ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 ไม่ยอม!!

ชื่อตอน : บทที่ 1 ไม่ยอม!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2559 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ไม่ยอม!!
แบบอักษร

                                      บทที่ 1 ไม่ยอม!!

 

“เรื่องนั่น..กูรู้อยู่แล้ว!!”ร่างสูงพูดพร้อมกับถอดเสื้อของตัวเองออก

“อย่าน่ะเว้ย!!”ร่างบางหลบหนีตรงช่องว่างระหว่างแขนของร่างสูง แล้ววิ่งไปที่ประตูทันที

“เฮ้ย!!มึงอย่าเยอะดิ๊ ยอมกูซะดีๆ”ฟาร์พูดอย่างหัวเสียพร้อมเดินไปกระชากบัตเตอร์

“ไม่ยอม!!”ร่างเล็กยื้อยึดกับร่างสูงอยู่พักใหญ่ มือบางปัดมือของร่างสูงที่จับมือของตนเองอย่างไม่ลดล่ะ กลิ่นหอมเบเกอรี่อ่อนๆลอยออกมาจากร่างเล็กเมื่อยามขยับตัว ทำให้ร่างสูงหลงใหลมากขึ้นไปอีก

ถามถึงว่าทำไมฟาร์ถึงจับตัวบัตเตอร์มา ทั้งๆที่ทวงเงินเรื่อยๆก็ได้...มันมีเรื่องราวมากกว่านั่น

เมื่อตอนฟาร์ยังเด็ก เขาได้ไปเที่ยวที่บ้านของคุณยายของตนเอง และก็ได้พบกับ บัตเตอร์ ในยามเด็กซึ่งบัตเตอร์จำฟาร์ไม่ได้อย่างแน่นอน บัตเตอร์ชอบมาดูแลคุณยายของฟาร์ และคุณยายของฟาร์ชอบทำเบเกอรี่เอามากๆ และเหตุนี้เอง ทำให้กลิ่นของเบเกอรี่ซึมเข้าไปในตัวของบัตเตอร์จนมีกลิ่นหอมหวานแบบนี้ติดตัวตลอดเวลา ฟาร์ซึ่งเป็นคนชอบทานเบเกอรี่มากก็มาทานเบเกอรี่ที่บ้านคุณยายของตนบ่อย ทำให้เจอบัตเตอร์บ่อย บัตเตอร์เองก็เปิดร้านเบเกอรี่ แต่ว่างๆก็ชอบมาช่วยคุณยายของฟาร์ทำขนม

แต่เพียงไม่กี่ปี คุณยายของฟาร์ก็จากไป ภาพสุดท้ายที่ฟาร์เห็นบัตเตอร์ คือตอนที่ร้องไห้ให้กับคุณยาย ก่อนจะหายไป

และในตอนนี้ฟาร์ก็ได้พบกับบัตเตอร์อีกครั้ง จะปล่อยให้หลุดรอดไปได้ยังไง

“มึงนิมัน!!”ฟาร์ออกแรงกระชากบัตเตอร์เข้ามาแน่บอก ความคิดแย่ๆผุดจากหัวของร่างสูงเป็นจำนวนมาก แต่คำสั่งเสียของคุณยาย ยังคงอยู่ในความทรงจำของฟาร์ ทำให้ฟาร์หยุดการกระทำแย่ๆนั่นทันที มือหนาปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ พร้อมกับก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด

“มึง..กลับไปเตรียมข้าวของที่จำเป็น แล้วมาอยู่ก่ะกูที่นี่ ส่วนเรื่องร้านมึง..มึงให้น้องมึงเคลียแทนล่ะกัน วันนี้มึงต้องกลับมาที่นี่ก่อนทุ่ม”ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นครือพร้อมหันหลังให้ร่างเล็ก

“มึงเป็นเหี้ยอะไรอีกเนี่ย”บัตเตอร์เอ่ยถามอย่างสงสัย

“ไปเก็บของ”ฟาร์พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ทำให้ร่างเล็กชะงักแล้วเดินออกประตูไป

ปัง..

ทันทีที่เสียงประตูปิด ฟาร์ล้มลงทรุดกับพื้น ใบหน้าแสดงถึงความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

 

ฟาร์ หลานรู้มั๊ยว่าคนบนโลกนี้หลายคนได้ลิ้มรสเบเกอรี่ แต่ไม่มีใครเคยมีความสุขกับมันหลังจากกินเสร็จ ไม่มีใครครอบครองมันได้นานๆเลย กินแล้วก็หมดไป  ความหอมหวานรับรู้ได้เพียงแค่ชั่ววูบ แต่ยายเชื่อว่า..หลานจะได้เบเกอรี่นั่นมาครองอย่างแน่นอน ถ้าได้มาแล้ว  ดูและมันให้ดี โลกใบนี้น่ะ มีน่ะเบเกอรี่ที่ไม่มีวันหมด สักวัน หลานจะได้เจอมันอย่างแน่นอนเสียงแหบพร่าของคุณยายของฟาร์ดังก้องในหัว ทำให้รู้สึกเจ็บหนักกว่าเดิม ฟาร์เกือบจะ..ทำลายเบเกอรี่รสหวาน..ที่ยังอบไม่สุกของคุณยายซะแล้ว...

รอให้ถึงเวลาที่เบเกอรี่อบสุกเมื่อไหร...คงถึงเวลาที่จะได้ลิ้มรสความหวานหอม..

 

ตอนเย็น 6.00

ร่างบางเดินลากกระเป๋าเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่  ใบหน้าเรียวสวยดูบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเมื่อกลับไปถึงร้าน ก็เห็นโบกี้นั่งร้องไห้คนเดียว มันยิ่งบีบหัวใจของบัตเตอร์มากขึ้นไปอีก บัตเตอร์เองก็เลยจำเป็นที่ต้องมาจริงๆเนื่องจากกลัวว่าฟาร์จะไปทำร้ายน้องชายของตนเอง

“มาแล้วเหรอ”ฟาร์เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาหาบัตเตอร์

“อา..”ร่างเล็กตอบห้วนๆแล้วเดินเข้าไปในบ้าน พร้อมกับคนใช้สองสามคนที่วิ่งมาถือกระเป๋าให้

“ทำไมมึงไม่พาน้องมึงมาอยู่ด้วยล่ะ”คำพูดที่ดูอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัดทำให้ร่างเล็กหันไปมองทันที

“หมายความว่าไง มึงให้กูมาอยู่ขัดดอกไม่ใช่เหรอ ระบายความใคร่ไงระบายความใคร่”ร่างเล็กพูดย้ำๆซ้ำๆด้วยสีหน้าโมโห

“อืม..กูอยู่บ้านนี้คนเดียวมันเหงา กูจะยกหนี้ให้ถ้ามึงย้ายมาอยู่กับกู”สิ้นคำพูดนั่นร่างเล็กเบิกตากว้างทันที

“อะไรล่ะเนี่ย แล้วร้านกูล่ะ”ร่างบางยังคงพะวงห่วงร้านอยู่

“เดี๋ยวกูซื้อรถให้ แล้วพวกมึงก็ขับรถไปกันเองเลย”เสียงของฟาร์ยังคงพูดอย่างอ่อนโยน

“ทำไมมึงดูเป็นห่วงเป็นใยกูจัง เราไม่เคยเป็นอะไรกันมาก่อนนิ”บัตเตอร์พูด ทำให้ฟาร์ชะงักทันที

“เมื่อก่อนน่ะ..นายเคย..ช่วยฉันไว้ ครั้งหนึ่งน่ะ”ฟาร์ปรับสีหน้าเล็กน้อย เพราะไม่กล้าบอกร่างเล็กว่าแอบชอบเจ้าตัวอยู่ตั่งแต่เด็ก

“ช่วย?”บัตเตอร์อ้าปากกำลังจะเถียง

“พอๆ ฉันพูดว่าช่วยก็คือช่วย นายนอนห้องเดียวกับฉันน่ะ เสียสละห้องสุดท้ายให้น้องนายไง”ฟาร์พูด

“บ้านออกจะหลังใหญ่ มีห้องเหลือแค่ห้องเดียว ตลกล่ะ”ร่างเล็กบ่นพึมพำ

“เอาน่าๆนอนเป็นเพื่อนฉันหน่อย”ฟาร์ยังคงออดอ้อน

“อาๆเข้าใจแล้ว ยังไงก็ขัดไม่ได้อยู่แล้วนินา”บัตเตอร์ตอบรับ

“เอาล่ะๆ เดี๋ยวฉันจะแต่งห้องให้ใหม่ นายเอาของไปเก็บก่อนน่ะ”ร่างสูงพูดพร้อมเดินข้างๆร่างเล็กขึ้นไปชั้นบนของบ้าน

 

 

ก็คุณยายผสมส่วนผสมหลายๆอย่างเเล้วนิน่า....

ที่เหลือก็แค่พยายามอบให้สุกก็เท่านั่นเอง....

 

ความคิดเห็น