Chapter 1

ในโรงเรียนมัธยมปลายที่โด่งดัง มีคนอยากเข้ามาศึกษามากมาย อาจมีหลายความลับซ่อนอยู่

โรงเรียนที่ไม่ได้สามารถเข้ามาศึกษาได้ง่าย ๆ หากไม่มีทรัพย์สินพอที่จะเรียน

แน่นอนว่ามันเป็นโรงเรียนของพวกคนรวยที่ชอบเหยียดศักดิ์ศรีคนจน ๆ ที่เข้ามาซึ่งส่วนมากก็จะเป็นเด็กทุนกันทั้งนั้น

เด็กทุนบางกลุ่มที่อยู่ไม่ไหวบางทีก็ออกจากโรงเรียนไปอย่างรวดเร็ว

แต่นั้นไม่ใช่กับกลุ่มของคนพวกนี้

.

.

.

.

.

Chat : 11คนนี่เป็นทีมฟุตบอลได้เลยนะ

05:30 am.

.

.

.

.

.

|School|

06:00 am.

Part - Mydear

สวัสดีครับ มีบางคนยังไม่รู้จักผมใช่มั้ยหล่ะ ผมชื่อมายเดียร์ครับ ชื่ออาจจะเหมือนผู้หญิงไปหน่อย แต่ก็นั้นแหละครับผมว่าชื่อมันก็เพราะดีนะ

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก แล้วก็เป็นวันแรกที่ผมมาเรียนที่นี่ด้วย ผมเป็นเด็กทุนครับ อยู่ม.5/3 ห้องเดียวกับ ซันเดย์ แล้วก็เอวา

ส่วนอัยย์ กับเคทอยู่ม.5/4 แล้วก็น้องๆที่อยู่กลุ่มเดียวกันของผมอยู่ม.4 ผมไม่แน่ใจว่าห้องไหนบาง แต่ถ้าจำไม่ผิดก็...

น้องเครป น้องเชียร์ แล้วก็น้องเยียร์อยู่ห้อง 3 ส่วนห้องเมลล์ เฟรนด์ แคล อยู่ห้อง 4

ผมบอกเลยนะว่าผมไม่ค่อยชอบคุยกันคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่ และผมเป็นคนที่ดูคนออกว่านิสัยสันดานจริง ๆ เป็นยังไง

จากที่ผมดูคนนี้แล้ว นิสัยคงเป็นพวกเจ้าชู้ ขี้อ่อยแน่ ๆ เพราะผมสังเกตเห็นว่าทุก ๆ ครั้งที่สาว ๆ เด็กผ่านเขาจะยิ้มและขยิบตาให้เสมอ

หน้าม่อแน่ ๆ เลยหล่ะ

แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่จะปฏิเสธใครอย่างไม่มีเหตุผลและน้ำใจหรอกนะ (เพราะผมไม่ใช่ซันเดย์ อิอิ)

แปลกจังแฮะ ปกติผมไม่ใช่คนที่จะคุยกับใครง่าย ๆ หรอกนะ แต่กับหมอนี่ผมว่าคงเป็นเพราะเขาเป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีหล่ะมั้ง

?? : โอ้ย!!! //สะดุดพื้นเรียบ ๆ (?)ล้ม

? : เห้ยเป็นอะไรรึป่าวเนี่ย!?

?? : ไม่เป็นไรครับ ๆ

? : แปลกคนจริงนะนาย พื้นเรียบ ๆ ยังสะดุดอีก

?? : แฮะ ๆ ผมชินแล้วแหละครับ

?? : ขอบคุณที่ช่วยพยุงนะครับ

? : อ่า ๆ ไม่เป็นไร

จากที่ผมดูแล้วเนี่ย กรรมการนักเรียนที่ชื่อคอปป์คงเป็นคนขี้แกล้งไม่เบาเลยหล่ะ ดูจากสายตาทะเล้นนั่นก็รู้แล้ว

แล้วพวกนั้นก็ชวนเราสองคนคุยกันไปเรื่อย ๆ จนคนในกลุ่มผมใลน์เรียกให้ไปหาจึงแยกกันไป

.

.

.

.

.

|Basketball court|

06:30 am.

.

.

.

.

.

|Stairs of building 5th|

06:30 am.

Part - Crepe

สวัสดีครับผมชื่อเครปครับ

มาโรงเรียนวันแรกแค่ย่างก้าวเข้ามาในโรงเรียนผมก็โดนอาจารย์ใช้เลยครับ ไม่ถงถามสุขภาพผมสักคำ

แต่แค่ช่วยอาจารย์แบกหนังสือเองครับไม่ทีอะไรมากมาย

แต่ผมต้องรีบแล้วนัดกับพวกพี่ ๆ ไว้นานแล้วยังไปไม่ถึงที่เลย เดี๋ยวจะเป็นห่วงกันเกินเหตุอีก

ที่ผมรู้เพราะผมสัมผัสได้ถึงเสียงสั่นของโทรศัพท์ผมไม่หยุดนั้นแหละ (จะเป็นห่วงทำไมกันก็ไม่รู้ ผมก็มีพลังนะ!!!)

ทุกคนคงจะสงสัยในตัวพวกเรา ว่าพวกเราเป็นใคร มีพลังอะไรแล้วมีได้ยังไง อ่านไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็รู้เองนะแหละครับ

ตามฉบับของนิยายครับ ในขนาดที่ผมเหนื่อยแล้วเปลี่ยนจากวิ่งลงบรรไดเป็นเดิน ผมก็เดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยของผมไปจนกระทั่ง...

เตรียมแล้วครับ ผมเตรียมหน้าจิ้มพื้นแล้ว ผมจะอยู่ครบ 32 มั้ยนะ แขนจะหักมั้ยเนี่ย แล้วขาหล่ะ...โอ้ย!!! แค่คิดก็เจ็บแล้วครับ...

เหมือนกับในนิยายอื่นเป๊ะ ๆ เลยใช่มั้ยหล่ะครับ แต่ก็ดีแล้วแหละที่ผมไม่ล้ม จะมาซุ่มซามเหมือนแคลไม่ได้นะ

หล่อมาก เทพบุตรชัด ๆ หล่อแบบนี้ถ้าไม่ใช่สภาหรือประธานนักเรียนก็ต้องเป็นผู้คุมกฏแล้วแหละครับ

นั้นไงครับ!!!ผมว่าแล้ว...

เขินครับจังหวะนี่ ถึงผมจะถูกผู้ชายตามจีบบ่อย ๆ แต่ผมไม่เคยถูกมครจับมือแบบนี้มาก่อนเลยนะ

ทำไมเขาถึงได้เป็นคนที่หล่อ สุภาพบุรุษขนาดนี้ แม่เครปอยากได้เขา!!!

เดี๋ยวนะ...แบบนี้เรียกว่าอ่อยรึป่าวครับ ให้เบอร์โทรมาแบบนี้เนี่ย ผู้ชายให้เบอร์ครับ!!!

.

.

.

.

.

|Basketball court|

06:45 am.

ตุบ!!!

.

.

.

.

.

|Student office|

07:00 am.

.

.

.

.

.