ขอบคุณที่สนับสนุนเซบาสเตียรกับนิคาซิโอ้นะ #พ่อบ้านของนิค #NicBastian Thank you ❤️

ชื่อตอน : Butler Chapter 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2564 23:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Butler Chapter 1
แบบอักษร

สวัสดีค่ะทุกคน

 

วันนี้ไรท์จะมาแจ้งว่าจะทำการปิดตอนบางส่วนไว้นะคะ เนื่องจากเนื้อหาค่อนข้างรุนแรงและมีบางส่วนไม่เหมาะสมตามที่ได้ขึ้น tw ไปในหน้านิยาย

เพราะฉะนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้มีคนกลุ่มใหม่หลงเข้ามาอ่านเราจึงขอปิดตอนบางส่วนที่ไม่ได้ติดเหรียญเอาไว้ (แน่นอนว่าตอนที่ติดเหรียญไปแล้วไม่สามารถปิดตอนได้) และจะกลับมาเปิดอีกถ้าหากเนื้อหาได้รับการปรับปรุงจนเราคิดว่าเหมาะสมแล้วนะคะ

สำหรับผู้อ่านที่เปย์ให้เรื่องนี้ไปแล้วก่อนหน้านี่ สามารถทักมาที่เพจ somkant02 เพื่อขอให้เปิดตอนให้ได้ในกรณีที่ต้องการกลับมาอ่านอีกครั้งนะคะ

เราคิดเรื่องนี้อยู่นานมากว่าทำแบบนี้เหมาะสมหรือเปล่า หรือยุติธรรมกับคนที่เคยซื้อเหรียญไปแล้วหรือเปล่า แต่เราคิดวิธีอื่นไม่ออกจริงๆค่ะ เราไม่อยากให้มีผู้อ่านคนใหม่หลงเข้ามาอ่านงานเก่าๆของเรา ดังนั้นต้องขอโทษคนที่ตามเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้นะคะ แต่อย่างที่บอก สามารถทักหลังไมค์เพจมาขอให้เปิดตอนให้ได้ ไม่ต้องเกรงใจ หรือใครไม่สะดวกทักแชทก็เม้นต์แจ้งให้เปิดตอนได้นะ แค่นี้เราก็เกรงใจพวกคุณมากแล้ว

 

สุดท้าย คิดถึงทุกคนนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและขอบคุณที่เข้าใจกัน

 

ไรท์เตอร์เอง

 

 

 

 

 

 

**แก้ไข 29/01/60

1

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางของที่ดินผืนกว้าง ดวงไฟในบ้านเปิดสว่างทุกดวงเพราะยังไม่ถึงเวลาเข้านอน ภายในห้องห้องหนึ่งในคฤหาสน์ ชายร่างสูงใหญ่ในเสื้อคลุมอาบน้ำมันวาวกำลังนั่งพิงโซฟา จิบเหล้าและอ่านเอกสารไปพร้อมกัน ภายในห้องมีแสงสลัวๆแต่เพียงพอให้อ่านหนังสือเท่านั้น

ก๊อกๆ

“เข้ามา”

นิคาซิโอ

ตะโกนบอก วางแก้วเหล้าลงกับโต๊ะกระจกเตี้ยด้านหน้า

ประตูเปิดออกพร้อมกับการมาของคนแปลกหน้าคนหนึ่ง เขาอยู่ในชุดสูทพ่อบ้านเต็มยศ เส้นผมเรียบแปล้ถูกปัดไปด้านข้าง สวมแว่นตากรอบบาง ดวงตาเฉยชาไร้แวว มองผ่านแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพ่อบ้านคนใหม่ที่ถูกส่งมา

เซบาสเตียน

ครับ ต่อไปนี้จะมาเป็นพ่อบ้านและเลขาส่วนตัวของคุณ” โค้งเก้าสิบองศาตามแบบฉบับพ่อบ้านมาตรฐาน นิคาสิโอ้จ้องดูพ่อบ้านคนใหม่ของเขาอย่างพิจารณา ฝ่ายนั้นโค้งเสร็จก็ยืดตัวยืนตรง ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น

“ฉันรู้แล้ว” นิคาซิโอ้พูด พิจารณาพ่อบ้านตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดสูทพ่อบ้าน หน้าตาย ใส่แว่น พูดจาสุภาพ หมอนี่มัน...

พ่อบ้าน

จริงๆ

“มิคาเอลบอกแล้วว่านายจะมา”

“ขออภัยในความล่าช้าครับ”

“ไม่เป็นไร ฉันนิคาซิโอ้ บางคนก็เรียกนิค นายเรียกฉันว่านายท่านก็ได้”

“ครับ”

“...”

“...”

บทสนทนาเงียบลงเมื่อนิคาซิโอ้หยุดพูด พ่อบ้านของเขายืนนิ่งๆดูแล้วคงไม่ยอมเปิดปากพูดออกมาก่อนแน่

“นายทำหน้าตายแบบนี้ตลอดเวลาเลยเหรอ”นิคาซิโอ้อดถามไม่ได้ เพราะตั้งแต่เข้ามาหมอนี่แค่ยืนตัวตรงหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆเลย

“การไม่แสดงออกทางสีหน้าเป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งที่พ่อบ้านควรมีครับ”

“...งั้นเหรอ” นิคาซิโอ้พยักหนารับรู้ เดินไปที่บาร์เหล้า รินเหล้าใส่แก้วสองใบแล้วส่งให้“แด่พ่อบ้านคนใหม่”

“พ่อบ้านที่ดีไม่ควรดื่มขณะปรนนิบัติเจ้านายครับ...” เซบาสเตียนมีสีหน้าหนักใจ “...แต่ถ้านายท่านต้องการ”

เซบาสเตียนรับแก้วเหล้ามายกรวดเดียวหมด

...กฎข้อแรกของพ่อบ้าน ความต้องการของนายท่านต้องมาก่อน

“หึ เยี่ยม น่าสนใจดีนี่”นิคาซิโอ้ว่าก่อนจะรินเหล้าใส่แก้วตัวเองเพิ่ม “ชื่อของฉันแปลว่าชัยชนะ นายอยากทำงานกับฉัน นายต้องรู้จักนิสัยฉันเสียก่อน ฉันเป็นประเภทที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยมีอะไรรอดพ้นเงื้อมือของฉัน ทุกคนที่มาที่นี่ไม่เคยมีใครรอดไปได้เกินหนึ่งวัน เพราะฉะนั้นหนึ่งวันแรกนี้จะเป็นบททดสอบว่าฉันจะจ้างนายหรือเปล่า”เขาหันไปรินเหล้าลงในแก้วพ่อบ้านบ้างแล้วส่งให้

“ครับ”เซบาสเตียนตอบหน้านิ่ง นั่นทำให้นิคาซิโอ้อยากรู้ว่าต้องพูดยังไงพ่อบ้านของเขาถึงจะทำหน้าอื่นบ้าง

“...ฉันไม่มีรสนิยมทางเพศ”

“...”

“จะผู้หญิงหรือผู้ชาย เป็นฝ่ายทำหรือถูกกระทำ ฉันได้หมด แต่ฉันชอบเป็นฝ่ายทำมากกว่า แล้วก็ชอบทำกับผู้ชายมากกว่า”

“...”

“ได้ยินอย่างนี้ยังอยากทำงานกับฉันอยู่ไหม”

“...”

“วู้ว สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยแหะ น่าสนใจจริงๆ” นิคาซิโอ้กระตุกยิ้มร้ายกาจบนในหน้า “แต่แบบนี้ฉันยิ่งชอบ มันทำให้ฉันอยากเอาชนะ และฉันจะทำให้นายทำสีหน้าอื่นๆให้ฉันเห็นให้ได้”

“...”

เช้าวันถัดมา เซบาสเตียนตื่นขึ้นบนเตียงนุ่มๆที่ไม่คุ้นตา แต่เขารู้ว่าที่นี่คือที่ไหน...การจดจำรายละเอียดของนายจ้างเป็นสิ่งที่พ่อบ้านควรทำ และมองเพียงแวบเดียวเขาก็รู้ทันทีว่านี่คือห้องนอน

นายจ้าง

ของตัวเอง

เซบาสเตียนลุกพรวดขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจ ความเจ็บแล่นปราบขึ้นมาจากช่องทางด้านหลังจนเขาต้องนิ่วหน้า พ่อบ้านก้มลงสำรวจตัวเองภายใต้ผ้าห่ม ร่างกายเขาเปลือยเปล่า บริเวณง่ามขามาคราบเลือดและน้ำรักเปรอะอยู่เป็นทาง รวมทั้งบนที่นอนด้วย และข้างๆเขา คือนายจ้างที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่นั่นเอง

เซบาสเตียนลุกพรวดลงจากเตียง เจ็บจนนิ่วหน้า แต่ต้องกัดฟันทนแล้วรีบสวมเสื้อผ้ากลับห้องตัวเอง หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจ สับสน และมึนงง

เขาจำไม่ได้สักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนนี้เขาเข้ามาแนะนำตัวกับนายจ้างใหม่ในห้อง จากนั้นก็ดื่มเหล้ากับนายจ้าง แต่ดื่มไปแค่สองแก้ว ไม่มีทางที่เขาจะเมาจนจำอะไรไม่ได้แน่

เซบาสเตียนกลับมาอาบน้ำชำระล้างคราบสกปรกบนตัวออกจนหมด บนตัวเขามีรอยแดงจ้ำเต็มไปหมด ทั้งรอยกัดและรอยดูด เขารีบสวมเสื้อผ้าและออกไปที่ห้องครัว แม้จะไม่เข้าใจอะไรเลย แต่เวลานี้ควรเตรียมอาหารให้นายจ้างก่อน เขาไม่อยากละเลยหน้าที่ เรื่องอื่นไว้ค่อยคิดทีหลังก็ได้

ในห้องครัว เมดสาวคนหนึ่งกำลังปอกเปลือกหัวหอมใส่ถังขยะ พอเห็นเซบาสเตียนเข้ามาก็ยิ้มกว้างตาเป็นประกาย

“ว้าว! คุณยังอยู่”

“ครับ” เซบาสเตียนยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่สุภาพและอบอุ่น ซึ่งไม่มีวันทำกับนายจ้างเด็ดขาดเพราะสำหรับนายจ้าง

พ่อบ้าน

ต้องไร้ตัวตนแต่อำนวยความสะดวกได้

“ยินดีด้วยนะคะ คุณพ่อบ้านคนใหม่”

“ครับ ผมจะเตรียมอาหารให้นายท่าน พอจะทราบไหมครับว่านายท่านชอบทานอะไร”

...กฎข้อที่สอง ต้องรู้ข้อมูลของนายจ้างโดยละเอียด

“นายท่านทานได้ทุกอย่างค่ะ ท่านไม่เลือกกิน คุณอยากทำอะไรก็เต็มที่เลยนะคะ ดิฉันจะช่วยเอง”

“ขอบคุณครับ...“เซบาสเตียนเดินไปหยิบของ จัดแจงทำอุปกรณ์ทำอาหาร ในหัวคิดไว้หมดแล้วว่าเช้านี้ควรทำอะไร

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูเหมือนคุณจะไม่สบาย เหงื่อออกหน้าซีดเชียว”เมดสาวสังเกต ทุกครั้งที่เซบาสเตียนเดินหรือขยับตัว เขาจะนิ่วหน้าเหมือนกำลังเจ็บปวด

“ไม่เป็นไรครับ” เซบาสเตียนส่งยิ้มแห้งๆตอบ ใครจะกล้าบอกว่าเขาเดินเยอะแล้วกระทบบาดแผลที่ด้านหลัง พ่อบ้านหันกลับมาสนใจเขียงพลาสติกและมีดตรงหน้า ขณะกำลังจะลงมีดหันเนื้อหมูให้เป็นชิ้นๆ มือทั้งสองก็ชะงักเสียก่อนเพราะ...

“เซบาสเตียนนน!” เสียงตะโกนเรียกดังมาจากชั้นบน

“คุณพ่อบ้านขึ้นไปเถอะค่ะ เดี๋ยวทางนี้ดิฉันจัดการเอง” เซบาสเตียนวางมีดในมือลงแล้วพยักหน้าให้เมดสาวก่อนจะเดินออกไป

“ครับนายท่าน” พ่อบ้านโค้งตัวน้อยๆตามที่สังขารจะเอื้อแล้วเงยหน้าจ้องตอบดวงตาของนายจ้างว่าต้องการอะไร

“ฉันตื่นมาไม่เจอนาย เลยอดเห็นหน้าตกใจของนาย”

“...”

“เมื่อวานฉันวางยานายเองแหละ ฉันอยากเห็นนายตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าประหลาดใจและตกใจ ไม่อยากเชื่อว่านายยังนิ่งได้ขนาดนี้”

“...”

“พาฉันไปอาบน้ำที แล้วให้คนมาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ด้วย”นิคาซิโอ้ล้มเลิกที่จะพยายามชวนเซบาสเตียนคุยเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์

“เดี๋ยวผมทำให้เองครับนายท่าน” เซบาสเตียนอาสา จะให้คนอื่นมาเห็นสภาพแบบนี้ของห้องได้ยังไง

“นายต้องไปอาบน้ำให้ฉัน ไม่มีใครรู้หรอกน่าว่านั่นฉันทำกับนาย” คิ้วของเซบาสเตียนกระตุกเล็กน้อย แต่น้อยมากจนมองรวมๆแล้วเหมือนเขาทำหน้านิ่งตามเดิม

“พยุงหน่อย เมื่อคืนเสร็จไปหลายยก เล่นเอาเข่าอ่อนไปเลยล่ะ นี่ขนาดนายไม่รู้สึกตัวนะ ครั้งหน้าทำกันแบบมีสติกันเถอะ” ไม่บอกก็รู้ว่าเขาพยายามยั่วโมโหเซบาสเตียนอยู่ แต่พ่อบ้านยังคงนิ่ง เข้าไปประคองนายจ้างที่ร่างเปลือยเปล่าพาเดินเข้าห้องน้ำ

นิคาซิโอ้ตัวใหญ่กำยำ มีกล้ามเป็นมัดๆทั้งหน้าท้องและแขนขา ผิวของเขาไม่ขาวมาก ติดจะออกแทนด้วยซ้ำแถมยังมีรอยสักเต็มแผ่นหลังและอกกว้าง ลามไปจนถึงต้นแขนเลยลงมาจนเกือบถึงศอก เมื่อวานเซบาสเตียนไม่ทันสังเกตเห็นเพราะนิคาซิโอ้สวมเสื้อคลุมไว้อยู่ ส่วนสูงของพวกเขาพอๆกัน แต่นิคาซิโอ้เหมือนจะสูงกว่านิดหน่อย แค่นิดเดียวเท่านั้นแต่เมื่อเซบาสเตียนเข้าไปไกล ความหนาของร่างกายกลับทำให้เซบาสเตียนดูเหมือนจะตัวเล็กไปเลย ทั้งที่กับคนอื่นเซบาสเตียนถือว่าสูงใหญ่อยู่เหมือนกัน

“ถอดเสื้อออก”นิคาซิโอ้สั่ง

“...”เซบาสเตียนยืนนิ่ง ทั้งที่ในใจไม่เข้าใจคำสั่ง

“นายจะอาบน้ำให้ฉันทั้งที่ยังใส่สูทเต็มยศแบบนั้นน่ะนะ ถอดออก เหลือไว้แค่เชิ้ตก็พอ” เซบาสเตียนทำตามคำสั่ง ถอดชุดสูท เสื้อกั๊กและเนคไทออก พับแขนเสื้อและขากางเกงขึ้น จากนั้นก็เปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำให้เจ้านาย ห้องน้ำบ้านนี้กว้างขวางมาก มีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่พอให้ลงไปแช่ได้สักสามคน

นิคาซิโอเอนหลังพิงขอบอ่างท่าทางผ่อนคลาย

“อาบให้ด้วย ขี้เกียจ” เขาสั่งทั้งที่ยังหลับตา เซบาสเตียนหยิบผ้าขนหนูใกล้ๆขึ้นมาเช็ดถูตามแขนที่ละข้าง ลำคอ หน้าอก

รอยสักรูปต่างๆบนร่างกายเปียกน้ำจนดูวาวขึ้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเพราะการหายใจทำให้ดูเหมือนสัตว์ร้ายบนร่างกำลังเคลื่อนไหว เซบาสเตียนอดหวั่นไม่ได้ ชื่อของนิคาซิโอ้ใครๆก็ต้องเคยได้ยินมาบ้าง นักธุรกิจชื่อดังที่มีชื่อเสียงด้านความเจ้าเล่ห์ มีข่าวทั้งด้านดีและด้านเสีย ไม่มีใครรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเขามาก ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆแล้วนิคาซิโอ้ทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไรอยู่กันแน่ เพราะเจ้าตัวร่ำรวยอย่างก้าวกระโดดตั้งแต่อายุยังน้อย แถมดูแลกิจการคนเดียวหลายแห่งโดยไม่เคยเป็นอะไรเลย ทั้งที่วงการธุรกิจแบบนี้ขัดขากันหน่อยก็อาจโดนสั่งเก็บได้แล้วแท้ๆ

เซบาสเตียนเผลอจมอยู่ในความคิดนานไปหน่อยจนลืมระวังตัว แล้วจู่ๆ นิคาซิโอ้ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเขา จากนั้นก็ออกแรงกระชากจนพ่อบ้านตกลงไปในอ่างอาบน้ำด้วย

“นายท่าน...” เซบาสเตียนเกือบชักสีหน้าใส่เจ้านายแต่ยั้งสติไว้ได้ก่อน เป็นเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่งถ้าจะทำแบบนั้น

“ลงอ่างมาด้วยกันจะได้

ทำ

ง่ายๆ” นิคาซิโอ้จงใจใช้คำกำกวมเพื่อกวนประสาทเซบาสเตียน

“เซบาสเตียน” นายจ้างยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดเข่าเซบาสเตียน “เหลือขา เช็ดให้สะอาดนะ”

นิคาซิโอยิ้มกริ่ม สายตาเจ้าเล่ห์

เซบาสเตียนจับขาของนายจ้างไว้แล้วใช้ผ้าถูไล่ขึ้นไปจากหน้าแข้ง ดีที่น้ำในอ่างมีฟองสบู่เต็มไปหมดเลยทำให้เขาไม่ต้องเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

“เจ็บไหม” อยู่ๆนิคาซิโอ้ก็ถามขึ้น

เซบาสเตียนมองไปที่นายจ้างนิ่งๆอย่างรู้ทัน

“...ไม่เป็นไรครับ”

“งั้นเหรอ เมื่อคืนฉันเสร็จไปหลายยกเลยนะ น่าจะมีฉีกขาดกันบ้างแหละ” ไม่พูดเฉย มือก็เลื่อนไปใต้น้ำจงใจบีบสะโพกพ่อบ้านจนเซบาสเตียนสะดุ้ง

“ตรงนี้ด้วยสิ” นิคาซิโอจับมือเซบาสเตียนเลื่อนขึ้นมาตรงต้นขาเมื่อเห็นว่าพ่อบ้านทำท่าจะหยุดอยู่แค่นั้น

คนเป็นนายจ้างจัดการควบคุมเองทุกอย่าง จับมือเซบาสเตียนพาถูไปตามต้นขาทั้งที่ทำเองก็ได้ สายตาเจ้าเล่ห์จับอยู่ที่พ่อบ้านนิ่ง พยายามสังเกตสีหน้าของพ่อบ้านทุกวินาทีไม่ให้คลาดสายตา

“โอ๊ะ!” นิคาซิโอ้แกล้งอุทานขึ้นเมื่อมือเซบาสเตียนไปโดนบางส่วนของเขาเข้า ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนควบคุมแท้ๆ  เซบาสเตียนหน้าขึ้นสีจางๆ แต่ยังควบคุมสติได้อยู่

“นายปลุกอารมณ์ฉันอีกแล้วนะ บาสจัง” นิคาซิโอ้จงใจเรียกชื่อแปลกๆกับพ่อบ้านพร้อมกับมองด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก

เซบาสเตียนจะชักมือหนี แต่ถูกนิคาซิโอ้ยึดไว้ในตำแหน่งเดิม คือโคนขาใกล้กับส่วนนั้นของร่างกาย

“นายท่านครับ...”

“หายใจแรงจังเลยนะ” นิคาซิโอ้หัวเราะเบาๆอย่างยั่วยวน

“ทำยังไงดีล่ะ มันตื่นแล้ว” เส้นความอดทนของเซบาสเตียนขาดผึ่ง เขาลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่นายจ้างด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“ขออภัยครับนายท่าน แต่ผมต้องขอชี้แจงก่อน ผมเป็นพ่อบ้าน หน้าที่ของผมคือการปรนนิบัตินายจ้างในเชิงอำนวยความสะดวก แต่ถ้าหากนายท่านต้องการที่ระบาย ผมจะโทรเรียกคนมาให้ครับ”

“เย็นชาจังเลยน้า”นิคาซิโอ้แสร้งตัดพ้อแล้วฉีกยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่าที่มองดูก็รู้ว่าไม่ได้คิดจะสนใจสิ่งที่ลูกแกะอย่างเซบาสเตียนพูดไปเลยด้วยซ้ำ

กว่าเซบาสเตียนจะได้กลับลงมาเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ปาไปเกือบแปดโมงเช้า หลังจากนั้นนิคาซิโอ้ก็ลงมากินอาหารเช้าแล้วเข้าบริษัท หน้าที่ของเซบาสเตียนคือพ่อบ้านพ่วงตำแหน่งเลขาด้วยจึงจำเป็นต้องตามไปอย่างเสียไม่ได้

เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น นิคาซิโอ้เปลี่ยนเป็นคนละคนกับที่เขาเคยเห็น แววตายังคงร้ายกาจเจ้าเล่ห์เหมือนตัวเองอยู่เหนือทุกสิ่ง แต่เขาเคร่งขรึมและดูมีอำนาจมากกว่าที่เป็นอยู่ปกติ

เซบาสเตียนยืนอยู่ข้างหลังนายจ้างตลอดเวลาที่เขาทำงาน นิคาซิโอ้เวลาทำงานมีสมาธิมาก ไม่วอกแวกเลยแม้แต่นิดเดียว จนถึงเดี๋ยวนี้ที่กลับถึงบ้านนิคาซิโอ้ก็ยังคงความนิ่งเงียบอยู่

“ชงกาแฟขึ้นไปให้ฉันที่ห้องด้วย” เขาสั่งเมื่อก้าวเข้ามาในตัวบ้าน เซบาสเตียนโค้งตัวน้อยๆรับคำสั่ง ส่งเสื้อนอกของนายจ้างให้เมดแถวนั้นแล้วตัวเองเดินเข้าครัวไป

ห้องทำงานของนิคาซิโอ้ติดกับห้องนอน ภายในห้องมีหนังสือและเอกสารเต็มไปหมด การตกแต่งเป็นสไตล์เรียบหรู โต๊ะไม้สีน้ำตาลเข้มตั้งอยู่กลางห้อง มีโคมไฟเล็กๆอยู่ที่มุม บนโต๊ะมีที่เสียบปากกากับเอกสารกองหนึ่งวางอยู่

เซบาสเตียนเคาะประตูและเปิดเข้าไป วางแก้วกาแฟรวมทั้งจานของว่างไว้ข้างกัน

“นี่ครับนายท่าน”

“อืม” นิคาซิโอ้นั่งอ่านเอกสารเงียบๆอยู่เกือบสามชั่วโมง มือเลื่อนไปยกกาแฟขึ้นจิบบ้างแต่ไม่มาก จนในที่สุดเขาก็วางเอกสารลงแล้วนวดหัวคิ้วผ่อนคลาย

“ผมไปเตรียมน้ำอุ่นๆให้อาบนะครับ”

“ไม่ต้องหรอก” นิคาซิโอ้เบรกไว้ก่อนพ่อบ้านจะเดินออกไป “ฉันง่วงแล้วอยากรีบอาบรีบเสร็จ”

“...”เซบาสเตียนยืนนิ่งเพื่อรอคำสั่งอย่างอื่น

“เซบาสเตียน”

“ครับ”

“นายทำตามคำสั่งทุกอย่างเลยเหรอ”

“ถ้านายท่านต้องการครับ”

“งั้นยืนอยู่เฉยๆ ห้ามขยับ” นิคาซิโอ้ฉีกยิ้มมุมปาก ลุกขึ้นยืนจากโต๊ะทำงานแล้วเดินเข้าไปหาเซบาสเตียน อีกฝ่ายยืนนิ่งไม่ขยับจริงๆตามคำสั่งของเขา ช่างเป็นพ่อบ้านที่เคร่งครัดเหลือเกิน

“ถ้าฉันสั่ง...ให้นายจูบฉันล่ะ”

“...” เซบาสเตียนไม่ตอบ แต่เขาเสมองไปทางอื่นครั้งหนึ่ง แววตาหนักใจนิดๆ นิคาซิโอ้เห็นดังนั้นก็ยิ้มกว้าง เพราะในที่สุดเซบาสเตียนก็ไม่ได้ทำหน้าตายเหมือนปกติ

“ว่าไง นายจะทำไหม” เซบาสเตียนลังเล มันไม่ได้อยู่ในหน้าที่รับผิดชอบของเขา แต่การเป็นพ่อบ้านที่ดีควรทำตามความต้องการของนายจ้าง แล้วแบบนี้เขาควรเลือกอย่างไหน

“ถ้านายท่านต้องกา...!!” นิคาซิโอ้ไมรอให้ตอบจบ เขาประกบปากเข้ากับเซบาสเตียนและบดขยี้มันอย่างรุนแรง เซบาสเตียนไม่ได้จูบตอบ แต่ก็ไม่ได้ผลักไส เพราะการผลักเจ้านายเป็นเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่ง

“อืม...” นิคาซิโอ้ครางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอนจูบออก เซบาสเตียนหน้าขึ้นสีเล็กน้อย แต่ยังคงหน้านิ่งอยู่เหมือนเดิม

“หวาน...แบบนี้ค่อยมีพลังขึ้นมาหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับ” เซบาสเตียนพูดขึ้น จากนั้นก็นึกด่าตัวเองในใจเพราะควรจะถามว่าเจ้านายมีอะไรให้เขารับใช้อีกไหม ไม่ใช่ขอตัวออกมาแบบนี้ แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงก็ได้พูดออกไปแล้ว

“อื้ม โอ๊ะ!เดี๋ยวก่อน พรุ่งนี้วันเสาร์ ฉันลืมบอกนายไปว่า วันปกติให้นายขึ้นมาปลุกฉันตอนหกโมงเช้า ส่วนเสาร์อาทิตย์ฉันจะตื่นตอนสิบโมง นายค่อยมาเรียกฉันตอนนั้นละกัน”

“ได้ครับนายท่าน” เซบาสเตียนโค้งตัวให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะออกจากห้องไป โดยมีนิคาซิโอ้มองส่งจนลับสายตา

ความคิดเห็น