ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คิดเลขกันพวกเรา

ชื่อตอน : คิดเลขกันพวกเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2560 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิดเลขกันพวกเรา
แบบอักษร



วันนี้เเฟนต้าก็มาโรงเรียนสายเป็นเรื่องปกติอยู่เเล้ว



เพื่อนคนอื่นๆเค้าเคารพธงชาติเสร็จแฟนต้าเด็กหนุ่มผิวขาวปากเเดงก็พึ่งจะขี่รถmsxตัวเองเข้ามาในโรงเรียน



"เฮ้ย ไอ้กัสมึงรู้ยังใครเป็นคนส่งชื่อเราให้ห้องปกครอง"ทันทีที่เเฟนต้าเดินเข้ามาในห้องก็ตรงไปนั่งหลังห้องที่ประจำทันทีพร้อมถามเพื่อนอย่างร้อนใจ



"ยังไม่รู้ว่าใครเอาไปชื่อเราไปฟ้องแต่รู้ว่าเป็นพวกสารวัตรนักเรียน"ออกัสพูดบอกขณะที่หน้ายังฟูกลงที่โต๊ะเรียน



"เออ มึงเห็นเมื่อไรชี้ให้กูดูด้วย"ว่าจบแฟนต้าก็หยิบข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ซื้อมาข้างโรงพยาบาลมากินเป็นข้าวเช้าเพราะวันนี้ตื่นสายแม่กับพ่อไปต่างจังหวัด



"กลิ่นหอมๆไรว่ะ"แชมป์เด็กหนุ่มที่ฟุบหน้าลงบนโต๊ะเรียนตั้งนานก็ดีดตัวเองขึ้นจากโต๊ะเรียนทันทีเมื่อได้ยินคำว่าของกิน



แฟนต้ารีบเอาหมูปิ้งมาซ้อนใต้โต๊ะทันที "กลิ่นอะไร ไม่มี๊"เสียงสูง



"แต่กูได้กลิ่นหมูปิ้งนะเมื่อกี้"แชมป์ยังเชื่อมั่นในกลิ่นหมูปิ้งเมื่อกี้ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นคราบดำๆติดอยู่บนปากเพื่อนสนิทอย่างแฟนต้า


"มึงมั่นใจนะไอ้ต้า ว่าไม่มี!!แล้วนี่อะไร"ไม่ว่าเปล่ามือเเชมป์ยังเคลื่อนมาสกิดริมฝีปากสีชมพูเพื่อนสนิทอย่างแฟนต้าอีก



แฟนต้ารีบปัดมือเเชมป์ออกเเทบไม่ทัน


"เอามือมึงออกเลยไอ้สัสเเชมป์ กู บอกไม่มีก็ไม่มีดิ๊"แฟนต้าขนลุกไม่หายที่เพื่อนผู้ชายด้วยกันมาเเตะริมฝีปากแบบนี้



"งั้นให้กูจูบมึงลองดูไหมล่ะ  เผื่อจะได้กินถ้าไม่มีก็แล้วไป"ไม่ว่าเปล่าแชมป์เด็กหนุ่มยังโน้มใบหน้าเข้าหาเเฟนต้าจริงๆ



แฟนต้าทนไม่ไหวที่เห็นเเชมป์เล่นอะไร   เเบบนี้ก็ถีบเก้าอี้เเชมป์จนไปกระทบเข้ากับน๊อตที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่ข้างๆแชมป์


"โอ้ย ไอ้สัส เล่นเหี้ยไร!!"น๊อตตะคอกด่าไอ้สองคนที่เล่นกันเป็นเด็กๆ


โชคดีที่วันนี้ครูไม่เข้าเด็กนักเรียนชายพวกนี้เลยเสียงดังได้



"โอ้ย ไอ้ต้ากูเจ็บนะไอ้สัส"แชมป์ตะโกนด่าแฟนต้าเด็กหนุ่มก่อนจะเเสร้งงอนแล้วหันหน้าไปมองหน้าต่างเฉย



แฟนต้าที่เห็นท่าทางเพื่อนสนิทงอนก็เลิกเเกล้งก่อนจะเอาถุงหมูปิ้งขึ้นมาแล้วโยนลงโต๊ะเรียนตรงหน้าแชมป์



แชมป์เด็กหนุ่มหันมามองถุงหมูปิ้งก่อนจะกันหน้ากลับหน้าต่างเช่นเคย


"มึงจะเเดกไม่เเดก ไม่เเดกก็เเล้วเเต่"ว่าจบแฟนต้าก็กำลังจะจับถุงหมูปิ้งมาวางโต๊ะตน


"แดก !!!กูกินด้วย"ว่าจบแชมป์จับหมูปิ้งเข้าปากทันทีก่อนจะมีเสียงเพื่อนร่วมห้องตามมา



"กูว่ากูได้กลิ่นหมูปิ้งนะ "

"เออ กูก็ได้กลิ่น"

"เฮ้ยใครเอาหมูปิ้งมาว่ะ"

"นั่น ไงโต๊ะไอ้ต้า"

"เฮ้ย ไอ้ต้า กินด้วยยยยยย/กินด้วย/กินด้วย"


นี่เเหละนะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเพื่อนแย่งของเพื่อนแดกต่อให้เสต็ปจานล่ะพันก็ไม่อร่อยเท่าขนมเพื่อนหรอก



เรียนคาบเช้าก็เป็นไปตามปกติก่อนเด็กนักเรียนชายจะไปทานข้าวเที่ยงกัน ขณะที่เด็กนักเรียนชายกลุ่มเเฟนต้านั่งทานข้าวเที่ยงจนอิ่มแล้ว



เด็กนักเรียนชายนัดสิบก็นั่งเรียงรายกันเป็นเเถวยาวอยู่โรงอาหาร


"เฮ้ย ไอ้ต้านั่นไงพวกสารวัตรนักเรียนม.6ที่เอาชื่อเราส่งห้องปกครองอ่ะ"ออกัสเด็กหนุ่มที่เดินถือเเก้วน้ำโค้กมาก็เดินมาเเทรกกลางที่นั่งแฟนต้าทันที



ก่อนที่แฟนต้าจะหันไปมองตามที่เพื่อนบอกแฟนต้าเห็นกลุ่มภูผานักเรียนม.กำลังเดินมามีนักเรียนชายม.6  5-6คนกำลังเดินมาโรงอาหาร



เด็กหนุ่มนึกอะไรดีๆออกทันทีขณะที่สารวัตรนักเรียนพวกนี้จะเดินผ่าน



"เฮ้ย พวกมึงวันนี้ติวคณิตกันป่ะกูคันมือพอดี"แฟนต้าจู่ๆก็พูดขึ้นพร้อมขยิบตายิกๆให้เพื่อนในแกงค์โดยไม่มีท่าทางมีพิรุธอะไร(ในความหมายเลขคณิตของเเฟนต้าที่พูดไปเพื่อจะสื่อให้คนฟังเข้าใจว่าตนจะชวนเพื่อนเล่นไพ่ในโรงเรียน)



"เออๆ เอาดิคาบบ่ายอาจารย์ไม่เข้าพอดี"แชมป์พูดเสริมเสียงนิ่ง



"ห้องไรนะมึง  เราเรียนห้องอะไรนะคาบบ่ายเนี่ย"แฟนต้าเเสร้งตะโกนถามเพื่อนหวังให้พวกสารวัตรนักเรียนที่เดินผ่านได้ยิน


"2207"เสียงใครสักคนลั่นพูดขึ้น



ภูผาเเละเหล่าสารวัตรนักเรียนที่เดินผ่านกลุ่มนักเรียนม.5ที่นั่งแหกปากเสียงดังลั่นอยู่โรงอาหารก็ได้ยินแหววๆเสียงหัวโจกอย่างแฟนต้าดูเหมือนเด็กพวกนี้จะเล่นการพนันบนห้องเรียนคาบบ่ายนี่เองซึ่งภูผาก็ฟังไม่ค่อยชัดแต่ที่ชัดมากๆเลยคืออาคารห้องเรียนพวกเด็กม.5พวกนี้



เจมส์ทันทีที่ได้ยินก็ยกยิ้มอยู่ในใจเจมส์ยังคงคิดว่ามีไม่กี่คนในโรงเรียนหรอกที่จะรู้ว่ากลุ่นตนเป็นสารวัตรนักเรียนเพราะสารวัตรนักเรียนพึ่งมาเเต่งตั้งเมื่อไม่กี่วันมานี่เอง


ถึงรู้ก็รู้ไม่กี่คนหรอกว่าพวกตนเป็นสารวัตรนักเรียนก่อนจะคิดว่าพวกเเฟนต้าพลาด เเล้วที่คุยกันจนเสียงดังให้ตนได้ยินโดยไม่ได้มีความคิดสักนิดว่าเด็กเวณพวกนี้คิดจะทำอย่างอื่นถ้าเด็กพวกนี้โดนจับอีกทีหนึ่งคงได้โดนไล่ออกแน่เพราะ ผอ คนใหม่พ่อของภูผาโหดใช่เรื่องเเละเอาจริงด้วย



"พี่ภู เมื่อกี่พี่ได้ยินไอ้พวกเด็กกลุ่มเมื่อกี้      คุยกันป่ะพี่"เจมส์ถามภูผาขึ้นหลังจากไปซื้อข้าวมานั่ง



"เออ ได้ยิน"ภูผาตอบนิ่งเเต่ใจหนึ่งก็อยากขึ้นไปตรวจห้องไอ้เด็กพวกนี้อยู่เหมือนกัน



"เออ ผมก็ได้ยินพวกมันพูด"นิค สารวัตรนักเรียนในเเกงค์พูดเสริม


"ผมว่าเราขึ้นไปจับพวกมันให้ได้คาหนังคาเขาที่ห้องเลยไหมพี่ภู"เจมส์พูดถามภูผาอย่างนึกสนุกปนสะใจเหมือนคนทนดูสิ่งตื่นเต้นข้างหน้าแทบปิดไม่มิด


ภูผาเงียบอยู่นาน


"เออ เอาดิ"ภูผาก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้เด็กพวกนี้มันจะเก่งขนาดไหนเชียว


ก่อนที่ภาคบ่ายจะมาถึง


แฟนต้าเด็กหนุ่มที่นั่บคิดเลขกับเพื่อนผู้ชายหลังห้องอยู่ก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไรก่อนจะล้อมแถวกันเป็นวงกลมอยู่หลังห้องประตูห้องเรียนก็ปิดสนิท


ภูผาเเละสารวัตรนักเรียนอีก5-6คนก็กำลังยืนอยู่หน้าห้องเรียนพวกเเฟนต้าก่อนจะเปิดประตูห้องเรียนเข้าไป



ภูผาก็คิดว่ามันจะล๊อคเเต่ก็แปลกที่ประตูห้องแค่ปิดไว้ไม่ได้ล๊อคภูผาสารวัตรนักเรียนเปิดประตูเข้ามาทันที



นักเรียนหญิงทันทีที่เห็นบุคคลแปลกหน้าเข้ามาใหม่ก็มองภูผากันตาละห้อยโดยไม่รู้ว่ารุ่นพี่พวกนี้เป็นสารวัตรนักเรียน


ภูผารีบเดินไปหลังห้องที่นักเรียนชายกำลังสู้มหัวกันอยู่หลังห้องก่อนที่พูดภูผาจะหัวเสียขึ้นมาทันควัน



เจมส์ทันทีที่เห็นก็ชะงักค้างทันทีเเววตา   เกรี้ยดกร้าดอย่างเห็นได้ชัดและนักเรียนชายสารวัตรนักเรียนอีก4คนก็ยืนค้างนิ่งเหมือนกันทุกคนต่างรู้สึกหัวเสียไม่ใช่น้อย


"นี่ไอ้เด็กพวกนี้มันกำลังปั่นหัวพวกตนอยู่เเน่ๆภูผาคิด"


ภาพที่เห็นคือเเฟนต้ากำลังสอนคณิตศาสตร์เพื่อนอยู่อย่างขมักขม้น ทันทีที่เเฟนต้าเห็นกองทัพสารวัตรนักเรียนก็เงยหน้าขึ้นมามองแล้วยกยิ้มอย่างสะใจ



"นี่ พวกพี่เข้าห้องผมมาทำไรอ่ะ"เด็กหนุ่มถามขึ้นเสียงใสสายตาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แต่มันดูกวนตีนมาก แฟนต้าลุกขึ้นยืนสบตากับประธานสารวัตรนักเรียนอย่างภูผาอย่างไม่เกรงกลัว


ภูผาสูดลมหายใจเข้าลึกๆกับท่าทางกวนประสาทของรุ่นน้อง


"พวกพี่เเค่เเวะมาเช็ค เห็นได้ยินข่าวว่าห้องนี้มั่วสุ่มการพนัน "



ไม่ทันที่ภูผาจะพูดจบเเฟนต้าเด็กหนุ่มก็พูดขึ้นแทรกขึ้นก่อน


"แล้วมันมีไหมอ่ะพี่!!"คราวนี้แฟนต้ายืนจ้องหน้าภูผาอย่างเอาเรื่องก็บอกเเล้วว่าถ้าเกลียดเเล้วเเฟนต้ากัดไม่ปล่อยด้วยสิ



"หึ คราวนี้พวกมึงรอด!!อย่าพลาดแล้วกันนะมึง"ภูผาสารวัตรนักเรียนจู่ๆก็ก้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเด็กหนุ่มให้ได้ยินเเค่สองคน



แฟนต้าชะงักทันทีไม่คิดว่าสารวัตรมาดนิ่งอย่างภูผาจะใช้คำ มึง กู ขนาดนี้



ภูผาก็ไม่ชอบเเฟนต้าเหมือนกันที่เเฟนต้าไม่ชอบตัวเองนั้นเเหละยิ่งมาเห็นมันกวนประสาทแล้วยิ่งไม่ชอบสำหรับเเฟนต้าภูผาเก็บอารมณ์ได้มากที่สุดเท่าที่จะได้          เเล้วก่อนจะเปร่งคำพูดสุดจะทนนั้นออกไปแบบนั้น



"หึ ก็เอาซี้!  ก็อยากจะรู้เหมือนกัน พวกมึงจะทำอะไรกูได้"แฟนต้าเด็กหนุ่มพูดเสียงดังฟังชัดไม่ได้กะจะให้ได้ยินกันสองคนเเต่ให้ได้ยินกันหมดนี่เเหละขนาดภูผายังขึ้นมึงขึ้นกูได้เเฟนต้าเด็กหนุ่มก็พูดได้เหมือนกันเเฟนต้าคิด


"เอ้า เฮ้ย น้องทำไมพูดแบบนั้นกับรุ่นพี่อ่ะ นั่นเค้าเป็นรุ่นพี่นะ"เพื่อนของภูผาสารวัตรนักเรียนพูดขึ้นอย่างเอาเรื่องเเฟนต้าเหมือนกัน


"เฮ้ย มึงอยู่นิ่งๆ มึงอย่างเสือก!!"เป็นเเชมป์ที่ตะโกนด่าสารวัตรนักเรียนคนเมื่อกี้ที่กำลังจะด่าเพื่อนตน



"เป็นรุ่นน้องมึงอย่าเก่งให้มาก"เจมส์ที่ยืนทนกับพฤติกรรมเด็กเวณห้องนี้ไม่ไหวก็ตะคอกกลับ



แชมป์เงียบ


"เป็นรุ่นพี่มึงก็อย่างก้างให้มากนักสิวะ"   คราวนี้เเฟนต้าเด็กหนุ่มสวนคืนบ้าง



"เอ้าเฮ้ย ทำไมพูดจาหมาๆ.... "ไม่ทันที่ฝ่ายสารวัตรนักเรียนและเด็กนักเรียนชายม.5จะเกิดสงครามขึ้นภูผาก็ห้ามขึ้นซะก่อน



"เอ้า เฮ้ยๆ พอได้เเล้ว"ภูผาสารวัตรนักเรียนพูดเสียงกร้าวลั่นห้องเรียนพร้อมจ้องหน้าเเฟนต้าเด็กหนุ่มที่กำลังมองตนด้วยสายตาเอาเรื่องอย่างเห็นได้ชัด



"ขอโทษเเล้วกัน!!มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดของพวกพี่เองเเหละ"ภูผาพูดขึ้นเสียงเรียบนิ่งพร้อมกล่าวขอโทษรุ่นน้องที่เข้าใจผิด



"เอ้า พี่ภูไปขอโทษมันทำไม"เจมส์สารวัตรนักเรียนพูดถามภูผาเสียงอ่อนปนขัดใจ ภูผามองเจมส์เล็กน้อยก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะสงบศึก



ทันทีที่สารวัตรนักเรียนอย่างภูผาก้าวขาออกจากห้องไปภูผาจากที่สายตาเรียบนิ่งก็กลับมาดุดันเหมือนภูผาจะพยายามข่มอารมณ์โกรธ  กะเก็บมันเอาไว้ในมุมมืดๆของหัวใจที่โดนเด็กพวกนั้นกวนประสาท



หลังจากที่ภูผาและสารวัตรนักเรียนก้าวเท้าออกจากห้องไปเด็กนักเรียนม.5พวกแฟนต้าก็ไม่วายหัวเราะกันลั่นห้อง




ในความคิดของเเฟนต้าเเทบไม่มีความคิดว่าจะกลัวสารวัตรนักเรียนสักนิดไม่รู้จะตั้งมาทำไมตั้งมาก็ทำอะไรพวกตนไม่ได้สักนิดเหอะ!!



เม้นให้กำลังใจไรท์หน่อยนะ5555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว