหมาข้างถนนแล้วด้วย!
           

ไอ้…” ยังไม่ทันที่ไอ้แทนจะด่าผม ไอ้แสนก็คีบหมูย่างที่สุกแล้วยัดเข้าปาของไอ้แทนไป

           

แดกเข้าไป จะได้เงียบๆพอไอ้แสนพูดจบไอ้แทนก็เงียบไปครับ ไม่ต่อปากต่อคำกับผมต่อเลย หมดสนุกเลยผม จะแกล้งไอ้เจมส์ก็ไม่ได้ เพราะมันเป็นคนเลี้ยงหมูกระทะวันนี้ ส่วนไอ้แสนกวนนิดกวนหน่อยเดี๋ยวแม่งก็แย่งหมูย่างผมไปกินหมด ง่ายๆคืออยู่แบบเงียบๆ แล้วสอยแดกจนหมด แค่นั้น ง่ายๆ จิ๊บๆ!

           

พอเวลาผ่านไปนานเช้า จนเริ่มจะบ่าย 2 พวกผมก็ต้องเร่งสปีดกันครับ นั่งแดกกันมา 3 ชั่วโมงละ พอหมดก็เดินไปตักเอาๆ กินไม่หมดนะมึง ค่าปรับนะเว้ยย!

           

แต่แล้ว พวกผมก็กินกันจนหมด ไม่เหลือแม้แต่เศษซากวัตถุหลงเหลืออยู่

           

พวกมึง 3 คนออกไปรอข้างนอกเลยนะ เดี๋ยวกูไปจ่ายเงินก่อนไอ้เจมส์บอกกับพวกผมแล้วเดินเข้าไปข้างในร้าน ส่วนพวกผมก็ทำตามที่มันบอกคือออกมายืนรอหน้าร้าน

           

หน้าร้านหมูกระทะนี่ จะอยู่ตรงข้ามกันกับประตูหลังโรงเรียนใกล้กับมหาลัย ของผม เพราะงั้นเวลาจะมาจับพวกเด็กโดดเรียนออกนอกโรงเรียนก็ต้องมาด้อมๆมองๆอยู่ที่ร้านหมูกระทะนี่แหละครับ

           

ผมออกมายืนรอหน้าร้านได้สักพัก ผมก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วโทรหาน้องศรทันที

           

ฮัลโหลพี่ทศ วันนี้ผมไม่กลับด้วยนะ ผมทำงานอ่ะน้องศรตอบผมทันทีโดยที่ผมยังไม่ได้ถาม แต่ในใจผมเนี่ย อยากถามแทบตายว่ากินข้าวยัง

           

อ่อ เข้าใจและ แล้ว…”

           

เอ้อ! พี่ทศ ผมต้องวางแล้วอ่ะ แค่นี้นะ

           

นั่นละครับ ตัดสายใส่ ผมยังไม่ทันจะได้ถามอะไรเล๊ยย! รับไวไปไวโคตรๆ สงสัยน้องแม่งทำงานหนักจริงๆมั้ง หรือว่า ไม่…!

 

ตอนที่ 19 จบค่ะ!

            มาต่อช้าจนได้เล๊ย ดองไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วแต่ไม่มีเวลาลง รู้สึกผิดมหันต์ ได้โปรยกโทษให้ข้าน้อยด้วย

 

            ส่วนเรื่องใหม่ กำลังคิดแพลนอยู่นะจ้ะ ส่วนเนื้อเรื่องจะเป็นไง เดี๋ยวปล่อย Demo ออกมาให้อ่าน อิ้อิ้ ไปล่ะ จุ้บ บรั้ยส์!

ความคิดเห็น