ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2560 17:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 19
แบบอักษร

 

 

 

เช้าวันศุกร์

“เซน วันนี้ไปนอนบ้านคุณตาเลยนะ เตรียมเสื้อผ้าไปรึยัง” ระหว่างที่นั่งทานอาหารเช้าผมก็พูดเตือนเซนอีกครั้ง

“ฮะ นั่นไง” เจ้าตัวชี้ไปที่กระเป๋าเป้ใบไม่เล็กไม่ใหญ่ที่วางอยู่บนโซฟา ผมหันไปมอง

“งั้นเดี๋ยวเอาไปไว้ที่รถเลยนะ ตอนเย็นได้ไม่ต้องเข้ามาอีก”

“ฮะ” เซนตอบรับก่อนจะยกจานที่ทานหมดแล้วไปเก็บ

   ผมไปส่งเซนที่โรงเรียนแล้วไปบริษัทพี่โซนต่อ ผมเข้าไปในตัวตึกแล้วกดลิฟต์ ระหว่างรอผมก็กวาดตามองไปรอบๆก่อนจะหยุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่มองผมอยู่เช่นกัน ผมจำได้ทันทีว่าเธอคือผู้หญิงที่ผมกันออกจากพี่โซนแล้วบอกให้ผมระวังตัวไว้ ผมจึงแกล้งยิ้มแล้วโบกมือให้แต่เธอกลับแสยะยิ้มร้ายแล้วเชิดหน้าใส่ซะงั้น

ติ๊งงง

เสียงลิฟต์ดังขึ้น ผมจึงเลิกสนใจเธอเดินเข้าลิฟต์ไปกดหมายเลขชั้นที่ต้องการ พอถึงชั้นบนสุดผมก็เดินไปที่ห้องทำงานของพี่โซนแล้วบอกเลขาหน้าห้องว่าไม่ต้องบอกพี่โซนเหมือนทุกครั้ง

“ไง ไอ้ตัวแสบ” เสียงพี่โซนทักผมทันทีที่ผมเปิดประตูก้าวเข้าไป ทั้งๆที่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำทำให้ผมถอนหายใจเมื่อไม่สำเร็จอีกแล้ว

“ทำไมพี่รู้ตัวทุกครั้งเลยอ่ะ น่าเบื่อชะมัด”

“เอาน่า เออ วันนี้ไปดริ๊งกันหน่อยมะ ไม่ได้ไปนานและ” พี่โซนเอ่ยชวน

“อืม ก็ดีนะ ไปคลายเครียดมั่ง” พี่โซนหัวเราะเบาๆ ผมมองอย่างไม่เข้าใจ

“ไอ้จินมันไปก่อกวนรึไง”

“ก็ใช่น่ะสิ ผมไม่เป็นอันทำงานเลย” ผมทำหน้ายุ่งเมื่อนึกถึงจิน

    หลายวันมานี้จินมาที่บริษัทผมทุกวัน ไล่ยังไงก็ทำเป็นไม่ได้ยินซะงั้น วันนี้ผมเลยไม่เข้าทำงานโดยบอกพี่แววเอาไว้

“แต่วันนี้มันก็ไปด้วยนะ”

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกให้เร็วกว่านี้ งั้นผมไม่ไปแล้วได้มั้ยอ่ะ” ผมพูดเสียงอ่อย

“ไม่ได้ เราพูดแล้วนะว่าจะไป ห้ามกลับคำ เข้าใจ?” พี่โซนทำเสียงดุ ผมจึงพยักหน้ารับ

“งั้นตอนเย็นผมไปส่งเซนให้ป๊าก่อนแล้วกัน” พี่โซนพยักหน้าเข้าใจแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ผมจึงไปหยิบหนังสือมานั่งอ่านรอเวลา

 

15:18 น.

“ผมจะไปรับเซนแล้วนะ ไปด้วยกันมั้ย” ผมถามพี่โซนเมื่อใกล้ถึงเวลาที่เซนจะเลิก เจ้าตัวมองนาฬิกาก่อนจะตอบ

“ไม่ ไปเจอกันที่บ้านเลยแล้วกัน เดี๋ยวพี่เคลียร์งานอีกแปบ”

“โอเค เจอกันที่บ้าน”

ผมเดินไปที่รถแล้วขับออกไปรับเซน รถไม่ค่อยติดมากนักทำให้ต้องมานั่งรอซักพักโรงเรียนถึงเลิก ก่อนจะเห็นร่างเล็กวิ่งมาแต่ไกล

“สวัสดีฮะ” เซนไหว้และยิ้มอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นว่าเซนขึ้นรถมาแล้วผมจึงขับรถกับบ้านต่อ

“วันนี้มีอะไรดีๆรึไง ทำไมดูอารมณ์ดีจัง” ผมถามพร้อมกับหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำตอบ

“ก็วันนี้จะได้ไปเจอคุณตาแล้วนี่ฮะ คิดถึ๊งคิดถึง” เซนฉีกยิ้มน่ารักจนผมอดไม่ได้จะเอื้อมมือไปขยี้ผมนิ่มอย่างหมั่นเขี้ยว

“งั้นวันนี้อยู่กับคุณตาไปนะ เย็นนี้แม่จะไปธุระข้างนอกกับคุณลุง โอเคมั้ย?

“โอเคฮะ แต่แม่จะกลับมาหาเซนใช่มั้ย?” อ่า คงกลัวว่าผมจะทิ้งสินะ

“กลับอยู่แล้ว เซนเป็นลูกแม่นะ”

“ฮะ” เซนตอบเสียงใส

 

 

 

  เมื่อถึงเวลาผมกับพี่โซนเดินทางมายังผับชื่อดังแห่งหนึ่ง ก่อนจะยืนรอจินตรงแถวๆทางเข้า

“พี่โซน เมื่อไหร่เขาจะมาล่ะ” ผมถามเมื่อรอซักพักแล้วยังไม่เห็นจิน

“นั่นไงมานั่นละ” พี่โซนมองตรงไปทางหนึ่งผมจึงมองตาม เห็นจินเดินตรงมายังที่ผมยืนอยู่

“มาแล้วก็เข้ากันเถอะ” พี่โซนพูดแล้วนำเข้าไปด้านใน เลือกนั่งตรงที่ไม่ค่อยมีคนแล้วสั่งเครื่องดื่มที่ต้องการ ผมสั่งเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์น้อยๆเพราะรู้ว่าไม่ดีแน่ถ้าตัวเองจะเมา ต่างจากพี่โซนกับจินที่สั่งแต่ของแรงๆทั้งนั้น พอสั่งเสร็จผมก็มองไปรอบๆ นั่งฟังเพลงกับมองคนเต้นมันก็เพลินดีเหมือนกัน

“อยากเต้นรึเปล่า ไปกันมั้ย?” เสียงข้างหูทำให้ผมหันไปมองก่อนจะชะงักเมื่อหน้าจินห่างผมไม่ถึงคืบ

“เอ่อ ไม่ดีกว่า” ผมเขยิบตัวออกเล็กน้อย เหลือบว่าพี่โซนนั่งกลั้นหัวเราะอยู่ผมจึงถลึงตาใส่ พอดีกับเครื่องดื่มมาเสิร์ฟผมจึงยกดื่มแก้เก้อ

“เดี๋ยวพี่มานะ” พี่โซนพูดก่อนจะลุกออกไป ผมมองตามเห็นว่าพี่โซนเดินไปนั่งที่กลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งแล้วหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ผมส่ายหน้าเอือมระอาก่อนจะคิดอะไรได้จึงลองกวาดสายตามองไปรอบๆเห็นว่าผู้หญิงหรือชายบางกลุ่มมองมาที่จินแต่เจ้าตัวก็หาได้สนใจไม่ นั่งดื่มแล้วก็เอาแต่จ้อง  ผม

“มองอะไร” ผมถามเมื่อไม่สามารถทนต่อสายตานี้ได้ ร่างสูงยิ้มน้อยๆดึงแก้วที่มือผมออกวางไว้ที่โต๊ะก่อนจะยื่นแก้วตัวเองมาให้ผม

“ไม่ ผมไม่ดื่ม” ผมส่ายหน้าทันทีเมื่อมองน้ำสีอำพันนั่น

“หรือจะให้ฉันจูบก่อนดีล่ะ” นี่มันบังคับกันนี่! ผมมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักแต่ก็ต้องรับแก้วมาจิบเข้าไปนิดนึงเมื่อจินโน้มหน้าเข้ามาใกล้

“ดื่มให้หมดสิ” จินพูดเมื่อเห็นว่าผมแค่จิบเท่านั้น

“นี่คุณกะจะมอมเหล้าผมหรือไงเนี่ย!” ผมแหวใส่ จินจึงหัวเราะในลำคอ

“คงงั้นมั้ง เอ้า” ผมรับมาดื่มเข้าไปรวดเดียวจนหมดเพื่อตัดรำคาญ รสชาติที่บาดคอทำให้ผมหยิบเอาแก้วตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะมาดื่มล้างคอ

“อ่าาาาห์” แค่นี้ผมก็เริ่มมึนแล้วนะเนี่ย ไปล้างหน้าหน่อยดีกว่า

“จะไปไหน” จินดึงข้อมือผมไว้

“เข้าห้องน้ามมม เด๋วมาน่าาา” ผมสะบัดมือแรงๆแล้วเดินเซไปเซมาไปทางห้องน้ำ เมื่อเข้ามาได้ผมก็เปิดน้ำล้างหน้าตัวเอง รู้สึกว่าน้ำไม่ได้ช่วยอะไรมากนักจึงเดินออกมา

“ทามมายทางเดินมันเอียงว้าเนี่ยยย”  ผมพึมพำเบาๆแต่เสียงที่ได้กลับยานหน่อยๆซะงั้น หรือจะเมาแล้วนะ

“จะไปไหนหรอ อยู่ดื่มด้วยกันก่อนสิ” เสียงผู้หญิงแหลมๆทำให้ผมหันไปมองก่อนจะรู้ตัวว่าเธอคุยกับผม

“อ่าาา คูณเปนคายหรอคับ” ผมถามเมื่อมองเห็นหน้าเธอไม่ชัดนัก

“นี่นายเมาใช่มั้ย ดี ได้ง่ายๆหน่อย ดื่มด้วยกันหน่อยสิ” เธอพูดบวกกับเสียงเพลงทำให้ผมไม่ได้ยิน เธอยื่นแก้วอะไรซักอย่างมาให้แต่ผมส่ายหน้าปฏิเสธและกำลังจะเดินกลับโต๊ะแต่เธอกลับกระชากแขนผมไว้จนผมเซแต่ก็มีแขนมารองรับไว้ เมื่อหันไปมองก็เห็นเป็นผู้ชายสองคนโดยหนึ่งในนั้นกำลังกอดผมอยู่ โผล่มาจากไหนวะ

“ปล่อยยยย” ผมดิ้นไปมาแต่เรี่ยวแรงที่ไม่ค่อยมีทำให้ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด

“หน้าตาใช้ได้นี่หว่า” ผู้ชายอีกคนพูด ฟังดูอันตรายจนผมเริ่มรู้ตัว

“จับมันไว้” แขนผมถูกจับทั้งสองข้าง ผู้หญิงคนเดิมใช้มือบีบคางผมแล้วกรอกน้ำในแก้วที่เธอให้ผมตั้งแต่แรกเข้ามาจนผมสำลักและมันก็ต้องมีบ้างที่ไหลลงคอไป

“ทำงานให้สำเร็จแล้วพวกแกจะได้เงินอีกครึ่ง เอาตัวไป” เธอสั่งก่อนจะเดินหายลับไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมอยู่กับไอ้สองตัวนี่

“ไปสนุกกันดีกว่าหนุ่มน้อย”  น้อยพ่อง!!! ผมพยายามดิ้นให้แรงขึ้นหวังว่ามันจะหลุดแต่ก็ไม่ใช่

 พวกมันลากผมออกมาทางประตูหลังผับไปที่รถของพวกมันที่จอดอยู่ไม่ไกล จะตะโกนเรียกให้คนอื่นช่วยก็ไม่ได้เพราะหนึ่งในนี้เอามือปิดปากผมอยู่ ร่างกายที่เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดก่อนจะรู้ว่ามันไม่ปกติ ความต้องการที่ก่อตัวขึ้นสูงอย่างรวดเร็วทำให้ผมบิดกายไปมา พวกมันมองผมแล้วหัวเราะอย่างชอบใจ

“ยาเริ่มออกฤทธิ์แล้วว่ะ ได้เวลาสนุกแล้วโว้ยยย ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะพวกนี้ทำให้ผมรู้สึกขยะแขยง

“เฮ้ย! พวกมึงจะทำอะไรกันวะ!” เสียงที่คุ้นเคยทำให้ใจผมเริ่มชื้นขึ้นเมื่อรู้ว่ามีคนมาช่วย ผู้ชายที่ประคองผมอยู่หันไปมองแล้วตะโกนถาม

“แล้วมึงเกี่ยวไรด้วยวะ”

“ก็นั่นมันเมียกู!

พลั่ก!

เมื่อจินพูดจบเขาตวัดขาเตะเข้าที่ปลายคางผู้ชายคนแรกเต็มแรงจนมันสลบกระเด็นไปกองกับพื้น คนที่ประคองผมอยู่เมื่อเห็นว่าเพื่อนสลบไปก็รีบปล่อยผมแล้ววิ่งไปหมายจะต่อยจินแต่ด้วยชั้นเชิงที่ต่างกันมากทำให้มันโดนจัดการจนสลบเหมือนเพื่อนมัน ผมที่ไม่มีแรงก็เลยทรุดตัวนั่งอยู่กับพื้น จินที่เห็นว่าพวกมันสลบกันไปหมดแล้วก็รีบวิ่งมาหาผมแล้วกอดแน่น

“เป็นไงมั่ง เจ็บตรงไหนมั้ย?” จินถามผมด้วยความเป็นห่วงแต่ผมไม่ได้สนใจ แผงอกแข็งที่ผมแนบอยู่ทำให้ผมต้องการมากขึ้นจนใช้แรงที่มีผลักจินให้นั่งลงแล้วขึ้นไปนั่งตักแกร่งโดยหันหน้าเข้าหากัน ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน

“เป็นอะไร บอกฉันสิ” จินใช้มือประคองหน้าผมให้สบตากันก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่านัยน์ตาผมมีแต่ความปรารถนา

“บ้าเอ๊ย! อย่าบอกนะว่าโดนยาน่ะ” ร่างสูงดูโมโหขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ว่าผมโดนอะไรมา ผมไม่ได้สนใจจินที่ล้วงโทรศัพท์ออกมา แต่ซุกใบหน้าลงกับซอกคอที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆแล้วขบเม้มไปทั่ว มือก็พยายามจะปลดกระดุมเสื้อจินออกแต่เขาก็จับมือผมไว้

“พี่! ออกมาหลังผับหน่อย โซ่มีเรื่อง!” จินพูดแค่นั้นก่อนจะวางสายไป ผมจึงเลื่อนหน้าขึ้นมาบดจูบกับจินที่ให้ความร่วมมืออย่างดี ลิ้นหนากวาดไปทั่วโพรงปากแล้วมาพัวพันกับลิ้นของผม

“เฮ้ย! มาจูบอะไรกันตรงนี้เนี่ย” เสียงพี่โซนแทรกขึ้นมา ร่างสูงที่จูบกับผมอยู่จึงผละออกไป

“พี่โซน ไอ้พวกนี้มันวางยาเพื่อจะข่มขืนโซ่” จินบอกแค่นั้นแล้วพยุงผมขึ้นยืน

“อะไรนะ!!! พวกมึงวอนตายซะแล้ว ฝากโซ่ด้วยนะจิน เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง” พี่โซนพูดเสียงเหี้ยมแล้วสั่งจิน จินพยักหน้ารับก่อนจะอุ้มผมเหมือนอุ้มเด็กโดยเอาขาผมเกี่ยวไว้กับเอวสอบ ผมใช้แขนรัดคอจินพลางประกบริมฝีปากกับจินอีกครั้ง

 

 

 

 

 

.......................................

ตอนต่อไปจะเป็นตอนที่ทุกคนหวัง (รึเปล่า?)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น