ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยังเป็นของน้องศรเหมือนเดิม ไม่ไปเป็นของคนอื่น 100%

ชื่อตอน : ยังเป็นของน้องศรเหมือนเดิม ไม่ไปเป็นของคนอื่น 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2559 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยังเป็นของน้องศรเหมือนเดิม ไม่ไปเป็นของคนอื่น 100%
แบบอักษร

17

[ TOSSAWASS ]

 

 

 

            พลั่ก!

           

ผมพลักไอ้พลออกทันทีที่ผมเริ่มได้สติกลับมา แล้วลุกขึ้นยืนจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเหมือนเดิม ผมมองไอ้พลที่มันทำหน้าตกใจอยู่บนเตียง ใจจริงๆผมก็อยากอัดมันไปสักครั้งสองครั้ง แต่แม่งมันเป็นรุ่นน้องปี 1 ขืนใช้กำลังกับรุ่นน้องมีหวังผมได้พักการเรียนแน่

           

ผมค่อยๆระงับอารมณ์ของผมให้เย็นลง บวกกับอาการเมาที่หายไปกับความโกรธของผม ผมมองหน้าไอ้พลอยู่สักพัก มันก็เป็นฝ่ายหันหน้าไปทางอื่น

 

            มึงทำอย่างนี้ทำไม? กูบอกแล้วไงกูไม่ได้ชอบมึง ขืนมึงข่มขืนกูสำเร็จ กูก็ไม่ชอบมึงอยู่ดีผมบอกกับไอ้พลไป ก่อนที่จะเดินออกมาจากจุดตรงนั้น

 

            แต่พอผมกำลังจะเปิดประตู ใจนึงมันก็สงสารนะครับ แล้วก็รู้สึกผิดด้วยที่ไปต่อว่าน้องมันทั้งอย่างนั้น ผมเข้าใจนะว่าการทำอะไรให้คนที่เราชอบ เรามักจะมีความสุข แต่คนที่เราชอบอาจจะไม่มีความสุขกับการกระทำนั้นๆ เพราะมันจะดูเหมือนละเมิดสิทธิเกินไปจนทำให้มันดูน่ารำคาญ

 

            ผมเดินกลับไปแตะที่ไหล่ของไอ้พล แล้วตบๆเบาๆไม่ได้ออกแรงมากนัก

 

            เชื่อกู มีคนที่ดีกว่ากูเยอะ มึงชอบกู กูก็ไม่ได้ว่าอะไร นั่นมันความรู้สึกของมึง แต่ความรู้สึกของกู กูไม่ได้ชอบมึง กูรักศรแค่คนเดียวแล้วก็ชอบมันมากด้วย ถ้ามึงอยากจะรักใครสักคนจริงๆ มึงต้องแยกแยะให้ออกก่อนว่าความรู้สึกของมึงนั้นหน่ะ มึงชอบหรือว่ามึงรัก เข้าใจที่กูพูดนะ กูจะทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นหล่ะกัน กูไปนะ

 

            ผมบอกกับน้องมันแค่นั้น น้องมันก็พยักหน้าเข้าใจ ผมก็โล่งใจที่น้องมันเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด ผมว่าผมควรไปเป็นครูนะ สอนเด็กซะจ๋อยเลย คิดแล้วก็ขำตัวเอง

 

            อืม กูไปก่อนนะ เดี๋ยวคนอื่นมันจะเป็นห่วงผมพูดกับน้อง น้องมันก็พยักหน้าให้ ผมเลยเดินออกมาจากห้องแล้วปิดประตูให้น้องมัน

 

 

            #

 

 

            ผมเดินกลับมาที่ห้องของผมก็เห็นไอ้เพื่อน 3 ตัวของผมกำลังนั่งกินเหล้ากันอยู่กลางห้อง

            ไหนพวกมึงบอกว่าไม่กินไงวะ?” ผมถามขึ้นทันที ตอนแรกละบอกไม่กินพรุ่งนี้ตื่นเช้า ถุ้ย! โกหกเก่งกันชิบหาย!

 

            “ก็มันเซ็งๆป่ะวะ มึงก็มานั่งกินด้วยกันดิ เห็นว่าอยากกินไม่ใช่อ่อไอ้แสนพูดขึ้นแล้วมากระชากแขนผมลงไปนั่งร่วมวงกับมัน

 

            กูไม่เอาแล้วหว่ะ กูว่ากูนอนดีกว่าผมพูดแล้วดันตัวเองขึ้นมาจากพื้น ผมเดินอ้อมวงพวกมันไปยังเตียงนอนของผม ผมล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นน้องศรโทรหาผมตั้งหลายสาย แต่ผมไม่ได้รับ บวกกับไลน์ที่น้องมันส่งสติ๊กเกอร์มูนนั่งร้องไห้มารัวๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังส่งมา

 

            ผมตัดสินใจลุกออกจากเตียงไปยืนอยู่ที่ระเบียงหลังห้องแล้วกดเบอร์โทรของน้องศรเพื่อจะโทรไปบอกน้องมัน

 

            ฮัลโหล น้องศร ทำอะไรอยู่ครับ?” ผมเปิดคำถามใส่น้อง เพราะขืนไม่ถามน้องมันก็ต้องเงียบแน่ๆ

 

            พี่อยู่ไหนครับ?” เอาแล้วมึงๆเอาแล้วว!

 

            “พี่อยู่ที่ห้องพักครับ อยู่กับเพื่อนพี่ มีไอ้เจมส์ ไอ้แสน แล้วก็ไอ้แทน

 

            “แล้วเสียง คืนนี้พี่ทศเป็นเมียผม นี่เสียงของใครครับ ผมรู้นะว่าไม่ใช่เสียงของเพื่อนพี่

 

            “เอ่อพอดีมีเล่นเกมกันนิดหน่อยหน่ะ อย่าโกรธพี่ทศนะค้าบบ

 

            “ไม่เชื่อ! พี่ทศโกหกผมนั่น! ฉลาดจริงพ่อคูณณณ

 

            “ก็ได้ๆ บอกความจริงก็ได้ พี่ไปกินเหล้ากับรุ่นน้องมา รุ่นน้องมันเมามากเลยจะเอ่อ..ทำกับพี่ พี่ที่ไม่ได้เมามาก(แหล) ก็เลยรีบพลักรุ่นน้องออกแล้ววิ่งกลับมาที่ห้อง เล่าความจริงแล้วนะ จะเชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ ผมพูดตัดพ้อเพราะกลัวว่าน้องมันจะไม่เชื่อ แต่ผมก็บอกความจริงมันไปแล้วหนิ

 

            เชื่อก็เชื่อครับ แล้วนี่พี่ทำอะไรอยู่ครับเนี่ย?” น้องมันไม่คิดที่จะถามว่าคนที่ทำผมนั้นเป็นใคร แต่ก็ดีแล้วหล่ะ เรื่องมันจะได้เงียบๆไป

 

            ก็กำลังจะนอนนี่แหละครับ เห็นศรโทรมาเลยโทรกลับ

 

            “พี่นอนเลยก็ได้นะครับ ผมก็จะนอนแล้วเหมือนกันน้องศรบอกกับผม ผมก็พยักหน้าๆให้ ไม่รู้ว่าน้องมันจะทำเหมือนกันหรือป่าว

 

            งั้นพี่นอนเลยดีกว่า พรุ่งนี้จะได้กลับไปหาศรเร็วๆ ฝันดีนะครับ เด็กดื้อผมพูดบอกกับน้องไป

 

            งั้นก็ตามนั้นครับพี่ทศ ฝันดีครับน้องพูดบอกกับผมก่อนที่สายจะถูกตัดไป

 

            #

 

            ตอนนี้รถทัวร์คันที่ 4 ของผมขับมาจอดอยู่ที่หน้าตึกวิศวะฯในมหาลัย เรียบร้อยแล้วครับ คนนี่เยอะโคตรๆ ไม่รู้จะมากันเยอะทำพระแสงอะไร แต่ในกลุ่มคนกลุ่มนั้นก็มักจะมีคนหนึ่งที่ทำให้ผมสะดุดตาตลอด ก็คือน้องศรที่ยืนรอผมอยู่แถวหลังๆสุด สงสัยน้องมันไม่ชอบมายืนมุงคนเยอะๆมั้ง รู้สึกว่าจะเคยบอกไว้ว่าไม่ชอบให้คนไม่รู้จักมาแตะตัว

           

ผมลุกออกมาจากที่นั่งแล้วเดินลงจากรถไป แต่พอจะลงนี่แม่งคนมามุงเยอะมากไม่รู้มามุงหาอะไรกัน หวยก็ไม่ใช่ ดาราก็ไม่มี หากูมั้ง! เอ้อ! หลงตัวเองอีกละ

           

ผมพยายามฝ่าฝูงคนออกมาจนในที่สุดก็ออกมาจนได้ แล้วก็มาหยุดอยู่ต่อหน้าน้องศรด้วยพอดี

           

ผมกับน้องจ้องหน้ากันอยุ่นานแต่ก็ไม่มีใครเริ่มพูดก่อนสักที จนเริ่มอึดอัดๆยังไงบอกไม่ถูก

           

เอ่อน้องศรสบายดีไหม?” ผมเป็นฝ่ายเปิดคำถาม เพราะดูๆแล้วหน้าน้องนี่แม่งอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยด้วย

           

สบายดีครับ แล้วพี่ทศหล่ะครับ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” น้องศรถามผมแล้วมองผมด้วยสายตาดูเป็นห่วง

           

ไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ต้องเป็นห่วงนะผมพูดบอกกับน้องไปแล้วเดินหันหลังจะไปเอาของที่อยู่บริเวณรถ

           

พี่ทศจะไปไหนหรอครับ? น้องมันถามผมแล้วเดินมายืนชิดผม

           

จะไปเอาของ นั่นไง! เขาเอาของพี่ออกมาวางไว้ละผมพูดพลางชี้ไปที่สัมภาระของผมที่เจ้าของรถย้ายออกมาวางไว้ที่ด้านนอก รวมกองไว้กับสัมภาระของคนอื่นๆ

           

งั้นเดี๋ยวผมช่วยพี่ถือละกันนะครับน้องศรพูดแล้วเดินนำหน้าผมไปก่อน ผมก็ยังยืนงงๆอยู่ตรงนั้นก่อนจะเดินเข้าไปหาน้องศรเพื่อจะเอาของ

           

พอผมเดินมาถึงตัวน้อง น้องมันก็เล่นถือของผมซะจนหมดเลย มันไม่ใช่น้อยๆเลยนะครับเนี่ย กระเป๋า 5 ใบ เนี่ย!

           

เอามานี่มา เดี๋ยวพี่ช่วยผมพูดแล้วเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋ามาถือ 3 ใบ

           

พี่ทศ ผมว่าเดี๋ยวผมถือให้ดีกว่านะครับ

           

ตามใจละกัน พี่ไม่ขัดและผมพูดแล้วเอาของให้น้องมันถือหมด สภาพน้องมันไม่อยากบอกครับ น่าขำสุดๆ คนๆเดียวจะถือกระเป๋า 5 ใบ มันทำได้ด้วยเรอะ?

           

ผมเดินนำหน้าน้องมันไปที่ห้องของผม ส่วนน้องมันก็ยกของตามผมมา งี้แหละครับ! มีผัวเด็ก เด็กเลยชอบเอาใจใส่เป็นพิเศษ ใช่ป่ะว่ะ?

           

ตุ้บ!

           

เสียงกระเป๋าตก ตามพื้นทำให้ผมหันไปมองน้องมันที่ตอนนี้ล้มลงไปกับพื้นแล้วเรียบร้อย ส่วนกระเป๋าก็กระจัดกระจายออกหมด ผมก็รีบวิ่งเข้าไปหาน้องหวังว่าน้องมันจะไม่เป็นอะไรมาก แต่ยังไม่ทันได้วิ่งก็โดนตัดหน้าซะแล้วครับ มีคนมาช่วยน้องไว้ก่อน

           

พี่ศรเป็นไรไหมครับ?” น้องคนนั้นถามขึ้น แสดงว่ารุ่นน้องผมอีกสินะ

           

ไม่เป็นไรๆ ขอบคุณนะน้องก็อตน้องศรพูดบอกขอบคุณ น้องคนนั้นชื่อก็อตสินะ

           

แต่เดี๋ยวๆ แค่ช่วยมึงถึงขนาดต้องจับมือกันเลยหรอวะ?

           

แล้วนี่ไปขนของมาจากไหนเยอะแยะอ่ะพี่ ทำอย่างกับว่าพึ่งกลับมาจากค่าย

           

อ้อ ปล่าวหน่ะ พี่มารับเขาต่างหาก ส่วนเจ้าของก็อยู่นู้น ยืนอยู่หน้าห้องตรงนู้นหน่ะ ก็อตเห็นไหมหล่ะ?” น้องมันพูดแล้วชี้มาที่ผม ผมก็ไม่ได้สนใจน้องมันเลยเปิดประตูห้องเข้ามา เพราะถึงยังไงน้องมันก็ไม่ต้องให้ผมช่วย เพราะมันมีไอ้น้องก็อตอยู่แล้ว แถมยังยอมให้จับมือง่ายๆต่อหน้าต่อกูอีก ไม่แคร์สายตากูมั้งเล๊ยยย!

 

 

ตอนที่ 17 จบค่ะ สั้นๆละกัน ยาวๆค่อยตอนหลัง อิ้อิ้

 

            พอดีว่าเรื่องนี้อีกไม่นานจะจบ ไรท์เลยจะแต่งเรื่องใหม่ออกมาก่อนไม่รู้ว่าจะมีคนอ่านไหม เพราะลงไปก็ไม่มีคนอ่าน เป็นแบบนี้มา 3 เรื่องหล่ะ เลยลบทิ้งไป มันน่าอายจังเลย ลงนิยายไว้แต่ไม่มีคนมาอ่าน เศร้าใจ T_T ช่วยเม้นบอกหน่อยนะ เรื่องก็แนววิศวะเหมือนเดิมนี่หล่ะจ้ะ T_T เม้นบอกด้วยนะ ควรแต่งดีหรือไม่แต่งดี

ความคิดเห็น