email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ชื่อตอน : +++++++++++++ตอนที่ 7

คำค้น : ตัวขัดดอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 59

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2559 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
+++++++++++++ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7

 

          แดเนียลลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงงอย่างคนที่จับต้นชนปลายไม่ถูก พลันความรู้สึกเจ็บแปลบที่มือข้างซ้ายแล่นขึ้นมาในความรู้สึก สายตามองไปที่มือซ้ายของตนเองที่มีผ้าพันแผลพันไว้  ก่อนจะมองไปรอบๆตัว ห้องที่ไม่คุ้นเคย ข้างเตียงที่นอนอยู่ก็มีสายน้ำเกลือระโยงระยางมาที่ตัวเขา

โรงพยาบาล?ทำไมตัวเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้...

พลางก็นึกเรื่องราวก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ทันที...

          ...เขาร้องไห้จนหายใจไม่ออก...แล้วพยายามลุกขึ้นแต่ก็เซจนจะล้ม...ก่อนจะล้มนั้นมือก็คว้าแจกันข้างหัวเตียงมาด้วย...ได้ยินเสียงคนเรียกก่อนที่จะไม่รับรู้อะไรอีก...

          แกร๊ก

          หยุดชะงักกับความคิดตนเองแล้วมองไปที่บานประตูที่อ้ากว้างออก

          อ้าว ตื่นแล้วเหรอลูกคนที่เข้ามาคือแจ็ค เขาพึ่งไปส่งภรรยาของตน ส่วนตัวของแจ็คจะอยู่เฝ้าลูกเอง

          ครับ...พ่อ...

          “เป็นอะไร มีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจหรือเปล่า ระบายกับพ่อได้นะลูกมองหน้าลูกของตนที่ซีดเซียวใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์แล้วก็อดถามถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องเป็นโรคนี้ไม่ได้...

          “ผม...แดเนียลชะงักไปนิดก่อนตัดสินใจที่จะบอกความจริงทั้งหมด...

          ...

          “ผม.../แกร๊ก

          แต่ในขณะที่กำลังจะพูดประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งพร้อมร่างของไอดินและราฟาเอล...

          “หนูแดน...เสียงเรียกชื่อเขาดังขึ้นมา

          เป็นยังไงบ้างลูก น้ารู้เรื่องหมดแล้วนะ...ไอดินพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

          “รู้เรื่องอะไรครับ!”คนที่มีชนักติดหลังอย่างเด็กหนุ่มผวาขึ้นมา

          ก็เรื่องที่หนูเป็นโรคแพนิกยังไงลูก ทำไมถึงเป็นโรคนี้ได้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า บอกพวกเราได้นะ

          “โรค...แพนิก?”เจ้าตัวมึนงงไปหมด แพนิก?ทำไม?

          “แดนเพิ่งฟื้นเองครับ เขายังไม่รู้เรื่องน่ะครับแจ็คที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นบอกเจ้านายตนเอง ราฟาเอลพยักหน้ารับ

          พ่อ...

          “หมอบอกว่าเราน่ะเป็นโรคแพนิก เพราะเจอเรื่องกระทบจิตใจที่รุนแรง แถมหนูร่างกายยังอ่อนแออีก ช่วงนี้นอนดึก แถมยังไม่ค่อยกินข้าวสักเท่าไหร่โหมทำงานหนักเกินแรงอีกแจ็คพูดออกมาอีก ช่วงนี้เขาก็สังเกตลูกตัวเองมาสักพักแล้ว เวลาที่กลับมาจากทำงานดึกๆทีไรไฟในห้องของแดเนียลก็เปิดไว้ตลอดเวลา หลายครั้งที่เขาเข้าไปบอกให้ลูกพักผ่อนแต่ก็ได้เพียงคำปฏิเสธพร้อมร่างเล็กที่นั่งอ่านเอกสาร กฎต่างๆ ไหนจะต้องเตรียมร่างกายให้พร้อมในการฝึกทุกๆวันอีก...

          ละ แล้วผมจะหายไหมครับตื่นตกใจกลัวเพราะยังรับไม่ได้ที่ตนเองอายุแค่นี้กลับต้องมาป่วยเป็นโรค

          หมอบอกหายได้ แต่หนูต้องพยายามดูแลตัวเองให้มากขึ้นนะลูก

          “งานที่ได้รับกับการฝึกมันหนักเกินไปเหรอคราวนี้ราฟาเอลที่ยืนฟังเงียบพูดแทรกขึ้น

          เปล่าครับ...แดเนียลตอบรับเบาๆด้วยความกลัวน้ำเสียงที่นิ่งเรียบเย็นนั่น

          เหมือนกันไม่มีผิด...พ่อกับลูก...

          ถ้าแดนเขาไม่ไหวก็ไม่ต้องให้ฝึกเป็นบอดี้การ์ดมาร์คก็ได้นี่ครับ แค่มาช่วยงานบริษัทก็พอไอดินหันไปคุยกับสามีตัวเอง เด็กคนนี้ตัวก็เล็กยิ่งป่วยแบบนี้ยิ่งทำให้โทรมเข้าไปใหญ่ เขาสงสารขึ้นมาจับใจ

       ผมทำได้ครับ!”

       แดเนียลรีบบอกออกไปทันที

          หืม?”ทุกคนในห้องต่างทำหน้าสงสัยเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของคนที่ป่วย

          ผมทำได้ครับ ทั้งเรื่องงานในบริษัทที่ในอนาคตผมต้องช่วย กับงานที่เป็นบอดี้การ์ดคุณจอมทัพ ผมจะทำมัน!”

       เขาจะทำให้ได้ จะไม่หนีไปไหน จะเก็บความรู้สึกรักและถ้อยคำลวงโลกนั่นไว้ในส่วนลึกของหัวใจไม่นึกขึ้นมาอีก เขาจะเข้มแข็ง!

        .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

          ผ่านไป 7 ปี...

          ไปจัดการตรงนี้ให้เรียบร้อยแล้วเอามาส่งฉันภายในเที่ยงพรุ่งนี้

          “ครับ คุณแดเนียล

          “แกร๊ก ปัง

          “เย็นแล้วยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ แดนนี่

          “นายอีกแล้วเหรอ โอม

          เอาหน่าๆเก็บงานแล้วไปกินมื้อเย็นกับผมดีกว่านะ

          “นะๆๆ เนี่ยผมหิ้วท้องเหรอแดนนี่เลยนะ

          แดเนียลหันไปมองคนช่างตื้อที่มายืนหน้าโต๊ะทำงานของเขา ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว วันเวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน ตอนนี้เขาก็อายุยี่สิบสามปีแล้ว หลังเรียนจบก็มาทำงานที่บริษัทของราฟาเอลตามพ่อของเขา และเพื่อรอเป็นบอดี้การ์ดให้...จอมทัพ...ที่ตอนนี้ยังไม่กลับมาจากอิตาลี ทั้งๆที่เรียนจบไปเมื่อปีที่แล้ว และเจ้าตัวก็ขออยู่ต่อที่นั่นไม่มีกำหนดกลับ...

          ก็ดี....ไม่กลับมาก็ดี

          ตลอดเวลาที่ผ่านมา จอมทัพไม่เคยกลับมาไทยเลยสักครั้งมีแต่ไอดินและราฟาเอลไปเยี่ยมที่อิตาลีทุกๆปี หลายครั้งที่เขาถูกชักชวนให้ไปด้วย แต่ก็ปฏิเสธไป....

          ไม่อยากเจอ...

          ตอนนี้แดเนียลพูดได้เลยว่าลืมไปหมดแล้ว ไอ้ความรู้สึกบ้าบอคอแตกที่เคยเกิดขึ้นในวัยเด็ก ไอ้คนที่อ่อนแอคนนั้นไม่มีอีกแล้ว เขาโตขึ้นมากจากประสบการณ์เลวร้ายนั่น สร้างเกาะป้องกันไม่คบใคร เพื่อที่จะได้ไม่เจ็บอีก แต่ก็มีคนนึงที่พยายามจะทำลายเกาะป้องกันอันนี้ของเขา

          โอม...บอดี้การ์ดอีกคนหนึ่ง หน้าตาคมคาย ผิวสีแทน กล้ามล่ำสันหนามาก แตกต่างจากตัวแดเนียลที่ถึงแม้จะโตขึ้นแต่ร่างกายก็ไม่ได้หนา ผิวขาวใสไปทั่วตัวทั้งๆที่ตากแดดฝึกมาตลอด โอมเพิ่งเข้ามาได้แค่หนึ่งปี แต่ความสามารถและลีลาการต่อสู้นั้นพูดได้เลยว่าเก่งกาจมาก ยิ่งกว่าเขาที่ฝึกมาแปดปีเสียอีก แต่โอมเป็นคนตลกเฮฮา พูดเก่งมีแต่คนรัก ตั้งแต่เจ้าตัวได้มาประลองกับเขาเพื่อเข้ามาทำงานกับราฟาเอล แล้วแดเนียลพ่ายแพ้ไป ตั้งแต่นั้นมาไอ้เจ้านี่ก็มาป้วนเปี้ยนกับเขาตลอดเวลา ตามตื้อตลอด ทั้งคอยมาชวนกินข้าว ไปเที่ยวด้วยกันแต่เขาก็พยายามปฏิเสธจนเลิกปฏิเสธแล้วกับลูกตื้อของมัน...

          “เฮ้อ จะไปก็ไป

          “ว่าแล้วว่าแดนนี่ต้องไม่มีทางปฏิเสธผู้ชายตาดำๆได้ลงคอ

          แดเนียลถอนหายใจอีกครั้งในขณะที่เก็บของออกจากบริษัท ไอ้ชื่อแดนนี่ก็เหมือนกันมันก็เรียกของมันคนเดียว คนอื่นเรียกเขาแดน ไม่ก็แดเนียล แต่ไอ้บ้านี่อุตริเรียกเป็นแดนนี่ซะได้

          เออ แดนนี่รู้ไหมพรุ่งนี้คุณราฟาเอลเขาให้พวกเราตามเขาไปที่สนามบินด้วย

          “สนามบิน? ไปทำไมแดเนียลถามกลับอย่างไม่ใส่ใจขณะเดินไปลานจอดรถของบริษัท

          เห็นบอกว่าลูกชายของเขาจะกลับมา ชื่ออะไรนะ...นึกไม่ออกแฮะ

          “คุณจอมทัพ…

          “เออใช่ๆคุณจอมทัพ ว่าแต่แดนนี่รู้จักด้วยเหรอโอมถามกลับอย่างไม่รู้

          แค่เคยเจอตอนเด็กน่ะ...พึมพำตอบไป จะกลับมาแล้วงั้นสินะ...ก่อนที่จะนึกได้ว่าเขาลืมความรู้สึกนั้นทิ้งไปแล้ว

          ความรู้สึกรักบ้าบอเฮงซวยนั่นกับคำสัญญาจอมปลอม!

         

         

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว