email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ ติชมหรือเม้นได้เลยน้าาาา ><

ชื่อตอน : +++++++++++++ตอนที่ 6

คำค้น : ตัวขัดดอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2559 01:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
+++++++++++++ตอนที่ 6
แบบอักษร

ตอนที่ 6

 

          จอมทัพไปแล้ว...

          ครอบครัวของเขาไปส่งแต่แดเนียลไม่ได้ไปด้วยเขาจึงใช้โอกาสเมื่อคืนเป็นครั้งสุดท้ายในการบอกลาและฝากความคิดถึงไปผ่านร่างกายทั้งสองที่เกี่ยวกวัดพันกันทั้งคืน บทรักอันหนักหน่วงถาโถมเข้าหาอย่างไม่จบไม่สิ้นจึงทำให้ ณ ตอนนี้ร่างที่โดนกระทำเจ็บขัดไปทั้งตัว แต่ก็ถือว่าเป็นการเจ็บตัวที่มีความสุขที่สุด...

          แต่ความสุขก็พลันมลายหายไปเมื่ออีกคนต้องจากไปอีกฟากหนึ่งของโลก....

          แต่หาได้ไปแค่หัวใจเพียงดวงเดียวไม่...

          ร่างสูงไปพร้อมหัวใจของเขาอีกดวง...ที่เฝ้ารอคอย...

          ไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่คนที่ตนเองชอบมาสารภาพความรู้สึกเดียวกันกับแดเนียล

          ความรู้สึกรัก

       แดเนียลแอบรักเจ้านายของตนมานานแล้ว ถึงจะโดนอีกคนแกล้งยังไง หรือทำไม่ดีใส่อย่างไร ก็ไม่อาจละเลยความรู้สึกนี้ได้เลย แต่ก่อนเขาเคยคิดว่ามาร์คไม่ชอบเขา เพราะชอบมองตาขวางทุกทีเวลาแดนเข้าไปรับใช้ในบ้าน

          แต่นั่นก็เป็นแค่การคิดไปเองของแดเนียลแท้จริงแล้วร่างสูงก็มีความรู้สึกเดียวกับเขาเหมือนกัน...

          เขาจะรอ...จนกว่าอีกคนจะกลับมาตามสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืน...

          .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

          ผ่านไปหนีงปี...

          แดน มานี่หน่อยลูก

          “ครับ น้าไอดิน

          “ช่วงนี้เป็นยังไงเรา เหม่อบ่อยๆนะเนี่ยไอดินถามเด็กน้อยที่ดูโตขึ้นไม่มาก เพราะช่วงนี้ตนเห็นอีกฝ่ายเหม่อบ่อยๆเวลามาทำงานที่บ้านนี้

          ราวกับว่าคิดอะไรอยู่...

          อะ เอ่อ ปะเปล่าครับคนที่ถูกจับได้ว่าชอบเหม่อลอยพูดติดๆขัดๆด้วยกลัวว่าจะโดนว่าที่มาทำงานด้วยความสะเพร่า

          ตั้งแต่สองเดือนที่แล้วเขาก็เข้ามาช่วยงานเอกสารต่างๆของพ่อบ้างเพื่อในอนาคตแดนก็ต้องมาทำงานกับครอบครัวนี้เหมือนแจ็ค พ่อของเขา  และแน่นอน...ต้องเป็นบอดี้การ์ดของจอมทัพเวลากลับมาด้วย เพราะเหตุนี้เขาจึงเริ่มฝึกฝนตัวเองเพื่องานที่ได้รับไว้วางใจให้ทำ และเพื่อ...จะให้จอมทัพเห็นว่าเขาคู่ควรกับอีกฝ่าย ไม่อ่อนแอ ปกป้องตัวเองและคนรักได้

          มีเรื่องอะไรบอกน้าได้นะ เราก็เหมือนลูกน้าอีกคน เพื่อนของเจ้ามาร์คตั้งแต่ๆเด็ก...

          ชื่อที่หลุดออกมาจากปากของคนตรงหน้าทำให้แดเนียลชะงักไปพลางหลุบตาต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว แต่ไอดินกลับไม่เห็นความผิดปกตินั่นยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ

          เออเจ้ามาร์คติดต่อหนูบ้างไหมลูก

          “…ไม่ครับ...พูดไปตามความจริง เพราะตั้งแต่สองเดือนที่แล้ว มาร์คก็ไม่โทรมาหา หรือส่งข้อความมาคุยด้วยเลย ทั้งๆที่เมื่อก่อนแรกเขาจะคุยกับอีกคนทุกวัน ฝากความคิดถึงให้กัน...และส่งจูบผ่านทางโทรศัพท์...แต่...ไม่รู้ทำไม สองเดือนมานี้อีกคนไม่แม้แต่จะส่งอีเมลล์มาเลย แดเนียลก็ไม่อยากโทรไปเพราะกลัวอีกฝ่ายวุ่นๆกับการเรียนอยู่...หรือที่ไม่กล้าโทรไป...เพราะกลัวอีกคนไม่สนใจ...

          ไอ้ตัวแสบนี่นะ น้าบอกให้มันส่งข้อความหาหนูบ้างยังไงก็เป็นเพื่อนกัน เดี๋ยววันนี้ถ้ามันโทรมาน้าจะบ่นให้หูชาเลย...

          “…”

          “…มัวแต่ติดแฟนอยู่นั่นล่ะ...

          “!”

          “เมื่อกี้...ว่าอะไรนะครับถามซ้ำอีกครั้งอย่างไม่เชื่อหูตนเอง

          อ้าว นี่หนูแดนไม่รู้เหรอ เจ้ามาร์คมันไวไฟไหมล่ะ คนแรกที่คบนะ รู้ไหมห้าเดือนที่แล้วมันวิดิโอคอลมาให้น้าเห็นแฟนมันเลยนะ แนะนำซะดิบดี เห็นชื่ออนาสตาเซียนี่ล่ะ...

          “คนแรก?”

          “คนที่สองก็เมื่อสามเดือนที่แล้ว เห็นเป็นคนไทยด้วยกันเลยคุยกันถูกคอมั้ง ชื่อเจนนี่...

          “…”

          “ล่าสุด เมื่อสามวันก่อน คนใหม่อีก ชื่ออะไรไม่รู้ น้าล่ะขี้เกียจจะจำ ไม่รู้ว่าไอ้แสบมันไปเอานิสัยเจ้าชู้นี่มาจากใคร นิสัยคาสโนว่านี่ล่ะ...ไอดินระบายออกมาด้วยความเบื่อหน่ายกับนิสัยเจ้าชู้ของลูกชายตนเอง

          อ่อ นึกออกละ ของพ่อมันนี่ล่ะ เจ้าชู้ถอดแบบกันมาไม่มีผิด อายุสิบหกสิบเจ็ดเอง เฮ้อ น้าล่ะกลุ้มใจ นี่คุณราฟก็รู้นะ แต่ไม่ห้าม บอกให้ลูกศึกษาด้วยตัวเอง....ไอดินยังคงพล่ามไปเรื่อยๆ แต่แดเนียลนั้น...ในหัวตอนนี้หยุดกับคำที่ว่า...

          จอมทัพมีแฟนแล้ว...

       แล้วเขาล่ะ...

       คำสัญญาที่ร่างสูงพูดออกมา...มันแค่เรื่องล้อเล่นใช่ไหม?

       .

 

          .

 

          .

 

          .

 

          .

          แดเนียลเดินขึ้นห้องด้วยอาการคนหัวใจสลายกับเรื่องที่ได้ยินมาวันนี้

          นี่ใช่ไหม?สาเหตุที่ไม่ยอมติดต่อมา

          ร่างเล็กนอนขดตัวบนที่นอนของตนเองพลางร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆไม่ได้สะอึกสะอื้น เขายังงง กับความจริงที่ปรากฏ...

          ทำไมถึงทำกับเขาอย่างนี้ เพราะเห็นเป็นผู้ชายเหมือนกันเลยเล่นๆก็ได้งั้นสิ...ทำไมกัน ความจริงใจที่มีให้ไปมันไม่พอหรืออย่างไร ระยะห่างมันเป็นตัวทำลายความสัมพันธ์นี้ใช่ไหม...

          คิดมาถึงตรงนี้ก็เริ่มหอบหายใจแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เจ็บตรงหัวใจจนต้องเอามือมากุมไว้ หน้ามืดไปหมด พยายามที่จะลุกจากเตียงแต่ก็เซจวนจะล้มลง มือคว้าแจกันข้างหัวเตียงไว้เพื่อเป็นที่ยึดแต่ก็ร่วงหล่นตามลงมาด้วย

          เพล้ง!”

          “ตุบ!อึก!”

          อึก หายใจไม่ออก มึนหัวไปหมด...

          ตึกๆๆๆปัง!”

          “แดน!”เสียงเรียกชื่อของเขาดังลั่นก่อนที่เจ้าของชื่อจะไม่รู้สึกตัว สติจมมืดดับไป...

         

 

 

 

          แดเนียลเป็นอะไรคะคุณหมอ

          “คนไข้เป็นโรคแพนิกครับ

          “..แพนิก?”

          “ครับ อาการก็จะคล้ายแขนขาไม่มีแรง เดินเหมือนร่างกายโคลงเคลง ใจลอย ใจสั่น ใจหวิว รู้สึกใจหาย หน้ามืด เวียนหัว หายใจไม่ค่อยออก กลัวตาย เหมือนร่างกายเปลี่ยนไป จิตตก มือชา เท้าชา รู้สึกร้อนวูบวาบประมาฯนี้ครับ

          “มันเกิดจากอะไรคะคุณหมอ แล้วลูกดิฉันเป็นได้ยังไง

          “เกิดจากฮอร์โมนลดกะทันหัน ทำให้สารสื่อในสมองผิดปกติ คล้ายกระแสไฟฟ้ารัดวงจร ส่งผลให้ประสาทอัตโนมัติทำงานผิดพลาด พูดง่ายๆ สมองรวน ทำให้สมองหลั่งสารตื่นตระหนกออกมาเองน่ะครับ

          “…”

          “ส่วนที่หนูแดเนียลเป็นได้ยังไง น่าจะมาจากเขาน่าจะเจอผลกระทบทางจิตใจที่รุนแรงจนควบคุมตนเองไม่อยู่น่ะครับ

          “แล้ว...มันจะหายขาดไหม มีทางรักษายังไงบ้างครับคราวนี้แจ็คถามหมอออกมาบ้าง หลังจากให้ภรรยาของตนเป็นฝ่ายถามอยู่ฝ่ายเดียว

          มีครับ แต่ก็ขึ้นอยู่กับตัวเขา ก็ต้องพยายามควบคุมความรู้สึกตนเองและอย่าเครียด หรือจะลองทำใจให้สงบก็ช่วยได้นะครับ ที่จริงโรคนี้คนเป็นกันมาก ไม่ได้มีความรุนแรงอะไรมากมาย แต่ถ้าเกิดขาดสติหรือเป็นหนักกว่านี้อีกก็ต้องพึ่งยาช่วยแล้วล่ะครับ หมอขอตัวนะครับ

          “ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

          “ขอบคุณครับ

          สองสามีภรรยามองไปที่ลูกชายของตนที่นอนหลับบนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว มือข้างซ้ายพันผ้าพันแผลไว้ เพราะโดนเศษแจกันบาด ไม่ถึงกับลึกมากแต่ก็ต้องเฝ้าดูอาการไประยะหนึ่งแต่สิ่งที่น่าห่วงกว่านี้ก็คือโรคที่ลูกของพวกเขาเป็น อายุแค่นี้แท้ๆกลับต้องมาเป็นโรคแพนิกเสียแล้ว

          อะไรที่ทำให้ลูกชายตัวน้อยของพวกเขาสะเทือนจิตใจจนต้องหมดสติแบบนี้กันแน่...

 

 

       

ความคิดเห็น