ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2559 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

                                      บทนำ

ร่างเล็กยืนเด่นท่ามกลางเบเกอรี่จำนวนมากมายที่ส่งกลิ่นหอมหวนไปทั่วร้าน มือเล็กบางทั้งสองข้างพะวงอยู่กับการทำมาการองสูตรเด็ดส่วนตัวที่ขายหมดทุกวัน ผิวสีขาวเนียนมีรอยแดงจางๆบริเวณข้อแขนเนื่องจากความร้อนของเตาที่โดนแขน ผมสีเหลืองนุ่มถูกขยี้โดยเด็กชายอีกคนที่เดินเข้ามาช่วย

“ซุ่มซ่ามจังพี่เรา ดูสิแขนเป็นรอยแดงก่ำเลยเนี่ย”ร่างที่สูงกว่าร่างเล็กนิดหน่อยพูดอย่างขำๆ

“ไม่ตลกน่ะโบกี้ แกเป็นผู้หญิงน่ะ หลบไป งานหนักๆพี่ทำเอง แล้วทรงผมแกอ่ะเลิกตัดได้แล้ว น่าขำสิ้นดี ผู้หญิงห่าอะไรไม่รู้สูงยังกับเปรต”ร่างเล็กโวยวายอย่างโมโห

“โธ่..พี่บัตเตอร์ นี่เพราะผมไม่ใช่น้องแท้ๆของพี่ หรือเพราะพี่โง่ ถึงไม่เคยรู้ว่าผมเป็นผู้ชายเนี่ย!!”คนที่ใบหน้าเรียวสวยในเมื่อก่อนตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นคมเข้มอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งบัตเตอร์เองก็พึ่งสังเกต

“จริงอ่ะ..”บัตเตอร์พูดเสียงแผ่วเบา เช่นเดียวกับโบกี้ที่พยักหน้าอย่างหัวเสีย ดบกี้เป็นเด็กชายที่บัตเตอร์กับแม่รับเลี้ยงมาจากสถานที่กำพร้า ซึ่งบัตเตอร์เองก็พึ่งรู้ว่าน้องสาวที่ตนเองปกป้องมาตลอดเป็นผู้ชาย มิน่าล่ะตอนเด็กๆคนตรงหน้าถึงได้แสบเกินผู้หญิง แม่ของเขาเองก็ยังคิดแบบนั่น ก็แม่รับโบกี้มาตอนอายุ 13 ส่วนบัตเตอร์ 15 ซึ่งโบกี้ก็สามารถอาบน้ำหรือทำอะไรก็ตามเองได้ ทำให้ไม่เคยรู้มาก่อน

“ก็ใช่น่ะสิ..แล้วก็น่ะ อีกนานกว่าจะเปิดร้าน..อยากเห็นของผมมั๊ยล่ะ แน่ใจได้เลยว่าเป็นผู้ชาย”โบกี้เดินเข้ามากระชับกอดบัตเตอร์แน่น ริมฝีปากหนาหยุ่นขบเม้มหูเล็กอย่างนึกแกล้งทำให้บัตเตอร์สะดุ้ง พร้อมกับท่อนลำด้านหลังที่สัมผัสกับขาจนรู้สึกได้

“โอเคๆฉันเข้าใจลึกซึ้งชนิดที่เห็นถึงรูขุมขนของเม็ดสิวเลย เพราะชะนั่นปล่อยฉันได้ล่ะ”บัตเตอร์ขยับตัวเองถอยห่าง แต่โบกี้ก็เกาะร่างเล็กซะแน่น

กริ๊ง..

“ร้านยังไม่...”บัตเตอร์เหงยหน้าขึ้นไปหมายจะพูดแต่ก็ต้องชะงักทันทีเนื่องด้วยบุคคลปริศนาจำนวนมากมายที่เดินตามกันเข้ามาในร้าน

“ผมชื่อโอมครับ คุณหนูฟาร์จะทานลาเต้ส่วนผมของเป็นชา  พอดีพวกเรามีเรื่องจะคุยกับคุณครับ”ร่างใหญ่อายุน่าจะประมาณสามสิบกว่าๆเดินเข้ามาพูดกับบัตเตอร์ตรงเคาเตอร์ ร่างเล็กแกะมือฉบับตุ๊กแกของโบกี้ออกพร้อมชงชากับลาเต้ไปวางให้ ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะตรงข้าม ส่วนโบกี้ก็เดินมานั่งด้วย พร้อมกับกอดคบัตเตอร์ไว้แบบหวงๆ

“เอาล่ะ..เข้าเรื่องกันเลยน่ะ”สิ้นคำพูดของร่างใหญ่ ร่างสูงของชายหนุ่มผมดำที่น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับร่างเล็กที่ดูแล้วน่าจะยี่สิบกว่าๆลุกขึ้นยืน ใบหน้าคมคายที่ดูหล่อปนดุดันจ้องร่างบางเล็กตาไม่กระพริบ พร้อมกับยื่นมือไปเสยผมสีนำตาลเข้มอย่างนึกว่าตัวเองเท่นักหนา ดวงตาสีแดงเข้มจ้องมองร่างเล็กอย่างพิจราณาอีกครั้ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

“เอาตัวมันไป”สิ้นคำพูดดุดันของคนตรงหน้า ลูกน้องหลายคนที่ตามมาก็วิ่งกรูเข้ามาหาบัตเตอร์กับโบกี้ พร้อมกับล็อคตัวโบกี้ไว้

“ปล่อยตัวกูน่ะเว้ย!!ไอ่พวกเวร!!”โบกี้พูดอย่างหัวเสีย

“ปล่อยน้องกูน่ะ!!อุ๊บ!!”ร่างตะโกนเสียงดัง ก่อนจะรู้สึกถึงผ้าเช็ดหน้ากลิ่นฉุนที่ตรงจมูก แล้วสลบหมดฤธิ์ไป ร่างสูงที่ชื่อฟาร์ก็ยกร่างเล็กขึ้นพาดบ่าทันที

“พี่สาวมึง ถ้ากูเบื่อ เดี๋ยวกูก็เอามาให้”ฟาร์หันไปแสยะยิ้มใส่โบกี้

“นั่นไม่ใช่พี่สาวกูเว๊ย!!นั่นมัน!!”โบกี้เริ่มหัวเสียกับคำพูดของฟาร์

“เมียมึงเหรอ?หรือว่าน้องมึง?”ร่างสูงยังคงถามอย่างยียวน

“ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ!!”โบกี้ยังคงเถียงต่อ

“เฮ้อ..กูขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับมึงล่ะ”ฟาร์พูดพร้อมแบกบัตเตอร์ขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไปทันที พร้อมกับลูกน้องที่ปล่อยตัวโบกี้ แล้ววิ่งไปขึ้นรถขับตามไป ร่างสูงผมสีแดงเลือดนกจ้องมองรถหรูสีดำคลับที่ขี่ออกไปด้วยความไว ดวงตาคมคู่สวยก็มีหยาดน้ำใสๆคลอเล็กน้อย

“ผมขอโทษ..”โบกี้พึมพำกับตนเองอย่างเสียใจ เพราะช่วยอะไรบัตเตอร์ไม่ได้เลย...

 

ร่างสูงของฟาร์พาร่างเล็กของบัตเตอร์มาวางตรงโซฟามุมห้องนอนกว้างของตัวเอง พร้อมกับไล่มือหนาไปบนใบหน้าหวานอย่างหลงใหล กลิ่นหอมเบเกอรี่อ่อนๆลอยออกมาจากตัวของร่างบาง มือเล็กขยับไปมาเหมือนกับกำลังจะได้สติในไม่ช้านี้ พร้อมกับปรือตาคู่สวยขึ้นจนเบิกกว้าง พร้อมกับโดดหนีในเสต็บลิง เนื่องจากกลัวว่าคนตรงหน้าจะทำร้ายตัวเอง

“เฮ้ๆใจเย็นๆน่า”ร่างสูงพูดเป็นเชิงปลอบนิดๆ

“มึงเอาตัวกูมาทำไม!!แล้วร้านกูล่ะ!!”ร่างเล็กมองคนตรงหน้าอย่างหงุดหงิด

“พ่อง!!มึงติดหนี้กูหลายล้าน ชนิดที่ขายร้านมึงยังไม่พอเลย”สิ้นคำพูดของฟาร์ ทำให้บัตเตอร์รู้สึกตงิดๆกับคำว่า “พ่อง” แทนที่จะเป็น “พ่อ”

“งันมึงก็ไปเอาที่ พ่อง!! กูสิ อย่ามายุ่งก่ะกูแล้วก็น้อง”ร่างบางพูด จะให้คนตัวเล็กรักพ่อได้ยังไงล่ะ เมื่อก่อนพ่อชอบทำร้ายบัตเตอร์กับแม่อยู่บ่อยๆสร้างรอยแผลให้คนตัวเล็กหลายต่อหลายครั้ง จนแม่ต้องพาหนีย้ายมาที่อื่น และเปิดร้านเบเกอรี่เพื่อหาเงินมาดูแลบัตเตอร์ ไม่นานนักร้านก็มีชื่อเสียงมากขึ้น จนกระทั่งรับโบกี้มาเลี้ยงเพื่ออยู่เป็นเพื่อนกับบัตเตอร์

“ก็พ่อมึงตายไปแล้ว ให้กูไปทวงเงินบนสวรรค์รึไงฮ่ะ!!”ร่างสูงพูดอย่างหัวเสีย

“ผูกคอตายตามไปทวงดิ!!”บัตเตอร์พูด ร่างเล็กเองก็เพิ่งรู้ว่าพ่อของตนตายเช่นกัน เพราะตั่งแต่หนีมาก็ขาดการติดต่อกันไปเลย ส่วนแม่ของร่างเล็กจากไปเพราะการทำงานหักโหม บัตเตอร์จึงเหลือเพียงแค่โบกี้เท่านั่น

“ตลกล่ะ!!!ถ้างันให้กูเอาน้องมึงมากระทืบ ขัดดอกให้กู เอาไว้ให้กูกระทืบเล่น!!”สิ้นคำพูดของร่างสูง บัตเตอร์เบิกตากว้าง ให้ทำอย่างนั่น ไม่ยอมหรอก ยังไงก็ไม่อยากให้ใครมาทำอะไรโบกี้ทั้งนั่น

“ไม่!!อย่ายุ่งกับน้องกู!!”บัตเตอร์เริ่มหวั่นกลัวกับคำพูดของคนตรงหน้า

“งัน..ก็ให้กูเอามึงทำเมียขัดดอกดิ..”ร่างสูงผลักร่างเล็กล้มลงบนเตียงพร้อมกับขึ้นคร่อมทันที

“ไม่เว้ยยยย กูเป็นผู้ชายยย ไม่ใช่ผู้หญิง!!เป็นเมียไม่ได้!!! เหี้ยยยยยย”บัตเตอร์ดันฟาร์ออกไป

 

 

“เรื่องนั่น..กูรู้อยู่แล้ว!!

 

 

อ้าวววว รู้อยู่ว่าเค้าเป็นผู้ชาย เเต่ก็ยังจะเอาเค้าอยู่เนี่ยย ฟาร์เเอบมีลับลมคมในอะไรรึเปล่าน้ะะะ

ติดตามด้วยน้าาา รักส์http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/940275056.gif

 

 

ความคิดเห็น