ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ขอบคุณน่ะ[ bakery 10% ]

ชื่อตอน : บทที่ 2 ขอบคุณน่ะ[ bakery 10% ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2559 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ขอบคุณน่ะ[ bakery 10% ]
แบบอักษร

บทที่ 2 ขอบคุณน่ะ[ bakery 10% ]

ร่างเล็กของบัตเตอร์เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเดินสำรวจห้องหรูหราอย่างสนใจ ฟาร์บอกว่าแต่งห้องนี้ใหม่ให้แล้วยิ่งทำให้ร่างเล็กเพิ่มความสนใจมากขึ้นไปอีก ระหว่างที่บัตเตอร์ยังคงสนใจสิ่งต่างๆในห้องที่หรูหราอยู่นั่น ร่างสูงก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับคนใช้ที่ถือกระเป๋าเข้ามาด้วยคนใช้ของฟาร์วางกระเป๋าแล้วเดินออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้เจ้านายของตนเอง

“ชอบมั๊ย?”ฟาร์เอ่ยถามคนตัวเล็กที่สำรวจรอบๆห้องอย่างสนใจ เพราะตั่งแต่เล็กจนโตก็พึ่งเห็นห้องที่หรูหราขนาดนี้

“ชอบสิ สวยมากเลยล่ะ ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย”ร่างเล็กหันแววตาเรียวสวยไปมองร่างสูงอย่างจริงใจฟาร์เองก็แปลกใจที่บัตเตอร์ไม่ขึ้นมึงกูกับตนเองแล้ว

“อือ..ฉันดีใจน่ะที่นายชอบ แล้วก็พูดดีๆกับฉันแล้วด้วย”ฟารีกยิ้มกว้างให้กับร่างเล็ก

“ก็ถ้านายพูดดีๆกับฉัน ฉันก็พูดดีๆกับนายนั่นแหละน่า”ร่างเล็กทำหน้าบุ้ยเล็กน้อย

“เข้าใจล่ะ เอางี้ เรามาช่วยกันเองของนายไปเก็บกันดีกว่า แล้วไปรับน้องนายกัน”สิ้นคำพูดของฟาร์ บัตเตอร์ก็หันไปมองฟาร์อย่างมีความสุข

“จริงอ่ะ เย้~~”ร่างเล็กหัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนจะรีบไปเทกระเป๋าเตรียมเก็บของอย่างรวดเร็ว การกระทำของร่างเล็กทำให้ร่างสูงอมยิ้มแบบขำๆ

“นายเนี่ยน้า..”ฟาร์พึมพำเบาๆก่อนจะเดินไปช่วยร่างเล็กเก็บของอย่างมีความสุข

 

ใช้เวลาไม่นานนั่น ทั้งสองคนก็จัดของกันจนเสร็จ ร่างเล็กวิ่งน้ำหน้าร่างสูงอย่างตื่นเต้น เหมือนกับเด็กๆที่จะได้ไปซื้อของเล่นยังไงยังงัน ฟาร์เดินไปนั่งฟฝั่งคนขับ พร้อมกับบัตเตอร์ที่ไปนั่งฝั่งข้างคนขับทันที ฟาร์สตาร์ทรถหรูของตนเองแล้วขี่ออกไปด้วยความไวทันที โดยให้ร่างเล็กเป็นคนบอกว่าบ้านตนเองอยู่ไหน พอมาถึงก็เห็นโบกี้นั่งซึมอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ มือหนาลูบหมวกกันน็อคหูแมวที่แต่งกับบัตเตอร์ทั้งน้ำตา

“โบกี้”บัตเตอร์เรียกร่างสูงทันที

“สงสัยคงเศร้าจนหูฝาด พี่เค้าไม่มีทางถอดจิตมาหาเราได้หรอก”โบกี้พูดพร้อมมองไปที่บัตเตอร์

“โบกี้นี่พี่เอง”บัตเตอร์เดินไปหาโบกี้ที่ขมดคิ้วจนเป็นปม

“โอ้โห นี่ขนาดจินตนาการเป็นตัวเป็นตนได้เลยเหรอเนี่ย อืม..สงสัยพรุ่งนี้คงต้องไปหาหมอหน่อยล่ะเรา เดี๋ยวจะเป็นโรคซึมเศร้าเอาได้ง่ายๆ”โบกี้พูดพร้อมกรอกตาไปมา พร้อมกับขยี้ตาสองสามรอบ

ผั๊วะ!!

บัตเตอร์ตบหัวโบกี้อย่างแรงจนเจ้าตัวทำหน้าเบี้ยวบูดทันที

“อูยยย โอโห นี่กูเป็นหนักขนาดนี้เลยเหรอว่ะ ของเหี้ยอะไรมันตกใส่หัวกูว่ะเนี่ย แล้ว..”โบกี้ยังคงพูดแบบเดิม

“ถ้ามึงยังพูดแบบว่ากูไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้กูจะไม่รับมึงไปอยู่ด้วยล่ะน่ะโบกี้”บัตเตอร์พูดอย่างหัวเสีย

“เอาจริงดิ นี่พี่บัตเตอร์จริงๆเหรอ”โบกี้ทำหน้าตื่นเต้นทันที

“ก็ใช่อ่ะดิ”ร่างเล็กเอ่ย พร้อมกับโบกี้ที่เดินไปลูบๆคลำๆตามร่างกายของร่างเล็ก แล้วโผเข้ากอดทันที

“ผมนึกว่าผมจะไม่ได้เจอพี่ซะแล้ว”

“ผมรักพี่น่ะ อย่าทิ้งผมน่ะ ผมรักพี่ ฮึก..”โบกี้พูดออกมาซ้ำๆทั้งน้ำตา

“โอ๋ๆๆโตเป็นควายแล้วยังมาร้องไห้อีก ฉันไม่ทิ้งนายหรอกน่า ฉันเองก็รักนายเหมือนกัน”บัตเตอร์ลูบผมหนาสีแดงเข้มของโบกี้อย่างอ่อนโยน ฟาร์ที่ยืนอยู่ห่างก็เกิดอาการ หวง ขึ้นมาอย่างประหลาด ตาเรียวเข้มจ้องมองโบกี้กับบัตเตอร์อย่างขัดใจ ก็เพราะว่าเค้าไม่เคยถูกขัดใจ พอมาเจออะไรแบบนี้ก็รับมือไม่ไหวจริงๆน่ะเนี่ย

“พอแล้วน่า อาการเริ่มเย็นแล้ว เก็บของแล้วไปกันเถอะ นี่มันหน้าหนาวน่ะ นายอยากให้บัตเตอร์ไม่สบายรึไง”ฟาร์พูดอย่างหัวเสีย

“จริงด้วย งันเดี๋ยวผมไปเก็บของแป๊บนึงน่ะ เดี๋ยวมา”โบกี้วิ่งเข้าไปในบ้าน ก่อนจะออกมาพร้อมกระเป๋าลากหนึ่งใบ ส่วนบ้านที่โบกี้กับบัตเตอร์อยู่ก็ให้เพื่อนของโบกี้มาอยู่เฝ้าให้ ทำให้ทั้งสองคนไม่ได้กังวลอะไรมาก ส่วนร้านเองก็อยู่ห่างจากบ้านไปไม่กี่เมตร จึงไม่เป็นปัญหาใดๆทั้งสิ้น โบกี้ขึ้นไปนั่งหลังรถอย่างหงุดหงิด เนื่องจากฟาร์ไม่ยอมให้บัตเตอร์ไปนั่งข้างหลังด้วย บัตเตอร์เองก็ไม่ได้ว่าอะไร ทำให้ในรถเงียบกริบจนถึงบ้านของฟาร์

“เอากระเป๋าของโบกี้ไปเก็บในห้องที่ 2 ชั้น 3 ข้างๆห้องพี่โฟมมี่น่ะ”ฟาร์พูดพร้อมกับคนใช้ที่พาโบกี้ไปเก็บกระเป๋า บัตเตอร์เองก็เดินมายืนข้างๆฟาร์ช้าๆก่อนจะยกมือขึ้นดึงแขนเสื้อฟาร์เล็กน้อย ใบหน้าหวานหันไปทางอื่นอย่างประหม่า

“เอ่อ..ฟาร์ ขอบคุณน่ะ..”สินคำพูดของร่างเล็ก ฟาร์ก็คลี่ยิ้มทันที

“ไม่เป็นไร”ฟาร์พูดยิ้มๆ ก่อนจะก้มหน้าเข้าไปจนชิดร่างเล็ก แล้วกดริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน บัตเตอร์จับชายเสื้อฟาร์แน่น ดวงตาเรียวสวยหลับแน่นอย่างตกใจ ฟาร์ลุกล้ำเข้าคว้านหาความหวานในริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆ แล้วสูบเอาเรี่ยวแรงของร่างเล็กออกไปจนเกือยจะหมด บัตเตอร์หอบหายใจเหมือนจะหายใจไม่ออก ฟาร์เลยถอนริมฝีปากออกทันที มือหนาลูบใบหน้าเรียวสวยอย่างอ่อนโยน บัตเตอร์มองฟาร์อย่างตกใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ใบหน้าของร่างเล็กแดงเป็นลูกตำลึงสุกมันช่างน่ารักในสายตาของฟาร์เอามากๆ

“ว้าว..เจอของดี”เสียงหวานใสดังมาจากประตูบ้าน เด็กชายหน้าหวานเดินเข้ามาในบ้าน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนๆมองฟาร์อย่างขำๆ ผมสีน้ำตาลเช่นเดียวกับสีตาถูกเสยขึ้นแบบเดียวกับที่ฟาร์ชอบทำ

“พี่โฟมมี่..”ฟาร์พูดพร้อมมองร่างเล็กที่สูงกว่าบัตเตอร์เล็กน้อยอย่างสงสัย

“หอบคนเข้าบ้านงันเหรอ แสดงว่าคราวนี้ของจริงสิน่ะ..”โฟมมี่มองบัตเตอร์เล็กน้อย

“แน่นอน”ฟาร์พูดอย่างจริงจัง

“งันเตรียมตัวได้เลยถ้าป๊ากับม๊าเห็นเด็กนี่ล่ะก็ จะเจอชะตากรรมเดียวกับพี่เลยล่ะ บอกเลยว่ายิ่งกว่าลูกแท้ๆ อีกประมาณ..อืม..สองสามเดือนป๊ากับม๊าจะกลับมาแล้ว รอดูแทบไม่ไหวเลย”โฟมมี่พูดจาแปลกๆทำให้บัตเตอร์ทำหน้าเหลอหลาอย่างสงสัย

“อะไรอ่ะ”บัตเตอร์หันแววตาใสซื่อไปทางฟาร์ ทำให้ฟาร์หน้าขึ้นสีทันที

“อะ..เอ่อ..คือ ไปนอนกันเถอะ”ฟาร์ดึงมองร่างเล็กขึ้นไปบนห้อง ทิ้งให้โฟมมี่อมยิ้มอยู่ชั้นล่าง

 

“เห็นน้องชายมีความรักสักทีนี่ก็มีความสุขดีแหะ”โฟมมี่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

 

หมายความว่าไงน้าา เห็นฟาร์มีความรักสักที อดีตของฟาร์เนี่ยมันมีอะไรอยู่น่ะ?

ติดตามด้วยน้าาาhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/940275056.gif

 

ปล.[bakery10%]เป็นเปอร์เซ็นที่บัตเตอร์เริ่มชอบฟาร์น่ะะะเเล้วก็จะเพิ่มเรื่อยๆจร้าา ><

ความคิดเห็น