ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทที่ 1

กรองแก้วพนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมากเพราะว่าเธอติดต่อแฟนหนุ่มที่คบหากันมานานกว่าสี่ปีไม่ได้ เธอคิดไปต่างๆนาๆว่าเขาจะเป็นอะไรหรือเปล่าจะเจ็บปวดหรือประสบอุบัติเหตุอะไรไหม เธอได้แต่คิดฟุ้งซ่าน สุดท้ายหญิงสาวเลยตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาน้องชายของเจนภพซึ่งน้องชายของเขาก็ตอบกลับมาว่าคนเป็นพี่ไม่ได้กลับมาค้างที่บ้านในคืนนี้ แล้วอย่างนี้ชายหนุ่มหายตัวไปไหนซะล่ะ

“พี่แก้วทำไมไม่ลองตามจีพีเอสจากเครื่องพี่ภพล่ะครับ ผมว่าคงไปนั่งดื่มอยู่ที่ไหนสักที่ก็ได้นะครับ”

“จริงด้วยทำไมพี่ถึงคิดเรื่องนี้ไม่ออกนะขอบใจมากนะจ๊ะน้องเจตต์”

“ครับพี่ขอให้ตามตัวพี่ภพเจอนะครับผมขอไปนอนก่อน”

“โอเคจ๊ะๆพี่ไม่รบกวนเจตต์แล้วดีกว่า”

“ครับ” หลังจากที่ได้วิธีอันชาญฉลาดจากเจตต์เธอก็รีบตามดูเลยว่าเวลานี้แฟนหนุ่มอยู่ส่วนไหนของกรุงเทพมหานคร ซึ่งระบบจีพีเอสนั้นสามารถบอกตำแหน่งพิกัด ความเร็วและเวลาโดยสัญญาณจีพีเอสมาจากดาวเทียมที่โคจรอยู่รอบโลกส่งสัญญาณกลับมายังจุดรับสัญญาณต่างๆที่อยู่รอบโลกอาทิเช่น โทรศัพท์มือถือ

กรองแก้วพบว่าการใช้ง่ายจีพีเอสนั้นใช้งานได้ง่ายดายไม่นานเธอก็รู้แล้วว่าแฟนหนุ่มของเออยู่ที่ใด แต่ที่น่าแปลกใจคือตอนนี้พิกัดขึ้นแจ้งเตือนว่าเจนภพอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่งไม่ไกลจากที่ทำงานของชายหนุ่ม เธอร้อนใจอย่างไรไม่รู้ทำไมคืนนี้เขาถึงต้องไปนอนที่โรงแรมทั้งๆที่ก็สามารถกลับไปค้างที่บ้านของตนได้

หญิงสาวไม่รอช้ารีบขับรถยนต์ส่วนตัวของตนเองตรงไปยังจุดหมายที่แสดงอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องบาง ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีเธอก็มาถึงที่หมาย หญิงสาวสอบถามกับพนักงานว่ามีคนชื่อเจนภพมาเปิดห้องพักหรือเปล่าแต่พนักงานก็ไม่ยอมบอกจนเธอต้องใช้วิธีสกปรกยัดเงินให้พนักงานคนนั้นสุดท้ายก็ได้คำตอบว่าเจนภพมาเข้าพักจริงๆและพักอยู่ห้องหมายเลขใด เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่หยุดจนคนในห้องรู้สึกรำคาญจึงมาเปิดประตูดูว่าเป็นใครทำไมถึงได้มารบกวนเวลาของแขกที่มาเข้าพักแบบนี้ได้

“มาหาใครคะมาเคาะประตูดึกๆดื่นๆแบบนี้ไม่มีมารยาทเอาซะเลยนะ” หญิงสาวมองสำรวจผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอมีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายอย่างหมิ่นเหม่ มันเหมือนจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่

“พี่เจนภพอยู่ข้างในใช่ไหม”

“ใครคะฉันไม่รู้จัก” เธอตอบกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“อย่ามาทำเป็นใสซื่อนะหลบไปซะ” กรองแก้วทนไม่ไหวผลักผู้หญิงคนนั้นก่อนที่จะแทรกตัวเข้าไปภายในห้องเพื่อพิสูจน์ความจริงบางอย่างและเธอเองก็หวังว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่เธอคิด แต่แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอใจสลายเพราะเจนภพนอนเปลือยกายหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงอย่างหน้าไม่อาย

“พี่ภพ!”

“แก้วมาที่นี่ได้ยังไง” ชายหนุ่มหน้าตาตื่นไม่คิดว่าหญิงสาวจะมาปรากฎตัวที่นี่ได้

“มาได้ยังไงไม่สำคัญหรอกค่ะแต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือพี่กำลังนอกกายแก้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ” เธอรู้สึกผิดหวังและเสียความรู้สึกที่ไว้ใจเขา

“อะ เอ่อ...”

“เพราะเธอไม่แซ่บไงล่ะผู้ชายเขาถึงได้มาซื้อกินน่ะ” หญิงสาวบริการพูดดูถูกเธอทันที

“นี่เธอพูดอะไรของเธอ นี่พี่ภพถึงขนาดต้องซื้อกินเลยหรอคะ เรื่องนังเด็กนักศึกษานั่นก็ทีหนึ่งแล้วนะคะ ทำไมพี่ภพถึงยังทำแบบนี้กับแก้วได้ลงคอ” เมื่อช่วงต้นปีเธอจับได้ว่าเจนภพนอกใจเธอโดยการแอบคุยกับนักศึกษาสาวเอวบางร่างเล็กและนัดไปมีความสัมพันธ์กัน พอเธอจับได้น้องผู้หญิงคนนั้นก็รีบขอโทษขอโพยและเลิกยุ่งกับแฟนของเธอ เรื่องดูจะจบไปแต่วันนี้ก็มาเกิดเรื่องทำนองนี้อีกแล้วอย่างนี้หัวใจของเธอจะทนได้อย่างไร ใครๆก็เตือนเธอเรื่องของเจนภพแต่เธอเองที่ดื้อรั้นไม่ฟัง

“เพราะพี่ไม่ได้รักแก้วแล้วไง พี่เคยบอกแล้วไปแล้วนี่” เขาตอบกลับอย่างคนเห็นแก่ตัว แน่สิเมื่อหลายเดือนก่อนเขาบอกกับเธอว่าเขาไม่ได้รักเธอเหมือนเดิมแล้วแต่มันก็ยังไม่ถึงกับหมดรักเหมือนอย่างเช่นตอนนี้

“พี่ใจร้ายเกินไปแล้วค่ะ แก้วทนไม่ไหวแล้วเราเลิกกันเถอะค่ะ”

“อืม เลิกก็เลิก” ชายหนุ่มตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบอย่างคนที่ไม่ต้องการแสดงความรู้สึกใดๆออกมา ยิ่งเห็นอาการของชายหนุ่มเอก็ยิ่งเสียใจมากขึ้นเป็นเท่าตัว หญิงสาวหมุนตัวเดินออกมาจากห้องด้วยแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด พอปิดประตูห้องแล้วเธอก็ทรุดตัวนั่งลงร้องไห้อย่างคนหมดอะไรตายอยาก เธอไม่รู้จะรู้สึกสงสารหรือสมเพชตัวเองดีแต่ที่แน่ๆคือเธอยังทำใจยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ เมื่อกลับมาถึงห้องเธอก็ส่งข้อความกลับไปหาเจนภพอีกครั้งให้เขามาเก็บของๆเขาออกจากคอนโดของเธอในวันพรุ่งนี้ คอนโดของเธอเจนภพจะมาค้างบ้างในวันที่เขารู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงาน หญิงสาวและชายหนุ่มยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันและนี่ก็คงจะเป็นเหตุผลที่เขาต้องออกไปซื้อกินล่ะมั้ง

วันรุ่งขึ้นชายหนุ่มก็มาเก็บข้าวของของเขาออกจากคอนโดของเธอด้วยท่าทีสบายๆเธอเห็นแล้วยิ่งช้ำใจมากๆ วันนี้ความเป็นจริงเธอไม่ควรเจอเขาด้วยซ้ำเพราะเธอต้องออกไปทำงานแต่ที่ต้องเจอเป็นเพราะว่าเธอไม่สบายรู้สึกมึนหัวมากๆแต่เขาก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอไม่สบาย นั้นอาจเป็นเพราะเขาไม่ได้ใส่ใจเธอเลยสักนิดตั้งแต่แรก

“พี่เก็บของทุกอย่างหมดแล้วพี่ไปก่อนนะ”

“ค่ะ” กรองแก้วตอบรับน้ำเสียงแผ่วเบา พอเขาจากไปน้ำตาที่เหือดแห้งก็กลับมาอีกครั้ง เธอต้องการที่ระบายจึงโทรศัพท์ไปหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธออย่างโยสิตา โยสิตาเป็นเพื่อนสนิทที่เธอรักมากเวลาเธอมีปัญหาอะไรก็สามารถปรึกษากับโยสิตาได้อย่างสบายอกสบายใจ ถือสายรอไม่นานเพื่อนสาวก็รับโทรศัพท์

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น