ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อบพาย ชิ้นที่ 1

ชื่อตอน : อบพาย ชิ้นที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 714

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2561 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อบพาย ชิ้นที่ 1
แบบอักษร

บทที่ 1

**เอริกะ เขียน

วันนี้ไวน์มาถึงร้านสายนิดหน่อย ตอนนี้อยู่ในช่วงเลิกงานและเด็กๆ เลิกเรียนบรรยากาศในร้านจึงวุ่นวาย ไวน์รีบเอาของไปเก็บ พับแขนเสื้อขึ้นจากนั้นสวมผ้ากันเปื้อนแล้วออกมาช่วยคิณณ์

“ไวน์ฝากเฝ้าเค้าเตอร์แปบ”

“ได้” เขาเข้าไปยืนแทนร่างสูงที่เดินออกไปเก็บโต๊ะ เพราะตอนนี้ในร้านกำลังเต็มไปด้วยลูกค้า โต๊ะว่างแทบจะไม่เหลือ

ลูกค้าส่วนมากจะเป็นเด็กผู้หญิงจากโรงเรียนสตรีฝั่งตรงข้าม และเด็กผู้ชายบ้างนิดหน่อยจากโรงเรียนชายล้วนกางเกงน้ำเงินที่ไวน์เคยเรียน รวมถึงพวกเฮียทั้งสองเฮียหลิวกับเฮียลัมและคิณณ์ก็จบมาจากที่เดียวกัน ทั้งสามเป็นเพื่อนเล่นกันสมัยที่ยังเป็นเด็ก

“รับอะไรดีครับ” เขาถามหน้านิ่งๆตามปกติ ลูกค้าที่เป็นขาประจำก็จะชินกับท่าทางแบบนี้ของเขา อย่างที่บอกไวน์เป็นคนไม่ค่อยยิ้มแต่ไม่ถึงกับทำหน้าบึ้ง แค่ทำหน้านิ่งๆตามประสาคนโลกส่วนตัวสูง ถ้าวันไหนลูกค้าไม่เยอะเขาก็จะผันตัวไปเป็นคนทำขนมแทน เพราะชอบช่วยเฮียหลิวทำขนมมากกว่ามาเสิร์ฟ

“เค้กสตอเบอรี่กับน้ำมะนาวปั่นค่ะ” เป็นกลุ่มเด็กสาววัยมัธยมจากโรงเรียนฝั่งตรงข้ามตอนนี้ร้านกำลังวุ่นวายได้ที่เนื่องจากเป็นเวลาเลิกเรียน ร้านขนมหวานที่ใกล้ที่สุดก็คือร้านเติมรักแห่งนี้

บรรยากาศภายในที่ดูน่ารัก คล้ายๆ คาเฟ่เพียงแต่พนักงานไม่ได้ใส่ชุดคอสเพลย์ สวมเพียงชุดยูนิฟอร์มง่ายๆ อย่างไวน์กับคิณณ์ก็สวมชุดนักศึกษาทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม ยกเว้นวันเสาร์-อาทิตย์ที่จะใส่เสื้อโปโลสีขาวแทน ตรงหน้าอกติดป้ายชื่อขนมคล้ายกับชื่อในวงการอะไรเถือกนั้น การตกแต่งภายในร้านก็ประดับไปด้วยของตกแต่งน่ารักๆ จะเน้นตรงตุ๊กตาหมีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่เพราะลัมเจ้าของร้านชอบชนิดว่าคลั่งไคล้

แต่ที่คลั่งไคล้ที่สุดของเจ้าตัวคงจะเป็นหมีเน่าที่ชอบพกติดตัว...

“เค้กสตอเบอรี่ 1 ชิ้น น้ำมะนาวปั่น 1 แก้วนะครับ” เอ่ยทวนรายงานซ้ำอีกครั้งเพื่อไม่ให้มีข้อผิดพลาดเกิดขึ้น

“ค่ะ..เอ่อพี่คะ” เด็กสาวเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ

“ครับ?” ไวน์เงยหน้าจากเครื่องคิดเงิน เขาสบตากับเด็กสาวที่เอ่ยเรียกตนเอง ท่าทางคนตัวเล็กทำเอาเจ้าตัวอดขำในใจไม่ได้ ดูแก้มขาวเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ ยืนตัวบิดไปมาจนเพื่อนที่อยู่ข้างหลังต่างพากันกระซิบเตือน

“เขินเว่อร์ไปละ”

แต่ดูเหมือนจะเตือนดังไปหน่อย...

“พี่ชื่ออะไรคะ” เด็กสาวใจกล้าเอ่ยถามเพราะเห็นว่าเพื่อนมัวแต่เขิน

“ไวน์ครับ”

“กรี๊ด ชื่อยังหล่ออ่ะแก” เสียงกรี๊ดเบาๆ ดังขึ้น ไวน์คลี่ยิ้มเพราะนานๆ ทีจะมีคนชมว่าหล่อ ถ้าหากเขาอยู่คนเดียวก็อาจจะมองว่าหล่อได้ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ยืนคู่กับคิณณ์ไวน์จะถูกมองว่าเป็นหนุ่มหน้าสวยไปเลย

“นั่นแหน่ๆ ดูท่าสาวๆ มัธยมจะชอบไวน์เป็นพิเศษนะ น้องๆของเฮียนี่ฮอตตลอดดดด” เป็นเสียงของลัมเอ่ยแซว หลังจากกลุ่มสาวๆ เดินออกจากร้านไปแล้ว

ร่างโปร่งส่งยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบอะไร เดินไปนั่งพักขาตรงเก้าอี้ที่ว่าง ขณะนี้ลูกค้าบางตาลงไปมากแล้วเหลือเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้น การทำงานใช่ว่าจะไม่เหนื่อยแต่เพราะเป็นสิ่งที่เขาชอบมันเลยกลายเป็นความสนุก ไวน์เริ่มทำงานนี้ตั้งแต่อยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย ร้านเติมรักแห่งนี้เจ้าของร้านคือลัมกับหลิวทั้งสองเป็นคนที่ไวน์ค่อนข้างให้ความเคารพพอๆ กับพี่ชายแท้ๆ ส่วนคิณณ์ก็เหมือนเพื่อนคนหนึ่งแม้ว่าคิณณ์จะเป็นรุ่นน้องไวน์ปีนึงแต่ด้วยความสนิททำให้เขาไม่ถือ

พวกเขาทั้งสี่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ด้วยความชอบที่มีเหมือนๆ กันคือขนมหวาน พอลัมกับหลิวเปิดร้านไวน์จึงเข้ามาช่วยงานอยู่เสมอ แต่ถ้านับวันที่เริ่มทำงานจริงๆ จังๆ ก็หลังจากไวน์เอ็นทรานซ์ติดมหา’ ลัยถึงได้มาทำพาร์ทไทม์ ไวน์ไม่ได้ทำงานประจำเพราะวันหนึ่งนั้นมีภารกิจหลายอย่างให้ทำ แต่ว่างเมื่อไหร่ก็จะมาช่วยร้านตลอดพวกเฮียๆ ก็ไม่ได้ว่าอะไร

ร้านเติมรักเป็นร้านขนมหวานขายพวกขนมเบอเกอรี่ รวมไปถึงเครื่องดื่ม ชา นม น้ำผลไม้ปั่น ขนมทุกอย่างทำสดใหม่ทุกวัน และรับประกันความอะไรจากหลิวเชฟขนมหวานที่จบจากฝรั่งเศส

“บักคิณณ์ ทำงานก่อนอย่ามัวแต่หลี่สาวๆ” เสียงของลัมดังมาแต่ไกล

“คร้าบบบ เจ้”

“เจ้อะไรของแกเดี๋ยวเหอะ” เจ้าตัวเดินเข้ามาชะโงกหน้ามอง

“ฮ่าๆ ๆ” เสียงหัวเราะของคิณณ์ดังลั่นที่ได้แกล้งแหย่ให้รุ่นพี่ร่างเล็กหน้างอได้

ไวน์แอบขำนิดๆ เพราะคิณณ์ชอบแกล้งชอบหยอกลัมให้งอน ถึงเป็นอย่างนั้นก็เห็นว่าสุดท้ายเจ้าตัวก็แอบยิ้มชอบใจตลอด เป็นภาพที่เห็นจนชินตาและมักมีรอยยิ้มติดใบหน้าทุกคนเสมอ

หลังจากเลิกงาน ไวน์ขับรถมายังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ไกลพอสมควร แต่เพราะมาบ่อยก็เลยชินเพราะห้างนี้อยู่ในเครือของที่บ้านเขาเอง เขามารับเด็กดื้อขี้งอนบางคนที่กำลังยืนหน้างอทำปากขมุบขมิบกอดกระเป๋าหมีน้อยสีน้ำตาลในอกเอาไว้ในอ้อมแขน เจ้าตัวยังไม่เห็นเขาหรอก

อย่างนี้ก็เสร็จ...

หมับ!

“อ๊ะ!”

“ใครเอ่ย?” มือขาวปิดดวงตาทั้งสองข้างของอีกคนเอาไว้ แล้วเล่นอะไรที่เขาเคยคิดว่ามันออกจะแสนจะปัญญาอ่อน ที่ไม่เคยคิดจะทำกับใครจนมาเจอคนตัวเล็กนี่แหละ

“พี่ไวน์อ่ะ”

“ถูกต้องนะครับ” ถ้าไม่ติดว่าอยู่ในที่สาธารณะเขาคงจัดการฟัดแก้มขาวๆ นั่นไปแล้ว

“เล่นอะไรเนี่ย แล้วทำไมมารับช้าอ่ะ” พอมาถึงคนตัวเล็กก็บ่น ใบหน้าน่ารักงองุ้ม

“ขอโทษคับตัวเล็ก พอดีรถติดมากเลย” ยื่นมือไปดึงกระเป๋าคนตัวเล็กมาถือ มองแก้มขาวที่กำลังป่องลมด้วยความเอ็นดู

คนๆ นี้คือแฟนของเขาเอง

ดิว เป็นผู้ชายรูปร่างเล็ก ตัวนิดเดียวหัวสูงถึงคางเขาเท่านั้น ตาโตๆ จมูกนิดปากหน่อยผิวขาวเนียนประหนึ่งแช่น้ำนมทุกวัน ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกตอนไวน์โดนคิทกับแคทลากกลับไปเยี่ยมอาจารย์ที่โรงเรียนมัธยมในวันไหว้ครูเมื่อปีที่แล้ว ตอนนั้นดิวอยู่มอห้าส่วนไวน์อยู่มหา’ ลัยปีสอง จำได้ว่าเจ้าตัวเป็นคนเข้าหาเขาก่อนจากการมาปรึกษาเรื่องเอ็นฯ เข้ามหา’ ลัย

“เอาเค้กมาฝากด้วยนะ”

“งื่อ อยากกิน” ดิวตาโตมองกล่องเค้กในมือ เจ้าตัวเล็กเนี่ยชอบเค้กร้านเติมรักมาก แต่ว่าดิวไม่ถูกกับลัม ไวน์ก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ดิวไปร้านเติมรักครั้งเดียวจากนั้นก็ไม่เคยไปอีกเลย

“แต่ต้องกินข้าวก่อน”

“ก็ได้ครับ”

“เราอยากกินอะไร”

“อยากกินอาหารญี่ปุ่น”

“อ่าหะ หายงอนยังครับ” คว้ามือเล็กมากุมแก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อนิดๆ แต่ยังทำหน้างออยู่

“กินไอติมด้วยดีไหม” เอาของกินเข้าล่อ

“ดิวไม่ใช่เด็กนะถึงจะเอาไอติมมาง้อ”

“อ่า...ก็จริงดิวไม่ใช่เด็กแล้วนี่เนาะ” เขากระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ

“พี่ไวน์อ๊า! ทะลึ่ง” คนตัวเล็กโวยวายที่ถูกแกล้ง ถลึงตาใส่อย่างดุๆ แต่ความจริงมันกลับตรงกันข้ามเลยต่างหาก มันดูน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวจนอยากจะกัดให้จม

“หึหึ แล้วจะกินไหมครับ”

“กินก็ได้”

“หึ”

“ขำอะไร”

ไวน์รู้สึกเอ็นดูดิวตั้งแต่แรกเห็น อาจจะเพราะเขาเป็นลูกชายคนเล็กจึงฝันอยากจะมีน้องชายมานาน พอมาเจอดิวก็รู้สึกชอบ แม้ว่าดิวจะเอาแต่ใจและขี้งอนมาก แต่อีกด้านก็ทำให้เขาหลงสุดๆไปเลย เพราะความน่ารักทั้งขี้อ้อนเหมือนลูกแมวตัวเล็กๆ

“เปล่าครับ ไปเถอะ”

เข้ามาอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่น คนตัวเล็กก็กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเขานั่งมองด้วยความเอ็นดู ใครที่เห็นดิวกินข้าวแล้วไม่หิวตามก็คงเป็นพวกที่เบื่ออาหาร

“ดิว”

“...”

“ดิวครับ”

“อ๊ะ พี่ไวน์ดิวตกใจหมดเลย”

“เราอ่ะมัวแต่เหม่อต่างหากพี่เห็นคีบซูชิหล่น...มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่าครับ”

“เปล่าครับ ดิวแค่...” คนตัวเล็กเงียบไปเหมือนจะคิดอะไรในใจ ก่อนจะเปลี่ยนมาส่งยิ้มให้ “ดิวแค่กำลังคิดว่าอยากจะไปเที่ยว”

“จริงเหรอ?” ไวน์ไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่เพราะน้องหลบตาตอนที่พูด “เอาเถอะไว้พี่จะพาไปนะ” เขาบอกพลางยกมือขึ้นลูบหัวทุย น้องคงมีเรื่องไม่สบายใจและคงไม่พร้อมที่จะบอก เขาเองก็ไม่อยากคาดคั้นรอพร้อมเดี๋ยวเจ้าตัวก็พูดเอง ดิวเป็นเด็กนิสัยดีถึงจะขี้งอนและงอแงบ่อยๆ แต่บางมุมดิวก็เป็นผู้ใหญ่เกินตัวเลยทีเดียว

“อ่ะ ของโปรดเรา”

“ขอบคุณครับ” ดิวยิ้มหวานอ้าปากรับซูชิหน้าไข่หวานที่ไวน์ป้อน

“กินเลอะ” ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมปากให้อีกคนที่กินเหมือนเด็ก เรื่องที่พวกเขาเข้ากันได้ก็คงเพราะชอบกินเหมือนกันนี่แหละ ส่วนมากที่ไปไหนมาไหนด้วยกันไวน์จะพาดิวไปหาของกินอร่อยๆ เสมอคนตัวเล็กก็ชอบมาก

“ขอคุณครับ”

“กินเยอะๆ”

“เยอะแล้ววว แล้วทำไมพี่ไวน์ถึงไม่กินเยอะๆ เล่า” ว่าแล้วดิวก็คีบชูชิหน้าไข่ปลาของโปรดเจ้าตัวมาใส่จานให้ไวน์บ้าง “กินเยอะๆ น้า พี่ไวน์ผอมไปแล้ว”

“ใครจะอ้วนเหมือนเราล่ะ” แหย่ไปเจ้าตัวก็ทำปากยื่นน่าหมั่นเขี้ยว

“ดิวไม่อ้วนสักหน่อย”

“ครับๆ ไม่อ้วน แต่จะกลิ้งแทนเดินใช่มะ”

“พี่ไวน์อ่ะ!”

“ฮ่าๆ ไม่แกล้งละ รีบกินเถอะเดี๋ยวกินไอติมต่อไง”

“ก็แดะ” ดิวหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าอีกครั้ง ทั้งสองนั่งทานอาหารไปคุยกันไป เวลาอยู่กับดิวไวน์ดูเหมือนเป็นคนละคน อ่อนโยนขึ้นและเอาใจใส่คนรักมาก ภาพลักษณ์แสนหยิ่งและเย็นชาแทบจะไม่เหลือ เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นแบบนั้นหรือเปล่าแต่เพราะเพื่อนรักทั้งสองเคยพูดให้ฟัง

“อิ่มสุดๆ ไปเลย” คนตัวเล็กว่าขณะที่มือลูบพุงเล็กของตัวเองไปด้วย ไวน์ยิ้มขำยกมือลูบหัวดิวด้วยความเอ็นดู

“วันนี้ดิวนอนด้วยนะครับ”

“หืม ที่บ้านให้นอนเหรอ” เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วดิวจะมานอนค้างกับไวน์ไม่ค่อยได้เพราะเจ้าตัวให้เหตุผลว่าที่บ้านหวง ซึ่งไวน์เองก็เข้าใจเพราะคนตัวเล็กน่ารักแบบนี้และดิวยังบอกมาว่าตัวเองเป็นลูกคนเล็ก ไม่แปลกที่ครอบครัวจะหวงความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่ได้เปิดเผยกับที่บ้าน ส่วนตัวไวน์ไม่ได้มีปัญหากับเรื่องนี้ แม้ว่าครอบครัวจะเป็นครอบครัวคนจีนพ่อกับแม่ของไวน์รับรู้รสนิยมทางเพศของลูกและไม่เคยห้าม แต่กับดิวไม่เหมือนกัน ดิวยังไม่พร้อมซึ่งเขาก็ไม่เร่งรัดเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อนต้องใช้เวลา

“ได้ครับ หรือพี่ไวน์ไม่อยากให้ดิวนอนด้วย”

“เปล่าครับ ให้นอนสิ” ไวน์คว้ามือเล็กมากุม พาเดินไปยังรถก่อนจะมุ่งหน้าไปคอนโด “พี่ไม่ได้กอดเรานานแล้วนี่เนาะ” ร่างสูงโปร่งว่าพลางส่งสายตากรุ่มกริ่ม

“พี่ไวน์ลามก!”

“ลามกอะไร พี่หมายถึงกอดจริงๆ”

“ชิ”

“งอนเหรอ”

“เปล่าสักหน่อยยย”

“แล้วลากเสียงทำไมฮะๆ” คนอายุมากกว่าใช้นิ้มชี้จิ้มไปที่แก้มขาวของคนตัวเล็กที่อมลมเอาไว้จนพอง

“งื่อออออ พี่ไวน์อ๊า” ดิวทำหน้าอ้อนๆ เอาหัวมาถูที่แขนคนรัก 

หึหึอ้อนแบบนี้เดี๋ยวเขาจะอดใจไม่ไหวหรอก

“หึหึ ปะขึ้นห้องกันเถอะ”

ไวน์จูงแขนคนตัวเล็กเข้าไปข้างในทั้งสองพูดคุยหัวเราะใบหน้ามีรอยยิ้มประดับ โดยไม่รู้เลยว่ากำลังอยู่ในสายตาของใครบางคน



เช้าวันต่อมา

“ตื่นได้แล้ว”

“อื่อ…” ไวน์อมยิ้มกับท่าทางน่ารักของคนรัก คิวเล็กๆ ขมวดมุ่นเหมือนจะรำคาญที่ถูกรบกวน

“ถ้าไม่ตื่นจะไปโรงเรียนสายนะดิว”

“ขออีก5นาทีครับบ..” เสียงเล็กๆ งัวเงียก่อนจะซุกหน้าเข้ากับอกของอีกคนข้างกาย

“สายแล้วนะ” เขาบอกพร้อมกับกดริมฝีปากเข้ากับต้นคอขาวกดย้ำๆ จนเกิดรอยจาง ถ้าไม่สังเกตใกล้ๆ ก็คงไม่มีใครเห็น

“อืม อื่อ... พี่ไวน์..”

“ดิว...”

สุดท้ายเจ้าตัวก็ตื่นจนได้ดิวลุกขึ้นมานั่งพลางหอบแฮ่ก ดวงตาฉ่ำปรือริมฝีปากบวมแดงด้วยฝีมือของเขาเอง เพราะลุกขึ้นนั่งทำให้ผ้าห่มที่คลุมตัวตกล่นลงไปกองที่ตักเผยให้เห็ช่วงบนที่เปลือยเปล่าหน้าอกขาวกระเพื่อมตามแรงหายใจ ตาคมมองตุ่มไตสีหวานตาเป็นประกาย แต่ก็ต้องอดใจเพราะอีกคนจะสายแล้วเมื่อคืนก็กว่าจะได้นอน หึหึ

ไวน์ยังมีเวลาเพราะมีเรียนแค่คาบบ่าย แต่ดิวยังเรียนอยู่มอปลายเลยต้องตื่นแต่เช้าไปเข้าแถวเคารพธงชาติ

“ไง ไอ่ขี้เซา”

“งื่อ ก็มันง่วง...”

“แต่เราต้องไปเรียนนะ อย่างอแง”

“ฮื่อออ ก็ได้ครับ”

ค่อยว่าง่ายหน่อย ปกติเวลาดิวนอนไม่พอน้องจะขี้เซามากๆ แถมยังงอแงอีกด้วย แต่ถ้าไวน์ทำเสียงเข้มอีกคนจะเกรงๆ เพราะน้องรู้ว่าคนพี่ดุขึ้นมาจะเป็นยังไง

“เดี๋ยวไว้วันหยุดพาไปทะเล”

“จริงนะ!”

พอพูดถึงทะเลตากลมก็เบิกกลางทันที ดิวเคยบ่นๆ ไว้ว่าอยากไปแต่ไวน์ก็ไม่ค่อยว่างพาไปสักที เลยคิดว่าจะพาไปสักหน่อยเพราะตั้งแต่คบกันมายังพวกเขาไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนไกลๆ บ่อยนัก

“ครับ เอาลุกไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวพี่ทำอาหารให้ทาน อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม”

“ขอแฮมเพิ่มก็พอครับ” คนตัวเล็กบอกพลางส่งยิ้มหวานก่อนจะลุกไปคว้าผ้าเช็ดตัวเดินลิ่วเข้าห้องน้ำ

ติ๊ง...

ไวน์คิดเอาไว้ว่าจะออกไปทำอาหารเช้าแต่เสียงมือถือของดิวก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

‘คิดจะบินออกไปจากกรงของฉันงั้นเหรอ...’

ข้อความแปลกๆ ที่ส่งเข้ามาทำให้ร่างโปร่งชะงัก มันหมายความว่ายังไงหรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้ดิวเหม่อลอยกันนะ ไวน์วางมือถือเอาไว้ที่เดิมเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ...**

ความคิดเห็น