💕💕💕ชอบกดไลค์...ใช่กดแชร์ฝากติดตามเพจด้วย มือใหม่หัดเขียน💕💕💕💕

ผู้หนุนหลัง(ภาคเมืองเสียนหยาง)

ชื่อตอน : ผู้หนุนหลัง(ภาคเมืองเสียนหยาง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2559 13:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้หนุนหลัง(ภาคเมืองเสียนหยาง)
แบบอักษร

เมื่อกี้ขอโทษทุกคนที่มันสลับตอนไปมานะ..ง่วงๆกำลังอยู่ลงผิดซะงั้น ตอนนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ.....💕💕 ยังไงก็ฝากนักแต่งมือใหม่ ช่วยติดตามด้วยนะคะ ชี้แนะเพิ่มเติมได้เลยค่ะ

 

 

     •จักรวรรดิที่7•

 

 

          จวิ้นหวังหลังทราบเรื่องการหมั้นหมายระหว่างองค์ชายสิบสามและโจวหว่านหรูแล้ว  ก็ทรงยินดีเป็นอย่างมากที่ไม่ต้องแบกรับหญิงน่าเกลียดเช่นนางนั้นขึ้นมาเป็นพระชายา  ในสายตาของเขาถึงจะเสียดายเรือนร่างอันบอบบางของนางอยู่ไม่น้อยแต่จะให้ทนทำใจอยู่กินกับหญิงที่มีรูปลักษณ์เช่นนั้นเขาคงไม่อาจทำได้

          เฮ้อใครใช้ให้ข้างกายเขามีเหยาจือซินคนงามกันเล่า  เพียงคิดถึงเอวอ่อนที่ไม่พอหยิบมือนั้นกับรสชาติอันล้ำลึกของนาง  กายเขาก็รุ่มร้อนดังไฟไหนเลยดอกบัวเย็นชืดดังนางชีเช่นโจวหว่านหรูจะเทียบนางได้

          เมื่อเสด็จกลับมาถึงตำหนักจวิ้นหวังก็ไปเยี่ยมเยียนสนมคนโปรดโดยไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดใดในใจ  หัวใจของเขานั้นลืมเลือนโจวหว่านหรูไปจนหมดสิ้นแล้ว

          ณ ชายแดนเกาฟาง

          ดินแดนเกาฟางนี้เป็นถิ่นที่อยู่อันอุดมสมบูรณ์รอบล้อมด้วยแม่น้ำและที่ราบลุ่มเหมาะแก่การเลี้ยงสัตว์และเพาะปลูก  มีชายแดนติดกับทะเลทรายของพวกชนเผ่า  และบางครั้งอาจจะถูกรุกรานจากชนเผ่าเลี้ยงสัตว์บ้างในบางครั้งแต่กำลังทหารก็ในชายแดนไม่น้อยหน้าในเมืองเสียนหยาง  แม้จะเป็นเมืองชายแดนเช่นเมืองเจ้อเจียงแห่งนี้  แต่เศรษฐกิจการค้าขายภายในก็ไม่ด้อยไปกว่าเมืองเสียนหยางเลยแม้แต่น้อย

          เมืองเจ้อเจียงแห่งนี้แม้ว่าจะเป็นเมืองที่อยู่ติดชายแดนแต่ก็มิใช่เช่นเมืองชนบททั่วไป  ถึงแม้จะไร้ระเบียบเช่นในเมืองหลวงแต่ความสะดวกสบายและความหรูหรานั้นก็ไม่น้อยหน้าเมืองใดทั้งสิ้น  ย่านการค้าที่ผู้คนนั้นผ่านไปมาตลอดทั้งวันทำให้บรรยากาศคึกคักเป็นที่สุด

          ในโรงแรมจู๋จื่อที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งในเมืองเจ้อเจียงนั้น  มีชายหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังละเลียดจิบชาอยู่อย่างสบายใจ  ข้างเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่นั้น  ปรากฏเด็กชายอายุราวสิบห้าปีผู้หนึ่งกำลังกินขนมแป้งนึ่งด้วยความเอร็ดอร่อย  ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันของเขานั้นดูไร้เดียงสาอย่างยิ่ง

          “เรียนนายท่านข่าวที่ว่านั่นข้าน้อยได้ให้คนไปสืบมาแล้วขอรับ  ทุกอย่างที่กล่าวมานั้นเป็นความจริง  ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้คุณชายน้อยตบแต่งกับธิดาตระกูลโจวจริงขอรับ”

          เมื่อรายงานจบบ่าวก็ให้หัวหด  เมื่อถ้วยชาในมือของนายท่านถูกกำแน่นจนป่นเป็นผุยผง  ยามนี้ประมุขตระกูลเจียง เค่อเจียเยี่ยนมีโทสะแล้ว  กล่าวถึงเรื่องใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับนายน้อย  นายท่านใหญ่ก็จะมีโทสะในทุกครั้ง  เป็นเพราะความสูญเสียที่นายท่านได้ประสบทำให้ทุกคราวที่นึกถึง  ก็จะไม่สามารถระงับความโกธรเอาไว้ได้

          “บัดซบหลี่อี้เหอมันคิดว่าตัวมันนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด  ถึงกล้ามาบงการตระกูลเจียงของข้า  ความแค้นครั้งที่พี่สาวต้องเสียชีวิตไปนั้นข้ายังมิได้เอาเรื่องเลย”  

          นามที่แท้จริงของฮ่องเต้เกาฟาง นั่นคือ หลี่อี้เหอ  เป็นเพราะเมื่อครั้งยังเด็กทั้งเค่อเจียเยี่ยนและเจียงซู่ซู่นั้นต้องพลัดพรากจากกันนานสิบกว่าปี  ทำให้เขาเองนั้นไม่ได้ข่าวคราวของพี่สาวอีกเลย

          จนกระทั่งวันหนึ่งหลังจากสืบหามานานก็ได้ความว่าพี่สาวนั้นเข้าถวายตัวเป็นนางกำนัลในวังหลวง  ต่อมาก็ให้กำเนิดบุตรชายและเสียชีวิตไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ  บุตรชายที่กำเนิดมาก็ไม่ได้รับการเหลียวแลถูกเลี้ยงอย่างทิ้งขว้าง  ทั้งยังถูกวางยาพิษจนสมองทึบไม่อาจรักษาได้อีก  เมื่อเขารู้ข่าวก็ให้โกธรแค้นเป็นอย่างมาก  

          หลังจากการสืบหามาหลายเดือนก็ทราบว่าตัวการนั้นเป็นพระสนมขั้นเฟยผู้หนึ่ง  เขาจึงลงมือสังหารนางด้วยตนเองแต่ถึงกระนั้นความแค้นก็หาได้หมดไป  จึงติดสินบนขันทีในตำหนักเพื่อให้หลานชายได้ถูกขับไล่ออกมาอยู่นอกวังหลวง  และเขานั้นก็เป็นผู้เลี้ยงดูเองมาตลอดสิบห้าปี

          แต่บัดนี้ดูเหมือนฮ่องเต้สุนัขผู้นั้นกลับจดจำบุตรชายผู้นี้ได้อย่างกระทันหัน  ทำให้เขาคิดแค้นว่าหลานชายต้องถูกลากลงไปเป็นหมากในกระดานของผู้มีอำนาจเป็นแน่  

          เดิมทีเจียงซู่ซู่เป็นบุตรสาวบุตรธรรมของขุนนางขั้นสี่อันต่ำต้อย  และถูกเขาส่งเข้าวังเพื่อสานสัมพันธ์ในเกมการเมือง  ดังนั้นจึงไม่มีใครทราบถึงความเป็นมาที่แท้จริงของนางว่าเกี่ยวข้องกับเคอเจี่ยเยี่ยน ท่านอ๋องแห่งดินแดนทูเจวี๋ย สมญานามซือจื่อเฮ่ยเซ่อ( สิงโตดำ)

          เคอเจี่ยเยี่ยนเป็นกุ้ยหวังของทูเจวี๋ยอันเป็นดินแดนอริของเกาฟางมาช้านาน  ในสมัยก่อนครอบครัวของเขาประสบภัยพิบัติจากน้ำมือไส้ศึกดินแดนเกาฟาง  ไม่คิดว่าพี่สาวของเขาก็ต้องตกไปอยู่ในมือฮ่องเต้เกาฟางแล้วต้องตายอย่างอนาถ  มาครานี้ยังจะมาพรากหลานชายที่รักเของเขาไปอีก

          “ข้าสู้อุตส่าห์ซ่อนเขาไว้จากสายตาคนภายนอกนับสิบปี  คิดว่าผู้คนคงลืมเลือนไปหมดแล้ว  ไม่คิดว่าพวกมันจะไม่รามือต่อเราสองพี่น้องอีก”  เค่อเจี่ยเยี่ยนได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ

          เดิมทีปกติแล้วเขามักจะเทียวมาเทียวไประหว่างเกาฟางและทูเจวี๋ยในฐานะเค่อเจี่ยเยี่ยน  จึงพอรู้ถึงข่าวคราวต่างๆในเมืองเสียนหยางบ้าง  เขาจึงได้สั่งให้บ่าวรับใช้ไปจับตาดูจวนตระกูลโจวไว้อีกต่อหนึ่งหากรู้ว่านี่คือกลอุบายใดแล้วหล่ะก็  เขาจะให้ทั้งเกาฟางชดใช้แน่นอน

 

🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽🐽

 

 
ความคิดเห็น