ฝากกดติดตามกันด้วยน๊าาา คอมเม้นท์สักหน่อยเป็นกำลังใจให้ Owly นะคะ ถ้าชอบก็สนับสนุนกันได้นะ รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊ฟๆ

Chapter 2 : เป็นห่วง???

ชื่อตอน : Chapter 2 : เป็นห่วง???

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2563 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 : เป็นห่วง???
แบบอักษร

นี่ก็ 

2 

อาทิตย์แล้วที่ฉันฝึกงานที่นี่ บริษัท นิคาร์ซิโอ้ คอเปอร์เรชั่น บอสให้ฉันฝึกงานฝ่ายขนส่ง ซึ่งตรงกับงานสายที่ฉันเรียนมา งานก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนมากนัก ทำให้ฉันได้รับคำชมจากพี่โจบ่อยๆ ลืมบอกไปนะ 

 

พี่โจ 

 

หรือชื่อเต็มๆก็คือ 

 

โจนาธาน 

 

เป็นพี่เลี้ยงนักศึกษาฝึกงานของ 

ฉัน 

แถมหน้าตาดีมากๆ 

( 

ถ้าไม่นับบอสนะ 

) 

เวลาพี่โจพาไปเดินดูงานลงพื้นที่จริง ก็มักจะมีคนชอบมองฉันกับพี่โจบ่อยๆ 

“พี่โจค่ะ ทำไมคนอื่นชอบมองมาทางเราแปลกๆอ่ะ” ฉันถามเพราะรู้สึกถึงสายตาหลายๆคู่ที่จ้องมองมา 

“ไม่มีอะไรหรอกครับน้องเมล่อน พวกเขาคงเห็นว่าพี่หล่อล่ะมั้ง 

5555 

 

“ตลกแล้วพี่ เมลสังเกตหลายครั้งแล้วนะค่ะ เห็นบ่อยมากอ่ะ” 

“พวกเขาคงคิดว่าพี่จะจีบน้องเมล่อนมั้ง 

5555 

อย่าคิดมากน่า” 

คำพูดทิ้งท้ายของพี่โจทำให้ฉันและพี่โจหัวเราะ ยิ้มร่า แต่ก็ขำกันได้ไม่นาน ก็ต้องหยุดชะงักเพราะสายตาของฉันดันหันไปสบตากับ ผู้ชายร่างสูงสวมชุดสูทสีดำ เส้นผมที่ถูกเซทมาอย่างดี ทำให้เขายิ่งดูสมาร์ทมากขึ้น สายตาของเขากำลังจ้องมองมาทางฉันกับพี่โจ เป็นใครไปไม่ได้ ก็บอสสุดหล่อเนี้ยแหละ 

“เอ่อ... สวัสดีค่ะคุณลูเซียส” ฉันรีบทักทายก่อนทันทีที่เห็น 

“สวัสดีครับ บอส” พี่โจ เมื่อเห็นว่าบอสมองอยู่จึงรีบทักทาย 

“สวัสดีครับ ทำอะไรกันอยู่ ผมเห็นพวกคุณเดินหัวเราะกันมาคงมีเรื่องให้ตลกสินะ” 

“ไม่มีอะไรครับบอส พอดีว่าผมหยอกล้อน้องนิดหน่อย” พี่โจรีบออกหน้ารับ 

“ผมหวังว่าคงไม่ใช่อย่างที่เคยเกิดขึ้นนะ คุณรู้ดี ว่าผมหมายถึงอะไร” 

“ครับ” พี่โจได้แต่ก้มหน้ารับคำ 

“ส่วนเธอ เสร็จงานตรงนี้แล้วขึ้นไปพบฉันที่ห้องหน่อย” บอสหันมาพูดกับฉัน 

“ได้ค่ะ” 

พอฉันรับคำบอสก็เดินออกไป ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจนักคืออะไร ที่บอสพูดกับพี่โจ แต่ก็ชั่งเถอะ มันไม่ใช่เรื่องอะไรของฉันนี่เนอะ หลังจากที่ฉันเดินดูงาน แล้วกลับมานั่งทำงานเอกสารอยู่จนลืมเวลา พอมองนาฬิกาจึงรู้ว่านี่เลยเวลาเลิกงานมาเกือบชั่วโมงแล้ว พี่โจก็ออกไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอก ฉันเลยคิดว่าจะเคลียร์เอกสารอีกไม่กี่แผ่นให้เสร็จแล้วค่อยกลับ 

“ทำไมถึงไม่ขึ้นไปพบฉัน 

!! 

 

เสียงที่ได้ยินราวกับสายฟ้าฟาด ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของเสียง 

“เอ่อ.... คุณลูเซียสค่ะ คือดิฉันทำงานเพลินไปหน่อย เลยลืม ขอโทษด้วยนะค่ะ” 

“เธอนี่มัน... ชั่งเถอะ แล้วนี่ทำอะไรอยู่ เลยเวลาเลิกงานแล้วนี่ ทำไมยังไม่กลับ” 

“ดิฉันคิดว่าจะเคลียร์เอกสารให้เสร็จก่อนน่ะค่ะ เหลืออีกนิดนึงแล้ว” 

“ขยันจังนะ ขยันมากกว่าพนักงานบางคนที่นี่ซะอีก” 

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” ฉันพูดแล้วยิ้มอ่อนๆให้ 

“งั้นฉันไปล่ะ ถ้าไม่ไหวค่อยมาทำพรุ่งนี้ก็ได้ ไม่ต้องฝืน” 

“ค่ะ สวัสดีค่ะคุณลูเซียส” 

ความคิดเห็น