ขอบคุณที่สนับสนุนเซบาสเตียรกับนิคาซิโอ้นะ #พ่อบ้านของนิค #NicBastian Thank you ❤️

ชื่อตอน : Butler Chapter 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2561 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Butler Chapter 5
แบบอักษร

**แก้ไข 29/01/60

5

เซบาสเตียนตื่นมาอีกทีนาฬิกาก็บอกเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว นิคาซิโอ้ไม่ได้อยู่ที่เตียงนอน ในห้องค่อนข้างมืดมีเพียงแสงจากโคมไฟสีส้มที่เตียงนอนอันเดียวที่ยังสว่างอยู่ แต่มีแสงสว่างอีกที่ที่รอดช่องของประตูมาจากห้องทำงานของนิคาซิโอ้

เขาคงกำลังทำงาน

เมื่อได้อยู่ตามลำพังเงียบๆ อารมณ์ร้อนเมื่อตอนกลางวันก็หายเกลี้ยงไป แทนทีมาด้วยความรู้สึกผิด

นี่เขาเพิ่งขู่นายจ้างว่าจะลาออกงั้นเหรอ พ่อบ้านที่ดีที่ไหนทำแบบนั้นกัน

เซบาสเตียนก้มลงซบหน้ากับฝ่ามือเพื่อดึงสติ ก่อนจะลุกขึ้น เปิดประตูออกจากห้องไป และไม่นานก็กลับมาพร้อมถาดใส่แก้วกาแฟในมือ

ก๊อกๆ

“เข้ามา”

“ผมเอากาแฟมาให้ครับ เผื่อนายท่านต้องการ”

“ขอบใจ วางไว้ตรงนั้นแล้วนายก็ไปพักซะ”

“...ครับ” เซบาสเตียนก้มตัวให้นายจ้างที่ไม่แม้แต่จะหันมามองตอนพูดกับเขาแล้วเดินออกจากห้องไป

เซบาสเตียนทำหน้าที่พ่อบ้านและเลขาอย่างสงบมาได้เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม หลังจากเหตุการณ์วันนั้น นิคาซิโอ้ไม่มีท่าทางจะมาลุ่มล่ามกับเขาอีกเลย กลับกันเขาออกจะเมินเฉยและไม่สนใจเซบาสเตียนด้วยซ้ำ ในแต่ละวันนิคาซิโอ้แค่ปล่อยให้เขาทำหน้าที่ของตัวเอง มาปลุกตอนเช้า เตรียมเสื้อผ้า ช่วยแต่งตัว และทำอาหาร ไปบริษัทเซบาสเตียนจะช่วยจัดตารางงาน จดเรื่องสำคัญ และคอยรายงานว่าวันไหนต้องทำอะไรบ้าง จากนั้นเมื่อกลับบ้านก็แยกย้ายกันอยู่ ในวันหยุดเซบาสเตียนจะมีหน้าที่เตรียมอาหารให้แล้วมาปลุกตอนสายๆ จากนั้นนิคาซิโอ้ก็จะขลุกอยู่แต่ในห้องทำงาน เซบาสเตียนจะคอยเข้ามาเติมชาหรือกาแฟให้เรื่อยๆ เรียกได้ว่า แทบจะต่างคนต่างอยู่แต่ยังคอยอำนวยความสะดวก เป็นพ่อบ้านที่ไร้ตัวตนตามที่เซบาสเตียนต้องการ

“คิกๆๆ คุณเซบาสเตียนล่ะก็” เสียงหัวเราะคิกคักของเมดสาวประจำห้องครัวดังขึ้น ขณะที่นิคาซิโอ้กำลังเดินมา

“น่าสนใจใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกแล้วว่าอย่างนี้ดีกว่า” นิคาซิโอ้ได้ยินเสียงเซบาสเตียนดังมาด้วย มันฟังดูสนุกสนานและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ไม่ได้แข็งทื่อเหมือนตอนที่พูดกับเขา

“โอ๊ะ!”

“อยู่นิ่งๆก่อนนะครับ”

นิคาซิโอ้เดินมาจนถึงประตูห้องครัว เห็นเมดสาวของตัวเองยืนพิงเคาน์เตอร์ทำอาหาร ตรงหน้าคือเซบาสเตียนที่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เมดสาวจนแทบจะสิงกันอยู่รวมร่อ

“นายท่าน!” ลิลลี่รู้ตัวคนแรกแล้วรีบผละออกมายืนตัวตรง เธอไม่เคยเห็นนิคาซิโอ้เดินมาถึงในครัวเลยสักครั้งตั้งแต่เธอทำงานมา

“น้ำในห้องหมด เซบาสเตียน” นิคาซิโอ้บอกนิ่งๆแล้วหันไปมองเซบาสเตียน พ่อบ้านโค้งตัวให้เขาครั้งหนึ่ง

“ขออภัยครับนายท่าน ต้องให้นายท่านเดินมาบอกถึงที่นี่ ถือเป็นความละเลยของผมในฐานะพ่อบ้าน ครั้งหน้าผมจะระวัง”

“ช่างเถอะ ขอโทษที่มาขัดจังหวะ” นิคาซิโอ้พูดทิ้งท้ายแล้วผละออกไป ทิ้งให้เซบาสเตียนและลิลลี่มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจความหมาย

ก๊อกๆ

“นายท่านครับ มีแขกมาขอพบ” ตกเย็นวันนั้น เซบาสเตียนก็เคาะประตูห้องทำงานเรียกนิคาซิโอ้ เขายิ่งอารมณ์ขุ่นมัวอยู่ที่เห็นเซบาสเตียนหัวเราะทำท่าทางมีความสุขอย่างนั้นกับเมดในบ้าน

ใช่สินะ เซบาสเตียนเป็นผู้ชาย จะชอบผู้หญิงก็ไม่เห็นแปลก

แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกไม่ชอบใจขนาดนี้ก็ไม่รู้!

“นายท่านครับ”

“รู้แล้ว เดี๋ยวฉันลงไป” นิคาซิโอ้ตะโกนตอบ แล้วลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สุภาพกว่านี้เพื่อลงไปรับแขก

เซบาสเตียนต้อนรับแขกของนายท่านในฐานะพ่อบ้านอย่างเต็มความสามารถ เขาหาน้ำ กาแฟ และของว่างมาให้แขกที่รอนายท่าน พ่อบ้านนั่งคุกเข่าลงกับพื้น วางถาดอาหารและเครื่องดื่มลงบนโต๊ะรับแขก แล้วจัดแจงให้เป็นระเบียบ ระหว่างนั้นนิคาซิโอ้ก็เดินลงมาพอดี

“นายท่านจะรับกาแฟเพิ่มไหมครับ”

“ไปเปลี่ยนชุดซะ”

“...ครับ?”

“ฉันสั่งให้ไปเปลี่ยนชุด”

“ครับนายท่าน” เซบาสเตียนรับคำงงๆแต่ในเมื่อเป็นคำสั่งก็ต้องทำตาม นิคาซิโอ้สั่งเผาเสื้อผ้าของเขาหมดแล้ว ดังนั้นถ้าตามคำสั่งของนิคาซิโอ้ วันหยุดอยู่บ้านให้ใส่ชุดธรรมดา วันนี้เขาจึงเลือกใส่ชุดที่นิคาซิโอ้ซื้อให้ ซึ่งก็คือตัวสีชมพูบางๆคอกว้างๆนั่นแหละ บวกกับกางเกงขาสั้นเท่าเข่าที่ถูกซื้อมาพร้อมกัน

บางทีแขกคนนั้นอาจจะเป็นลูกค้าหรือหุ้นส่วนสำคัญ นิคาซิโอ้คงจะเห็นว่าไม่เหมาะสมเลยไล่เขาไปเปลี่ยนชุดล่ะมั้ง

นายท่านกับแขกคนนั้นนั่งคุยกันอยู่ครู่โดยไม่ให้ใครเข้าไปยุ่ง ไม่นานแขกคนนั้นก็ขอตัวกลับไป นิคาซิโอ้เรียกเซบาสเตียนขึ้นไปพบ พ่อบ้านรู้ตัวทันทีว่าต้องถูกตักเตือนเรื่องความสุภาพ ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ขอรับผิดเพราะตัวเองขาดความรอบคอบเกินไป

“นายท่านครับ”นิคาซิโอ้รอเซบาสเตียนอยู่ที่ห้องทำงานอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเจ้าตัวมาถึงก็โค้งให้ทำความเคารพทันที

“เมื่อกี้ทำอะไร” นิคาซิโอ้จ้องเซบาสเตียนดุๆ เมื่อกี้ตอนเขาลงไปหาหุ้นส่วนที่มาเยี่ยม เซบาสเตียนก้มๆเงยๆอยู่ที่พื้น ทั้งๆที่เสื้อก็คอกว้างขนาดนั้น แถมหุ้นส่วนเขาก็จ้องซะตาเป็นมันอย่างกับมองหน้าอกผู้หญิง

นิคาซิโอ้รู้ว่าเซบาสเตียนเป็นคนขาวถึงขาวมาก แถมยังแทบไม่มีขนเลยด้วยซ้ำ ถึงครั้งแรกจะมองโดยไม่ตั้งใจแต่หุ้นส่วนของเขาคนนั้นเล่นจ้องซะหื่นออกหน้าออกตา

“จะอ่อยใครก็อย่ามาทำในบ้านฉัน”

“ครับ?”

“ตอนบ่ายก็ผู้หญิง ตกเย็นมาก็ผู้ชาย ร่านไม่เลือกหน้า” นิคาซิโอ้ต่อว่าอย่างรุนแรง โดยที่เซบาสเตียนได้แต่ยืนงงอยู่กับที่

หลังจากวันนั้นที่นิคาซิโอ้ถูกเซบาสเตียนขู่ว่าจะลาออก เขาก็ไม่แตะต้องเซบาสเตียนอีกเลย ทั้งๆที่เขาไม่จำเป็นต้องสนด้วยซ้ำ ใครอยากออกก็ออกไป เขาไม่จำเป็นต้องใส่ใจ แต่พอเห็นสายตาของเซบาสเตียน ไม่รู้ทำไมเขาถึงทำไม่ลง หลังจากนั้นเขาก็พยายามตีตัวออกห่างเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก เซบาสเตียนไม่เข้ามาวุ่นวายกับเขาเกินหน้าที่อยู่แล้วมีแต่เขานี่แหละที่ละสายตาออกจากพ่อบ้านตัวเองไม่ได้ ไม่ว่าจะตอนเซบาสเตียนเข้ามาทำความสะอาด ช่วยแต่งตัว หรือแม้จะทำอะไรต่างๆเขาก็มักจะมองไปที่เซบาสเตียนอยู่เรื่อย แล้วยิ่งเมื่อไหร่ที่เซบาสเตียนคุยเล่นเป็นมิตรกับคนอื่น เขาก็จะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

หวง! นิคาซิโอ้สรุปกับตัวเองตามนี้

“ครั้งหน้าอย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก เข้าใจไหม”

“ครับนายท่าน” เซบาสเตียนรับคำงงๆ ถึงจะยังไม่รู้ว่านายท่านพูดถึงเรื่องอะไรก็เถอะ นิคาซิโอ้ยกเอกสารขึ้นอ่านอีกรอบแล้วเลิกสนใจเซบาสเตียน ถ้าเป็นเวลาปกติเซบาสเตียนคงจะขอตัวออกไปแล้วแต่ตอนนี้เจ้าตัวกลับยังยืนอยู่เหมือนมีบางอย่างอยากพูด

“นายท่าน...”

“อืม” นิคาซิโอ้ตอบรับให้เซบาสเตียนพูดต่อ

“พรุ่งนี้...ผมขออนุญาตลางานได้ไหมครับ” เซบาสเตียนพูดเบาๆ

“จะไปไหน”

“กลับโรงเรียนฝึกหัดพ่อบ้านครับ ผมมีธุระสำคัญต้องไปทำ” นิคาซิโอ้หน้าตึงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินว่าเซบาสเตียนจะไปที่นั่น จะกลับไปหามิคาเอลสินะ ไม่ได้เจอกันเดือนเดียวคงจะอยากมากสิท่า!

“จะไปไหนก็เชิญ”

“ขอบคุณครับ ถ้านายท่านมีอะไร โทรตามผมได้เลยนะครับ ผมจะรีบมา”  เหอะ! จะรีบมาได้ขนาดไหนกันเชียว นิคาซิโอ้ลอบเถียงอยู่ในใจแต่ไม่อยากแสดงออกมากนัก ได้แต่แกล้งนั่งเอกสารอยู่เงียบๆ

เมื่อได้รับอนุญาต เซบาสเตียนก็โค้งให้เขาแล้วออกจากห้องไปทันที

เช้าวันถัดมา เซบาสเตียนรีบออกจากบ้านแต่เช้าโดยมีมิคาเอลขับรถมารับถึงหน้าบ้าน วันนี้เป็นวันอาทิตย์ นิคาซิโอ้ไม่ต้องเข้าบริษัท แต่เพราะมีนัดคุยงานกับลูกค้าที่ร้านอาหารจึงต้องออกมาแต่เช้าด้วย เซบาสเตียนไปก่อนเขา แต่เจ้าตัวก็ไม่ลืมเตรียมอาหารและชุดที่จะใส่วันนี้ให้ด้วยก่อนไป

“ขอบคุณมากนะคะคุณนิค หวังว่าคราวหน้าเราจะได้ร่วมงานกันอีก” ลูกค้าสาวสวยดูเซ็กซี่พูดขึ้นหลังจากทานข้างเสร็จ นิคาซิโอ้เดินมาส่งลูกค้าที่หน้าร้าน มีรถลีมูซีนจอดรออยู่ก่อนแล้วบ่งบอกฐานะของผู้หญิงคนนี้ได้เป็นอย่างดี คนขับรถเปิดประตูให้เจ้านาย ลูกค้าสาวสวยโบกมือลานิคาซิโอ้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนประตูจะปิดลงแล้วรถก็เคลื่อนตัวออกไป

นิคาซิโอ้กลับมาที่รถตัวเองบ้าง เขาไม่ชอบมีคนขับรถพาไปนู่นไปนี่ และไม่ชอบให้มีบอดี้การ์ดมาเดินอยู่รอบๆตัว ดังนั้นจึงมักไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่ก็เอาพ่อบ้านไปด้วย แต่วันนี้พ่อบ้านของเขาไม่อยู่

นิคาซิโอ้ปิดประตูรถเข้าแล้วมองดูนาฬิกา นี่เพิ่งจะสิบโมงเช้าเท่านั้น เซบาสเตียนจะทำอะไรอยู่...ไม่! นิคาซิโอ้สะบัดหัวไล่ความคิด ในตอนนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นถนนนั่งตรงข้าม

มิคาเอลเดินออกมาจากร้านขายดอกไม้พร้อมช่อดอกลิลลี่สีขาวขนาดใหญ่ เขาส่งช่อดอกไม้นั้นให้เซบาสเตียนที่ยืนพิงรถรออยู่ วันนี้เซบาสเตียนอยู่ในชุดลำลองที่ดูสบายๆแต่ดูสุภาพ เป็นเสื้อยืดแขนยาวสีเทาอ่อนกับกางเกงขายาวสีเข้ม ผมเผ้ายุ่งน้อยๆไม่ได้เรียบเป็นระเบียบเหมือนตอนอยู่บ้านเขา เซบาสเตียนเมื่อได้รับดอกไม้มาก็ยิ้มร่า ก้มลงดมดอกไม้แล้วยิ้มอย่างมีความสุข

นิคาซิโอ้ขมวดคิ้วแน่น นี่สินะธุระสำคัญที่ต้องมา มือของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ หงุดหงิด! อ้างแต่พ่อบ้านที่ดีต้องอย่างงั้นอย่างงี้ แล้วตัวเองกลับลางานมาเที่ยวกับผู้ชาย!

รถของมิคาเอลออกไปได้สักพักใหญ่ๆแล้ว นิคาซิโอ้หยิบโทรศัพท์กดโทรหาเซบาสเตียนทันทีที่คิดได้

[ครับนายท่าน] น้ำเสียงราบเรียบตอบกลับมาตามเคย

“นายอยู่ไหน”

[ผมเหรอครับ ตอนนี้กำลัง อ้ะ!] แล้วอยู่ๆเสียงของเซบาสเตียนก็หลุดไป เหมือนทำโทรศัพท์หลุดมือหรืออะไรสักอย่าง

[อื้อ!...มะ มันลึก...เบาๆหน่อย...เอาออกไปก่อน…โอ้ย! บอกให้เบาไงไมค์] เสียงของเซบาสเตียนดังขึ้นเบาๆ เป็นบทสนทนาสองแง่สองง่ามตามด้วยเสียงหัวเราะเบาๆของมิคาเอล

[ฉันเจ็บนะไมค์ บอกให้เบาไง...ติ้ด!] นิคาซิโอ้กดตัดสายทันที ไม่อยากได้ยินเสียงครางของใครตอนนี้ มือของเขากำแน่นมากจนเส้นเลือดปูดโปน หายใจเข้าออกแรงๆจนอกกระเพื่อม ขว้างโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่ใยดี

“เซบาสเตียน กล้ามากนะที่โกหกฉัน กลับมานายโดนดีแน่”

รถหรูของมิคาเอลขับขึ้นผาสูงชันที่มีทางเลี้ยวโค้งอันตรายหลายที่ ทุกครั้งที่เข้าโค้ง มิคาเอลจะเร่งคันเร่งแล้วหักดริ๊ฟจนเซบาสเตียนที่กำลังก้มเก็บโทรศัพท์อยู่หัวโขกกับคอนโซนไปหลายที

“บอกให้เบาไงไมค์ ฉันเจ็บนะ” เซบาสเตียนหันไปเหวี่ยงใส่มิคาเอลเบาๆ ดอกไม้ช่อใหญ่วางอยู่บนตักบอกให้มิคาเอลช่วยเอาออกไปก่อนเขาจะได้ก้มเก็บโทรศัพท์ได้สะดวกอีกฝ่ายก็ไม่ช่วย เมื่อกี้นายท่านโทรหาเขามีเรื่องอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้แต่มิคาเอลหักเลี้ยวจนโทรศัพท์หลุดมือตกลงไปใต้เบาะ เอื้อมเท่าไหร่ก็เอื้อมไม่ถึง

“ยังไม่ได้อีกเหรอ”

“มันกระเด็นเข้าไปลึกมากเลย คงต้องรอให้รถจอดก่อนถึงจะเก็บได้ ขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิเมื่อกี้นายท่านโทรมา”

“ของฉันแบตหมด ไม่มีอะไรหรอก เสร็จนี่เดี๋ยวฉันรีบไปส่งนายที่บ้าน”

“...เอางั้นก็ได้” เซบาสเตียนรับคำเบาๆอย่างเป็นกังวล แต่พอมองไปที่ช่อดอกไม้แววตามีความสุขยิ่งขึ้น

ตกเย็น มิคาเอลมาส่งเซบาสเตียนที่หน้าบ้าน เซบาสเตียนโบกมือลาพร้อมทำหน้ามุ่ยก่อนที่รถจะออกไป มิคาเอลบอกเขาว่าเสร็จธุระจะรีบพากลับบ้าน แต่ใช้เวลาเดินทางกว่าจะไปถึงที่หมายกว่าจะกลับก็นานพออยู่แล้ว แล้วอยู่ๆมิคาเอลก็บ่นหิวข้าวแล้วจอดแวะร้านอาหารเฉย กว่าจะถึงบ้านก็เกือบหกโมงเย็นแล้ว เซบาสเตียนพยายามจะโทรหานายจ้างแล้วแต่นิคาซิโอ้ไม่ยอมรับโทรศัพท์ พอโทรไปที่บ้านเดซี่ เมดสาวที่ดูแลห้องนั่งเล่นก็บอกว่านิคาซิโอ้อยู่ในห้องนอน

เซบาสเตียนใช้เวลาทำใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลงมือเคาะประตู ไม่รับโทรศัพท์นายแบบนี้ต้องโดนโมโหแหง๋ ช่วงนี้นิคาซิโอ้ยิ่งอารมณ์ขึ้นๆลงๆอยู่ด้วย

ก๊อกๆๆ

“นายครับ”

ก๊อกๆๆ

เซบาสเตียนเคาะซ้ำอีกรอบเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ

“นายท่าน ผมจะเข้าไปแล้วนะครับ” เซบาสเตียนบอกก่อนจะเปิดเข้าไป ห้องค่อนข้างสลัวเพราะตอนนี้เริ่มจะค่ำแล้ว นิคาซิโอ้นั่งพิงอยู่บนโซฟาข้างบาร์ในมุมมืด กลิ่นเหล้าหึ่งไปหมด บนโต๊ะยังมีแก้วกับขวดเหล้ากองอยู่เต็มไปหมด

นิคาซิโอ้จ้องหน้าเซบาสเตียนเขม็ง สายตาดุดันดูโหดร้ายจนน่ากลัว ยิ่งประกอบกับเขากินเหล้ามากจนตาแดงก่ำแล้วยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่

“นายท่าน โทรหาผมมีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ” เซบาสเตียนถามขึ้น พยายามไม่ขยับเข้าไปใกล้เพราะท่าทาง   นิคาซิโอ้ดูอารมณ์ไม่มั่นคง

ร่างสูงของนิคาซิโอ้ยืนขึ้นแล้วสาวเท้าเข้ามาช้าๆ ไม่ยอมละสายตาไปจากเซบาสเตียนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เซบาสเตียนถึงกับก้าวถอยหลังออกอย่างหวั่นเกรง เพราะสายตาของนิคาซิโอ้ตอนนี้เหมือนจะฆ่าคนได้คามือยังไงอย่างงั้น

“ไปไหนมา” นิคาซิโอ้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซบาสเตียน ลมหายใจเข้าออกมีแต่กลิ่นเหล้าผสมปนเปกันไปหมด

“ไป...”

“ไม่ต้องตอบ! ฉันไม่อยากรู้ คงจะเอากันทั้งวันเลยสิท่าถึงได้กลับมาเอาป่านนี้ ไอ้มิคาเอลมันมีอะไรดี! ฉันสู้มันไม่ได้ตรงไหน”

เพล้ง!

นิคาซิโอ้ตวาดลั่น ปาแก้วเหล้าในมือไปจนกระแทกกับผนังแตก

เซบาสเตียนสะดุ้งโหยง พยายามตั้งสติ นายท่านกำลังเมา ครั้งก่อนก็อาละวาดแบบนี้

“ดื่มมากไปแล้ว ผมพานายท่านไปอาบน้ำนะครับ” เซบาสเตียนพับแขนเสื้อขึ้นแล้วจะไปเตรียมน้ำอาบให้เจ้านายแต่ก่อนจะได้ไปนิคาซิโอ้คว้าแขนเขาไว้แล้วผลักไปจนหลังกระแทกกับผนังอย่างแรง

ตุบ!

“ถึงขนาดขอลางานไปเอากัน คงจะคันมาสินะ ได้!ฉันจะสนองให้ เอาให้ไม่ต้องลุกไปไหนทั้งสัปดาห์นี่แหละ!!” นิคาซิโอ้รูดไทออกจากคอเสื้อ คว้ามือเซบาสเตียนขึ้นมามัดไว้ทั้งสองข้าง

“นายท่าน! ตั้งสติหน่อยสิครับ”

“หุบปาก!” นิคาซิโอ้ร้องขึ้นอีกครั้ง ฉีกกระชากเสื้อผ้าเซบาสเตียนจนขาดวิ่นเห็นร่างกายขาวผ่องไร้ร่องรอยใดๆ

เซบาสเตียนเริ่มดิ้นเมื่อเห็นว่านายท่านเอาจริง นิคาซิโอ้กดเขาเข้ากับผนัง ใช้เข่าแทรกเข้ามาหว่างขาขณะที่อีกมือก็มัดเนคไทที่ข้อมือเซบาสเตียนต่อจนแน่น

“นาย!”เซบาสเตียนร้องเรียกเมื่อนิคาซิโอ้จับเขาหันเข้ากับกำแพงแล้วเข้ามาประชิดทางด้านหลัง เอื้อมมือมาปลดเข็มขัดของเซบาสเตียนออก

“หันไป” นิคาซิโอ้ดันตัวเซบาสเตียนแนบชิดกำแพงเมื่อพ่อบ้านพยายามจะหันกลับมา เข็มขัดถูกปลดรูดออกมาได้ก็ถูกขว้างไปไกล นิคาซิโอ้จับหน้าเซบาสเตียนหันมาแล้วประกบปากเข้าจูบอย่างดุดันจนเซบาสเตียนรู้สึกเจ็บ

รสเหล้าขมๆผสมกับกลิ่นคาวเลือดเมื่อถูกจูบอย่างรุนแรง ทำให้เซบาสเตียนเหยหน้า เขาพยายามดันตัวออกแต่มือที่ถูกมัดทำให้ทำอะไรไม่ถนัดเอาเสียเลย

นิคาซิโอ้ละฝีปากออกแล้วก้มลงชอนไชตามลำคอเซบาสเตียน ดูดเม้มจนเกิดรอยแดงทั่วไปหมด

เซบาสเตียนใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขากลัวนิคาซิโอ้ตอนนี้มาก เจ้านายของเขาไม่มีสติพอที่จะฟังอะไรเลย

“นายอย่า!” พ่อบ้านหนุ่มร้องลั่นเมื่อนิคาซิโอ้ดึงกางเกงรวมทั้งชั้นในของเขาออก ความนิ่งที่มามีทั้งหมดสลายไปเมื่อนิคาซิโอ้รูดซิบถกกางเกงตัวเองลงบ้าง ความใหญ่แข็งขืนออกมายลโลกภายนอก มันพร้อมฉ่ำโดยไม่ต้องเตรียมตั้งแต่ระดมจูบเซบาสเตียนแล้ว

“นาย! นายอย่า ผมขอร้อง เราคุยกันเรื่องนี้แล้ว” เซบาสเตียนร้องบอก เขาพยายามจะดันตัวออกจากกำแพงนี้นิคาซิโอ้กดหัวของเขาไว้แล้วใช้แก่นกายตัวเองถูกกับช่องทางด้านหลัง

“ทีกับมิคาเอลล่ะอ้าขาให้ ที่กับฉันทำเป็นไม่เคย”

“ผมไม่ได้ทำแบบนั้นกับมิคาเอล นายกำลังเข้าใจผิด” เซบาสเตียนรีบอธิบายก่อนที่นิคาซิโอ้จะเกินเลยไปไกลกว่านี้ ปกติแล้วพ่อบ้านไม่ควรเอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้รกสมองนายจ้าง แต่ครั้งนี้เขาต้องเล่าเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

“โกหก! คอยดูนะ ฉันจะทำให้นายครางดังที่กว่ามันทำ”

“นายท่าน! มันไม่ใช่...อ๊าา!”

ความคิดเห็น