ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 10 งานแถลงข่าว 1

ชื่อตอน : CHAPTER 10 งานแถลงข่าว 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2559 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 10 งานแถลงข่าว 1
แบบอักษร
CHAPTER 10
งานแถลงข่าว 1
 
 
 
 
 
        “เมนี่…พี่ซาน…”
        แต่งงาน…
        เพล้ง!!!
        กรี๊ดดดดด!!!
        “ไสหัวไปให้พ้น!!!!!”
        “แอชเชอร์!!”
        “ไป๊!!!”
        สติของกรพินธุ์หลุดออกมาจากห้วงความคิดโดยพลันเมื่อหูได้ยินเสียงกรี๊ดของผู้หญิงและเหมือนอะไรแตกอยู่ตรงหน้า
        ร่างแอชเชอร์เพื่อนสนิทที่เขารอคอยหันขวับมาทางเขา ก่อนจะคว้าเขาไปกอดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก เสียงเพล้งดังๆคือเสียงกระถางต้นไม้ที่ถูกเหวี่ยงแตก เด็กหนุ่มตัวสูงกอดเขาแน่นไม่ยอมปล่อยพร้อมกับโยกตัวเขาไปมาราวกับปลอบเด็กเล็กๆ กรพินธุ์สูดจมูกที่เต็มไปด้วยน้ำมูก เขากอดเพื่อนรักตอบก่อนจะใช้แผ่นอกเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจดวงเล็กๆนี้ไว้อีกครั้ง…
        “มองห่าอะไรกัน!!!”
        น้ำเสียงตวาดด้วยความดุดันพร้อมกับดวงตาสีน้ำเงินที่กวาดมองไปทั่วห้องด้วยความกราดเกรี้ยว ทำให้ทุกสายตาที่ต่างก็จ้องมองมายังกรพินธุ์หันหนีแทบจะไม่ทัน แอชเชอร์เชิดหน้าขึ้นด้วยความหงุดหงิด มือหนากระชับมือที่จับกับร่างเล็กเอาไว้แน่นพาก้าวเดินไปยังที่นั่งของพวกเขา
        ขนมปังกับนมขวดใหญ่ถูกตั้งลงตรงหน้าของเด็กหนุ่ม แอชเชอร์ลงมือกินและตวัดสายตาข่มขู่คนในห้อง จนทุกเสียงเงียบกริบ ไม่มีแม้แต่เสียงใดๆทั้งสิ้น
        “ได้ตบแม่นั่นคืนมั่งไหม?”แอชเชอร์ถาม กรพินธุ์จึงส่ายศีรษะด้วยใบหน้าเจื่อนๆไม่สู้ดี
        “ทำไมไม่เสยให้ดั้งแหลมๆนั่นหักไปเลยวะ!”
        “…กรีนอยากดูคลิป”กรพินธุ์พูดขึ้นเบาๆ
        “…”
        “ขอกรีนดูเถอะนะ แอชเชอร์มีใช่ไหม”
        “หาดูเอาเองดิ”เด็กหนุ่มทำเป็นหันไปมองด้านอื่นไม่รู้ไม่ชี้ พยายามไม่สนใจดวงตาเจ็บช้ำที่มองเขามาอย่างตัดพ้อ รอยคราบน้ำตากับดวงตาบวมเป่งทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจปนเคียดแค้นคนที่กระทำ เกือบสามปีที่เขากลายมาเป็นเพื่อนรักของกรพินธุ์ ไอ้เตี้ยของเขา เขาแทบจะไม่เคยตีมันให้ร่างกายขาวๆมีรอยบอบช้ำเลยซักครั้ง แล้วแม่นางแบบนั่นกล้าดียังไง!
        ไอ้แก่นั่นด้วย!
        “หมอนั่นไม่จัดการอะไรเลยหรือไง ถึงได้ปล่อยให้คู่ขาตัวเองลอยชายออกมาเรียกร้องความยุติธรรมปัญญาอ่อนนี่ได้น่ะ”
        “…”แววตาของกรพินธุ์ยิ่งเอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำเมื่อถูกถามคำถามแสนจี้จุด ในที่สุด แอชเชอร์ก็กดยุกยิกอะไรซักอย่างที่โทรศัพท์และยื่นมันมาตรงหน้าของกรพินธุ์ แววตาเข้มแข็งฉายวูบออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลวูบหนึ่งก่อนจะจางหาย มือเล็กกดเล่นวีดีโอ ซึ่งบัดนี้มันโลดแล่นอยู่เต็มไปหมดทั่วทั้งโลกภายในคืนเดียว
 
        คลิปหลุด! เมนี่ฉะเมียน้อยกลางร้านอาหาร!
 
        ในคลิปนั้นมีตั้งแต่ตอนที่เมนี่พุ่งเข้ามาหาเขาและตบตีด้วยความโกรธ เธอด่าทอเด็กหนุ่มด้วยถ้อยคำที่ชวนให้คิดว่ากรพินธุ์คือมือที่สาม ตัดจบลงตอนที่ลี่ซานก้าวฉับๆเข้ามาและคว้าตัวของกรพินธุ์ออกไปคล้ายจะเหวี่ยงให้พ้นจากเมนี่ และเธอก็วิ่งเข้าไปกอดชายหนุ่ม…ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนชาดิก เขาแทบจะอดกลั้นน้ำตาแทบไม่ไหวแต่ก็ฝืนทนจนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมดอย่างน่าสงสาร
        มีคนมาคอมเม้นต์มากมายจนเกือบทะลุพันเพราะเมนี่เป็นนางแบบชื่อดังและลี่ซานคือนักธุรกิจหนุ่มเนื้อหอมที่ดังกว่าดาราหรือนายแบบทั่วไป ส่วนมากเม้นต์ให้กำลังใจเมนี่และขอให้คนทั้งคู่แต่งงานกันเร็วๆและด่ากรพินธุ์เสียส่วนใหญ่
 
        ‘เขาเหมาะสมกัน! พวกมือที่สามไปตายซะ!!’
        ‘หน้าด้าน ไม่เห็นแหวนที่นิ้วพวกเขาหรอ? คุณตาถั่วหรอคะ??? คุณเมียน้อย??!!’
        ‘เป็นกำลังใจให้ สู้ๆนะเมนี่ เฉิน’
        ‘ดิฉันก็เคยมีเรื่องทำนองนี้ค่ะ สามีเจ้าชู้…’
 
        “ไม่ต้องอ่านละ พวกปากไม่มีหูรูด ไร้สมอง ไม่รู้จริงแล้วทำเป็นพูด โง่!”
        แอชเชอร์ดึงโทรศัพท์ของตนกลับโดยที่กรพินธุ์อ่านยังไม่จบเลยด้วยซ้ำ เขาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาให้ช้าๆก่อนจะกดหัวของเด็กหนุ่มลงนอนกับกระเป๋าเป้ที่เอามาวางไว้บนโต๊ะ
        “นอนเถอะ…”
        เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ภายในห้องเรียนของกรพินธุ์ก็ยังคงอึมครึมและเงียบกริบ ร่างสูงของเพื่อนรักยืนคุยกับอาจารย์อยู่ตรงหน้าห้อง นานจนกระทั่งมีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งเดินดุ่มๆเข้ามาอย่างใจกล้าและยื่นโทรศัพท์ให้เขาดู
        ในจอมีโต๊ะแถลงข่าว มีเมนี่ที่นั่งอยู่พร้อมกับคนอีกสองสามคน และกำลังให้สัมภาษณ์กับนักข่าว…
 
        ‘เรื่องจริงหรือเปล่าคะที่คนในคลิปคือเมนี่?’
        ‘ใช่ค่ะ เมนี่ยอมรับว่าคนที่กำลังตบคนในนั้นคือเมนี่เองค่ะ’
        ‘ทำไมล่ะคะ?’
        ‘ก็เขาแอบมาลักกินลับหลังเมนี่นี่คะ เป็นใครก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา’
        ‘ลักกิน? เขาเป็นมือที่สามหรือคะ’
        ‘ใช่ค่ะ เด็กคนนี้เป็นเด็กที่ซานเลี้ยงเอาไว้ค่ะ เมนี่เพิ่งจับได้ ซานมาสารภาพกับเมนี่ว่าเด็กคนนี้มาขอให้เลี้ยงดูเขา ซานสงสารน่ะค่ะเลยเลี้ยงดู(เมนี่เริ่มร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร พร้อมกับเสียงฮือฮาที่ดังไปทั่วห้อง)เขาบอกว่าจะให้สิ่งตอบแทนซึ่งเมนี่ไม่คิดเลยว่าเขาจะกลายมาเป็นคู่นอนของซานซึ่งเป็นคนรักของเมนี่ และตลอดเวลาที่เราคบกัน เมนี่ก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้เขาคุกคามเมนี่ตลอด หลายครั้งที่เมนี่รู้ว่าซานกำลังมีคนอื่นแต่เมนี่ไม่เคยห้ามค่ะเพราะถือว่าเป็นความสุขๆเล็กๆน้อยๆของเขา และทุกครั้งเขาจะกลับมาหาเมนี่ จนกระทั่งเป็นเด็กคนนี้ เมนี่ไม่เคยเอะใจว่าเขากับซานจะแอบมีอะไรกันด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นเมนี่ดันเจอจะๆว่าพวกเขากำลังจับมือนัวเนียกัน เมนี่เลยฟิวส์ขาดน่ะค่ะ’
        ‘โอ้…’
        ‘เป็นใครก็ทนไม่ได้หรอกค่ะ เรากำลังจะสร้างอนาคตด้วยกันนะคะ ใครจะยอมให้เด็กที่ไหนก็ไม่รู้มาคว้าคนของเราไป ไม่มีทางหรอกค่ะ’
        ‘แล้วทางคุณซานว่ายังไงคะ?’
        ‘เมนี่ไม่ได้คุยกับซานมาตั้งหลายวันแล้วค่ะ เมนี่โกรธเขา’
        ‘โอ้ แย่เลยนะคะคุณซาน’
        ‘ค่ะ เมนี่ทนไม่ไหวแล้ว…’
 
        “ทำอะไรของเธอวะ!!!”
        เพล้ง!!!
        “กรี๊ดดดดด! นั่นโทรศัพท์ฉันนะ!!”
        เพื่อนผู้หญิงในห้องกรี๊ดออกมาเสียงดังเมื่ออยู่ๆก็ถูกกระชากโทรศัพท์ออกจากมือและถูกจับโยนทิ้งพื้นจนมันแตกกระจาย เธอชี้หน้าแอชเชอร์ด้วยความโกรธจัด นิ้วที่เคลือบสีแดงด้วยน้ำยาทาเล็บสั่นระริกพร้อมกับพ่นคำด่าออกมามากมายจนทั้งห้องหันมาสนใจ
        “ไม่มีใครสั่งสอนเหรอว่าอย่าสะเออะเรื่องชาวบ้าน!”
        “อะ แอชเชอร์!! นี่นายด่าฉันเหรอ!”
        “เออ!”
        “แก! แกกล้าดียังไงยะ นั่นโทรศัพท์รุ่นล่าสุดของฉันนะ!”
        “แล้วเอามันมาให้กรีนดูทำไม!”
        “ก็มันเป็นคนที่เมนี่พูดถึงนี่! พวกเด็กเสี่ย!”
        “อยากโดนต่อยเหรอวะ!”
        แอชเชอร์ตะคอกลั่น ร่างสูงรุดเข้าไปหาเพื่อนผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับถกแขนเสื้อขึ้นจนเธอถอยกรูด เพื่อนๆในห้องพยายามเข้ามาห้ามหลายคน เด็กหนุ่มหลายคนพยายามรั้งร่างสูงเอาไว้แน่นเพราะกลัวว่าเขาจะเข้าไปทำร้ายเด็กผู้หญิงคนนั้น
        “ก็มันเรื่องจริงอ่ะ ถ้าไม่ใช่เรื่องจริงคนระดับนั้นจะกล้าออกมาพูดให้สื่อฟังเหรอ! อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่าแอชเชอร์ เพื่อนนายน่ะมันเด็กเสี่ย!”
        “ปล่อยกู!!”เมื่อได้ฟังดังนั้น เด็กหนุ่มที่พื้นฐานเป็นคนใจร้อนอยู่แล้วยิ่งดิ้นหนัก ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองผู้หญิงที่ยืนกอดอกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เรี่ยวแรงที่มีไม่น้อยกำลังจะทำให้เพื่อนที่กรูกันเข้ามาห้ามเหงื่อตกไปตามๆกัน
        “โอ๊ย อย่าดิ้นดิวะเอช! นั่นผู้หญิงนะเว้ย!”
        “ใจเย็นๆดิ! เอลลี่ เธอเองก็หุบปากไปเหอะ อย่าพูดมากยั่วโมโหมันได้ป่ะ!! คนจับมันเหนื่อย!”
         “ก็มันจริงอ่ะดาเนียล”เธอยักไหล่
        “งั้นถ้าโดนมันกระโจนต่อยกูก็ไม่สนแล้วเว้ย จะเอาไม่ไหวแล้วเนี่ย!”
        ความวุ่นวายเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้กรพินธุ์เคลื่อนไหวใดๆ…
        ร่างเล็กๆยืนมองนิ่งคล้ายไร้ความรู้สึก…เจ็บจนไม่รู้สึกอะไร ในหัวมีแต่ภาพการแถลงข่าว ซึ่งในคลิปนั้นมีภาพเขาเด่นหราขึ้นจอมอนิเตอร์…
        “ไม่รู้ห่าอะไรแล้วมาพูด ถ้ากูได้ยินใครพูดเรื่องเพื่อนกูเสียๆหายๆอีกกูไม่ปล่อยไว้แน่!”
        เด็กหนุ่มได้สติ เมื่อเรียวแขนถูกกระชากแรงๆจากแอชเชอร์ เพื่อนเพียงหนึ่งเดียวที่มี…
        “พอเขาเอาความจริงมาแฉหน่อยนายก็จะหนีเหรอเหลยอู่ งั้นที่เขาพูดกันปาวๆว่านายเคยผ่านมาหลายคนก็เรื่องจริงซินะ!”
        เพื่อนหลายคนเริ่มทำหน้าไม่สู้ดีนักเมื่อเอลลี่ยังไม่ยอมหยุด เธออิจฉาเพื่อนคนนี้ยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้นทุกคนรู้และไม่คิดจะพูดมันออกมาให้บรรยากาศในห้องมันเสีย เอลลี่ไม่ชอบกรพินธุ์ เธอเกลียดเด็กหนุ่มที่แม้จะอยู่นิ่งๆและคอยแต่จะหลบและซุกอยู่กับแผ่นหลังของเพื่อนอย่างแอชเชอร์ตลอดเวลา แต่ก็ไม่อาจลดทอนความเด่นและน่าเข้าใกล้นั่นได้เลย
        ผิดกับเธอ
        ที่ถึงแม้จะทำตัวให้ดูโดดเด่นอย่างไร มันก็ไม่อาจสู้หรือทัดเทียมได้เลย!
        “ที่นายใช้ของแบรนด์เนม มีรถมาคอยรับคอยส่ง มีอาจารย์คอยให้ท้ายนายตลอดเวลา ก็เพราะว่าจริงๆแล้วนายมีเสี่ยเลี้ยงใช่ไหมล่ะ! แล้วคนที่เลี้ยงนายก็คือคนรักของเมนี่ เฉิน นายเป็นเมียน้อยของคนอื่น!”
        เพลี๊ยะ!!
        !!!!
        “กะ แก!!!”
        เด็กสาวหันใบหน้าแดงก่ำมาทางคนตบอย่างชิงชัง เธอเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่ก่อนที่มันจะลามไปทั่วทั้งในบริเวณห้องและนอกห้องที่คนข้างนอกต่างพากันมามุงดูด้วยความสนใจ แอชเชอร์ก้มลงมองเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าที่ฉายรอยยิ้ม แขนแข็งแกร่งโอบไหล่บางก่อนจะกระชับแน่น…
        และกระซิบถ้อยคำบางอย่าง…
        “ถ้าเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่านายคือคนที่ถูกที่สุด…กรีน”
        “เหลยอู่!!!...กรี๊ดดดดดดด!!!”
        เมื่อมาถึงจุดๆหนึ่งที่คนเราไม่อาจทนได้อีกต่อไป เสียงสะท้อนบางอย่างที่ดังก้องอยู่ในจิตใต้สำนึกจะสั่งการเจ้าของร่างให้ลุกขึ้นกระทำอะไรบางอย่างที่ไม่อาจเพิกเฉยได้ต่อสิ่งที่ทำให้คนเราขาดสติ…
        กรพินธุ์คือคนที่ไม่อาจทนต่อคำพูดนั้นได้อีกแล้ว…
        “กรี๊ดดดดดดดดดด!!!!! กรี๊ดดดดดดด!!!”
        “เอลลี่!!!”
        “ปล่อยฉัน!!! ปล่อย! กรี๊ดดด!!”
        …ฟางเส้นสุดท้ายของเขาขาดสะบั้นลง…
        “ผมไม่ใช่เมียน้อยใคร! ผมไม่ใช่เด็กเสี่ยของใคร! พี่ซานเป็นของผม ได้ยินไหมว่าเขาเป็นของผม!!!!”
        ร่างบางเล็กกระโจนเข้าใส่ร่างของเด็กสาวด้วยความขาดสติ เธอหงายหลัง ด้วยความตกใจ เด็กสาวกรี๊ดร้องออกมาไม่หยุดด้วยความตกตะลึง กรพินธุ์กระโดดเข้าใส่เธอ และใช้ฝ่ามือตบใบหน้าของเธอพร้อมกับกรี๊ดเสียงใส่อย่างที่เธอและคนอื่นๆไม่เคยเห็นมาก่อน!!
        สรีระบางเล็กของกรพินธุ์คืออุปสรรค ร่างที่ไม่แข็งแรงเลยของเขายิ่งเป็นอุปสรรคที่แสนขัดขวาง เด็กหนุ่มตีฝ่ามือไม่หยุดไปที่เด็กสาว เขาโดนผลักและโดนตบคืนหลายครั้ง แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด…เมื่อดวงตาแลเห็นเพื่อนรักส่งเสียงร้องเชียร์เขาไม่หยุดทั้งๆที่รู้ว่าผิด กรพินธุ์กลับมีแรงฮึดขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล เด็กหนุ่มกรี๊ดร้องอาละวาด ฟาดแขนและเท้าเข้าใส่หญิงสาวหลายคนที่พยายามจะเข้ามาทำร้ายและช่วยเหลือเอลลี่ให้พ้นๆ
        เขาจะสู้!
        “เหลยอู่บ้าไปแล้ว!!”
        “ไอ้เมียน้อย!! ไอ้!!...กรี๊ดดดด!!!”
        “ผมไม่ใช่เมียน้อย!!!”
        เสียงตะโกนด่าหุบฉับเมื่อร่างเล็กๆฟาดฝ่ามือเข้าใส่ หญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่งกระโจนเข้าช่วยกรพินธุ์ เธอกระชากแขนของเอลลี่และเหวี่ยงไปให้พ้นร่างของกรพินธุ์ที่หอบเหนื่อยจนตัวโยนจนเธอกรี๊ดร้องไม่หยุด
        “ทำอะไรของแกห๊ะอีหัวหน้าห้อง!!!”
        “เธอหมาหมู่นี่เอลลี่!”
        “เป็นไงกรีน นายไหวใช่ไหม”
        “ไม่ ไม่ไหว…”เด็กหนุ่มตอบตามจริงพร้อมกับเอนตัวซบลงบนอกแกร่งของเพื่อนที่ปรี่เข้ามารับตัวเอาไว้อย่างเป็นห่วง
        “นายเก่งมากเลยกรีน นายเก่งมากๆเลย”อ้อมแขนแข็งแรงกอดรั้งตัวของกรพินธุ์แรงๆขณะโยกคลอนไปมาไม่สนใจคนอื่น ดีใจจนหน้าอกเต้นแรงกระหน่ำกับการที่เด็กหนุ่มตอบโต้คนอื่นได้อย่างเข้มแข็ง
        ดีจริงๆ!
        “เรายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าดารานั่นพูดจริงหรือเปล่า อยู่ด้วยกันมาจนจะเรียนจบ พวกเธอไม่เคยเชื่อใจเพื่อนเลยหรือไง!”หญิงสาวร่างเล็กที่กรพินธุ์จำได้แม่นว่าเคยชวนเด็กหนุ่มเข้ากลุ่มทำรายงานเมื่อวันแรกๆที่เข้ามาเรียน กำลังเอ่ยปกป้องเขากลายๆ
        “นายพาเหลยอู่ไปทำแผลเถอะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจะจัดการเองนะ”เธอหันมาพูดกับแอชเชอร์
        “ได้ ขอบใจนะหัวหน้าห้อง”
        “อืม”
 
(60%)
 
        “นายเก่งมากเลยกรีน เก่งจริงๆ”นับตั้งแต่ออกมาจากห้อง แอชเชอร์ก็เอาแต่เอ่ยชมเขาไม่หยุด แถมยังกอดรัดเขาแน่นไม่ยอมปล่อย กรพินธุ์อึดอัดแต่ก็มีความสุขไม่น้อยเลย
        “ดีแล้วนะที่นายหัดสู้คน”
        “อื้อ”
        “ถ้าใครมาหาเรื่องนายอีกก็ทำแบบนี้แหละนะ”
        “จะไม่โดนว่าเหรอ”
        “ไม่เป็นไรหรอกน่า”แอชเชอร์ยกยิ้มอย่างยินดีขณะที่ชักจูงมือเล็กให้เดินตามไปยังหน้าประตูโรงเรียน
        “เราจะไปไหนกัน”
        “กลับบ้านเหอะว่ะ อยู่ไปก็ไม่มีอารมณ์เรียนแล้ว”
        “แล้วจะไปอยู่ที่ไหนล่ะเอช ถ้าขืนกลับบ้านตอนนี้กรีน…”
        “แป๊บนะ…ฮัลโหล”กรพินธุ์หยุดนิ่งเมื่อโทรศัพท์ในกระเป๋าของแอชเชอร์สั่นครืดคราดขึ้นมา มือหนากดรับก่อนจะทำหน้าแปลกใจแวบหนึ่งขณะก้มลงมองกรพินธุ์ มืออีกข้างที่จับข้อมือเล็กอยู่บีบแน่นอย่างลืมตัว กรพินธุ์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ
        “เราคงออกทางหน้าประตูไม่ได้แล้วล่ะกรีน”
        “…”
        “…ฉันจะพานายไปหาตาแก่…ตามมา”ร่างเล็กถูกดึงไปอีกทางหนึ่งอย่างรีบร้อน เด็กหนุ่มทั้งสองคนวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังซึ่งมีประตูอีกแห่งเปิดค้างเอาไว้พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วอย่างเอเลน
        “รถพร้อมแล้วครับคุณหนู”
        “พี่เอเลน…?”
        “มากับผมครับ”เด็กหนุ่มทั้งสองถูกดันให้ก้าวขึ้นรถ เอเลนปรายตามองไปที่เด็กหนุ่มร่างสูงด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจนัก แต่เวลามีไม่มากขนาดนั้น เขาจำต้องปล่อยให้เด็กหน้าด้านบางคนขึ้นรถตามมาด้วยอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะขึ้นประจำคนขับแล้วออกรถไปตามเส้นทาง
        กรพินธุ์เบิกตากว้างเมื่อรถแล่นผ่านหน้าประตูโรงเรียนขนาดใหญ่
        เขาทราบแล้วว่าทำไมถึงต้องวิ่งอ้อมไปทางด้านหลัง เพราะหน้าประตูโรงเรียน บัดนี้มีนักข่าวจากหลายสำนักออกันอยู่เต็มไปหมดราวกับว่ามาดักรออะไรซักอย่าง บางรายถึงขนาดพยามยามบุกเข้ามาด้วยซ้ำ แต่โชคดีที่มีประตูโรงเรียนขนาดใหญ่กั้นเอาไว้อย่างแน่นหนาพร้อมด้วยชุดรักษาความปลอดภัยของโรงเรียน
        “ไปไหนเหรอครับ?”
        “ไปหานายท่านครับ”
        “ดี! ฉันจะไปพูดกับหมอนั่นให้รู้เรื่องไปเลย หนอย! กล้าดียังไงถึงได้ปล่อยให้แม่นั่นมาตบกรีน! ไอ้คนไม่มีน้ำยาเอ้ย!”
        “หุบปากของนายเดี๋ยวนี้นะแอชเชอร์”
        “ไม่หุบเว้ย!”
        กรพินธุ์เฝ้ามองคนสองคนที่ส่งสายตาน่ากลัวให้กันไม่หยุดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีซักเท่าไหร่ เขารู้ ว่าแอชเชอร์ไม่ค่อยชอบเอเลนพอๆกับที่ไม่ชอบลี่ซาน พวกเขาไม่เคยพูดคุยกันดีๆเลยซักครั้งเมื่อพบกัน
        “ไม่ไปไม่ได้เหรอ…”
        “…ไม่ได้ครับ”
        “แล้วทำไมต้องไป ทำไมตาแก่นั่นถึงไม่มาหากรีนที่บ้านเองล่ะ จะออกไปข้างนอกทำไมให้มันวุ่นวาย”
        “เพราะนายท่านกำลังจะขึ้นแถลงข่าว”
        !!
 
 
 
        ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เมนี่ เฉินขึ้นแถลงข่าว
        แซ่ดๆๆ แซ่ดๆๆ
        เสียงพูดคุยซุบซิบดังไปทั่วทั้งบริเวณภายในห้องบอลลูนกว้างที่พอจะบรรจุนักข่าวได้จากหลายสำนัก ซึ่งพากันดาหน้าเข้ามาอย่างมืดฟ้ามัวดิน รอบบริเวณห้องกว้างที่ถูกแปรเปลี่ยนไปเพื่อรองรับผู้ที่จะมาเข้าร่วมฟังในการแถลงข่าวของนางแบบชื่อดังอย่างเมนี่ เฉิน
        ตามจุดต่างๆทั่วทั้งห้องมีชุดคุ้มกันยืนประจำจุดอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบ คอยคุ้มกันและสอดส่องถึงความผิดปกติซึ่งอาจเกิดขึ้นได้เมื่อมีคนดังหลายคนปรากฏตัว
        หญิงสาวอดยกยิ้มไม่ได้เมื่อพบว่าคนคุ้มกันหลายนายคือคนของลี่ซาน เธอคิดเข้าข้างตัวเองอย่างดีใจสุดขีดว่าเขาส่งคนมาคุ้มกันเธอด้วยเพราะรู้สึกว่าเธอนั้นเหนือกว่าคนอื่น
        เพื่อนนางแบบและผู้ที่มีหน้าตาอยู่ในวงการบันเทิงหลายคนพากันมาดูไม่น้อย เนื่องจากวันนี้เป็นงานอีเว้นท์งานหนึ่งซึ่งบังเอิญเหลือเกินที่มาจัดวันเดียวและโรงแรมเดียวกับวันที่เธอแถลงข่าวราวกับจงใจ ทุกคนจึงให้ความสนใจไปหมด
        “เรื่องจริงหรือเปล่าคะที่คนในคลิปคือเมนี่?”
ท่ามกลางแสงแฟลชที่กระหน่ำยิงใส่ร่างของหญิงสาวซึ่งนั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะแถลงข่าว นักข่าวสาวคนหนึ่งยิงคำถามใส่ร่างที่นั่งอยู่ทันทีด้วยความกระหาย
        “ใช่ค่ะ เมนี่ยอมรับว่าคนที่กำลังตบคนในนั้นคือเมนี่เองค่ะ”
        “ทำไมล่ะคะ?”
        “ก็เขาแอบมาลักกินลับหลังเมนี่นี่คะ เป็นใครก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา”
        “ลักกิน? เขาเป็นมือที่สามหรือคะ”
        “ใช่ค่ะ เด็กคนนี้เป็นเด็กที่ซานเลี้ยงเอาไว้ค่ะ เมนี่เพิ่งจับได้ ซานมาสารภาพกับเมนี่ว่าเด็กคนนี้มาขอให้เลี้ยงดูเขา ซานสงสารน่ะค่ะเลยเลี้ยงดู”
        หญิงสาวชะงักคำพูดก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยท่าทางน่าสงสาร ทั่วทั้งห้องฮือฮาไปหมดด้วยความสงสารเธอที่จับได้ว่าแฟนแอบมีคนอื่น
        “เขาบอกว่าจะให้สิ่งตอบแทนซึ่งเมนี่ไม่คิดเลยว่าเขาจะกลายมาเป็นคู่นอนของซานซึ่งเป็นคนรักของเมนี่ และตลอดเวลาที่เราคบกัน เมนี่ก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้เขาคุกคามเมนี่ตลอด หลายครั้งที่เมนี่รู้ว่าซานกำลังมีคนอื่นแต่เมนี่ไม่เคยห้ามค่ะเพราะถือว่าเป็นความสุขๆเล็กๆน้อยๆของเขา และทุกครั้งเขาจะกลับมาหาเมนี่ จนกระทั่งเป็นเด็กคนนี้ เมนี่ไม่เคยเอะใจว่าเขากับซานจะแอบมีอะไรกันด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นเมนี่ดันเจอจะๆว่าพวกเขากำลังจับมือนัวเนียกัน เมนี่เลยฟิวส์ขาดน่ะค่ะ”
        “โอ้…”
        “เป็นใครก็ทนไม่ได้หรอกค่ะ เรากำลังจะสร้างอนาคตด้วยกันนะคะ ใครจะยอมให้เด็กที่ไหนก็ไม่รู้มาคว้าคนของเราไป ไม่มีทางหรอกค่ะ”
        “แล้วทางคุณซานว่ายังไงคะ?”
        “เมนี่ไม่ได้คุยกับซานมาตั้งหลายวันแล้วค่ะ เมนี่โกรธเขา”
        “โอ้ แย่เลยนะคะคุณซาน”
        “ค่ะ เมนี่ทนไม่ไหวแล้ว…เมนี่อยากได้สถานะที่ชัดเจนของเราสองคนค่ะว่าจะเอายังไงกันแน่ จะแต่งงานกันหรือจะเป็นแค่คู่ควงของเขา”
        “แต่งงาน พวกคุณกำลังจะแต่งงานกันจริงๆหรือคะ”
        “ค่ะ เมนี่กำลังจะให้คำตอบเขาแต่ดันเกิดเรื่องขึ้นซะก่อน”
        “แล้วคุณเมนี่พอทราบไหมคะว่าเด็กหนุ่มคนนั้นชื่ออะไร?”
        “ทราบค่ะ แต่…”
        “จะไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้นเด็ดขาด!”
 
 
 
 
        แซ่ดๆๆ แซ่ดๆๆ
        ทุกคนพากันตกใจกับเสียงตวาดดังกึกก้องอันไร้ที่มา นักข่าวและผู้ที่เข้าร่วมต่างสอดส่ายสายตามองหากันให้ควั่กแต่ไม่อาจมองเห็นได้ว่าใครกันที่ตะโกนลั่นออกมา…
 “ทุกทีมสแตนบายด์ นายท่านมาถึงแล้ว!”
        หัวหน้าชุดคุ้มกันของลี่ซานตะโกนใส่ไมโคโฟนอันเล็ก ก่อนที่ครู่ต่อมา ประตูห้องบอลลูนก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูง…
        ผู้เป็นเจ้าของเสียงตะโกน
        แชะๆๆ! แชะๆๆๆ!
        แสงแฟลชจากทั่วทุกทิศทางกระหน่ำสาดใส่ร่างที่เดินเข้ามาอย่างสง่าจนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหรี่ดวงตาลงด้วยความแสบ ทันทีที่ประตูบานใหญ่เปิดออก ชุดคุ้มกันที่เป็นคนของเขาก็ตีวงล้อมปิดกั้นนายของตัวเองเป็นวงกว้างเพื่อกันนักข่าวทั้งหลายที่พากันกระโจนออกมาจากที่ทางที่จัดให้รุมกระหน่ำถ่ายรูปเขาไม่หยุดจนเกือบจะไปต่อไม่ได้ให้ออกไป
หญิงสาวหน้าซีดเผือด เมื่อผู้ที่ปรากฏตัวคือชายหนุ่มร่างสูงสง่านามว่าลี่ซาน และ…ชายวัยกลางคนที่ชื่อ 
        ลี่ เว่ยหวง…
 
…………………………..
        100% 
        ลงให้ครบเลยวันนี้
        ปาป๊ามาเองนะงานนี้ หลังจากที่หายไปนานนม มารอดูความพังของนางแบบในตอนหน้า มาคอยดูความหวานบวกโชกเลือดของพี่ซานในตอนถัดไป อิๆ
 
#ฝากเรื่องใหม่ด้วยค่ะ เรื่องจิ้นสายมโน เป็นเรื่องน่ารักๆ คอมเมดี้วัยมหาลัยค่ะ
 
#ขอความช่วยเหลทอหน่อยค่ะ คือว่าตอนที่เราสมัครเว็บธัญวลัยน่ะค่ะ เราใสอีเมลที่ใช้สมัครผิด เราต้องแก้ไขที่ไหนหรือ ลองแก้ที่เขาให้แก้ไขข้อมูลส่วนตัวแล้ว แต่มันแก้ไม่ได้น่ะค่ะ ถ้าใครรู้ช่วยบอกเราทีค่ะ เราไม่สบายใจ
ความคิดเห็น