ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เริ่มเปิดเตา

ชื่อตอน : เริ่มเปิดเตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2561 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มเปิดเตา
แบบอักษร

**บทนำ

การจารจรบนถนนในกรุงเทพฯ ยังคงติดขัดเหมือนเดิมที่เพิ่มเติมก็คงจะเป็นความร้อนยามบ่ายแก่ๆ แบบนี้รถติดรอไฟแดงสองครั้งกว่าจะถึงฤกษ์ออกตัว รถVolkswagen รุ่น New-beetleสีขาวสะอาดตีไฟเลี้ยวไปยังห้างเปิดใหม่ ที่เป็นทางผ่านระหว่างมหา’ ลัยและร้านขนมหวานที่ไวน์ทำงานอยู่ ภารกิจของหลังเลิกเรียนวันนี้คือการซื้อวัตถุดิบสำหรับทำขนม จากการไหว้วานของเฮียหลิว พอเลิกเรียนปุ้บเขาก็มุ่งหน้ามาซื้อเลย เพราะนอกบ้านและมหา’ ลัยแล้วก็คงมีแค่ร้านขนมเท่านั้นที่ไปเป็นประจำ

ที่โซนเบเกอรี่เจ้าของร่างสูงเพียวกำลังเลือกแป้งสาลีอย่างตั้งอกตั้งใจ ตาคมล้อมรอบไปด้วยแพรขนตายาวงอนกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ดูโตเหมือนใส่บิ๊กอาย ซึ่งมันทำให้ดวงตาดูหวานแต่เพราะเจ้าตัวชอบทำหน้านิ่งๆ เลยทำให้ดูเป็นคนดุ เวลาอยู่เฉยๆ จึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้ และด้วยส่วนสูงที่เกินมาตราฐานชายไทยทำให้ไม่ดูเหมือนผู้หญิงจ๋า หากถึงอย่างนั้นมันก็เป็นปัญหาของเจ้าตัวทุกทีเพราะดันมีผู้ชายตัวโข่งชอบเสนอหน้าเข้ามาจีบมาหยอดคำหวาน

แต่สุดท้ายพวกเขาเหล่านั้นก็ได้รับเพียงสายตาจิกๆ กับความเงียบและท่าทางที่ทำให้คนเข้าใจผิดว่าไวน์นั้นหยิ่งจนกลายเป็นข่าวลือในทางที่ไม่ค่อยจะดี ความจริงแล้วเขาไม่ใช่คนหยิ่ง แค่กับคนไม่สนิทไม่ค่อยพูดด้วยแต่ถ้าอยู่กับเพื่อนค่อนข้างพูดมาก เรื่องนี้เพื่อนทั้งสองของไวน์รู้ดี เคยเจอแบบบางคนเกลียดทั้งๆ ที่เจอหน้ากันครั้งแรกด้วยซ้ำ ถามว่าเสียใจไหมมันก็มีบ้างแหละ แต่ตอนนี้รู้สึกชินแล้วล่ะ เจอมาตั้งแต่มัธยม แค่ทำเฉยๆ พวกเขาก็เงียบไปเอง

ตอนนี้ไวน์กำลังเลือกวัตถุดิบสำหรับทำเค้กใกล้ครบแล้ว ยังขาดแค่สองสามอย่าง พยายามอ่านทวนรายการในมือพยายามแกะตัวหนังสือที่เหมือนอักษรโบราณของเฮียหลิวให้ได้ สายตาไล่หาตามชั้นหยิบผงฟูและกลิ่นวนิลลาลงในรถเข็น ก่อนจะลากไปจ่ายเงินยังไม่ทันจะได้เดินออกไปไหน

หมับ!

มือปริศนาคว้าชายเสื้อนักศึกษาเอาไว้แน่น หับขวับไปมองเห็นสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่าลูกหมา เอ้ย! เด็กชายอายุประมาณ 4-5 ขวบกำลังรั้งชายเสื้อของเขาอยู่ ใบหน้าเล็กๆ ตัวขาวปากแดงแก้มยุ้ยน่าฟัดกำลังยู้ยี้ดวงตากลมโตมีน้ำใสๆ ไหลเปอะเปื้อนไปทั่วหน้า

แต่...

ทำไมเด็กนี่ถึงมาดึงเสื้อเขาแน่นแบบนี้กันเล่า!

“น้อง” ไวน์เอ่ยเรียก แต่สงสัยจะเผลอเรียกดังไปหน่อยเจ้าเด็กน้อยเลยตกใจส่งเสียงร้องไห้จ้า แต่มือเล็กๆ นั้นก็ยังไม่ปล่อยชายเสื้อของไวน์ แถมยังกำซะแน่นราวกับกลัวว่าร่างโปร่งจะเดินหนี ดูท่าทางเขาจะลำบากแล้วล่ะ เพราะสายตาหลายคู่มองมาราวกับว่าไวน์ไปแกล้งเด็กน้อยคนนี้ เสียงซุบซิบจากหลายคนดังได้ยินมาถึงจนรู้สึกกดดันจนทนไม่ไหวคว้ามือเล็กมาจูงแล้วพาเดินออกมาจากตรงนั้นให้ด่วนที่สุด

“น้องครับ” เรียกอีกครั้ง ความจริงเขาไม่ใช่คนเกลียดเด็กหรอกนะ ออกจะเอ็นดูด้วยซ้ำโดยเฉพาะเด็กน่ารักหรืออะไรที่ดูน่ารักๆ ไวน์ชอบหมดแม้จะดูไม่ค่อยเข้ากับตัวเองก็เถอะ

“ผู้ปกครองไปไหนครับ...หลงทางเหรอ”

“ฮื่อออ ฮึก...โย...ฮึก...โยชิหาคุณมัมกับโยโกะไม่เจอ” เด็กน้อยตอบพร้อมกับสะอื้นจนตัวโยน มองแล้วน่าสงสารจนอดไม่ได้ที่จะยกมือลูบหัวปลอบโยน

“งั้นเดี๋ยวพี่ไวน์ช่วยตามหาคุณแม่นะครับ อย่าร้องนะเด็กดีเป็นผู้ชายไม่ร้องไห้นะครับ” โทนเสียงนุ่มทุ้มที่คนอื่นไม่มีทางได้ยินเอ่ยปลอบพร้อมกับมือเรียวยกขึ้นเช็ดน้ำตา

“ฮึก ฮะโยชิจะไม่ร้องไห้”

“ดีมากครับ เราชื่อโยชิเหรอพี่ชื่อพี่ไวน์นะ” เอ่ยถามและส่งยิ้มอย่างใจดี

“ฮะ โยชิชื่อโยชิ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับโยชิ งั้นเราไปหาพี่ประชาสัมพันธ์ให้ประกาศหาคุณแม่กันเถอะ” ร่างบางจูงเด็กน้อยไปยังเค้าเตอร์ประชาสัมพันธ์บอกกับพนักงานให้ประกาศตามหาแม่ของเด็ก

“เดี๋ยวคุณแม่ของโยชิก็ตามมาที่นี่นะครับ”

“ฮะ ขอบคุณพี่ไวน์มากนะฮะ”

เด็กอะไรน่ารักชะมัด เห็นแล้วอยากจะอุ้มไปเลี้ยงที่บ้าน ไวน์ได้แต่นึกเสียดายที่ไม่มีวันได้มีลูกเป็นของตัวเองเพราะตัวเขาเป็นเกย์ แต่ยังดีที่พี่ชายคนรองของเขามีลูกชายแล้วอายุก็พอๆกับโยชิเนี่ยแหละ แถมยังพูดมากและซนมากด้วย ไม่ได้เรียบร้อยเหมือนเด็กคนนี้เวลากลับบ้านทีไรก็ติดเขาแจทุกที

นั่งคุยกับเจ้าหนูโยชิได้ไม่นานผู้หญิงตัวเล็กสวยๆคนหนึ่งกับเด็กผู้หญิงหน้าคล้ายๆกันกับเจ้าหนูข้างกายเขาก็รีบเดินเข้ามา เมื่อเด็กน้อยหันไปเห็นก็ยิ้มกว้างรีบวิ่งออกไป

“มัมมมมมมม” เสียงเล็กๆ ตะโกนเรียกมารดาซะลั่นห้าง

“โยชิลูก” ไวน์ไม่เคยเห็นใครสวยแบบนี้มาก่อน ไม่ใช่ว่าสวยที่สุดคือเธอดูสวยแบบมีเสน่ห์และไม่เหมือนใครดี ยิ่งมองก็เหมือนละสายตาไม่ได้ ผู้หญิงที่คิดว่าเป็นแม่ของโยชิรีบก้าวเข้ามาสวมกอดลูกชาย สีหน้าของเธอดูโล่งใจเมื่อเห็นลูกชายก่อนที่เธอจะส่งยิ้มมาให้ไวน์ เมื่อเจ้าหนูบอกว่าใครเป็นคนช่วยเหลือเอาไว้

“ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยลูกผมเอาไว้” เสียงแหบนิดๆ ไม่มากกับลักษณะการพูดจาของเธอทำให้ไวน์รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอส่งยิ้มหวานมาให้ เขาก็ยิ้มตอบจะเรียกว่ายิ้มก็ไม่ถูกเพราะดูไม่เหมือนเอาเสียเลย เพราะเป็นคนแสดงความรู้สึกไม่เก่ง ไม่ค่อยยิ้ม เขาเองก็พยายามจะปรับปรุงนิสัยส่วนนี้ แล้วนะแต่ก็ทำไม่ได้สักที

“ไม่เป็นไรครับ”

“ถ้าไม่ได้คุณผมต้องแย่แน่ๆ เลย โยชิขอบคุณพี่เขาสิครับ”

“ขอบคุณพี่ไวน์มากๆ นะฮะ”

“ครับ”

“ขอบคุณที่ช่วยพี่ชายโยนะฮะ” เด็กน้อยอีกคนก็เอ่ยขอบคุณ ร่างโปร่งเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เด็กผู้ชายหรอกเหรอน่ารักอย่างกับเด็กผู้หญิง จะว่าไปแล้วเจ้าหนูโยชิก็เหมือนเด็กผู้หญิงเหมือนกันแต่พอจะมองออกว่าเป็นเด็กผู้ชายส่วนเจ้าหนูคนนี้มองไม่ออกเลยแหะ สงสัยได้แม่มาเยอะกว่า ไวน์มองสามแม่ลูกอย่างพิจารณา

“ครับ พี่เต็มใจ”

หลังจากนั้นก็ได้เวลาขอตัวแยกย้าย ตอนแรกคุณแม่ของเจ้าหนูโยชิหรือคุณนาวาทำท่าจะเลี้ยงข้าวตอบแทน แต่เขาก็ปฏิเสธไปเพราะเห็นว่าไม่ได้ช่วยอะไรมากมาย ระหว่างเดินลงมาพร้อมกับสามแม่ลูกเขาก็ได้รู้ว่าเด็กสองคนนี้เป็นฝาแฝดกันเจ้าหนูโยชิเป็นคนพี่ เจ้าหนูอีกคนชื่อโยโกะทั้งชื่อและหน้าตาเหมือนเด็กหญิงมากแต่กลับกลายเป็นเด็กผู้ชายท่าทางจะซนกว่าคนพี่เยอะทีเดียว

“พี่ให้ครับ” เขาหยิบเอาคุกกี้ในกระเป๋าที่ทำมาจากบ้าน กะว่าจะเอามากินในมหา’ ลัย แต่ดันลืมจึงให้เจ้าหนูทั้งสองไป

“ขอบคุณฮะ” ทั้งสองประสานเสียงพร้อมกับมือเล็กยกขึ้นมาพนมไหว้อย่างมีมารยาท นับถือคุณแม่ที่สอนลูกมาดีจริงๆ ความน่ารักของแฝดคู่นี้ทำเอาเขาอดยิ้มออกมาไม่ได้

“เฮ้ย!! รักมึงเหม่ออะไรวะไปกันเถอะ”

“เออๆ”

เสียงทุ้มห้าวตะโกนเสียงดังแทรกขึ้นมา ทำให้ไวน์ละสายตาจากสองแฝดเหลือบไปมอง กลุ่มเด็กวิศวะตราสัญลักษณ์ตรงหน้าอกด้านซ้ายคือตรามหา’ ลัยเดียวกันกับเขา เพิ่งจะเดินผ่านไปกลุ่มใหญ่ พวกเขากำลังคุยกันโหวกเหวกโวยวายดังลั่น มองแล้วเหมือนจะเสียมารยาท แต่ไวน์กลับมองว่าน่าอิจฉาที่คนพวกนั้นมีเพื่อนเยอะต่างกับตัวเองที่แทบจะไม่มีเลย

“งั้นขอตัวก่อนนะครับ”

“บายฮะพี่ไวน์”

............................

ทางด้านกลุ่มชายหนุ่มที่เดินผ่านไวน์นั้น มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจดจ้องไปยังร่างสูงโปร่งด้วยความรู้สึกเผลอไผล “มองอะไรวะ ไปเหอะ”

“เออๆ” เสียงเรียกจากโต้งทำให้พบรักได้สติ แต่ยังไม่ละสายตาจากคนนั้น รอยยิ้มหวานยังคงติดตา อยู่ดีๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ

“มองอะไรของมึงครับ” เพื่อนตัวโตของเขาถามสีหน้าสงสัย

“เปล่า”

“มึงไม่ต้องมาโกหก กูเห็นนะว่ามึงมองไวน์” โต้งเอ่ยอย่างรู้ทันพลางทำหน้าทะเล้น เจ้าตัวยกแขนขึ้นกอดคอเพื่อน สายตาจดจ้องไปยังร่างสูงโปร่งของบุคคลที่กำลังเอ่ยถึง ไม่ว่ามองกี่ทีรุ่นพี่หน้าสวยคนนี้ก็ดึงดูดสายตาจริงๆ

“เอ้าไอ่นี่ แล้วมึงจะถามเพื่อ” ร่างสูงทำหน้าเอือมๆใส่เพื่อนสนิท

“คุยไรกันวะ” นิวเจ้าของใบหน้าน่ารักและตัวเล็กที่สุดในกลุ่มยื่นหน้าเข้ามาถาม

“เสือก”

“ไอ้สัด!” คนตัวเล็กด่ากลับอย่างไม่เว้นช่องไฟ ใบหน้าน่ารักบูดบึ้ง

“โอ๋ๆ อย่างอนสิเตี้ย” พบรักส่ายหน้าอย่างระอากับพฤติกรรมของสองเพื่อนรักที่มักจะกัดกันประจำ “ก็ไอ้รักดิมองไวน์ตาไม่กระพริบ” สุดท้ายโต่งก็ยอมเฉลยเพราะกลัวนิวจะงอนจริงๆ

“อ้อ กูก็เห็นแม่งตอนยิ้มโคตรสวยว่ะ” เดย์แทรกขึ้น ตอนนี้พวกเขามาเดินห้างกัน 6 คนครบทีมประกอบไปด้วย

โต้งชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตามฉบับนักกีฬาบาส

ฝาแฝดเดย์ ไนท์ เป็นแฝดที่หน้าตาเหมือนกันสุดๆ แม้กระทั่งขี้แมลงวันจุดเล็กๆ ใต้ตาข้างซ้าย ถ้าไนท์ไม่ใส่แว่นก็คงไม่มีใครแยกออกนอกจากพ่อแม่

นิวหนุ่มน้อยน่ารักประจำกลุ่ม เปรียบเสมือนน้องเล็กที่ทุกคนรุมเอาใจและกลั่นแกล้งในเวลาเดียวกัน

ปลื้ม รายนี้เงียบขรึมและดูเป็นพี่ใหญ่สุดในกลุ่ม ชอบทำตัวลึกลับแต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นที่ปรึกษาให้เพื่อนๆ เวลาทุกคนมีเรื่องเดือดร้อนหรือไม่สบายใจได้ เขามักจะมีคำพูดและเหตุผลที่ดีทำให้เพื่อนมีข้อคิด

และคนสุดท้ายพบรัก คนธรรมดาที่บังเอิญเกิดมาน่าตาดีแต่จน...

คนตัวสูงละสายตาจากไวน์เพราะเบื่อที่พวกเพื่อนชอบแซวประจำ เวลาเขามองใครแม่งตาเยอะอย่างกับสัปรด

“ไวน์ คนที่ดังในหมู่วิด-วะแล้วก็หยิ่งๆ นั่นน่ะเหรอวะ” เขาถามเพราะเคยได้ยินชื่อมาเหมือนกัน เห็นคนบอกว่าเป็นคนที่มีชื่อพอสมควรในมหา’ ลัย เพราะความหน้าตาดีทำให้เป็นที่พูดถึง และนิสัยของเจ้าตัวที่แสนจะเย่อหยิ่ง อีกทั้งยังมีข่าวลืออื่นๆ ซึ่งค่อนข้างไปในทางไม่ดีเยอะ

“ฮั่นแหนะสนใจจริงๆ ด้วย”

“เออดิ เป็นไงถูกใจมึงสิ” โต้งแซวพบรักอย่างรู้ความคิด เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กรู้หรอกว่าสเป็คพบรักคือแบบไวน์

“ก็สวยดีเลยมอง” ร่างสูงตอบสั้นๆ สายตายังไม่ละจากคนที่ตกเป็นประเด็น

“แต่เขาว่าหยิ่งโคตร แถมยังติดหรู ถ้ามึงคิดจะเด็ดดอกไม้มาเชยชมก็ต้องแปลงร่างเป็นป๋าชอบเปย์นะเว้ย” โต้งว่าขำๆ ทั้งกลุ่มก็หัวเราะตาม

“คนธรรมดาแบบมึงจะไหวเหรอ”

“แต่ไอ่รักก็ออกจะหล่อ อย่าดูถูกเดือนคณะเราสิ” ไนท์ผู้ที่เงียบที่สุดในกลุ่มออกปากเอง ต่างจากเดย์ที่พูดมากเป็นต่อยหอย

“ก็จริง แต่ได้ยินคนเขาพูดกันขนาดไอ้เจเดือนมหา’ ลัยยังกินแห้ว”

“ไอ่ตี๋นั้นน่ะเหรอ ถ้าไม่ติดที่ไอ่รักมันดันเมาค้างวันประกวดเดือนจ้างให้มันก็ไม่ได้เป็นหรอก” พูดถึงเรื่องตอนประกวดดาว-เดือนที่ผ่านมา วันนั้นบังเอิญสองพี่รหัสพบรักชวนไปเลี้ยงสายแล้วร่างสูงดันไปกินยาดองของพี่แกเมาจนตื่นไปประกวดไม่ทัน

“พอๆ อย่าวกมาเรื่องเก่ากูครับ”

“แล้วตกลงเอาไงวะ” เดย์ถามทุกคนก็มองมาที่ร่างสูงอย่างเค้นเอาคำตอบ

“เรื่องไวน์เหรอ”

“เออ!!” ทั้งหมดตอบประสานเสียงดังลั่นจนคนหันมามอง เด็กแถวนั้นตกใจจนร้องไห้จ้า

“ก็ไม่เอาไง กูแค่เห็นว่าสวยดี” ตามนั้น สวยแต่ข่าวว่าหยิ่งแถมยังติดหรูชอบทำตัวไฮโซ เขาไม่อยากจะยุ่งปัญหาเยอะมันน่าเบื่อ อีกอย่างแค่ถูกใจเฉยๆ

“ให้มันแน่” เดย์พูดทิ้งท้ายก่อนที่พวกทั้งหมดจะแยกย้ายกันกลับ

แต่ร่างสูงกลับเผลอหันไปมองอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นและหัวใจเริ่มจะเต้นผิดจังหวะ

ก็แค่มองน่า...**

ความคิดเห็น