ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

ลำห้วยไหลเลาะผ่านหลังกระท่อม ปริ่มเรี่ยถึงขอบถนนสายเล็กที่ขนาบไปกับสายน้ำ บางช่วงก็เอ่อท่วม กลุ่มเมฆดำเคลื่อนคล้อยห่มคลุมขุนเขา เสียงฟ้าร้องคำรนดังมาจากทางทิศตะวันตก กระแสธารขุ่นข้นไม่ใสกระจ่างดังเช่นทุกวัน สายฝนที่สาดกระหน่ำในดงดอยอันห่างไกลมันชะล้างพัดพาเอาฝุ่นเลน กลบเกลื่อนปิดบังเอาพื้นกรวดและหินมนกลมที่เรียงรายตลอดลำห้วยให้หลบเร้นจากสายตาจากหุบลึกในบางช่วง  

กระแสธารมันไหลซู่อย่างคนเดินทางที่รีบเร่งและโกรธจัดเมื่อมันพุ่งกระแทกโขดหินอย่างโวยวาย ส่งเสียงสาดซ่าครึกโครม แต่พอมันไหลมาถึงที่ราบระหว่างช่องเขา สายน้ำก็เหมือนจะหมดแรง เฉื่อยเนือยไปอย่างท้อแท้ ไหลรินระลอกเอื่อยลงสู่หนองน้ำและสงบนิ่งกับแนวคันดินที่ถมสูงตระหง่านปิดกั้น สีขุ่นข้นที่เหนื่อยล้าละลายปนไปกับสีเขียวเข้มดำลึกของหนองน้ำอันสงบไปอย่างช้าๆ และนิ่งสนิท ไม่กระเพื่อมพริ้ว 

นั่น กระท่อมของเขาอยู่ตรงนั้นพอดี...  

ที่ราบเล็กๆ ขนาบด้วยสันเขาขนาดย่อม ทั้งทางทิศเหนือและใต้ มีทางดินสายเปลี่ยวที่อ้างว้างเลียบลำห้วยสายนั้นทอดสู่แนวป่าอันรกร้างทางด้านเหนือของตัวกระท่อม นานๆ จะมีผู้คนหรือฝูงวัวผ่านเข้ามาบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ตลอดทั่วขุนเขาในบริเวณนั้นมีเพียงหมู่ไม้ขนาดเล็กและกอไผ่ป่าอยู่เรียงราย บางช่วงที่ไม่สูงชันก็จะมีไร่ข้าวโพดเป็นหย่อมๆ ขนาดแปลงไม่ใหญ่นัก แบ่งเว้นความรกชัฏของป่าพอให้รู้ว่าในดงดอยแห่งนี้ก็ยังผู้คนเข้ามาทำกิน 

เบื้องหน้าของกระท่อมก็คือหนองน้ำหรืออ่างเก็บน้ำของหมู่บ้านในหุบเขานี้ สิ่งเดียวที่พอจะบอกให้รู้ว่ากระท่อมน้อยแห่งนี้ไม่อยู่ห่างจากการพัฒนา ก็คือเสาโครงเหล็กสีแดงที่ใช้ส่งสัญญาณโทรศัพท์ ที่เห็นอยู่ไกลลิบ โผล่พ้นยอดไม้ของเนินดินที่ทอดยาว ขนาบไปกับชุมชนและถนนดำสายใหญ่ที่ยาวไกล ทอดเชื่อมระหว่างตัวจังหวัด 

ตัวกระท่อมถูกสร้างอย่างง่ายๆ เสาขนาดโคนขา ฝาที่ถูกปะด้วยไม้ปีกที่ผ่านการเลื่อยมานานนม ห้องนอนถูกกั้นออกจากโถง ที่มีตั่งนั่งได้ขนาดสี่ห้าคนวางอยู่ ห้องน้ำและมุมทำกับข้าวอยู่ทางหลังของตัวกระท่อม มันคับแคบและมีเพียงห้องเดียว หากจะอยู่เป็นครอบครัว แต่สำหรับชายที่เลยวัยกลางคนอย่างเขามันออกจะกว้างขวางไปด้วยซ้ำกับการอยู่อย่างเดียวดาย ทุกสิ่งที่ประกอบขึ้นมาเป็นตัวกระท่อม มันดูกลมกลืนไปกับสภาพที่อยู่รอบข้าง สิ่งที่แปลกปลอมเดียวคือพื้นกระท่อมที่ถูกเทลาดด้วยซีเมนต์ และกระเบื้องปูนรูปห้าเหลี่ยมสีกระดำกระด่างที่ใช้มุง 

ผืนดินเนื้อที่ราวสามไร่ที่เขาใช้เสาไม้ผุๆ ขนาดท่วมหัว ฝังกั้นไว้โดยรอบ แล้วใช้ไม้ไผ่ทั้งลำตีขวางให้เป็นเหมือนรั้วหรือฉากกั้นอย่างระเกะระกะ ซึ่งตอนนี้มันรกครึ้มด้วยไม้เลื้อยที่พันเกี่ยวอย่างแน่นหนา ฉากนั้นมันปิดกั้นทั้งตัวกระท่อมและตัวเจ้าของกระท่อมให้หลบเร้นจากผู้คนได้ดี 

ร่างผอมเกร็ง ใบหน้ากร้านยับย่น หนวดและเคราขาวแทงออกมาจากผิวย่นหร็อมแหร็ม ดวงหน้าที่แบนราบ เหมือนจะยิ่งทำให้ดวงตาจมลึกลงไปมากเกินควร สันจมูกดูเหมือนจะเป็นส่วนที่เล็กที่สุดบนใบหน้า ริมฝีปากเขียวคล้ำและเส้นผมที่หงอกประปราย ยาวขยุกขยุยระเรี่ยปิดหน้าและลำคอ ซึ่งเขามักจะเสยมันขึ้นบ่อยครั้ง เพื่อที่จะเก็บมันให้ค้างติดอยู่กับใบหู  

เขามักจะใส่แต่กางเกงที่เก่าคร่ำ ปล่อยลำตัวให้เปลือยเปล่า ดังสีของสนิมเหล็กที่สะท้อนหยาดเหงื่อมันวาว เช่นเดียวกับสีของแววตา...  

มันมีแววของความใฝ่ฝัน ความเจนโลก  

...ลึกลงไป ก็คือ อดีตที่กักขังอยู่ภายในและแววของความอ้างว้างโดดเดี่ยว... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คนเขียนหนังสือกับคนเลี้ยงแมว =^^+
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น