ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2559 13:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 18
แบบอักษร

 

 

 

“...โซ่ โซ่ ตื่นได้แล้วนะ” เสียงที่รบกวนเวลานอนทำให้ผมพลิกตัวหนีไปอีกฝั่ง

“อีกแปบนึงน่าาาา” ผมพูดต่อเวลาก่อนเสียงทุ้มจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“ไม่ไปรับเซนหรือไง” หือ เซนหรอ ผมปรือตามองนาฬิกาข้างเตียงพบว่าสามโมงแล้ว ผมตาโตด้วยความตกใจพลางกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาปลุกเป็น

“จิน!!!” อีกแล้วเรอะ!

“ไฮ~~” ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงด้วนกันโบกมือทักทายเสียงใสจนผมอยากจะตั๊นหน้าเขาซักที

“คุณมาทำอะไรที่นี่เนี่ย!” ผมแหวใส่พลางเขยิบตัวลงจากเตียง มือก็จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“ฉันมาหาพี่โซน เขาบอกว่าฝากเข้ามาปลุกนายด้วย” หนอย พี่โซนหรอ

  ผมเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วโดยมีจินตามออกมาด้วย ตาก็มองหาพี่โซนก่อนจะพบว่าเจ้าตัวนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานเหมือนเดิม

“พี่โซน! ทำไมพี่ให้เขาเข้าไปปลุกผมล่ะ”

“ก็พี่ไม่ว่าง อีกอย่างก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่” พี่โซนพูดเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้าขึ้น

“แล้วถ้าเขาเข้าไปทำร้ายผมล่ะ” คราวนี้พี่โซนเงยหน้าขึ้นมอง ปากก็ยิ้มกวนประสาท

“ทำร้ายยังไง? ข่มขืนหรอ? ถ้าเป็นงั้นก็ดีสิ พี่จะได้มีหลานอีกคน” เสียงหัวเราะแผ่วๆที่ได้ยินทำให้ผมหันไปมองต้นตอ ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าที่สื่อความหมายบางอย่างจนเริ่มทำตัวไม่ถูก

“ผะ ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะ จะได้ท้องได้น่ะ โอ๊ยย ไม่อยู่ด้วยแล้วไปรับเซนดีกว่า” ผมหันหลังเดินไปที่ประตูเมื่อพ้นประตูมาแล้วก็รีบวิ่งไปที่รถและขึ้นอย่างรวดเร็ว

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ผมยกมือวางบนหน้าอกข้างซ้าย รู้สึกได้ถึงอวัยวะที่เต้นแรงจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมา

“ท้องเทิ้งอะไรกัน วู้ พี่โซนก็อีกคน แทนที่จะช่วยน้องกลับไปช่วยไอ้บ้านั่นแทนซะนี่ ฮึ่ย” ผมบ่นเบาๆพลางสตาร์ทรถไปรับเซน

  เมื่อมาถึงหน้าโรงเรียนก็ถึงเวลาปล่อยพอดี ร่างเล็กๆจึงวิ่งมาขึ้นรถของผมที่จอดรออยู่

“สวัสดีฮะ” เซนยกมือไหว้ผมจึงยิ้มรับพลางเคลื่อนรถออกทันที

“วันนี้เป็นยังไงบ้าง ตั้งใจเรียนมั้ย” ผมถาม ตาก็มองถนนไปด้วย

“ตั้งใจเรียนฮะ แม่ฮะ เสาร์-อาทิตย์นี้ไปหาคุณตาอีกได้มั้ยฮะ” เสียงที่ฟังดูคาดหวังทำให้ผมยิ้มแล้วพยักหน้ารับ

“แต่ตอนนี้ไปหาข้าวเย็นกินกันก่อนเนอะ”

“ได้ฮะ”

  เมื่อไปกินข้าวเย็นเสร็จก็กลับคอนโด ผมให้เซนไปอาบน้ำก่อนจะส่งเข้านอนเหมือนปกติ พอเซนหลับผมก็อาบน้ำบ้าง นั่งเช็คงานเล็กน้อยแล้วปิดไฟนอน

“เฮ้ออออ” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อนอนยังไงก็นอนไม่หลับทั้งๆที่รู้สึกง่วงแล้ว จึงพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้น

ตรื้ดดดดด ตรื้ดดดดด

โทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงสั่นไปมา ผมหยิบมาดูก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อไม่คุ้นเบอร์และไม่มีชื่อขึ้นโชว์

“ครับ?” ผมกดรับแล้วกรอกเสียงลงไป รอซักพักจึงมีเสียงผู้ชายพูดขึ้นมา

(นอนไม่หลับใช่มั้ยถึงรับสายเร็วแบบนี้) เสียงที่ได้ยินฟังดูคุ้นหูจนผมสงสัย

“ก็..ครับ คุณเป็นใครน่ะ”

(อะไรกัน จำเสียงสามีไม่ได้หรอ)

...อีกแล้วเรอะ!!!

“นี่คุณว่ามากใช่มั้ย ถึงคอยก่อกวนผมแบบนี้เนี่ย” ผมพูดเสียงเหนื่อยแทนจนคนฟังหัวเราะ

(แหม~ ก็คนมันคิดถึงนี่ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน แล้วที่นายนอนไม่หลับไม่ใช่เพราะไม่มีฉันคอยกอดรึไง?)

“นี่คุณเพ้ออะไรของคุณเนี่ย..ถ้าไม่มีอะไรก็แค่นี้นะ ผมง่วงแล้ว ตู๊ดๆๆๆ” ผมกดวางสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม พอได้คุยกับจินทำให้ผมรู้สึกง่วงมากกว่าขึ้นจนหลับลงไป

 

 

วันรุ่งขึ้น

(น้องโซ่คะมีคนมาขอพบค่ะ)

“ใครหรอครับ” หวังว่าคงไม่ใช่...

(ผู้ชายคนเมื่อวานค่ะ อ๊ะ คุณคะ...) เสียงพี่แววที่หายไปทำให้ผมสงสัยแต่ก็สงสัยได้ไม่นานเมื่อประตูห้องถูกเปิดขึ้นก่อนร่างสูงจะเดินเข้ามาโดยมีพี่แวววิ่งตามเข้ามาด้วย

“คุณคะไม่อนุ...”

“ไม่เป็นไรครับพี่แวว พี่ไปทำงานเถอะ” ผมพูดขัดขึ้น พี่แววมองผมอย่างขอโทษก่อนจะเดินออกไป ผมปลายตาไปยังผู้บุกรุกที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่อย่างน่าหมั่นไส้พลางเอ่ยถาม

“คุณมีธุระอะไรไม่ทราบ ถึงได้กล้าบุกเข้ามาแบบนี้” จินเดินมานั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน ดวงตาคมที่มีประกายบางอย่างก็จ้องมาที่ผมนิ่งๆ มุมปากยกยิ้มน้อยๆ

“ฉันก็แค่มาหาเมีย” ผมกรอกตาไปมากับคำตอบที่ได้รับ

“ใครเป็นเมียของคุณไม่ทราบ” ผมถาม จินไม่ตอบแต่ลุกเดินอ้อมโต๊ะตัวใหญ่ที่คั่นกลางอยู่มาหาผม ผมจึงหมุนเก้าอี้ที่นั่งอยู่ไปเผชิญหน้าด้วย ร่างสูงโน้มหน้าลงมาใกล้จนผมหวั่นเล็กๆแต่ก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า

“นายไง”

“อ๊ะ! นี่คุณจะทำอะไรเนี่ย!” ผมร้องอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆแขนแกร่งก็ตวัดร่างผมขึ้นบ่าอย่างรวดเร็วแล้วเดินไปที่โซฟาอย่างสบายๆเหมือนไม่ได้แบกสิ่งมีชีวิตที่ดิ้นพล่านอย่างผมอยู่บนบ่า

 จินวางร่างผมบนโซฟา ผมที่กำลังจะลุกหนีก็หมดโอกาสลงเมื่อจินขึ้นนั่งทับที่หน้าขาให้ผมขยับลุกไม่ได้  มือผมทั้งสองข้างก็ถูกรวบไว้ด้วยมือใหญ่เพียงข้างเดียว

“ลุกออกไปเลยนะ!” ผมดิ้นไปมาแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ไหวก่อนจะหยุดดิ้นเมื่อรู้ว่าเสียแรงเปล่า

“ไม่ดิ้นต่อล่ะกำลังได้อารมณ์เชียว” จินทำหน้ายียวนใส่

“ฮึ่ย” ผมถอยหายใจอย่างหงุดหงิดเมื่อตัวเองทำอะไรไม่ได้

“เมื่อไหร่นายจะหายโกรธฉันเนี่ย”

“ยิ่งคุณทำแบบนี้ผมก็จะยิ่งโกรธมากขึ้นนะ” ที่จริงผมก็ไม่ค่อยโกรธแล้วแหละ รู้สึกว่าตัวเองใจอ่อนง่ายชะมัด

“งั้นฉันก็สามารถง้อในแบบของฉันได้สินะ” จินพูดพร้อมกับโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะไม่ปลอดภัย

“อย่า” ริมฝีปากที่เลื่อนมาใกล้ทำให้ผมเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็ไม่ทันเมื่อมือใหญ่ข้างที่ว่างจับใบหน้าผมให้อยู่นิ่งๆแล้วขบเม้มกลีบปากของผมเบาๆอย่างหยอกเย้าทั้งบนและล่าง

“อะ ปล่อยนะ! อื้อออ!” ลิ้นหนาสอดเข้ามาอย่างรวดเร็วเมื่อสบโอกาสแล้วจัดการดูดดึงลิ้นผมแรงๆสลับกับเบาจนผมเสียววูบ ร่างกายก็อ่อนจะทวยไปหมด สัมผัสที่ได้รับทำให้ผมเคลิ้ม

“อืมมมมม” ผมครางแผ่วในลำคอพลางขยับริมฝีปากเบาๆ

ก๊อกๆๆ

“น้องโซ่ พี่ขออนุญาตนะคะ พอดีมีเอกสารด่วน...!!!” เสียงพี่แววที่เข้ามาทำให้เราทั้งคู่ชะงัก เมื่อตั้งสติได้ผมก็ใช้แรงทั้งหมดผลักร่างใหญ่ที่ผ่อนแรงแล้วออกไปแล้วรีบกระเด้งตัวนั่งทันที ผมหันไปมองพี่แววที่ยืนค้างอยู่ที่ประตูห้อง ในมือถือกระดาษอยู่ ตาก็เบิกกว้างมองมาที่ผมกับจิบสลับกัน ผมหน้าแดงวาบ

“อะ เอาวางไว้ที่โต๊ะเลยครับ ดะ เดี๋ยวผมเอาออกไปให้” ผมบอก พี่แววเลยเดินทื่อๆไปวางเอกสารแล้วรีบวิ่งออกไป แต่ก่อนที่จะพ้นประตูห้องก็ตะโกนบอก

“พ่ะ พี่ไม่เห็นอะไร เชิญต่อเลยนะคะ”

ปัง!

“เพราะคุณคนเดียวเลย กลับไปเลยนะ” ผมหันไปแหวกับจินที่ยืนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้วเอ่ยไล่

“แหม นายก็จูบตอบฉันเถอะ มาโทษฉันคนเดียวได้ไง” น้ำเสียงที่ฟังดูล้อเลียนทำให้ผมหน้าแดงกว่าเดิม รีบลุกไปดันหลังร่างสูงไปที่ประตูห้อง

“ผมไม่ได้จูบตอบซักหน่อย อย่ามามั่ว!

ปัง  กริ๊ก!

เมื่อผลักจินออกไปได้ผมก็ล็อคประตูห้องแล้วหันหลังพิงประตูไว้  มือยกขึ้นทาบอกพลางพึมพำเบาๆ

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

“เป็นโรคหัวใจรึเปล่านะเรา”

 

 

 

 

 

 

 

 

........................................................

มาช้าหน่อยนะ งานเยอะมากกกกกกกกกกกกกก

เม้นติชมกันได้นะคะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น