ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 5.100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2559 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5.100%
แบบอักษร

“ก๊อกๆ!!!!” เสียงแคะประตูของร่างสูงทำให้แพทลืมตาตื่นขึ้นทันที

“นี่ตายยัง ฉันหิวข้าวแล้วออกมาทำให้กินหน่อยซิ”

“หาวววว  คะ ค่ะ”  โอ้ยนี่ฉันมีสามีหรือลูกเนี่ย   พูดจบแพทก็เดินไปเปิดประตูเดินออกไปโดยผ่านที่พัฒนั่งอยู่ที่โซฟาที่ตอนนี่นั่งเล่นเกมแพทมองซักพักก่อนจะส่ายหน้าเดินไปที่ห้องครัว

“อะไรเนี่ย มีแต่น้ำ เบียร์ ไวท์ ไข่ แค่นี้อะน่ะ”แพทพึมพัมกับตนเองหลังจากเดินมาในครัวแต่เจอกับแค่ของแค่ไม่กี่อย่าง

“วันๆกินอะไรเนี่ย” แพทพูดจบโดยไม่รู้ว่าพัฒมองอยู่ด้านหลัง

“ไข่เจียวหรือไม่ก็ไปซื้อกิน”  เออง่ายดี....ว้ายยยย!!!มาอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

“พะ พะ พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ” ปากสั่น หน้าซีด ตัวเย็นสุดๆค่ะ ณ จุดๆนี้

“ก็มาตั้งแต่เธอบ่นว่า วันๆกินอะไรเนี่ย”

“.....” เอิ่ม ตายแล้วทำไงดี

“ถ้าจะซื้อของก็ไปซื้อเลยสิ เร็วๆด้วยฉันหิวแล้ว” ค้า นี่ฉันเป็นคู่หมั้นนะยะไม่ใช่คนใช้ ชิ!!!

“ได้ค่ะ คุณชาย”ว่าจบร่างบางก็เดินเข้าห้องไปหยิบกระเป๋าเงินและเดินออกไปตลาด

“เดี๋ยว” ร่างบางหยุดยืนฟังคำพูดของร่างสูง

“อะนี้เงิน และฉันอยากกิน  ปลาสามรส แกงมัสมั่น ผัดผัก ซีกโครงหมูอบพริกกระเทียม แกงจืดไม่ใส่วุ้นเส้น กับเต้าหู้ไข่”

ว่าจบพัฒก็ควักเงิน500 สี่ใบให้ร่างบาง

ชิ ไอเราก็คิดว่าจะไปด้วย ปล่อยให้หวังตั้งนาน

ว่าจบแพทก็เดินไปตลาดที่คุ้นเคย

“เล้งขอถั่วลันเตา เห็ดหอม เห็ดนางรม เห็ดนางฟ้า แครอท ผักกาด บรอกโคลี ดอกกะหล่ำ พริกยวกด้วยบลาๆ”

ร่างบางร่ายยาวกับ(แม่)พ่อค้าคนสนิทเพราะเรียนด้วยกันสมัยมัธยม

“ว๊ายอีแพท ฉันบอกให้เรียกว่าลูซี่ไงยะ” เล้ง.... ลูซี่พูดอย่างมีจริตเพราะว่าเรียกชื่อเล่นจริงออกไป

“แหมๆ กูแค่หยอกเล่นนิดๆ แล้วพี่รุทไปไหนซะละ”

“ก็พอดีว่า.....ไม่บอกดีกว่าเรื่องชาวบ้านห้ามยุ้ง”(อ่าวด่าฉันหรอฉันก็ฟังอยู่อะ) อ่าวอินี่

“อยากมีเรื่องกับกูว่างั้น หรอยะแม่ว่าที่ภรรยาเจ้าของไร่”ภูตะวัน”แล้วทำไงถึงมาขายผักในตลาดละยะ”

“ใครเป็นสามีฉันไม่มี๊(เสียงสูงปริ๊ด แปดปรอท)” สตอจริงๆเพื่อนคนนี้

“จ้าๆแม่คนไม่มีสามี” แพทยิ้มกับลูซี่และพูดคุยกันอย่างออกรสโดยไม่รู้ว่าทำให้ใครรอกินข้าว

“ว๊ายตายแล้ว ขอตัวก่อนนะยัยลูซี่”ร่างบางเลือบมองนาฬิกาในร้านของลูซี่ถึงกับอึ้งกับในเวลาเมาท์ของทั้ง2

ร่างบางเลยรีบเดินกลับห้องโดยด่วน

“นี่ยัยแพทวันนี้เดี๋ยวเจอที่ผับDsนะยะ”

“รับทราบ เจอที่หน้าคอนโดxxxนะยะ”พูดจบ ร่างบางรีบโบกวินมอไซด์ไปคอนโดของพัฒทันที

“ณ ห้องของพัฒ คอนโดxxx

แพทมายืนหน้าห้องของพัฒด้วยอาการหอบสุดๆ

“ฉันจะโดนยำไหมเนี้ย” ร่างบางบ่นพึมพัมกับตนเองก่อนจะหยิบคีย์กาดร์ขึ้นมาปลดล็อคหน้าประตูเมื่อร่างบางผลักประตูเข้าไปก็พบกับร่างสูงที่ยืนเท่าประตูดูร่างบางที่เหมือนพวกบ้าหอบฟาง

“ทำไหมกลับช้า”พัฒถามอย่างหัวเสียเพราะทนหิวข้าวนานมาก

“เห็นที่ถืออยู่ไหม ก็ไปซื้อของให้นี่ไงจบไหม” ร่างบางว่าอย่างหัวเสียแล้วรีบถอดรองเท้าเดินเข้าห้องโดยตรงไปที่ห้องครัวทันที โดยไม่สนใจร่างสูงแต่อย่างได้

“ ฮึ ”ร่างสูงกระตุกยิ้มหลังจากดูการกระทำของร่างบางที่กระฟัดกระเฟี้ยดเดินไปที่ครัว

“50นาทีผ่านไป”

“กินข้าวได้แล้วคร้า เสร็จแล้วคร้า” ร่างบางตะโกนออกไปจากห้องครัวด้วยเสียงที่....นะ(ไอ้....เนี่ยหมายความว่าไรค่ะไรต์:แพท) ร่างสูงเมื่อได้ยินอย่างงั้นแล้วจึงเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น

เมื่อร่างสูงเห็นอาหารที่อยู่บนโต๊ะก็มองแพทที่ตอนนี้เหงื่อท่วมตัวไปหมด

“เสร็จตามสั่งแล้วค่ะ” แพทพูดอย่างประชดประชัน ในขณะที่ร่างบางกำลังจะเดินไปห้องของต้นเพืออาบน้ำและแต่งตัวให้พร้อมสำหรับคืนนี้ ก็ถูกร่างสูงจับข้อมือเอาไว้

//ว๊าย สงสัยจะชวนทานข้าวด้วย อร๊ายพี่พัฒเค้าเขิน// ในขณะที่แพทมโนขั้นสุดอยู่นั้น

“คืนนี้เฝ้าห้องด้วยพอ ดีไม่อยู่จะไปเที่ยว” อ้าวเฮ้ยไม่เหมือนที่มโนไว้นี่หน่า อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

มโนสลาย

“ค่ะ เชิญตามสบาย”สะบัดมืออย่างไรเยื่อใย ชิ!!!!!!!ไอ้เราก็มโนซะดีเลย

“ปัง!!!”เสียงปิดประตูห้องของแพทดังขึ้น แพทเดินไปนั่งที่เตียงแล้วบ่นกับตัวเองว่า

“ปวดดดดหัวโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

พูดคุย

มาแล้วคร้า พอดีว่าลืมนิยายตัวเองแบบชนิดว่าถ้าคุณเพื่อนของไรต์ไม่เตือนก็ลืมจริงๆอ่ะ

สุดท้ายนี้จะพูดว่า

 

“เก๊าขอโตดดดดดดดดดด”

ความคิดเห็น