ขอบคุณที่สนับสนุนเซบาสเตียรกับนิคาซิโอ้นะ #พ่อบ้านของนิค #NicBastian Thank you ❤️

ชื่อตอน : Butler Chapter 2 nc

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2561 23:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Butler Chapter 2 nc
แบบอักษร

**แก้ไข 29/01/60

2

เช้าวันเสาร์ เซบาสเตียนตื่นสายได้มากกว่าปกติเพราะนายจ้างของเขาจะตื่นตอนสิบโมง แต่ถึงจะอย่างนั้น แต่เซบาสเตียนก็ตื่นขึ้นมาตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วออกไปจ่ายตลาดกับเมดสาวประจำห้องครัวที่ชื่อลิลลี่ เลือกของด้วยความชำนาญไม่แพ้แม่บ้าน ขนาดต่อราคาสินค้าเซบาสเตียนก็ทำเป็น เล่นเอาไปวันแรกเป็นที่จดจำของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าในตลาดเนื่องจากเครื่องแบบที่ใส่กับการต่อราคาอย่างหน้าเลือด

จากนั้นเมื่อกลับถึงบ้านก็มาเตรียมอาหารเช้าให้เรียบร้อย จนเวลาเกือบสิบโมงจึงค่อยขึ้นไปที่ห้องเจ้านาย เซบาสเตียนระวังไม่ให้ส่งเสียงดังก่อนถึงเวลาปลุก ระหว่างนั้นเขาก็เข้ามาจัดของทำความสะอาดเงียบๆ ห้องของนิคาซิโอ้ไม่ได้รกมาก แค่ปัดกวาดฝุ่นผงที่เกาะตามโต๊ะก็พอ

ในห้องนอนของนิคาซิโอ้จะแบ่งเป็นสามส่วน ส่วนที่นอนติดกับห้องน้ำและห้องทำงาน บาร์เหล้าส่วนตัวอยู่ตรงกลาง มีเก้าอี้สูงแบบหมุนได้อยู่สามตัว และถัดไปทางขวามือสุดเป็นห้องนั่งเล่นมีโซฟาและทีวีวางอยู่ เซบาสเตียนจัดการงานอยู่สองส่วนในห้องโดยไม่เข้าไปใกล้ที่นอน เพราะกลัวปลุกเจ้านายก่อนถึงเวลา

และเมื่อนาฬิกาถึงเวลาสิบโมงเช้า เซบาสเตียนก็ลุกขึ้นไปเปิดม่านออก แสงสว่างแยงเข้ามาถูกตาคนนอนจนต้องหยีตาแล้วหันหน้าหนี

“ได้เวลาตื่นแล้วครับนายท่าน กระผมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว จะทานบนนี้หรือจะลงไปทานข้างล่างครับ” นิคาซิโอ้ไม่ตอบ ค่อยๆลืมตาขึ้นมาสีหน้ายุ่งเหยิงเหมือนคนอึดอัด แต่พอเห็นหน้าเซบาสเตียนใบหน้ายุ่งๆนั้นก็เปลี่ยนเป็นยิ้มกริ่ม

“นายมาปลุกฉันตอนกำลังฝันเข้าได้เข้าเข็ม” นิคาซิโอ้สะบัดผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นนั่ง ความใหญ่โตที่ชูชันขึ้นมาผ่านเนื้อผ้าบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเมื่อกี้เขาพูดจริง

“...”

“นายต้องรับผิดชอบ”

“ครับ” เซบาสเตียนตอบ มือหยิบโทรศัพท์ออกมาจากอกเสื้อเตรียมกดเรียกคนมาให้นายท่าน สำหรับหน้าที่พ่อบ้าน เบอร์โทรติดต่อทุกรูปแบบต้องมีเตรียมพร้อมไว้เสมอ ไม่ว่านายจ้างจะต้องการอะไรจะต้องหามาให้ได้ทันอย่างท่วงที

“รับเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายดีครับ” ถามสีหน้านิ่งมาก

“อยากได้นาย”

“ผมแจ้งไปเรียบร้อยแล้วว่า...”

“เฮ้อ! ก็ได้ๆ ไม่ต้องโทรหรอก” นิคาซิโอ้เอ่ยเสียงหงุดหงิด ลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปคนเดียว ไม่นานเซบาสเตียนก็ได้ยินเสียงครางเบาๆออกมาจากในนั้นก่อนจะเงียบไป

“เซบาสเตียน” นิคาซิโอ้ร้องเรียกจากด้านใน เซบาสเตียนที่เพิ่งจัดเตียงเสร็จจึงเดินตามเข้าไปในห้อง นิคาซิโอ้ไม่เคยล็อกห้องน้ำ นี่เป็นอีกสิ่งที่เซบาสเตียนจะจำไว้ เพราะการจดจำรายละเอียดของนายจ้างเป็นสิ่งที่พ่อบ้านควรทำ

“ครับ”

“อาบน้ำ” เซบาสเตียนโค้งตัวรับคำสั่ง แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นคราบน้ำขาวๆที่อยู่ในอ่างอาบน้ำ นิคาซิโอ้คอยรอบสังเกตอยู่ตลอดเวลาแต่เซบาสเตียนก็ยังคงนิ่ง เปิดน้ำชำระล้างคราบน้ำรักออกแล้วเติมน้ำให้เต็มอ่าง ใส่สบู่ลงไปตีจนเกิดฟองเล็กน้อยก็พร้อม

“เรียบร้อยแล้วครับ” เซบาสเตียนบอกแล้วเดินมาช่วยปลดเสื้อนอนของนายจ้างออก ชุดนอนของนิคาซิโอ้ทุกตัวเป็นผ้ามันลื่น ลักษณะคล้ายผมคลุมอาบน้ำที่มีเชือกพันตรงเอวแค่เส้นเดียว ดังนั้นเมื่อปลดเชือกออก ชุดนอนก็ไหลลงไปกองกันที่พื้น เซบาสเตียนหยิบมันลงไปรวมกันที่ตะกร้าเตรียมซัก จากนั้นก็หยิบผ้าขนหนูข้างๆขึ้นมาอย่างรู้งาน ชุดสูท เสื้อกั๊ก และเนคไทถูกถอดทิ้งไว้บนอ่างล้างมือ แขนเสื้อและขากางเกงถูกพับขึ้นสูงไม่ให้ถูกน้ำกระเด็นใส่ จากนั้นก็บรรจงถูตัวให้นายจ้างอย่างเบามือ

และเมื่อถูกมาจนถึงหน้าอก ไล่ลงมาที่หน้าท้อง เหตุการณ์เดิมก็เกิดขึ้น นิคาซิโอ้คว้าข้อมือเซบาสเตียนแล้วกระชากลงไปในอ่าง แต่ครั้งนี้เซบาสเตียนรู้ทันจึงใช้มืออีกข้างยันขอบอ่างไว้ได้ก่อน

การเรียนรู้และปรับตัวก็เป็นคุณสมบัติอีกอย่างหนึ่งของพ่อบ้านเหมือนกัน

นิคาซิโอ้หัวเราะหึครั้งหนึ่งก่อนจะยกตัวขึ้นยื่นหน้าไปจูบเซบาสเตียนแบบไม่ให้ตั้งตัว พ่อบ้านสะดุ้งโหยง นิคาซิโอ้ใช้จังหวะนั้นเหวี่ยงเซบาสเตียนลงมาในน้ำด้วยกัน

ตู้ม!

“ฮะๆๆ คิดเหรอว่านายจะตามเกมฉันทัน” นิคาซิโอ้หัวเราะลั่น เซบาสเตียนโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ลูบน้ำออกจากหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แอบถอนหายใจเบาๆไม่ให้นิคาซิโอ้ได้ยิน

“โอ้วแม่เจ้า” แล้วอยู่ๆนิคาซิโอ้ก็มองมาที่เขาตาโต กลืนน้ำลายลงคออย่างน่าเกลียด

เซบาสเตียนก้มลงมองตัวเองบ้าง

แย่ล่ะ วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตตัวบาง พอถูกน้ำมันก็โปร่งใสแนบชิดกับเนื้อหนัง เห็นสัดส่วนช่วงบนได้อย่างชัดเจน

เซบาสเตียนไม่ใช่คนผอมมาก เขามีกล้ามเนื้อเป็นลอนพอสมควร ถึงจะไม่มีเป็นซิกแพ็กเด่นชัดเหมือนของนิคาซิโอ้ แต่ก็หุ่นดีและเซ็กซี่เร้าอารมณ์พอสมควร

ยิ่งเสื้อสีขาวแนบชิดลำตัวแบบนี้ ทำให้มองเห็นหมดทั้งหน้าอกและหน้าท้อง เซบาสเตียนปั้นหน้านิ่งไม่สนใจ นั่งคุกเข่าลงกับอ่างและทำหน้าที่ตัวเองต่อ

“นายทำฉันมีอารมณ์อีกแล้ว”

คุณก็มีอารมณ์ตลอดเวลานั่นแหละ เซบาสเตียนอยากเถียง แต่การเถียงเจ้านายเป็นเรื่องที่ไม่สมควร เขาจึงไม่ตอบอะไรและเช็ดตัวให้นิคาซิโอ้ต่อไป

“บาสจัง” นิคาซิโอ้เรียกเสียงกระเส่า แต่เซบาสเตียนยังคงหน้านิ่ง

“ครับ”

“ช่วยฉันหน่อย” เซบาสเตียนมีสีหน้าหนักใจ เขาตวัดสายตามองนายจ้างเหมือนจะพิจารณาว่าจะเอายังไงต่อดี

“ผมจะโทรตาม...”

“ไม่ต้อง!” นิคาซิโอ้ตวาดลั่น สีหน้าอดกลั้นดูทรมาน “ชะ ใช้มือ ช่วยฉัน”

เซบาสเตียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยจนนิคาซิโอ้สังเกตไม่ได้ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตัดสินใจ นิคาซิโอ้ก็จับมือเขาไปสัมผัสกับส่วนนั้นเสียก่อน

“ช่วยฉัน ฉันสั่ง” เซบาสเตียนมือสั่น ใบหน้าแดงระเรื่อกว่าครั้งไหนๆ แต่ว่า...

“ถ้านายท่านต้องการ” เขาก็ต้องทำ เซบาสเตียนเพิ่งสังเกตว่าเสียงตัวเองแผ่วเบามาก จากนั้นก็เริ่มจับ และชักรูดแก่นกายของนายจ้างอย่างเก้ๆกังๆ เขาเองก็เป็นผู้ชาย เรื่องอย่างนี้ใช่ว่าเขาจะไม่เคยทำ แต่นั่นคือการทำให้ตัวเอง ไม่ใช่ให้คนอื่น โดยเฉพาะว่าคนคนนั้นเป็นนายจ้างของตัวเอง

“อื้อ...” นิคาซิโอ้ครางออกมาอย่างทรมาน ใบหน้าแดงซ่านดูเร้าอารมณ์จนเซบาสเตียนอดปวดหนึบกายขึ้นมาบ้างไม่ได้

“พะ พอก่อน” เซบาสเตียนหยุดชะงัก เมื่อนิคาซิโอ้คว้ามือตัวเองหยุดไว้ “นายนี่ไม่ได้เรื่องเลย”

นิคาซิโอ้พลิกตัวคร่อมเซบาสเตียนไว้ ความใหญ่แข็งขืนเสียดสีเข้ากับกางเกงสแล็คของพ่อบ้านที่ใต้น้ำ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าจงใจ

“นะ นายท่าน” เซบาสเตียนมีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เริ่มขยับกายหนีแต่ที่นั่งอยู่ก็ชิดขอบอ่างแล้ว และนั่นเป็นสิ่งที่นิคาซิโอ้ต้องการ...ใบหน้าอื่นนอกจากนิ่งเฉยของเซบาสเตียน

แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้นเซบาสเตียนก็ปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งเฉยได้อีก

“จะทำอะไรครับ”

“สอนไง” นิคาซิโอ้ไม่พูดเปล่า มือสอดเข้าไปใต้กางเกง ล้วงลงไปในอันเดอร์แวร์ของพ่อบ้าน

เซบาสเตียนสะดุ้งโหยงคว้าหมับเข้าที่มือนายจ้างอย่างเสียมารยาท

“อย่าครับ”

“ทำไมล่ะ นายเองก็มีอารมณ์นี่นา”

“มัน อึก!” เซบาสเตียนนิ่วหน้าก่อนจะได้พูดจบ

นิคาซิโอ้เริ่มหยอกล้อกับส่วนนั้นของเขาอย่างชำนาญ ลมหายใจของเซบาสเตียนติดขัด แต่ยังรักษาท่าทีไว้ได้

“อยากรู้เหมือนกันว่าจะนิ่งได้สักกี่น้ำ” อีกครั้งที่นิคาซิโอ้จงใจพูดกำกวม โน้มหน้าเข้าไปใกล้สีหน้าอดกลั้นของเซบาสเตียน

“พอเถอะครับนายท่าน ลงไปกินข้าวได้แล้ว อึก! มะ มันจะเย็นชืด กะ ก่อน” ยิ่งเซบาสเตียนพยายามจะพูด นิคาซิโอ้ก็ยิ่งหยอกเย้าหนักขึ้น

“ชู่ว! นิ่งๆไว้” นิคาซิโอ้กระซิบลงข้างหูแล้วแกล้งขบเบาๆที่ติ่งหูของพ่อบ้านจนสะท้านเฮือก ขณะที่มือก็ขยับนวดบำเรอพ่อบ้านไปเรื่อยๆ

“...” เซบาสเตียนกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวจนเหงื่อผุดออกตามหน้าผาก เขาอยากขอให้นายจ้างหยุดเล่นกับเขาแบบนี้ แต่เขาพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำเดียว มันทรมานและปวดตรึงไปหมด

“หึๆๆ” นิคาซิโอ้หัวเราะเบาๆ ใช้มืออีกข้างปลดเข็มขัดเซบาสเตียนออกและรูดกางเกงลงไปกองที่เข่าอย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันได้มีโอกาสห้าม

“โทษฐานที่ปล่อยให้ฉันต้องช่วยตัวเองเมื่อเช้า” นิคาซิโอ้พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าก่อนจะจูบลงบนซอกคอเซบาสเตียน ดูดดึงจนเกิดรอยเจ็บจี๊ด ใต้น้ำก็จัดแจงท่าทาง ขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวเซบาสเตียน ใช้ส่วนนั้นของตัวเองถูไถไปกับของพ่อบ้านจนเซบาสเตียนหลับตาแน่น มือจิกเข้าที่ขอบอ่างอย่างทรมาน

“หายหรือยัง” นิคาซิโอ้ถามขึ้น เซบาสเตียนรู้ว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไรแต่ยังคงไม่ตอบ เมื่อไม่ตอบนิคาซิโอ้ก็ถือว่าหายแล้ว

นายจ้างกดนิ้วลงไปตามร่องจีบด้านล่าง อีกครั้งที่เซบาสเตียนสะดุ้งโหยง แววตาตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด

“ดื้อจริงนะ” นิคาซิโอ้กดเซบาสเตียนลงนอนพิงหัวไว้กับขอบอ่าง ขาข้างหนึ่งถีบเอากางเกงเซบาสเตียนออกไปให้พ้นจากนั้นเข้าไปแทรกกลางลำตัว

เขาพร้อมนานแล้ว แต่เซบาสเตียนยังไม่พร้อม และนี่เป็นการลงโทษ

“อึก!” เซบาสเตียนนิ่วหน้า เมื่อบางอย่างพยายามจะแทรกเข้ามาในร่างกายตนเอง บางอย่างที่แข็งขืนและไม่ใช่แค่นิ้ว

“อย่าเกร็ง”

“ยะ อย่าทำแบบนี้ครับ” พ่อบ้านพยายามขอร้อง แต่นิคาซิโอ้จะหยุดตอนนี้ได้ยังไงในเมื่อยังไม่ได้ปลดปล่อย

“คราวหลังอย่าปล่อยให้ฉันต้องช่วยตัวเอง”

“อึก!” เซบาสเตียนรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ครั้งก่อนเขาไม่รู้สึกตัว จะเจ็บก็แค่ตอนตื่น แต่ครั้งนี้...เหมือนเขากำลังจะตาย นิคาซิโอ้ไม่ปราณีเขาเลยสักนิด นายจ้างเขาพยายามยัดเยียดความใหญ่โตนั่นเขามาในร่างกายของเขาว่าแม้มันจะคับแน่นแค่ไหนก็ตาม น้ำในอ่างเริ่มเป็นสีชมพูปนพร้อมกลิ่นคาวเลือด แปลว่าส่วนนั้นของเขากำลังฉีกขาดจนเลือดออก

“ฉันบอกว่าอย่าเกร็ง”

“ผม...เจ็...” เซบาสเตียนกลืนคำพูดลงไป มือจิกเข้ากับขอบอ่างแน่นจนซีดเมื่อคำพูดของนิคาซิโอ้ลอยเข้ามาในหัว

*‘*ฉันเป็นประเภทอยากได้อะไรก็ต้องได้’

เซบาสเตียนกัดปากแน่นจนห้อเลือด นิคาซิโอ้กระแทกกระทั้นความใหญ่โตของตัวเองเข้าออกอย่างรุนแรงจนพ่อบ้านต้องเบือนหน้าหนี มันเจ็บมาก แต่พ่อบ้านอย่างเขาให้นายจ้างเห็นน้ำตา เซบาสเตียนหลับตาแน่นหางตามีน้ำซึมออกมาน้อยๆ

นิคาซิโอ้สังเกตได้อยู่พักหนึ่งแล้ว เขาไม่ใช่คนเย็นชาที่จะไม่สนใจคู่สวาทของตัวเองขนาดนั้น เขาจูบลงบนหางตาของเซบาสเตียน จากนั้นไล่ลงมาเรื่อยๆที่ซอกคอ ลงไปกลางอก ขบเม้มจนเกิดรอยไปทั่ว จากนั้นนิคาซิโอ้ก็มาหยุดอยู่ที่ยอดอกของพ่อบ้าน ก้มลงดูดดึงมันจนคนด้านล่างเสียวซ่านขนลุกชัน

เซบาสเตียนกำมือแน่นกว่าเดิม ไม่ยอมให้เสียงใดหลุดรอดออกจากลำคอเป็นอันขาด แม้ว่าตอนนี้เขาจะเจ็บน้อยลงแล้วก็ตาม

นิคาซิโอ้เลิกขยับแล้ว เขาเสียบตัวตนค้างไว้ในนั้นขณะที่หยอกเย้ากับหน้าอกของเซบาสเตียนอยู่

ไม่นาน นิคาซิโอ้ก็กระแทกแก่นกายเข้าเข้ามาอีกครั้ง เพิ่มระดับความเร็วจนเซบาสเตียนตัวเกร็งไปหมด ไม่นานนายจ้างก็ครางออกมาอย่างสุขสม ความอุ่นร้อนพุ่งออกมาตามง่ามขาและช่องทางรักจนเซบาสเตียนรู้สึกได้ว่านิคาซิโอ้พอใจแล้ว

ใช่ นิคาซิโอ้พอใจแล้วแต่ยังไม่ยอมถอนกายออกจากเซบาสเตียน เซบาสเตียนไม่ยอมร้องตอนที่เขาทำ ไม่มองหน้าเขาทำอย่างกับถูกเขาข่มขืน ทำหน้านิ่งไม่ตอบสนองอะไรเลย

“นะ นายท่าน ขะ ข้าวเช้าจะเย็นหมดแล้ว” เซบาสเตียนพยายามเบี่ยงประเด็น ลมหายใจติดขัดอย่างอึดอัดที่มีบางอย่างค้างคาอยู่ในที่ที่ไม่ควร

นิคาซิโอ้ถอนหายใจเบาๆให้กับความดื้อของพ่อบ้าน

“ฉันจะช่วยนายเอง” นิคาซิโอ้คว้าหมับเข้าที่แก่นกายของเซบาสเตียน แล้วชักรูดเร็วๆ เซบาสเตียนเพิ่งจะเลิกกัดปากตัวเองก็ต้องกัดลงอีกรอบ เผลอครางอื้อไปทีหนึ่งตอนที่ใกล้ถึงที่หมาย ไม่นานน้ำสีขาวก็พุ่งออกมารวมกับสบู่ในอ่าง

“ต่อบนเตียงได้ไหม”

“นายท่านครับ”

“ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า อุ้มฉันกลับหน่อย” นิคาซิโอ้ชูมือสองแขนมาตรงหน้าเหมือนเด็กๆเวลาอยากให้พ่อแม่อุ้ม เซบาสเตียนข่มขอบอ่าง พยายามดันตัวขึ้นยืนแต่เพียงแค่ขยับตัวก็เจ็บแปรบขึ้นทางช่องทางด้านหลังจนต้องนั่งลงไปอีกครั้ง

สุดท้ายนิคาซิโอ้จึงเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนแล้วช้อนตัวเซบาสเตียนขึ้นมาอุ้มไว้แล้วพาเดินออกไปนอกห้อง

เซบาสเตียนเบิกตาตื่นๆวูบหนึ่ง ตัวเขาไม่ใช่เบาๆ มีกล้ามเนื้อไม่ต่างจากชายทั่วไปแต่นิคาซิโอ้กลับแบกเขาเดินมาอย่างง่ายดาย ถ้าไม่แข็งแรงมากก็ไม่รู้จะเรียกกว่าอะไรแล้ว

นิคาซิโอ้วางเซบาสเตียนลงบนเตียง จากนั้นไปแต่งตัว เซบาสเตียนลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก แต่ไม่อยากให้ตัวเองอยู่ในสภาพนี้ แค่เรื่องในห้องน้ำกับการที่นายจ้างอุ้มเขาออกมาก็เป็นเรื่องเสื่อมเสียเกียรติพออยู่แล้ว

พ่อบ้านกัดฟันลุกออกจากที่นอนเดินกลับไปหยิบกางเกงมาใส่ นิคาซิโอ้อยู่ในห้องแต่งตัว เขาไม่รู้หรอกว่าเซบาสเตียนกำลังเดินออกจากห้องตัวเองแล้ว

เซบาสเตียนกลับมาที่ห้องของตัวเอง อาบน้ำอีกรอบเพื่อชำระล้างร่างกาย น้ำไหลผ่านช่องทางรักจนรู้สึกแสบไปหมด แต่เขาเป็นผู้ชาย เจ็บแค่นี้เขาทนมันได้

เซบาสเตียนยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบออกมาใส่ กางเกงสแล็คสีดำ เสื้อเชิ้ตขาว(ครั้งนี้เลือกตัวหนา) แต่ยังไม่ทันได้ติดกระดุม ประตูห้องเขาก็เปิดผ่างออกเสียก่อน

“นายท่าน? มาที่นี่ได้ไงครับ”

“ก็นี่มันบ้านฉัน” เซบาสเตียนเหลือบไปเห็นกุญแจสำรองที่ห้อยอยู่ตรงลูกบิด นี่ไม่กะจะเคาะประตูให้เปิดเลยสินะ

นิคาซิโอ้มองนิ่งอยู่ที่ตัวเซบาสเตียน นั่งทำให้พ่อบ้านรู้ว่าตัวเองยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย

“ขออภัยครับนายท่าน” เซบาสเตียนหันหลังให้นิคาซิโอ้ แม้จะเป็นการเสียมารยาท แต่ก็ดีกว่าให้นายจ้างเห็นตัวเองแต่งตัวไม่เรียบร้อย กระดุมทุกเม็ดถูกติด ปิดรอยจ้ำแดงที่มีอยู่ตามตัว ผูกไท คว้าเสื้อกั๊กมาสวมทับ ตามด้วยสูทพ่อบ้าน

“นายมีเสื้อแบบเดียวหมดเลยเหรอเนี่ย” นิคาซิโอ้เข้ามายืนข้างหลังเซบาสเตียนเมื่อไหร่ไม่รู้ จ้องมองเสื้อในตู้เสื้อผ้าของเซบาสเตียนทึ่งๆ ทุกตัวเหมือนกันหมด เชิ้ตขาว สูท เสื้อกั๊ก สีเดียวกัน แบบเดียวกัน ยี่ห้อเดียวกันเป๊ะ

“อย่าบอกนะว่าใส่นี่นอนด้วย”

“เปล่าครับ ชุดนอนอยู่อีกด้านของตู้” เซบาสเตียนตอบ ไขข้อข้องใจของนายจ้างก็เป็นหน้าที่ของพ่อบ้านอีกอย่างหนึ่งด้วย

นิคาซิโอ้เดินไปเปิดตูอีกฝั่ง เสื้อยืดสีขาวตัวบางห้อยเรียงกันอยู่สี่ห้าตัวได้ ข้างๆมีกางเกงขายาวสีเข้มแบบเดียวกันสี่ห้าตัวอีก

“ไร้รสนิยมชะมัด”

“พ่อบ้านที่ดีควรแต่งตัวสุภาพครับ” เซบาสเตียนชี้แจง อันที่จริงชุดนอนก็เป็นสิ่งสำคัญ หากในกรณีที่นายจ้างเรียกใช้ตอนกลางคืน จะใส่ชุดที่มีสีสันไม่เหมาะสมไปก็ไม่ได้

“ไปห้างกันวันนี้”

“ถ้านายท่านต้องการครับ” เซบาสเตียนโค้งตัวให้ แต่ก็ต้องนิ่วหน้าอีกครั้งเมื่อถูกความเจ็บเล่นงาน

ความคิดเห็น