ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 14 100%

ชื่อตอน : Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 14 100%

คำค้น : แทน, จ๊ะจ๋า, รัก, แฟนเด็ก, Tan, Jaja, Love sis, วัยรุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2559 23:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love You My Sis [ Tan & Jaja ] 14 100%
แบบอักษร

 “สวัสดีครับพี่นิน” ฉันได้ยินแทนเหมือนกำลังคุยกับใครอยู่ข้างล่าง ป่วยยังไม่หายดีแต่ก็อยากรู้ว่าแทนคุยกับใคร เผื่อเป็นยัยครีมอะไรนั่นฉันจะได้อะลาวาท

 

 

“หวัดดีจ๊ะ จ๋าเป็นยังไงบ้าง”

 

 

“พี่จ๋าโอเคขึ้นแล้วครับยิ้มแย้มแจ่มใสดีครับ”

 

 

“อ้าวยัยนินแกมาหาฉันหรอ” พอเดินลงมาก็เห็นยัยนินจากับเซธกำลังนั่งคุยกับแทนในห้องรับแขก

 

 

“อืม แกเป็นไงมั่ง”

 

 

“ฉันสบายดี แทนเค้าดูแลฉันดีนะ” ต้องทำตัวปกติ เดี๋ยวยัยนินจามันแซวถ้ามันรู้ว่าฉันป่วยเพราะโดนแทนจับขึ้นเตียง

 

 

“หรอจ๊ะ แทนให้แกกินอะไรถึงบอกว่าดูแลเป็นอย่างดีนะ”

 

 

“ยัยบ้า!ฉันรู้ว่าแกคิดอะไรนะย่ะ!!” เห็นม่ะ พูดยังไม่ทันขาดคำ ขนาดยัยนินจามันไม่รู้เรื่องที่ฉันป่วยมันก็เริ่มแซวฉันเลย ยัยเพื่อนบ้า :(

 

 

“ฮ่าๆ เหรอ แล้วฉันคิดอะไรละ?”

 

 

“ยัยนิน!” ฉันถลึงตาใส่ยัยนินจา ส่วนมันก็นั่งอมยิ้มให้ฉัน ยัยบ้านี่นะ

 

 

“เออ พวกพี่สองคนคุยกันไปก่อนนะพอดีผมมีเรื่องจะคุยกับไอ้เซธนะ”

 

 

“อืม ^^”

 

 

“จ๊ะ”

 

 

ฉันกับยัยนินจาพยักหน้าให้สองหนุ่มก่อนจะนั่งคุยกัน

 

 

Tan Part

 

 

ผมเรียกไอ้เซธมาคุยด้วยเพราะผมยังค้างคาใจกับรอยสักรูปเหยี่ยวดำของพี่จ๊ะจ๋า

 

 

“มึงมีอะไรวะ? ถึงได้พากูมาคุยในห้องทำงานขนาดนี้”

 

 

“กูอยากให้มึงช่วยกูสืบหน่อยว่า รอยสักเหยี่ยวดำที่อยู่หลังใบหูพี่จ๋าหมายถึงอะไร กูแค่อยากรู้ว่าทำไมพี่จ๋าถึงได้มี ทั้งๆที่เธออยู่องค์กรนักฆ่าที่ไม่ได้มีสัญลักษณ์เป็นเหยี่ยวดำ”

 

 

ผมสงสัยมากเลย พี่จ๊ะจ๋าก็ทำเหมือนจะจำได้ พอผมถามย้ำก็บอกว่าปวดหัวและหาข้ออ้างหนีการตอบคำถามผมตลอด จนผมต้องสืบเอง จะใช้ลูกน้องก็กลัวมันจะหามาไม่ครบ ให้ไอ้เซธช่วยนี่แหละดี จะได้ให้มันดูท่าทีพี่นินจาด้วยเวลาถูกถามเรื่องพี่จ๊ะจ๋า

 

 

“ได้ เดี๋ยวกูสืบให้ล่ะกัน”

 

 

“ขอบใจวะ”

 

 

“แล้วนี่พี่จ๊ะจ๋าเค้ายังจำอะไรไม่ได้เหรอ ดูท่าทางแกกับพี่เค้ามีซัมติ่งกันนะ”

 

 

“สนใจแค่เรื่องรอยสักก่อนครับเพื่อน เรื่องอื่นอย่าเพิ่งอยากรู้”

 

 

“หัดมีความลับกับเพื่อนนะครับมึง กูจะไม่ถามต่อเพราะเห็นรอยดูดจางๆที่คอพี่จ๊ะจ๋าก็พอจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวเอาไปแซวดีกว่า คิกๆ”

 

 

“คิกๆพ่อมึงสิ มึงแซวแต่กูนี่สิจะโดนคนแก่งอนเอา ไปๆลงไปหาพวกสาวเหลือน้อยได้แล้ว ป่านนี้คุยกันน้ำหมากกระจายทั่วบ้านกูล่ะ”

 

 

“แหม่ๆ ตั้งแต่มีเมียปากเก่งขึ้นนะมึง กูจะฟ้องพี่นินกับพี่จ๊ะจ๋าว่ามึงว่าพวกเค้าแก่”ไอ้ขี้ฟ้อง

 

 

“มึงกล้าฟ้องก็ฟ้องดิ แล้วมึงจะรู้ว่ากูก็ตอแหลเป็น” เอาสิๆ

 

 

“ฝากไว้ก่อนเหอะ ไปลงไปข้างล่างกันกูคิดถึงเมียกูจะแย่แล้ว”

 

 

“เออ!”

 

 

คุยกับไอ้เซธทีไรแม่งชอบทำให้หงุดหงิด ชอบเก็บเรื่องคนอื่นไปล้อเลียน ไม่รู้ว่าพี่นินจาทนอยู่กับมันได้ยังไง ปัญญาอ่อนฉิบ

 

 

ผมกับไอ้เซธเดินลงมาชั้นล่างก็ได้ยินเสียงหัวเราะของพี่นินจากับพี่จ๊ะจ๋าลั่น หัวเราะขนาดนี้ไม่กลัวกระทบกระเทือนสมองเลยนะพี่จ๊ะจ๋า ฮึๆ  

 

 

“คุยอะไรกับครับ หัวเราะลั่นบ้านผมขนาดนี้”

 

 

“ฉันนินทานายให้นินฟังอยู่นะ” ยัยจ๋าพูดแล้วหันไปยิ้มให้แทน

 

 

“เหรอ แล้วพี่นินทาผมเรื่องบนเตียงรึป่าว”

 

 

“…..” เงียบกริบเลยไง พี่จ๊ะจ๋าถึงกับเงียบ นั่งก้มหน้างุดอย่างเขินอาย

 

 

“อะไรคือเรื่องบนเตียงหรอไอ้แทน” ผมรู้ว่าไอ้เซธมันแซวพี่จ๊ะจ๋า มันก็เหมือนผมนั่นแหละที่เห็นพี่จ๊ะจ๋าเขินก็เลยอยากจะแซวเล่น เอาๆในเมื่อเพื่อนจัดมาขนาดนี้ผมก็จะเล่นตามล่ะกัน

 

 

“ก็ฉันกับพี่จ๋า....อุ๊บ” ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากให้พี่จ๊ะจ๋าก่อนจะอ้าปากพูด แต่ก็พูดได้ไม่กี่คำพี่จ๊ะจ๋าก็เอามือมาปิดปากผมซะก่อน

 

 

“ไม่มีอะไร ไม่มี๊ แค่พูดเล่นกันนะเนอะแทนเนอะ พูดสิวะ”  พี่จ๊ะจ๋าหันหน้ามาถามผมก่อนจะกระซิบพูดกับผมเสียงเบา

 

 

“ถ้านายไม่หยุดฉันจะไม่พูดกับนายไปสามวันเจ็ดวัน”

 

 

“อืม ฉันพูดเล่นนะไม่มีอะไรหรอก ^_^”ผมรีบแก้ต่างทันที เดี๋ยวโดนงอนอีก คนแก่คนนี้ยิ่งง้อยากง้อเย็นอยู่

 

 

“แต่แกกับพี่จ๊ะจ๋าทำเหมือนฉันกับพี่นินได้กันตอนแรกเลยนะ” ไอ้เซธมันยังแซวผมต่อเนื่องแต่ทว่าเหมือนมันกำลังแซวเมียตัวเองไปด้วย พี่นินจารีบหันขวับไปหาไอ้เซธก่อนจะกลับมามองหน้าผมกับพี่จ๊ะจ๋าเลิกลัก คงจะอายที่โดนผัวเผาขน ฮึๆ

 

 

“เอ่อ...ไม่ต้องไปฟังเซธนะ ขี้โม้ไปงั้นแหละ”

 

 

“ผมไม่ได้ขี้โม้นะก็ตอนที่ผมมีอะไรกับพี่นะ พี่ทำท่าเหมือนพี่จ๊ะจ๋าเปี๊ยบเลยนะพอผมจะพูดพี่เอามือผิดปากแบบนี้เลย”

 

 

“ไอ้เซธ! นายไม่พูดก็ไม่มีใครเป็นใบ้หรอกนะ!” ผมกับพี่จ๊ะจ๋ามองดูสองผัวเมียทั้งเถียงกัน เห็นบ่อยนะที่ไอ้เซธกับพี่นินจาจะเถียงกัน

 

 

แมะ!

 

 

ผมซบหน้าลงบนไหล่พี่จ๊ะจ๋า

 

 

“เอาหน้าออกไปนะแทน ยัยนินกับเซธนั่งอยู่เนี่ยหัดอายบ้างสิ!”

 

 

“สองคนนั้นมัวเถียงกัน เค้าไม่สนใจเราสองคนหรอกครับ” ผมพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหลังมือพี่จ๊ะจ๋าเล่น

 

 

“พี่อยากหายสมองเสื่อมมั๊ย?” จะได้พาขึ้นห้อง

 

 

“อย่ามาถามตอนนี้ เอาหัวออกไปจากไหล่ฉันนะ!” พี่จ๊ะจ๋าพยายามเอามือดันหัวผมออกจากไหล่ตัวเอง

 

 

“ถ้าผมเอาหัวออก คืนนี้พี่ต้องยอมผมนะ”

 

 

“...”

 

 

“ถ้าไม่พูด ผมก็จะเอาหัวซบพี่แบบนี้แหละ และจะเอามือจับลูบไปตามพี่โชว์ไอ้เซธกับพี่นินเลย”

 

 

“ก็ได้ๆ ” ผมฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้คำตอบที่ถูกใจก่อนจะหอมแก้มพี่จ๊ะจ๋าเบาๆ จนโดนหยิกแขน ไอ้เซธที่เห็นพี่จ๊ะจ๋าหน้าแดงก็ทักขึ้น

 

 

 “ทำไมพี่จ๊ะจ๋าหน้าแดงจังเลยละครับ”โดนกูลวนลามระหว่างมึงทะเลาะกับเมียไง  

 

 

“ไอ้เซธ!!”

 

 

“ครับๆ เงียบแล้วครับ” ไอ้เซธ

 

 

“แกโอเคนะจ๋า”

 

 

“อืมๆ ฉันโอเค” พี่จ๊ะจ๋าพยักหน้าอย่างเขินอายก่อนนะจิกสายตาใส่ผม ก็แหง่ล่ะเพราะผมทำให้พี่จ๊ะจ๋าหน้าแดงนิ ผมได้แต่นั่งอมยิ้ม ผมชอบนะเวลาเห็นพี่จ๊ะจ๋าเขิน เป็นภาพที่น่ารักมากๆ

 

 

ป๊าป! ผมตกใจที่จู่ๆพี่นินจาก็ตบหัวไอ้เซธดังป้าป

 

 

ผมไม่รู้หรอกว่าพี่นินจากระซิบกระซาบอะไรกับไอ้เซธหลังจากที่ตัวเองตบหัวไอ้เซธไป เพราะอยู่ๆมันก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างชอบใจก่อนจะลากแขนพี่นินจาให้ลุกขึ้น

 

 

“ฉันกับพี่นินขอตัวกลับก่อนนะ ป่ะพี่นินกลับกันเถอะ”

 

 

“ห่ะ..ดะ..เดี๋ยวสิฉันยังคุยไม่เสร็จเลยนะ”

 

 

“สวัสดีครับพี่จ๊ะจ๋า ฉันไปก่อนนะไอ้แทน” ไอ้เซธมันไม่รอให้พี่นินจาพูดอะไร มันก็ลากแขนพี่นินจาออกจากผมไป

 

 

“เออ/จ๊ะ” ผมกับพี่จ๊ะจ๋าพูดขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะหันมองหน้ากันอย่างงงๆ

 

 

“เซธจะรีบพายัยกลับไหนอะ?”

 

 

“ไม่รู้สิครับ สงสัยมันจะมีธุระด่วนล่ะมั่ง”

 

 

“อ่อ อืมๆ”

 

 

Jaja Part

 

 

“อ่อ อืมๆ” ฉันพยักหน้าให้แทนไปเมื่อได้ฟังคำตอบ

 

 

“เดี๋ยวฉันขอออกไปข้างนอกแป๊ปนะ”

 

 

“ไปไหน? แล้วไปกับใคร...ไปทำไม?”  นี่ผัวหรือพ่อเนี่ย ทำไมถามเยอะจริง

 

 

“ไปคนเดียว อยากกินเค้กจะไปซื้อเค้ก จบนะ”

 

 

“ผมจะไปด้วย” ไม่ให้ไปหรอก ฉันนัดกับยัยยูริไว้

 

 

“ฉันไปแป๊ปเดียว เดี๋ยวกลับ”

 

 

“ก็ได้ครับ ผมมีธุระต้องไปทำหรอกนะผมถึงยอมให้พี่ออกไปคนเดียว ถึงร้านแล้วโทรบอกผมด้วย ถ่ายรูปส่งมาด้วยนะผมจะได้รู้ว่าพี่ไปที่ร้านเค้กจริงๆ”จับผิดอย่างกับฉันเป็นโจรเลยนะ

 

 

“ค่าผัว”

 

 

ฟอดดด!!

 

 

“น่ารักจริงๆ” แทนหอมแก้มฉันก่อนจะเอามือมาดึงแก้มฉันเล่น

 

 

“อือ อย่ามาดึงแก้ม ฉันเจ็บ!” ฉันปัดมือแทนออกจากแก้ม

 

 

“เจ็บหรือกลัวหน้าย่นกันแน่ ดูสิเนืองที่คางยานด้วยอะ” ไอ้บ้าแทน!

 

 

“เออคนมันแก่นิ ไม่ต้องมายุ่งกับร่างกายฉันเลยนะไอ้เด็กเวร! คำก็แก่สองคนก็แก่ ถ้าแก่แล้วเอาทำเมียทำไมหะ!” โมโหแล้วนะ ถามเรื่องอายุยังพอทน ว่าฉันแก่เนืองยานฉันไม่ทนยะ! ฉันเดินชนไหล่แทนก่อนจะเดินไปหยิบกุญแจรถ

 

 

“พี่จ๋าอย่างอนสิครับ ผมขอโทษ ผมล้อเล่นนะ” แทนเดินตามฉันมา ฉันไม่สนใจก่อนจะขึ้นรถและขับรถออกมาจากบ้าน ให้มันรู้ซะบ้างว่าคนแก่อย่างฉันมันก็มีหัวใจ เล่นอะไรไม่เข้าเรื่องฉันซีเรียสนะไอ้เด็กบ้า! หรือว่าหน้าฉันจะแก่จริง ฉันอ้วนขึ้นเหรอเนืองถึงได้ออก แต่ฉันดูแลตัวเองอย่างดีเลยนะ ไม่ทำศัลยกรรม โบท็อกก็ไม่เคยฉีด มาร์คหน้า นวดยกกระชับหน้าทุกคืน 

 

 

โอ้ยยย...ไอ้บ้าแทน นายกำลังทำให้ฉันกังวลเนืองของตัวเองนะรู้ตัวรึป่าว ไม่โทรหาและไม่ถ่ายรูปส่งด้วย งอนกล้าดียังไงมาว่าฉันเนืองยาน

 

 

“เป็นอะไร? ทำไมทำหน้าบูดแบบนั้น ระวังหน้าแก่นะ”

 

 

“เธอก็อีกคนนะยูริ ฉันหน้าแก่มากรึไง!ทำไมหรือว่าเนืองฉันมันยานจนน่าเกลียด ฮึก ฮืออ...ทำไมต้องว่าฉันหน้าแก่ด้วย ฮืออ” ฉันเบะปากร้องไห้ใส่ยูริ ยัยยูริถึงกับหน้าเหวอเมื่อเห็นร้องไห้

 

 

“เธอจะบ้ารึไง ฉันแค่บอกว่าทำหน้าบูดเดี๋ยวหน้าแก่แค่นั้นเองนะ ยังไม่ได้ว่าอะไรเธอเลย”

 

 

“ไม่รู้แหละ เธอมันเหมือนไอ้บ้าแทนจริงๆ เธอรู้มั๊ยว่าแทนมันว่าฉันมีเนืองที่คางอ่า ฮืออ...หน้าฉันเรียวขนาดนี้เนืองไม่มีนะ” ฉันเอามือลูบตามกรอบหน้าของตัวเอง

 

 

“ฮะฮ่าๆ แฟนเธอนี่แซวน่ารักดีนะ”

 

 

“เธออย่ามาหัวเราะฉันนะยูริ มีอะไรก็พูดมาเลยโทรมาหาฉันตั้งแต่เช้ามืดเลย”

 

 

เมื่อเช้าฉันกำลังนอนกอดแทนหลับสบายยัยเด็กยูริก็โทรเข้ามาให้ฉันไปรับที่สนามบิน มาเมืองไทยแต่ยังไม่วายมารบกวนฉัน ไม่ถูกชะตากับยัยนี่จริงๆเลยสุดท้ายฉันก็ให้ยัยเด็กยูรินั่งแท็กซี่มาเพราะฉันไม่ว่างผัวเด็กมันงอแงเรียกหาจะนอนกอดลูกเดียว ฉันให้ยูริไปนอนที่คอนโดฉัน ฉันไม่รู้หรอกว่ายูริทำไมต้องทำตัวเหมือนสนิทกับฉันด้วยทั้งๆที่นางก็ดูไม่ค่อยชอบขี้หน้าของฉันเช่นกัน

 

 

“เรื่องที่เราคุยค้างกันตั้งแต่อยู่ญี่ปุ่นเธอจำได้มั๊ย?” เรื่องอะไรที่คุยค้างกันไว้ อ่อ...เรื่องพี่มิโนที่ยัยยูริบอกให้ฉันระวังตัวไว้

 

 

“อืม จำได้สิ เรื่องพี่มิโน”

 

 

“ใช่! พี่มิโน ไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่พวกเราเห็น เค้ากำลังเล่นละครตบตาพวกเราอยู่” หืม? เล่นละครตบตาเหรอ ก็ไม่นิ พี่มิโนดูปกติดีทุกอย่างเลยนะ

 

 

“เธอเข้าใจผิดรึป่าวยูริ พี่มิโนเมินเธอเธอเลยเข้าใจว่าเค้าเป็นคนไม่ดีรึป่าว พี่มิโนก็ดีกับฉันทุกอย่างนะ” ฉันพูดไปตามที่ตัวเองได้สัมผัสมา

 

 

“นั่นมันก็แค่หน้ากาก ภายใต้ใบหน้าหล่อนั่นมันคือปีศาจร้าย ฉันเคยมีอะไรกับพี่มิโนเธอจำตอนที่ฉันไปป่วนเธอที่ห้างตอนที่เธอไปเดินเล่นกับพี่มิโนได้มั๊ยล่ะ?”

 

 

“จำได้” จำได้สิ ก็เธอมันพูดกวนประสาทฉันขนาดนั้นใครจำไม่ได้ก็แปลก

 

 

“นั่นแหละ หลังจากนั้นฉันก็พาพี่มิโนไปที่โรงแรมที่ตัวเองพักก่อนจะมีอะไรกับพี่มิโน พี่มิโนทั้งซาดิสและรุนแรงกับฉันมาก และประโยคหนึ่งที่ฉันได้ยินออกมาจากปากพี่มิโนอย่างไม่น่าเชื่อเลยคือ...‘อย่ามาขัดขว้างการเป็นใหญ่ของฉันถ้าฉันไม่อยากตาย’ เค้าพูดกับฉันแบบนี้ก่อนจะมีโทรศัพท์เข้า พี่มิโนก็กลับไปหลังจากวันนั้นพี่มิโนก็ใช้กำลังปลุกปล้ำฉันตลอด ฉันยอมรับว่ารู้สึกดีแต่มันก็เจ็บทุกครั้งที่โดนกระทำอย่างเจ็บปวด ถึงฉันจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเธอแต่ฉันก็อยากมาเตือนเธอ พี่มิโนไม่ใช่คนที่เราเคยเห็นตัวจริงของเค้าคือปีศาจดีดีนี่เอง”

 

 

“...” 

 

 

“เชื่อฉันนะจ๊ะจ๋า ที่พูดไม่ได้เพราะอยากกันเธอ แต่พูดให้เธอระวังตัวไว้ ฉันคิดว่าพี่มิโนรู้ว่าเธอได้ตำแหน่งจากพ่อของเธอแล้ว”

 

 

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันรับตำแหน่งต่อจากพ่อ” อุตส่าห์รับเงียบๆแล้วเชียว 

 

 

“มีคนปล่อยข่าว เรื่องการรับตำแหน่งเงียบๆของเธอกำลังเป็นที่สนใจในวงการนักฆ่า และฉันคิดว่าพี่มิโนคงหาทางเล่นงานเธอไม่ช้าก็เร็ว เค้าอยากได้อำนาจถึงได้แกล้งเป็นคนดีเพื่อเข้าใกล้เธอ ทำดีให้เธอตายใจก่อนจะจับข่มขืน”

 

 

“เธอจะให้ฉันเชื่อให้สิ่งที่เธอพูดได้ยังไง” ในเมื่อตลอดเวลาที่ฉันได้พูดคุยกับพี่มิโน พี่เค้าไม่เคยมีแววตาปีศาจหรือทำท่าทางน่ากลัวใส่ฉันเลย เค้าดูแลฉันเป็นอย่างดี แม้แต่ตอนทำงานพี่มิโนมักจะปกป้องฉันเสมอ

 

 

“ไม่เชื่อเธอก็ลองๆสังเกตพฤติกรรมของพี่มิโนดู”

 

 

“ฉันจะลองดู ขอบคุณที่มาเตือนฉัน” ฉันจับมือยูริอย่างขอบคุณ ยูริยิ้มบางๆให้ฉันแววตาเธอเศร้าอย่างบอกไม่ถูก เธอคงจะเจ็บปวดที่รู้ว่าคนที่แอบรักมานานกลับกลายเป็นคนไม่ดีและทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

ความรักมันน่ากลัวตรงที่อยากหนีแต่หนีไม่ได้ ฉันกวาดสายตามองตามร่างกายของยูริมันมีแต่รอยแดง ทั้งรอยมือจางๆที่ลำคอขาว และรอยกัด ยังไม่รวมรอยช้ำตามแขนและลำตัว ฉันไม่คิดว่ายูริจะลงทุนทำให้ตัวเองเจ็บหรอกนะ

 

 

“รอยตามตัวของเธอ...อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือพี่มิโน” 

 

 

“อืม เพราะฉันรักเค้าฉันถึงได้ยอม ฮึก ถึงเค้าจะทำร้ายฉันมากแค่ไหนฉันก็ไม่เคยเกลียดเค้าได้เลย ฉันยอมให้เค้าทำร้ายแค่ฉันฉันจะไม่ยอมให้เค้าทำร้ายใคร เธอเป็นคนดีเกินไปที่จะเจอเรื่องเลวร้ายแบบฉัน เชื่อฉันนะจ๊ะจ๋า ระวังตัวเองด้วย ยิ่งตอนนี้องค์กรนักฆ่าน้อยใหญ่ที่ญี่ปุ่นต่างรู้เรื่องของเธอแล้ว มีคนตามล่าตัวเธอแน่เพื่อจะได้อำนาจของเธอ”

 

 

“อืมๆ ขอบคุณ ฉันจะระวังตัว ฉันมีของจะให้เธอด้วยนะ” ฉันพูดพรางล้วงกระเป๋าเอาของที่จะให้ยูริ ไม่มีนิ

 

 

"อะ...เอ่อ...ยูริฉันลืมเอาของที่จะให้มาให้เธออะ ตอนออกมาฉันมั่วแต่งอนแทนจนลืมขึ้นไปเอาของให้เธอเลย"

 

 

"ไม่เป็นไร เอาไว้ให้ตอนอื่นก็ได้"

 

 

"ไม่ได้สิ นี่ของสำคัญเลยนะ ไปเอาที่บ้านกับฉัน เดี๋ยวไปส่งกลับคอนโด"

 

 

"อืมๆ เอางั้นก็ได้" 

 

 

@ บ้านแทน

 

 

ฉันกลับมาที่บ้านด้วยความเร็ว เพราะถ้าแทนเปิดกล่องของขวัญนั่นก็จะถามฉันแน่ว่าเอาไปให้ใคร ของที่อยู่ในกล่องนั่นคือแหวนที่ฉันสั่งทำขึ้นมา มันบันทึกเสียง ถ่ายภาพและมี GPS ติดตาม ฉันจะให้ยูริใส่ติดตัวไว้เพื่อเอาไว้ดูการเคลื่อนไหวของเธอ

 

 

ฉันให้ยูรินั่งรอที่ห้องรับแขกส่วนตัวเองก็วิ่งขึ้นมาเอาของ แต่ทว่าพอเปิดประตูห้องมา ฉันกับเห็นภาพที่เสียสายตาที่สุด แทนทุกนุงผ้าเช็ดตัวกำลังคร่อมตัวของครีมอยู่บนเตียง ฉันไม่รู้ว่ายัยนี่มาได้ยังไง แต่ภาพตรงหน้าพอจะทำให้ฉันเดาออกว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

 

 

"นี่มันอะไรกัน!?" แทนรีบเด้งตัวออกจากยัยครีมเมื่อได้ยินเสียงฉัน

 

 

"พี่จ๋า คือ...มันไม่ใช่อย่างที่พี่เห็นนะ" แทนรีบอธิบายให้ฉันฟังด้วยสายตารู้สึกผิด ก่อนจะมีตัวเสนียดเดินมาคล้องแขนแทนอย่างสนิทสนม

 

 

"แหม่...มันจะไม่ใช่อย่างที่เห็นได้ยังไง เมื่อกี้แทนบอกพี่เองนะว่า...พี่ร้อนแรงมาก" ยัยครีมพูดพร้อมกับเอาหน้าถูไปมาที่แขนแทน 

 

 

"หุบปากของพี่ซะพี่ครีม! พี่จ๋าพี่ฟังผมอธิบายก่อนนะ ฟังผม..." แทนหันไปตวาดยัยครีมก่อนจะหันหน้ามาคุยกับฉัน ฉันเม้มปากตัวเองเพื่อไม่ให้น้ำตาตัวเองไหลร้องไห้  อยากจะกรี๊ดออกมาดังๆที่เห็นภาพเมื่อกี้ แต่มันทำอะไรไม่ได้นอกจากกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ ใจฉันมันรู้สึกเจ็บราวกับมีมีดนัยร้อยทิ่มแทงลงมาที่หัวใจพร้อมกัน ฉันสูดลมเข้าปอดก่อนจะหันไปพูดกับแทนเสียงสั่น

 

 

"ฮึ ฟังเหรอ? นายจะให้ฉันฟังอะไรดีล่ะ จะบอกว่ายัยนี่มันเดินเข้ามาหานายในห้องแล้วแก้ผ้าตัวเองออกแล้วก็จับนายแก้ผ้าตาม บังเอิญว่าฉันเข้ามาเห็นตอนกำลังคร่อมกันพอดีแบบนี้นะเหรอ?"

 

 

"..." แทนไม่ตอบอะไรนอกจากส่งสายตาเศร้ามาให้ฉัน

 

 

"นายบอกรักเพื่อให้ฉันตายใจ เพื่อที่นายจะกลับไปหายัยนี่โดยที่ฉันไม่ระแวง โชคดีที่ฉันลืมของเลยกลับมาเอา และทำให้ฉันเห็นว่าตลอดเวลาที่นายบอกว่ารักฉัน! นายบอกว่าลืมยัยนี่มันไปแล้วมันคือเรื่องโกหกทั้งเพ! ฉันมันโง่เองที่เชื่อคำพูดของนาย นายอยากจะทำอะไรก็ทำ จะเอากันกี่รอบกี่ครั้งก็ทำ! หลังจากนี้ไปนายก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก...ไอ้เด็กเปรตเอ้ย!"

 

 

เพี๊ยะ!

 

 

ฉันตบหน้าแทนไปหนึ่งฉาดก่อนจะเดินไปหยิบกล่องแหวนที่จะให้ยูริติดมือมา แล้วเดินออกจากห้องนอนมา แทนที่เห็นฉันเดินออกมาก็รีบวิ่งมาดักหน้าพร้อมกับจับมือฉันก่อนจะพยายามอธิบายให้ฉันฟังอีกครั้ง

 

 

"พี่จ๋า...พี่กำลังเข้าใจผมผิดนะ ผมกับพี่ครีมเราไม่ได้..." ก่อนที่แทนจะพูดจบยัยครีมตัวเสือกคนเดิมก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

 

 

"แก้ตัวไปก็เท่านั้นแทน นายรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองทำอะไรกับพี่เมื่อกี้นี้"

 

 

"..." 

 

 

"เราสองคนรักกันชนิดลึกซึ้งกินใจเลยล่ะ ดูสิรอยดูดเต็มคอฉันเลยจ๊ะจ๋า"

 

 

"พี่มันร้าย!" แทนตวาดใส่ยัยครีมเสียงดัง ยัยครีมยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจก่อนจะเดินมาพูดกับแทนด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น

 

 

"นี่แค่เริ่มต้นแทน เรื่องนี้คนเจ็บมันต้องไม่ใช่พี่...จำไว้!"

 

 

"..."

 

 

"ไปก่อนน๊ะจ๊ะแทนที่รัก พรุ่งนี้พี่จะมาหาใหม่ สวัสดีนะเบอร์ 2 อย่างรุนแรงกันล่ะฉันหวงร่างกายของแทน แค่ฉันคนเดียวตัวแทนก็ช้ำพอแล้ว :)" ฉันกำหมัดแน่นกับสิ่งที่ได้ยิน

 

 

ใช่! ยัยนี่พูดถูกว่าคนเจ็บมันไม่ใช่แค่มันคนเดียว แทนและฉันต่างเจ็บไม่น้อยกว่ากัน แต่ก่อนที่ยัยครีมตัวเสนียดจะไปฉันขอตบมันซักฉาด

 

 

หมับ! 

 

 

"อะ...โอ้ย! แกปล่อยมือออกจากหัวของฉันนะอีจ๊ะจ๋า!" 

 

 

"ฮึ! ก่อนจะกลับรับฝ่ามือฉันไปก่อนสิ!"

 

 

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

 

 

ฉันตวัดมือตบหน้ายัยครีมอย่างรวดเร็ว แรงตบทำให้ริมฝีปากสวยของยัยครีมแตกเลือดไหลยาว พอดีมือฉันหนัก...ไม่เชื่อลองไปถามแทนสิ

 

 

"แกกล้าตบฉันเหรอหะ!" ยัยครีมจ้องหน้าฉันอย่างโมโห ฉันยกยิ้มให้นางไปก่อนจะตบเข้าหน้ามันอีกครั้ง

 

 

เพี๊ยะ! ตุบ!

 

 

ฉันตบหน้ายัยครีมเสร็จก็เหวี่ยงมันลงพื้น คิดว่าโมโหเป็นคนเดียวรึไง!

 

 

รอยยิ้มที่เยาะเย้ย

 

 

คำพูดที่อาบด้วยยาพิษ

 

 

แววตา สีหน้าที่กำลังสนุกและสมน้ำหน้าที่ตัวเองสามารถทำให้ฉันทะเลาะกับแทนได้

 

 

เข้ามาอย่างสวย ก็กลับอย่างหมาก็แล้วกัน!

 

 

"กะ...แก! อะ! ปะ...ปล่อยฉันนะอีบ้า!" ฉันกระชากผมยัยครีมจนมันเหงยเบ้หน้าด้วยความเจ็บ 

 

 

"อีบ้างั้นเหรอ? เดี๋ยวกูจะบ้าให้มึงดู!" ฉันตวาดใส่หน้ายัยครีมก่อนจะง้างมือตบไปที่หน้ามัน

 

 

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! 

 

 

"พี่จ๋าพอแล้วครับ แค่นี้พี่ครีมก็เจ็บมากพอแล้ว" เข้ามาห้ามไม่ให้ฉันตบยัยครีมต่อ

 

เป็นห่วงมันงั้นสิถึงได้มาห้ามฉันนี่มันโง่จริงๆนั่นแหละที่เชื่อคำแสนหวานของนาย!

 

 

"ถ้าเป็นห่วงมันมากก็รับฝ่ามือฉันต่อจากมันก็แล้วกัน!"

 

 

เพี๊ยะ! ผัวะ! ปึก!

 

 

ฉันฝาดมือเข้าหน้าแทนอย่างบ้าคลั่ง ทั้งตบทั้งต่อย และใช้มือทุบตามลำตัวของแทน ผิวขาวแดงเถือกแทนก็ไม่ปริปากร้องออกมาซักครั้ง จนฉันเป็นฝ่ายยอมแพ้ ฉันทรุดลงร้องไห้กับพื้นอย่างเจ็บปวด 

 

 

ไม่ไหวแล้ว กลั้นน้ำตาต่อไปไม่ไหวแล้ว

 

 

"ฮือออ...นายมันเลว! ฮึก นายมันชั่ว! ไอ้เด็กไร้หัวใจ! นายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง! นายทำได้ยังไง!! ฮือๆ"

 

 

"ผมรักพี่ รักพี่แค่คนเดียวและตลอดไป ผมขอร้องเชื่อใจผม ผมไม่ได้มีอะไรกับพี่ครีมจริงๆ ผมขอล่ะพี่จ๋า เชื่อผมนะ...."

 

 

"ฮึก ฮือๆ ฉันพยายามเชื่อใจนายมาหลายครั้ง แจ่การกระทำของนายในบางการกระทำมันทำให้ฉันคิดว่านายยังมีใจให้คนเก่าอยู่ ฉันรู้ว่าเราเจอกันในเวลาที่ไม่ดีนักแต่นายก็ไม่ควรเอาความรู้สึกฉันมาล้อเล่นแบบนี้นะแทน ฉันมีหัวใจ ฉันเจ็บเป็นนะแทน ฮือๆ" ฉันพูดทั้งน้ำตา แทนก็ยืนน้ำตาคลอเบ้า

 

 

"ผมไม่เคยเอาความรู้สึกของพี่มาล้อเล่น ผมรักพี่ ในหัวใจผมไม่มีใครนอกจากพี่ ฮึก ขอร้องพี่จ๋า เชื่อใจผมนะ"

 

 

"ฉันจะเชื่อใจนาย แต่ฉันขอย้ายออกจากบ้านนายนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฮึก"

 

 

"มะ...ไม่พี่จ๋า อย่าทำแบบนี้กับผม" แทนรีบดึงฉันเข้าไปกอด ก่อนฉันจะรับรู้ว่าไหล่ตัวเองเปียกชื่น 

 

 

แทนร้องไห้ 

 

 

"อย่าทิ้งผม ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ ฮือๆ ผมอยู่ไม่ได้จริงๆ"

 

 

แปะๆ แปะๆ 

 

"ว้าวๆ ละครฉากใหญ่ น่าสงสารยิ่งกว่าในละครอีกนะเนี่ย พระเอกร้องไห้ให้นางเอกเพราะนางเอกจะทิ้ง ขอร้องให้เชื่อใจกัน แอวะจะอ้วก" ฉันผลักแทนออกจากตัวก่อนจะเดินไปจัดการตัวเสนียดที่นั่งยิ้มเยาะอยู่ที่พื้น 

 

เจ็บแล้วยังปากดี

 

 

"น่าสมเพชชะมัด ฮะฮ่าๆ"

 

 

"สมเพชตัวเองก่อนมั๊ย...มึงอะ"

 

 

ผัวะ! หมัดเดียวจบเลย นอนนิ่ง ฉันน่าจะต่อยยัยนี่ไปตั้งนานไม่รอให้มานั่งหัวเราะเยาะให้อารมณ์ตัวเองเสียเลยจริงๆ

 

 

"พี่จ๋า"

 

 

"ฉันจะไปอยู่ที่อื่น"

 

 

"มะ...ไม่ครับ ผมไม่ให้ไป"

 

 

"อย่าขัดใจ ถ้าไม่อยากมีสภาพเหมือนอีนี่!" ฉันพูดจบก็เดินออกมาทั้งน้ำตา

 

 

"พี่จ๋าอย่าทิ้งผมไป อึก...พี่จ๋า!"

 

 

"มีเรื่องอะไรกัน ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายแต่ไม่ได้ขึ้นไปดู พอดีโทรศัพท์มา"

 

 

"ไม่มีอะไร แค่เจอแมลงสาบกำลังผสมพันธุ์กัน อะนี่ขอที่จะให้ เรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ"

 

 

"อืมๆ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#จบตอนแล้วนะคะ วันนี้มาดึกเลยเพิ่งเคลียร์งานเสร็จค่ะ เพราะอาทิตย์หน้าไรท์จะลางานไปรับปริญญา ไรท์เลยต้องเคลียร์งานรัวๆ

 

 

** วันที่ 2-10 มกราคม 2560 ไรท์งดอัพนิยายนะคะ เนื่องจากติดซ้อมติดรับปริญญาและจะพักร่างกายซัก 2-3 วันด้วย ขอบคุณค่ะ **

 

 

>> ไรท์จะพยายามทยอยอัพนิยายให้ครบทุกเรื่องนะคะ ขอบคุณค่ะ <<

 

ความคิดเห็น