ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Love me ครั้งที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2559 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Love me ครั้งที่ 17
แบบอักษร

 

 

 

วันนี้เป็นวันจันทร์ผมจึงต้องไปส่งเซนที่โรงเรียน แต่ป่านนี้เจ้าตัวก็ยังไม่ออกมาจากครัว

“เซน เสร็จรึยัง เดี๋ยวไปสายนะ” ผมตะโกนเรียกก่อนจะได้ยินเสียงวิ่งออกมา

“เสร็จแล้วฮะ ไปกันเลย” เซนไปเปิดประตูแล้วเดินนำออกไป

  ผมมาส่งเซนที่หน้าโรงเรียนแล้วบอกว่าจะมารับตอนเย็น เมื่อร่างเล็กลงรถไป ผมก็ขับรถไปทำงานต่อเลย

“สวัสดีค่ะ น้องโซ่” พี่แววลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นผมเดินเข้ามาพลางพูด

“สวัสดีครับ พี่แวว” ผมทักทายพี่แววกลับก่อนเข้าห้องทำงาน

   ตอนนี้จินคงกลับไปอยู่ที่ๆเขาควรอยู่สินะแล้วจะทำอะไรอยู่?

ตี๊ดๆๆๆ

 เสียงโทรศัพท์ทำให้ผมสะดุ้งตกใจ อ่าาาา นั่งเหม่ออีกแล้ว

“ครับ?” ผมยกหูโทรศัพท์แนบหู ได้ยินเสียงพี่แววดังมาตามสาย

(มีคนมาขอพบค่ะ) หือ ไม่ได้นัดใครไว้หนิ หรือจะเป็นพี่โซน?

“ให้เข้ามาได้เลยครับ” ผมพูดเสร็จก็วางสายแล้วก้มหน้าเซ็นเอกสารให้งานคืบหน้าบ้าง

แอ๊ดดดด

  เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูผมจึงส่งเสียงทักคนที่คิดว่าน่าจะเป็นพี่โซนโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“พี่มามีอะไรรึเปล่าครับ ปกติไม่เห็นจะมาเลยนี่”

“...” อีกฝ่ายเงียบ ผมจึงเงยหน้าขึ้น

จิน!!!

 

 

เงียบ

เงียบสนิทเลยด้วย

ผมมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อทนกับความเงียบนี้ไม่ได้

“คุณมีอะไรว่ามาเลยดีกว่า ผมจะทำงาน” ผมพูดเสียงเรียบ พยายามไม่สนใจคนตรงหน้ามากนัก

 

“ฉัน..ฉัน มาขอโทษ” จินมองผมพลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ขอโทษ? เรื่องอะไรหรอครับ” ผมทำท่าทางไม่รู้เรื่องเข้าใส่จนจินทำหน้าเครียด

หึหึ ขอแกล้งหน่อยก็แล้วกัน

 “ก็เรื่องที่ฉันโกหกนายไง”

“โกหกเรื่องอะไรหรอครับ” ผมยังคงทำหน้างงอยู่อย่างนั้น

“นายอย่าทำแบบนี้สิ ฉันซีเรียสนะ” แววตาเว้าวอนนั่นทำให้ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะ” ผมตัดบท มือก็เอื้อมไปหยิบกุญแจรถพลางลุกจากเก้าอี้

“นายจะไปไหน เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะ” มือใหญ่ทำท่าจะคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กจนผมต้องรีบเอี้ยวตัวหลบ

“คุณจะทำอะไรน่ะ ผมมีการมีงานทำนะไม่ได้มีเวลามานั่งฟังคุณทั้งวัน” ผมยังคงเดินไปที่ประตูก่อนจะสะดุ้งเมื่อจินเข้ามากอดตัวผมไว้จากด้านหลัง ใบหน้าคมซุกที่หลังคอ

“นายจะไม่ฟังฉันจริงๆหรอ” เสียงทุ้มดังอู้อี้ๆจนผมอมยิ้ม พยายามเก๊กเสียงนิ่งๆ

“ถ้าคุณนึกออกว่าจะพูดอะไรค่อยมาละกัน”

“โอ๊ย!” จินร้องเมื่อผมหยิกเข้าที่หลังมือแรงๆจนต้องปล่อยมือออก ผมมองจินด้วยหางตาก่อนจะเดินออกไป

  ผมขับรถไปเรื่อยๆอย่างไปรีบร้อนไปที่บริษัทของที่โซน ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึง

ผมขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบนสุด บอกเลขาหน้าห้องว่าไม่ต้องรายงานพี่โซนเพราะกะว่าจะเซอไพร์ซะหน่อย ผมค่อยๆเปิดประตูบานใหญ่เบาๆแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าพี่โซนมองมาอยู่ก่อนแล้ว

“ไง ไอ้ตัวแสบ” มุมปากที่ยิ้มอยู่นั่นทำให้ผมเบะปาก

“รู้ตัวอีกและ ชิ” ผมนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ขาก็หมุนตัวเก้าอี้ไปมา

“ได้ข่าวว่าจินมันไปหาถึงที่ทำงานเลยหนิ”

“ทำไมพี่ถึงรู้ล่ะ”

“และพี่ก็รู้ด้วยว่าแกหนีมันมาหาพี่ ใช่มะ?” ผมกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายแล้วพยักหน้ารับ

“ตกลงพี่รู้ได้ยังไงเนี่ย” ไม่ใช่ว่าไปติดสินบนพี่แววไว้หรอกนะ ถึงพี่แววจะไม่ใช่คนแบบนั้นก็เถอะ

“ก็เจ้าตัวมันบอกพี่เอง” ห๊ะ

“ไปสนิทกันตอนไหนเนี่ย!” ผมเริ่มโวยวาย แต่พี่โซนก็ยังทำหน้ายิ้ม

“เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก” ผมทำหน้ามุ่ย หันมองนาฬิกาแล้วพูดอีกครั้ง

“อีกสองชั่วโมงไปปลุกผมด้วยนะ จะไปรับเซน” พี่โซนพยักหน้าเบาๆ ปากก็ยังไม่หยุดยิ้ม

  ผมถอนหายใจอย่างหงุดหงิดพลางเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของพี่โซน นอนลงบนเตียงคิดอะไรเรื่อยเปื่อยซักพักก่อนจะหลับลงไป

 

 

 

 

 

 

………………”

 

 

 

ความคิดเห็น