ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 8 เหมือนจะดีขึ้น?

ชื่อตอน : CHAPTER 8 เหมือนจะดีขึ้น?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2559 13:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 8 เหมือนจะดีขึ้น?
แบบอักษร

CHAPTER 8 

เหมือนจะดีขึ้น?

 

 

                “ทานหน่อยนะคะช้อนสีขาวซึ่งบรรจุไปด้วยเม็ดข้าวอ่อนๆถูกจ่อลงที่ริมฝีปากสีซีด เป็นเชิงบังคับว่าต้องกลืนกินมันลงไปแม้ว่าใจจะไม่อยากอะไรทั้งนั้น กรพินธุ์ส่ายหน้าหนี ขณะที่ล้มตัวลงนอนทั้งที่ฝืนยัดข้าวเข้าไปในปากได้ไม่ถึงสามช้อนด้วยซ้ำ

                กลืนอะไรไม่ลง

                เจ็บคอก็เจ็บ ปวดตัวก็ปวด เขาไม่ได้อยากจะแผงฤทธิ์เอาแต่ใจอะไรหรอกนะ

                และแล้วเขาก็ต้องหยุดเรียนอีกตามเคย ไม่ใช่เรื่องดีเลยแม้แต่นิดเพราะมันคือเทอมสุดท้ายของเขาแล้วนะ เป็นเดือนสุดท้ายแล้วที่เขาจะได้เรียนหนังสือ เพราะเมื่อจบไป ไม่รู้เขาจะได้เรียนต่อหรือเปล่า อาจจะต้องถูกขังอยู่แบบนี้ตลอดไปก็ได้

                “เห็นว่าไม่ยอมกินข้าวงั้นเหรอ

                ร่างที่นอนอยู่สะดุ้งเฮือกโดยพลัน แม้จะนอนหันหลังแต่ก็รู้ดีว่าเสียงเรียบๆแบบนั้นคือเสียงของใคร จำได้แม้แต่เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาด้วยซ้ำ

ลี่ซาน!

นายป่วย ควรจะกินให้มันเยอะกว่านี้หน่อยนะกรีนเสียงฝีเท้าค่อยๆหยุดลงตรงข้างเตียงหลังใหญ่ที่เขาอยู่ ก่อนจะรับรู้ได้ถึงแรงยวบลงของที่นอนนุ่ม ลมหายใจอุ่นๆที่เป่าชิดอยู่ตรงผิวแก้มร้อนผ่าวจากพิษไข้ กรพินธุ์ไม่แม้แต่จะลืมตา เขารู้ว่าอีกฝ่ายรู้ว่าเขาไม่ได้หลับ

ทำไมถึงไม่กิน

“…ผมไม่หิวร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อย เมื่ออ้อมแขนแข็งแรงสอดเข้าไปใต้ร่างของเขาก่อนจะดึงรั้งเข้ามากอดเอาไว้ทั้งตัวจนชวนให้อึดอัด ริมฝีปากอุ่นๆกดจูบที่ผิวแก้มนุ่มหลายครั้ง กรพินธุ์รับรู้ได้ถึงแรงที่ขยับเขยื้อนพลิกตัวของคนด้านบน ลี่ซานกำลังสอดตัวเองเข้ามาในผ้าห่มผืนเดียวกัน ทั้งยังดึงรั้งร่างที่นอนตะแคงอยู่ให้เข้าไปอยู่ในวงแขน แนบชิดเสียจนกรพินธุ์ได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายเต้นตุบๆ

เจ็บคอเหรอ

ครับ

กินยาหรือยัง

กินแล้วครับ

งั้นนอนซะ เดี๋ยวพี่จะนอนเป็นเพื่อนนายเองร่างสูงพูดแค่นั้นก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง ไฟในห้องถูกหรี่ลงอัตโนมัติ กรพินธุ์พยายามที่จะหลับแม้ลมหายใจที่เป่ารดอยู่ตรงต้นคอจะคอยรบกวนอยู่ตลอดเวลาก็ตาม ใช้เวลาไม่นานที่เด็กหนุ่มจะเคลิ้มหลับไปจริงๆ ทั้งที่อยากจะลองเสี่ยงถามว่านางแบบสาวที่เป็นข่าวด้วยลี่ซานจริงจังกับเธอไหม แต่เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ

เขาอาจเป็นคู่รักกันจริงๆก็ได้นะกรพินธุ์

วันนี้ท่านหยุดครับ บอกว่าจะพาคุณหนูออกไปเที่ยวข้างนอก

เหรอครับเสียงตื่นเต้นที่แอเรียลบอกเขาไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นอะไรมากมายนัก กรพินธุ์รู้สึกเฉยๆมากกว่า เขาไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้นในสภาพแบบนี้ สภาพที่ตาแดงก่ำใบหน้าซูบเซียวซีดขาว มันดูไม่คู่ควรที่สุดเลย

ผมไม่อยากไปเลยครับพี่แอเรียล

ทำไมล่ะครับ ได้ออกไปข้างนอกเชียวนะ น่าสนุกจะตาย

“…”

มีอะไรหรือเปล่าครับคุณหนูชายหนุ่มร่างสูงโปร่งพูดเสียงเป็นห่วง รู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่ฉายชัดในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น

“…ผม พี่พี่ว่าผมดูดีไหม?

“…”

ผมเหมาะจะยืนข้างพี่ซานไหมครับ ไม่ซิพี่ว่าผมควรจะไปกับเขาเหรอ

ดวงตาของแอเรียลกวาดมองร่างที่นั่งอยู่ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ใครว่าคนตรงหน้าไม่สวยไม่น่ารัก เขาคนหนึ่งล่ะขอเถียงให้ขาดใจ แม้ว่าเด็กหนุ่มวัยสิบแปดคนนี้จะไม่ได้สูงหุ่นเพรียวเหมือนนางแบบนายแบบ แต่กรพินธุ์ก็ดูดีและดูน่าถนุถนอมเหมือนตุ๊กตาราคาสูง ตัวเล็กๆตาโตๆแขนขาเรียวเล็กไปหมดเหมือนเด็กเล็กๆ โดดเด่นตรงผิวขาวๆนวลๆที่ขาวและเนียนเสียยิ่งกว่าไข่มุกหายากของจีนเสียอีก โดดเด่นจนแม้ขนาดยืนอยู่ในสถานที่มืดๆหรือฝูงชน แอเรียลก็หาคุณหนูให้พบได้อย่างไม่ยากเย็นเลยทีเดียว

คุณหนูกรีนน่ารักจะตายครับ

ใบหน้ารูปไข่เรียวสวยนั่นก็ด้วย เครื่องหน้าของเจ้าตัวดูดีหมดทุกอย่างโดยไม่จำเป็นต้องปั้นแต่งเลยซักนิด ดวงตาหวานๆที่ฉายแต่รอยอ่อนโยนและไร้เดียวสา รอยยิ้มที่เหมือนดวงตะวันอันอบอุ่น ทุกอย่างของกรพินธุ์ดูบริสุทธิ์ผิดกับคนอื่นๆโดยสิ้นเชิง

แต่งตัวกันนะครับและแล้วพี่เลี้ยงจำเป็นอย่างแอเรียลก็สามารถโน้มน้าวให้กรพินธุ์ลุกขึ้นแต่งตัวได้สำเร็จ ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกปลงๆเล็กน้อยกับหน้าที่นี้หลังจากที่ทำงานมาได้สามปีเต็ม เขาควรจะไปยืนอยู่ข้างกายของลี่ซานหากก็ต้องถูกเด้งมาอยู่กับเด็กน้อยตาหวานแทน เนื่องจากพี่เลี้ยงคนเก่าดันถูกเจ้านายมือโหดยิงและไล่ออกกะทันหันเสียนี่

เขาที่จัดการงานเกี่ยวกับเอกสารทุกชนิดพ่วงกับตำแหน่งลูกน้องคนสนิทเลยต้องมาทำหน้าที่แทนเพราะเขาคือคนที่เจ้าตัวไว้ใจ และ

ส่งแอร์ไปนั่นแหละดีแล้วครับนาย เพราะถึงเจ้านี่จะแรงเยอะแต่เชื่อเถอะว่ามันไม่มีปัญญากดคุณหนูได้หรอกครับ

คำกล่าวนั้นที่คำให้แอเรียลถึงกับกระโดดเข้าไปงับคอน้องชายของตัวเองด้วยความโกรธ แต่สุดท้ายก็ต้องมาเป็นอยู่ดี อีกอย่าง เพราะเจ้านายจอมโหดของเขาไม่ไว้ใจใครมากกว่าแม้แต่เอเลนก็ตามที ถึงได้เลือกเขามาแบบนี้ไง

แต่ก็เอาเถอะ คุณหนูกรพินธุ์เองก็น่ารัก ช่วงสามปีมานี้เขาก็ถือว่าได้พักผ่อนไปในตัว อยู่กับกรพินธุ์ก็สนุกดี

ก๊อกๆๆ

แอร์ คุณหนูเสร็จหรือยัง นายท่านพร้อมแล้วนะ

เสียงห้าวๆของเอเลนทำให้แอเรียลรีบตะโกนกลับไปว่าอีกแป๊บเดียว เขามองดูกรพินธุ์ที่ยังยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า เด็กหนุ่มทำหน้าครุ่นคิดหนักจนชายหนุ่มสงสัย

ทำไมถึงได้หน้าเครียดแบบนี้ละครับคุณหนู เสื้อผ้าไม่ถูกใจหรือครับ

เปล่าครับ แต่กรีนแค่คิดว่า…”

“…”

กรีนจะแต่งสู้คุณเมนี่ เฉินได้ไหมเท่านั้นเอง

เมนี่ เฉิน?

คนที่เป็นข่าวว่าพี่ซานสวมแหวนให้เธอ…”เสียงเล็กๆเอ่ยแผ่วๆอย่างหมดความมั่นใจ หญิงสาวนางแบบผู้นั้นสวยมาก เธอเป็นถึงซุปเปอร์โมเดลและเป็นถึงลูกสาวของเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้ารายใหญ่ด้วยซ้ำ เขาจะเอาอะไรไปสู้

เอาอะไรมาพูดครับคุณหนู มันเป็นแค่ข่าวโครมลอยครับ!”

ฮ่ะๆๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ กรีนไม่ได้คิดมากอะไรเขาจะคิดไปทำไม ขืนคิดเขาคงได้โดนต่อว่าว่ามีสิทธิอะไรถึงไปสอดเรื่องของเขา

กรีนแค่กลัวว่าคนอื่นจะเขียนข่าวเสียหายเกี่ยวกับพี่ซานออกมาอีกแค่นั้นเอง

อันที่จริงเขาน่าจะดีใจด้วยซ้ำไปที่ลี่ซานมีข่าวทำนองนั้นหลุดออกมาเพราะถ้าเขามีคนรักเป็นของตัวเองจริงๆซักที เขาก็อาจจะถูกปลดปล่อยตัวออกจากกรงแห่งนี้ก็ได้

แต่เจ็บจังเลยนะตรงนี้น่ะ

คิดมากเรื่องนี้เองซินะ เมื่อคืนถึงได้นอนพลิกไปพลิกมาไม่หยุด

!! ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อเสียงของลี่ซานดังขึ้นจากด้านหลัง มือขาวปล่อยให้ล่วงลงสู่ข้างลำตัวก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับอีกคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่มจนแทบแนบชิดกัน

ผะ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงคุณกรพินธุ์ก้มหน้าลงต่ำ รับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตๆของผู้ชายและกลิ่นจางๆของบุหรี่ที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้าของร่างสูง ดวงตาสีน้ำตาลลอบมองหาแอเรียลเป็นการใหญ่ แต่ทั้งห้องก็ยังคงว่างเปล่า เขาเห็นแค่ซีกห้องด้านหนึ่งกับแผ่นอกกว้างเท่านั้นเอง

ใครเอาเรื่องนี้มาบอกนาย

เรื่องนี้…”

เมนี่ เฉิน

เสียงเข้มเรียบไม่แสดงอารมณ์กระซิบอยู่ข้างๆหูของกรพินธุ์ เด็กหนุ่มที่รู้และเดาอารมณ์ของอีกฝ่ายได้ดีนึกรู้ว่าเจ้าตัวนั้นกำลังไม่พอใจอย่างรุนแรง ใบหน้าเล็กค่อยๆเงยขึ้น มือก็กำกันแน่นอย่างกดดันเล็กน้อย

ไอ้เด็กเวรนั่นใช่ไหม

เอช…”

เป็นมันใช่ไหม!”

ไม่ใช่นะครับ!”กรพินธุ์รีบดึงชายเสื้อของอีกคนเอาไว้แน่น เพราะถ้าเกิดเขาปล่อยมือ มีหวังลี่ซานได้ไปเอาเรื่องกับเพื่อนรักของเขาแน่ๆ!

กรีนรู้มาเอง!”

รู้จากไหนใครบอก!”

จะ จากทีวีในจิมซาโจ่ย วันที่ไปเที่ยวกับแอชเชอร์ครับ

“…”ร่างเล็กๆรีบเอ่ยบอกเสียงสั่น ขณะที่พยายามกลั้นน้ำร้อนๆในดวงตาให้ไหลย้อนกลับสุดฤทธิ์ เจ็บแขนและเวียนหัวจนต้องเบ้หน้าเมื่อถูกอีกคนกระชากต้นแขนเล็กและเขย่าอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเค้นเอาคำตอบ

วันไหน!”

เมื่อสี่วันก่อนครับ

ชายหนุ่มรู้สึกวูบโหวงในใจไม่น้อยเมื่อเห็นอีกคนเริ่มร้องไห้ด้วยความเจ็บ แน่นอนว่ามันต้องเจ็บเพราะเขาเล่นบีบต้นแขนเล็กๆเต็มแรงแบบนี้เมื่อสี่วันก่อน วันที่เขาเห็นว่ากรพินธุ์กอดกับไอ้เด็กเวร?!…

เลิกร้องซะ ไปแต่งตัวไปร่างสูงปล่อยต้นแขนเล็กในกำมือออก เขาหมุนตัวและกำลังจะเดินออกไป หากเสียงของกรพินธุ์ก็ฉุดรั้งขาเขาเอาไว้อีกครั้ง

กรีนไม่ไปได้ไหมครับ…”เสียงสะอื้นเล็กๆวอนขอ พลันดวงตาดุจัดก็ตวัดมองจนกรพินธุ์สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

ทำไมถึงไม่ไป!”

กรีนเวียนหัวครับใบหน้าซีดเซียวก้มต่ำ เขารู้สึกเวียนหัวจริงๆอย่างที่ไม่ได้หาข้ออ้างใดๆทั้งนั้น จากตอนแรกที่ว่าเขาฟื้นไข้ เมื่อเจอคนตรงหน้าเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาจนหัวสั่นหัวคลอน กรพินธุ์จึงไม่แคล้วจะได้นอนซมอีกหนึ่งวัน

งั้นก็ไปนอน!”

และแล้วคำสั่งของวันนี้ก็ถูกยกเลิกแบบปุบปับ เมื่อคนเป็นนายเกิดอารมณ์ไม่ดีและคุณหนูดันป่วยกะทันหัน ยามนี้กรพินธุ์รู้สึกแย่ไม่น้อยทีเดียวที่ทำให้ลี่ซานอารมณ์เสียแบบนั้นแล้วพาลไปลงกับลูกน้องคนอื่น เขานอนซมอยู่บนเตียงทั้งวันพร้อมกับอาการที่คลื่นไส้เล็กๆอยู่ตลอดเวลา มันเป็นผลของการป่วยของกรพินธุ์เอง

นอนซะ

ผมขอโทษ…”

 

 

แอเรียลคิดว่าเซนส์การแต่งตัวของคุณหนูต้องมีจุดบอด

เด็กหนุ่มเป็นคนเรียบร้อยซึ่งเรื่องนั้นเขาและใครๆต่างก็รู้  แต่ชายหนุ่มไม่เข้าใจ ว่าทำไมเจ้าตัวถึงได้เลือกแต่ชุดที่มันปิดคุมยันคอออกไปเที่ยวข้างนอกด้วย!

โธ่อุตส่าห์จะได้ออกไปกับนายท่านทั้งที น่าจะแต่งตัวให้มันสมวัยหน่อย แบบโชว์ท่อนแขน โชว์ต้นขาอะไรเงี้ย แต่นี่มันอะไร ใส่คอเต่ากางเกงตัวใหญ่ คุณหนูกรพินธุ์หนาวมากเหรอครับ

ถึงจะสวมแล้วดูน่ารักไม่น้อยเลยก็เถอะแต่มันก็เชยอยู่ดีอ่ะ เด็กหนุ่มเป็นใคร? กรพินธุ์ตัวน้อยเป็นถึงสุดที่รักสุดที่หวงของนายท่านลี่ซานเชียวนะ! จะให้น้อยหน้าบรรดาหล่อนๆกิ๊กๆปากแดงพวกนั้นได้ยังไง มันต้องเปิดตัวอย่างอลังการซิ ให้มันรู้กันซะบ้างว่ากรพินธุ์น่ะ ถึงแม้จะถูกขังให้อยู่แต่ในบ้านแต่เขาก็เป็นตัวจริงนะเฟ้ย!

คอเต่าตัวนี้น่ารักไหมฮะพี่แอร์?

เห็นแล้วขัดใจจริงๆ!

 “สวมชุดนี้ซิครับดูน่ารักกว่าตั้งเยอะมือขาวของบอดี้การ์ดพี่เลี้ยงดึงชุดในมือของกรพินธุ์ออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะส่งให้บรรดาสาวใช้ทั้งหลายนำมันไปกรีดทึ้งแล้วทิ้งลงทั้งขยะซะ

แอบทำอย่าให้คุณหนูเห็นล่ะ!”เจ้าตัวกระซิบเสียงเครียด สาวใช้วัยละอ่อนทั้งหลายจึงพยักหน้ารับอย่างมุ่งมั่นขณะที่เร้นกายหายไปเพื่อนำเสื้อผ้าทั้งหมดที่คุณแอเรียลบอกว่าไม่สวยไปกำจัด

จะเอาไปไหนเหรอฮะ? กรีนยังไม่ได้สวมครับ

อ่า มันมีกลิ่นน่ะค่ะ จะเอาไปซักแค่นั้นเอง แหะๆ

พวกพี่จะเหนื่อยเปล่าๆนะฮะ

แหมน่ารักจริงเชียวเด็กสาวกับแม่บ้านอดที่จะยิ้มกับความใจดีนั้นไม่ได้ ซึ่งแอเรียลเองก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม ร่างสูงโปร่งหันควับมาจ้องหน้าเด็กหนุ่ม ดวงตาสีเช่นเดียวกับน้องชายกวาดมองขึ้นลงไปที่ร่างบอบบางราวกับสแกนหาข้อบกพร่อง เมื่อมองจนหนำใจ สิ่งแรกที่โพล่งออกมาจึงทำให้กรพินธุ์อดสะดุ้งตกใจมิได้!

ผมจะเปลี่ยนสไตล์เสื้อผ้าคุณหนูใหม่ทั้งหมด!”

 

 

 

ครืดดด ครืดดดดด

เสียงสั่นของโทรศัพท์เครื่องหรูซึ่งวางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะทำให้ดวงตาเรียวตวัดมองก่อนจะคว้ามากดรับอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด เบอร์โทรศัพท์ของกรพินธุ์ ซึ่งยากมากที่เจ้าตัวจะยอมโทรมาหาเขานอกเสียจากแต่ก่อน เมื่อเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น เจ้าตัวก็ไม่เคยโทรหาเขาอีกเลยนี่นะ

มีอะไร…”

[นายท่านคร้าบบบ]ลี่ซานขมวดคิ้วฉับ!

แอเรียล

[ผมโทรมาขออนุญาตให้เจ้านายเปลี่ยนล็อตเสื้อผ้าของคุณหนูใหม่น่ะครับ]

เปลี่ยนล็อตเสื้อผ้า?

[ก็แหม มันเก่าแล้วนี่ครับ อีกอย่าง เสื้อผ้าพวกนี้ก็เช๊ยเชย]

คำกล่าวอ้างข้างต้นของแอเรียลยิ่งทำให้ลี่ซานขมวดคิ้วแน่นขึ้นอย่างสงสัย เรื่องส่วนตัวของกรพินธุ์อย่างเช่นเสื้อผ้านั้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้เข้าไปยุ่ง เพราะห้องเสื้อเจ้าประจำมักจะจำสิ่งที่เขาสั่งได้อยู่เสมอว่าเด็กหนุ่มต้องสวมชุดประเภทใด แน่นอนว่าเขาไม่ยุ่งเกี่ยว หากก็ให้ลูกน้องของตนแอบถ่ายรูป(?)การสวมเสื้อผ้าในแต่ละวันของเด็กน้อยตาหวานมาให้สแกน(?)ทุกครั้งไป

หากวันใดชั่วโมงใดเขาพบว่ากรพินธุ์ใส่อะไรผิดแปลก อาทิ ยั่วยวน(?) เปิดเนื้อหนัง(มีแต่คอเต่า!?) โชว์ขาอ่อน(กางเกงตัวเบ้อเร่อ!?) วันนั้นเขาจะกลายร่างเป็นปีศาจแล้วบินกลับไปขยี้ร่างเล็กๆนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

แล้วนี่ลูกน้องคนสนิทบอกว่าจะเปลี่ยนล็อตเสื้อผ้า?

มันคิดจะทำอะไร?!

[มันคับแล้วอ่ะครับนายท่าน คุณหนูก็ตัวใหญ่ขึ้นด้วยนา…]

ตัวใหญ่ขึ้นกรพินธุ์เนี่ยนะตัวใหญ่ขึ้น ตัวเท่าเมี่ยงเท่าเด็กประถมเนี่ยนะใหญ่ ขอร้องเถอะแอเรียล โกหกอะไรก็ทำให้มันเนียนๆหน่อย เขาไม่ได้โง่ ครั้งล่าสุดที่มีอะไรกับเด็กหนุ่มมันก็คือเมื่อคืนนี้เอง เขาจำร่างกายของเด็กหนุ่มได้ทุกจุด จับจนชินและสามารถบอกขนาดรูปร่างได้ด้วยซ้ำ

[นะครับ นายท่านอนุญาตนะ]

เอากรพินธุ์มาคุยเสียงกุกกักดังขึ้นนิดหน่อยก่อนที่เสียงสั่นๆไม่มั่นใจของกรพินธุ์จะดังขึ้น

[ฮะ ฮัลโหล…]

อยากเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เหรอ

[ปะ เอ่อ คือกรีน…]เสียงปลายดูจะไม่กล้าตอบอะไรมากมายนัก ถ้าฟังไม่ผิด เขาได้ยินเสียงอะไรเมๆเฉินๆด้วยซ้ำ นี่ทางนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่?

ว่าไง

[กรีนอยากเปลี่ยนครับพี่ซาน…]

“…”นานแล้วที่เจ้าตัวไม่เคยเอ่ยปากขออะไรจากเขาเลย แม้แต่จะนั่งใกล้เด็กหนุ่มยังเกร็งตัวซะ

เดี๋ยวโทรให้ห้องเสื้อส่งแบบชุดไปให้แล้วกัน เอาให้เรียบร้อยนะกรพินธุ์

[คะ ครับ]สุดท้ายเขาก็ไม่วายที่จะเอ่ยปากอนุญาตและกำชับเสียงเข้มส่งท้าย

 

และแล้ว หลังจากที่แอเรียลบังคับให้กรพินธุ์ร้องขอเสื้อผ้าสไตล์ใหม่ๆได้สำเร็จ แอเรียลก็จัดการรื้อค้นทุกๆชุดที่มีอยู่ออกไปกองไว้บนพื้นและเรียกสาวใช้อีกหลายคนมาช่วยกันสแกนหาตัวที่คิดว่าเซ็กซี่เก็บเอาไว้ ก่อนจะนำมันไปเก็บที่อื่นหรือที่รู้กันในวงสาวใช้ว่าเผาทิ้งนั่นเอง

วันทั้งวันเด็กหนุ่มได้แต่กระพริบตาปริบๆมองดูคนทั้งหลายเปิดหนังสือกันให้วุ่นแล้วจิ้มๆเสื้อผ้าราคาแพงในหนังสือแฟชั่นกันให้มือเป็นระวิง เจ้าของห้องเสื้อที่ให้เกียรติลี่ซานเหลือเกินก็แนะนำเสื้อผ้าไม่หยุดจนกรพินธุ์เริ่มตาลายเวียนหัว สุดท้ายเด็กหนุ่มก็หมดปัญญาจะห้ามจึงได้ปล่อยเลยตามเลยแบบนี้

และมันก็เกิดปัญหาจริงๆ

 อะไร!”

สองคำสั้นๆที่เหี้ยมเกรียมและดุจัด สามารถทำให้ทั้งคุณหนูและตัวบงการ บวกบรรดาสาวใช้พากันสะดุ้งเฮือกโดยมิได้นัดหมาย กรพินธุ์ถอยร่นจนแผ่นหลังชนกับแอเรียลที่ยืนซ้อนอยู่จนเกือบล้ม ทันทีที่ลี่ซานหันมาเห็นว่าเขาแต่งตัวแบบไหนเพื่อออกจากบ้าน ดวงตาของเขาก็พลันเปลี่ยนจากผิวน้ำที่เรียบสงบ กลายเป็นพายุที่ขุ่นคลั่กในทันใด!

ใครให้แต่งตัวแบบนี้!”มือหนาเอื้อมมาดึงข้อมือเล็ก ก่อนจะกระชากให้ปลิวไปใกล้ตัวอย่างโมโห ดวงตาสีนิลคมกริบ ดุร้ายจนเหมือนสิงโตที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกเป็นชิ้นๆ กรพินธุ์ตกใจ เด็กหนุ่มพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แต่มันก็กระเจิงหายไปในพริบตาเดียวเพราะเสียงตะคอก

ใส่ไปให้ใครดู!”

ให้ตายเถอะ เจ้าเด็กนี่กำลังทำให้เขากลายเป็นบ้า!

เสื้อบางๆนี่มันเปิดเผยเนื้อตัวขนาดนี้ เจ้าตัวกล้าเดินออกไปทั้งอย่างนี้ได้ยังไง!

มันไม่ได้โป๊ขนาดนั้น

แอเรียลคิดในใจขณะที่มองลูกกระต่ายตัวน้อยตัวสั่นอยู่ในอุ้งมือราชสีห์ ชุดที่กรพินธุ์สวมเป็นเขาเองทั้งนั้นที่บังคับให้ใส่ เสื้อกำมะหยี่แขนยาวสีเลือดหมู คอกว้างโชว์ไหปลาร้าขาวผ่องเล็กน้อย ดูเป็นแฟชั่นเท่สมวัยและเข้ากับกางเกงสีดำ ซึ่งแอเรียลจงใจเลือกตัวที่เน้นเรียวขาให้เด็กหนุ่มสวม มันเข้ากับรองเท้าผ้าใบแฟชั่นหุ้มข้อสีสว่างได้แบบพอดิบพอดี แอเรียลมองไม่ออกเลยซักนิดว่าตรงไหนที่มันโป๊

ใส่เสื้อบางขนาดนี้ นายคงอยากเป็นหวัดมากซินะ

ประทานโทษครับนาย ที่คุณหนูใส่น่ะมันเสื้อกำมะหยี่หนาปั้กเลยครับ

แอเรียลเองก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่ากรพินธุ์นั้นขาวมากๆ ขนาดที่ว่าพออยู่ในห้องที่มีแสงไฟจากหลอดนีออนว่าขาวจัดแล้ว ยิ่งมาเจอแดดยิ่งสะท้อนแสงจัดจ้าจนแสบตาไปหมด เด็กหนุ่มตอนนี้ดูน่างาบเข้ากระเพาะสุดๆ ไม่แปลกที่เจ้านายของเขาจะไม่พอใจ

ก็ตัวเองไม่ว่างจะไปเที่ยวกับคุณหนูในลุคนี้นี่นะ

เดี๋ยวเป็นหวัด ไปเปลี่ยนซะไป

ลี่ซานพยายามใจเย็นอย่างถึงที่สุด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่อยากให้กรพินธุ์ต้องร้องไห้ตาบวมในตอนที่อากาศเย็นแบบนี้ เขาจึงพยายามใจเย็นที่สุดอย่า ตวาด ออก มา

มันมีแต่แบบนี้ฮะสิ้นประโยคแผ่วๆข้างต้น ลี่ซานก็ตวัดสายตาไปมองร่างของแอเรียลตาขวาง เขาคาดโทษในใจว่ายังไงมันก็ต้องโดนแน่ๆก่อนจะหันกลับมา

เสียดายที่ไม่ได้ไปด้วย

ไอ้โซชิไม่น่ามาวันนี้เลยจริงๆ

เขาคิดในใจอย่างหงุดหงิด พอดีกับที่เอเลนก้าวเข้ามากระซิบข้างหูว่าแอชเชอร์ได้มาถึงแล้ว เขาอนุญาตให้คนไปพาตัวไอ้เด็กเวรนั่นเข้ามาข้างในเพื่อสั่งเสียอะไรให้เรียบร้อย ซึ่งครู่เดียวเด็กหนุ่มก็โผล่เข้ามาอย่างรวดเร็ว

“…นาย

........................

หายไปนานค่ะ

ความคิดเห็น