ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
บทที่ 7 เธอเป็นของผม ตอนที่ 1 NC++ 11/12/16

            อรุณฤทธิ์ขึ้นมาได้แล้ว และชื่นใจอย่างบอกไม่ถูกกับสุ้มเสียงเรียกหาอย่างห่วงใยของภรรยา เขาอ้าแขนรับร่างหล่อน ก่อนก้มลงจูบแก้มซีดเซียวด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้งจากใจ

            “คุณน้อย...ดวงใจของผม”

            เขาช้อนร่างบอบบางเข้าเคบินโดยมีฐาปกรณ์ตามไปติดๆ เข้าไปห้องน้ำ อรุณฤทธิ์วางร่างสั่นสะท้านของภรรยาลง ใช้น้ำอุ่นล้างตัวให้หล่อน แล้วเช็ดตัวและผมให้ เขาห่อตัวหล่อนด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ ตลอดเวลาหล่อนหนาวสั่นอย่างน่ากลัว จากความตกใจและความเย็นจากการแช่น้ำ เขาพาภรรยาไปนอนที่เตียงซึ่งฐาปกรณ์เตรียมไว้ให้

            “ทานยาลดไข้ก่อนดีมั๊ยเอก...ท่าทางคุณน้อยแก้มแดงตัวร้อน น่าจะมีไข้นะ”

            “อื่อ...ทานยานะครับคุณน้อย”

            อรุณฤทธิ์รับยาจากฐาปกรณ์  สราภรณ์ทำหน้าเบ้ แต่ยอมรับยาแต่โดยดี

            “ทานยายากที่สุดเลยละ”

            ฐาปกรณ์ยิ้ม กับเสียงเหมือนกล่าวฟ้อง ของอรุณฤทธิ์

            “พี่เอกขา...เปลี่ยนเสื้อผ้าเถิดค่ะเปียกหมดแล้ว...”

            เสียงภรรยาเตือน อย่างห่วงใย

            “นายเปลี่ยนก่อนสิปอ เดี๋ยวมาเปลี่ยนกะเรา เราไม่อยากให้คุณน้อยอยู่คนเดียว”

            “ได้..”

            ฐาปกรณ์รีบเดิน ออกไปอย่างรวดเร็ว ใจเขาเป็นห่วงสราภรณ์เหลือเกิน แว๊บเดียวเขาก็เข้ามาเปลี่ยน เพราะเขาแค่ถอดของเก่าออก ราดน้ำเช็ดตัวแล้วสวมบ๊อกเซอร์มาตัวเดียว  อรุณฤทธิ์ เข้าไปจัดการตัวเอง ฐาปกรณ์นั่งมองหล่อนสั่นสะท้าน แม้ใช้ผ้าห่ม 3 ผืนแล้วก็ยังไม่หายสั่น เสียดายเหลือเกิน ที่ออกมากลางทะเล หากเป็นที่บ้านเขาจะใช้ผ้าห่มไฟฟ้าห่มให้หล่อน เจ้าหล่อนลืมตา เห็นสายตากังวลของเขา หล่อนก็ยิ้มให้ ปากซีดขาว อรุณฤทธิ์เดินออกมา

            “เอก พาคุณน้อยเข้าฝั่งเถิด”

            เมื่อฐาปกรณ์กล่าวเช่นนั้น เขารีบปราดเข้ามาใกล้ภรรยา

            “จริงด้วยไปโรงพยาบาลดีกว่า”

            คนที่กลัวยา และโรงพยาบาลสุดชีวิต อุทานทันที

            “ไม่เอา...น้อยไม่เข้านะคะพี่เอก น้อยโกรธจริงๆ ด้วย”

            “เอ๊ะ...ชักจะมีแรงแฮะ แล้วจะเอาอย่างไรดีล่ะ”

            อรุณฤทธิ์ ผู้ชายที่เด็ดเดี่ยวมั่นคง ตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาด แต่ถ้าเป็นเรื่องของสราภรณ์ เขาจะอ่อนยวบเหมือนเนยถูกความร้อน  ฐาปกรณ์มองหน้าหวาดกลัวของสราภรณ์ ใจเขาต้องการเพียงให้หล่อนปลอดภัย

            “กลับฝั่งเถิด จะได้ช่วยคุณน้อยได้”

            สราภรณ์ส่ายหน้าทันที เพราะกลัว อรุณฤทธิ์เปลี่ยนใจ พาหล่อนไปโรงพยาบาล

            “พี่เอกขา น้อยจะอยู่บนเรือนะคะ...นะคะ...พี่เอกขา...”

            เพียงเท่านี้อรุณฤทธิ์ก็ได้แต่พยักหน้า

            “ได้เลยครับ..คุณน้อยคนดีของผม ผมคงต้องหาวิธีทำให้คุณอุ่นแล้วล่ะ ปอนายไปเปิดไฟที่หัวเรือไว้ด้วยนะ”

            “ได้สิ”

            ฐาปกรณ์รับคำ ก่อนมองสราภรณ์อย่างเป็นห่วง อรุณฤทธิ์ปลดผ้าขนหนูออก แล้วสอดตัวลงไปในผ้าห่ม โอบกอดร่างเปลือยของภรรยาเข้าแนบอก มือลูบไล้ไปทั่วร่าง ริมฝีปากประทับดูดดื่ม ยิ่งคิดว่าหากช่วยไม่ทันเขาอาจสูญเสียผู้เป็นที่รักยิ่งไปตลอดกาล ก็เหมือนทำให้จูบครั้งนี้มีความหมายขึ้น รสจูบที่ทวีความหวาน ทั้งคู่แลกลิ้นกันอย่างรุนแรง เหมือนจะคว้านวิญญาณ

            “คุณน้อย... น้อยจ๋า...หากคุณเป็นอะไรไป ผม...จะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร”

            อรุณฤทธิ์พูดออกมา มีบางช่วงประโยค ที่เขารู้สึกเหมือนมีอะไรติดคอ

            “พี่เอก...พี่เอกขา..”

            คนทั้งคู่กอดรัดกัน แนบสนิท แต่สราภรณ์ยังคงหนาวสะท้านและอ่อนเปลี้ยไปหมดทั้งร่าง เนื้อตัวเย็นเฉียบ จนอรุณฤทธิ์กังวลยิ่งนัก

            “ผมจะทำอย่างไรนะ คุณถึงจะหายหนาวคนดี...ผ้าห่มก็บางเหลือเกิน...”

            สบตากับฐาปกรณ์ ซึ่งเข้ามายืนอยู่ อรุณฤทธิ์คิดไปถึงตอนที่อยู่ต่างประเทศ สมัยที่ไปเข้าแคมป์กันเกิดพายุหิมะและหลงทาง มีกันเพียงสองคน เขากับฐาปกรณ์นอนกอดกัน เพื่อถ่ายทอดไออุ่นกันทั้งคืน

            “ปอขึ้นมาสิ”

            ฐาปกรณ์ไม่มีท่าทางลังเลเลย เขาถอดกางเกงจนเปลือยเปล่า แล้วแทรกตัวเข้าไป เพื่อแนบประกบอีกด้านของหญิงสาวที่เขาอยากจะช่วย ให้หายหนาว สราภรณ์เงยหน้าขึ้นมองสามี

            “ไม่เป็นอะไรนะจ๊ะ ปอเขาจะได้ช่วยประกบหลังคุณจะได้หายหนาวไงจ๊ะ”

            “พี่เอก...”

            สุ้มเสียงของสราภรณ์สั่นสะท้าน และหล่อนซุกตัวลึกเข้าไปอีกในอ้อมแขนของอรุณฤทธิ์ เมื่อรู้สึกถึงเรือนร่างแข็งแกร่งอีกร่างหนึ่งซึ่งเข้าแนบประกบหลังหล่อน  โอ้...สิ่งซึ่งสัมผัสบั้นท้ายของหล่อน มันร้อนผ่าว ร้อนจนหล่อนอุ่นซ่าน รับรู้ว่ามันค่อยๆ แข็งชันขึ้น ตามความรู้สึกของเจ้าของที่รู้สึกคึกคักทันที เมื่อแตะต้องผิวเนียนนุ่มของหญิงที่ตนแอบหลงรัก แถมควบคุมไม่ได้เสียด้วย ความตกใจที่อาจจะต้องสูญเสียหล่อนไป ทำให้เขาอยากเก็บหล่อนไว้ในอ้อมอกตลอดไป

            “อุ๊ย...”

             หล่อนอุทานอย่างตกใจ ร่างร้อนผ่าว ถึงตอนนี้ความหนาวเย็นเริ่มหายไป มีความร้อนผ่าวจากท้องน้อยแผ่ซ่านขึ้นมา ฐาปกรณ์สบตากับอรุณฤทธิ์ ด้วยแววตาเว้าวอนและขอโทษ ก่อนเขาจะตวัดแขนกอดไปที่ร่างของอรุณฤทธิ์ โดยมีร่างเล็กๆ บอบบางของสราภรณ์อยู่ระหว่างกลาง มันให้ความรู้สึกทั้งเป็นสุขและทรมาน ผิวกายของหล่อนนุ่มเนียนเหลือเกิน และมันส่งผลทำให้เขาปวดร้าวส่วนล่างอย่างมากมาย แม้จะพยายามข่มใจ

อรุณฤทธิ์มองฐาปกรณ์อย่างเข้าใจ เขาลูบไล้สีข้างของภรรยาระเรื่อยลงไป รับรู้ถึงความลำบากใจอย่างยิ่งของหล่อน แววตาหล่อนที่สบตาเขาบ่งบอกอารมณ์หลากหลาย ทั้งละอาย ทั้งต้องการ และอ่อนเพลีย แขนของหล่อนที่โอบเขามันทอดอ่อนอย่างคนที่พร้อมจะหลับ แต่หล่อนก็ยังหลับไม่ลง ด้วยร่างกายที่ถูกกระตุ้น เขาซุกมือไประหว่างกลางเขากับหล่อน หล่อนร้อนผ่าวและชุ่มฉ่ำไปหมด และเขาก็พร้อมที่จะมอบให้หล่อน

แต่งานนี้ คนที่กระตุ้นหล่อนเห็นจะเป็นฐาปกรณ์มากกว่า สบตากับฐาปกรณ์แล้ว เหมือนมองตาตัวเอง มันเรืองรองไปด้วยเปลวพิศวาส แต่เขาจะทำอย่างไรดี เขาเสียสละได้หรือ?... ยินยอมที่จะใช้ภรรยาร่วมกับคนอื่นหรือ? แต่คนๆ นี้คือฐาปกรณ์ ไม่ใช่คนอื่นเป็นเพื่อน เป็นน้องที่เติบโตมาด้วยกัน

            และข้อสำคัญ ชีวิตของเขามีค่าสำหรับฐาปกรณ์มาก จนเมื่อมีนาทีวิกฤตของชีวิต ฐาปกรณ์ยอมที่จะช่วยชีวิตเขา แม้ว่าตัวเองอาจต้องตาย เหตุการณ์แต่หนหลังเป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้  ถึงจุดนี้เขาทำใจได้ เพราะเขาก็คิดมาระยะหนึ่งแล้ว แต่เวลาต้องตัดสินใจจริงๆ มันยากเหลือเกิน เพราะผู้หญิงในอ้อมแขนคือเมียสุดที่รักของเขา เขารักหล่อนมากเหลือเกิน แถมหล่อนยังรักนวลสงวนตัว กรอบแนวคิดของหล่อนคือกุลสตรีไทยล้วนๆ หล่อนจะรับได้เพียงใด  แต่ฐาปกรณ์ก็คือน้องที่เขาสนิทมาก ตอนนี้ความรู้สึกของเขาบรรเจิดที่สุด เขาแยกขาหล่อนออกจากกัน ซึ่งในภาวะสะลึมสะลือ เจ้าหล่อนให้ความร่วมมือด้วยดี หล่อนให้เขายกขาหล่อนวางบนสะโพกของเขา  สราภรณ์รู้สึกลางเลือน ว่ามีมือมาเคล้าคลึงทรวงอกของหล่อนอย่างอ่อนโยน พร้อมความซ่านสยิว เมื่อเขาสอดใส่เข้ามาในร่างของหล่อน

            “อื่อออออ”

            หญิงสาวครางออกมา หล่อนจิกเล็บบนสันไหล่ของสามี ร่างสั่นสะท้านทุกครั้งที่อรุณฤทธิ์ขย่มเข้าออก อารมณ์ของอรุณฤทธิ์วางอยู่บนความรู้สึกว่า เกือบสูญเสียหล่อนไป เรี่ยวแรงที่สอดใส่จึงหนักแน่นเป็นพิเศษ

            “อ๊า อ๊า อ๊า”

            เสียง 2 เสียงอุทานพร้อมกัน ก่อนอรุณฤทธิ์จะตะแคงร่างลงแล้วนอนหงายราบ ปล่อยให้ร่างของภรรยาอยู่ในอ้อมแขนของฐาปกรณ์ ซึ่งเขาโอบกอดร่างหล่อนอย่างอ่อนโยน แม้ว่าตอนนี้ความต้องการของเขาจะพลุ่งพล่านรุนแรงจนจะคลั่งแล้ว แต่ดวงหน้าสวยเรียวบางซึ่งแดงสร้าน ตาหลับพริ้ม ตัวอ่อนระทวยอย่างคนหลับใหลของหล่อน ทำให้เขาต้องระงับอารมณ์ ปล่อยให้หล่อนนอน อรุณฤทธิ์หันมาหา เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไร เขาไล้ปลายนิ้วแผ่วเบากับแก้มนวลอย่างแสนรัก

            “เรารักเธอที่สุด เธอเป็นผู้หญิงที่สุดประเสริฐ เป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อม บริสุทธิ์ ฉลาด...”

            ฐาปกรณ์ฟังสุ้มเสียงของอรุณฤทธิ์อย่างค่อนข้างเห็นด้วย

            “เรารู้...ว่านายตกหลุมรักเธอ...”

            ฐาปกรณ์หน้าซีด ก่อนแดงเรื่อขึ้น เมื่อสบตาเข้าใจของอรุณฤทธิ์

            “นายจะรักและถนอมเธอคนเดียว ไม่มีคนอื่นอีกนะปอ สัญญาสิ”

            “เราสัญญาเอก เราจะรัก จะถนอม และให้เกียรติคุณน้อยตลอดชีวิตของเรา เราจะไม่ทำให้คุณน้อยเสียใจ”

            เสียงฐาปกรณ์ให้คำสัญญาอย่างหนักแน่น แววตาจริงใจ และตลอดชีวิตของเขา เขาสามารถรักษาคำสัญญาแห่งความรักของเขาได้ตลอด  อรุณฤทธิ์ถอนใจ

            “เรารู้ว่า เราทำไม่ถูกกับคุณน้อย แต่หากนายต้องการเธอ มีแต่ตอนนี้เท่านั้น ที่เหมาะในการเป็นครั้งแรก ถ้าเธอรู้ เธอไม่มีทางยินยอม นอกจากต้องมัดมือชก คุณน้อยเป็นคนยึดมั่นในการครองคู่ แถมพี่ๆ เขาก็หวงน้องเหลือเกิน หูตายังกะสับปะรด ขนาดในบ้านเรายังมีคนของเขา”

            ฐาปกรณ์ก้มลงมอง ดวงหน้าแสนสวยที่ซุกหลับกับไหล่เขาอย่างแสนรัก ริมฝีปากของหล่อนอวบอิ่ม สีสดสวยเหมือนกลีบกุหลาบ มีร่องรอยบวมเล็กน้อยจากการจูบกับอรุณฤทธิ์ มองริมฝีปากของหล่อนแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะต้องประทับริมฝีปากลงไป เขาจูบไซ้อย่างหิวโหย ดูดดื่มหล่อนเหมือนอาหารมื้อสุดท้ายของชีวิต 

ช่างหวานนักแม่คุณ...ของผม มือเขาโลมลูบร่างในอ้อมแขน จนหล่อนเริ่มตอบโต้ ใจเขาอ่อนยวบ ดูเถิดแม่คุณ...คนดีของผม...ความคิดนั้นทำให้ฐาปกรณ์หน้าแดงขึ้นมา ยังไม่ทันไรเลย เขาก็รู้สึกเป็นเจ้าเข้าเจ้าของหล่อนเสียแล้ว แม้หล่อนอ่อนแรงก็ยังอุตส่าห์ตอบโต้ อรุณฤทธิ์มองภาพนั้นด้วยสายตาอ่อนโยน คนที่เขารักทั้งคู่ หัวใจของเขาแปลกๆ แปร่งๆ แต่ได้พยายามทำใจและยอมรับเรื่องราวที่จะดำเนินต่อไปเอาไว้แล้ว ชีวิตสามคนผัวเมีย เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อน แต่เมื่อต้องเกิดขึ้น เขาคิดว่า...ต้องเยี่ยมแน่ๆ มีชายที่พร้อมจะดูแลปกป้องสราภรณ์อันเป็นหญิงสุดที่รักถึงสองคน ย่อมดีกว่ามีเขาเพียงคนเดียว ขอเพียงผ่านครั้งแรกไปให้ได้ ครั้งต่อไปย่อม ไม่ยากนัก

            สราภรณ์รู้สึกตัว ท่ามกลางความลางเลือน จุมพิตและอ้อมแขนนี้แปลกประหลาดนักในความรู้สึก หล่อนตวัดแขนโอบรัดบ่าแข็งแรง

            “พี่เอก...”

            เสียงหล่อนพร่ำรำพันชื่อเขาออกมา ทำให้อรุณฤทธิ์ปลื้มนัก หล่อนหลับตาพริ้มครวญครางแผ่วเบา ศีรษะส่ายไปมาบนหมอน แขนของหล่อนตกทอดยาวมาปะทะร่างเขา เขากุมมือหล่อนแล้วจูบนิ้วเรียวสวย บอบบางของหล่อนทีละนิ้ว ก่อนจะดูดและเล็มอย่างแสนรัก

            “หนูน้อยของผม”

            สุ้มเสียงของเขา ทำให้หล่อนลืมตาอย่างง่วงงุน ยิ้มน้อยๆ ที่หล่อนมอบให้เขา ทำให้อรุณฤทธิ์อดที่จะประกบปากลงไปไม่ได้ ตอนนี้ศีรษะของฐาปกรณ์ซุกซบอยู่ที่เนินเนื้อแห่งความเป็นหญิงของหล่อน และครางฮึมฮัมอย่างแสนสุข เขาวางมือบนทรวงอกแข็งตึงของหล่อน

            “คุณน้อย...”

            “พี่เอก...พี่เอกขา อูยยยย...อย่าทรมานน้อยเลยค่ะ ค่ะ ค่ะ ดีเหลือเกิน...ใช่...อ๊า...อ๊า”

            สราภรณ์ครางแกมสะอื้น เมื่อฐาปกรณ์สวมสอดเข้าไป เขาโยกตัวเบาๆ ก่อนซี๊ดปากอย่างซ่านเสียว รับรู้ถึงความคับแน่นของหล่อน ซึ่งแสดงว่าอรุณฤทธิ์ถนอมหล่อนเหลือเกิน และขีปนาวุธของเขาเมื่อพองตัวเต็มที่มันมีขนาดใหญ่กว่าของอรุณฤทธิ์เล็กน้อย เขาขยับตัวอย่างระมัดระวังเพราะความรัก ถนอมหล่อนในใจเขามีไม่น้อยเช่นกัน สราภรณ์ครางอืออาอย่างแสนสุข

คืนนี้อรุณฤทธิ์เหมือนจะคับแน่นไปหมด พอฐาปกรณ์โยกตัว หล่อนก็ผวาเยือก มือลูบเปะปะที่ผิวอุ่นร้อนเรียบตึงของชายที่หล่อนกอดรัดเขาเอาไว้ พร้อมเปล่งเสียงครางอย่างสุดแสนรัญจวนใจ หล่อนรู้สึกเหมือนมีคนร่วมรักกับหล่อนถึงสองคน ทรวงอกถูกดูด กัดเคล้นอย่างเมามันในอารมณ์ ร่างของหล่อนสะท้านระริกไหว เหมือนจะขาดใจ เมื่อส่วนล่างของหล่อนสัมผัสกับแรงเสียดสี ที่วาบหวามอารมณ์

            “อื่อ...ฮ๊า...อ๊า อ่าสสสส”

            สราภรณ์ครางอย่างสุขสม เมื่อก้าวล่วงสู่จุดสุดยอดทางร่างกาย และอารมณ์ เรือนร่างเบาหวิวโปร่งสบายเหมือนล่องลอยในทะเลน้ำอุ่น ในขณะที่ฐาปกรณ์เปล่งเสียงออกมาอย่างดังลั่นเรือเมื่อเขาถึงสวรรค์ ที่เขาคิดว่ามันมากกว่าชั้นเจ็ดแน่นอน ร่างของเขาซวดซบลงไป สั่นระริกทาบทับบนร่างของสราภรณ์ ซึ่งอรุณฤทธิ์กลิ้งตัวหลบให้ เขารู้สึกเหมือนทุกอย่างระเบิดพราวพร่างตา ช่างเป็นเพศสัมพันธ์ที่ยอดเยี่ยมอย่างที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน มันเป็นการรวมร่างที่มีการรวมใจของเขาเข้าไปด้วย

            หล่อนหลับไปแล้ว แต่ของเขายังคงอยู่เป็นส่วนหนึ่งในตัวหญิงที่เขารัก เหมือนจะไม่ยอมเลื่อนหลุดออกมา จมูกเขาได้กลิ่นนวลเนื้อของหล่อน มือเขาลูบไล้เหงื่อที่ร่างของหล่อนอย่างอ่อนโยน เขาขยับตัว ในเวลาต่อมารับรู้ถึงความแข็งขันพร้อมสู้ศึกรอบใหม่ของตัวเอง แถมมันยังอยู่ในหล่อน ถึงตอนนี้อรุณฤทธิ์นอนเงียบ

ฐาปกรณ์ได้แต่มองแผ่นหลังแข็งแรงอย่างตื้นตันใจ เขารู้ว่าอรุณฤทธิ์ ต้องทำใจมากมาย และต้องรักเขามากพอที่จะยินยอมให้เขาได้ร่วมรักกับสราภรณ์ เขาตวัดร่างบอบบางมากอด และเล้าโลมคลึงเคล้นหล่อน จนร่างหล่อนขยับ และตอบสนองเขาอย่างน่ารัก เมื่อเขาลุล่วงสู่อารมณ์อันบรรเจิดเป็นครั้งที่สอง  เขาหลับสนิทลงทันที 

 

*****

 

คำเตือน : นิยายเรื่องนี้ มีฉาก NC+18 โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

คุณน้อย สราภรณ์ มีจำหน่ายในรูปเล่มจำหน่ายในราคา ราคา 560 บาท รวมค่าจัดส่งแล้ว ถ้าต้องการก็ส่งใบสั่งซื้อตามลิงก์นี้ได้เลยค่ะ

https://goo.gl/forms/VVP1tY3rKRrM1Hjn2

 

ส่วนคนที่ถนัดอีบุ๊คก็ดาวน์โหลดจาก Meb ตามลิงก์นี้ได้เลยค่ะ

https://www.mebmarket.com/ebook-30052-ผู้ชายในชีวิต

 

ท่านสามารถติดตามข่าวสารและอ่านนิยายเรื่องอื่นๆ ของชลชินีได้จากเฟสบุ๊คกลุ่ม เรื่องลับๆ ของชลชินี

ท่านที่ยังไม่ได้เป็นสมาชิกสามารถขอแอ็ดได้ตามลิงก์นี้เลยนะคะ

https://www.facebook.com/groups/167222610303819/

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น