ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

                              มนีริน  โชรดาสาวน้อยวัยใสซึ่งปัจจุบันนี้ที่โตเป็นสาวสะพรั่นสดใสเธอเดินยิ้มร่าเริงเข้ามากอดมารดาซึ่งกำลังจัดดอกไม้ใส่แจกันอย่างสวยงามอยู่เพลินๆช่วงจังหวะที่มือบางมาแตะเอวอวบหนาของมารดาเธอนั้น

                             "อุ๊ย คุณพระคุณเจ้าช่วย ตกใจหมดเลยหนูนาแม่ล่ะหัวใจจะวายทีหลังอย่าเล่นแบบนี้นะลูก"สราสินีมารดาของหญิงสาวกล่าวอุทานอย่างตกใจพลางหันหน้ามองหญิงสาวที่ยิ้มอย่างร่าเริงว่าตัวเองไม่รู้ตัวเลยว่าทำให้มารดาหัวใจวายเพียงเพราะเธอชอบเล่นแผลงๆ

                             "ทำอะไรค่ะแม่  มีลูกค้ามาสั่งเหรอคะมาค่ะให้นาช่วยดีกว่าแล้วพี่ดลไปไหนค่ะหนูนาไม่เห็นที่ร้านเลย พี่เขาไปทำธุระเหรอคะ"มนีรินกล่าวถาม

                              "จ๊ะ พี่เขาเตรียมดอกไม้ไปส่งลูกค้าข้างนอกจ๊ะลูกอีกสักชั่วโมงถึงจะมาแล้วนี่หนูทานอะไรมาหรือยังจ๊ะ ไม่ต้องมาช่วยแม่หรอกเพียงพร  พาหนูนาไปทานข้าวในห้องอาหารหน่อยสิหนูไปจ๊ะลูกไปทานข้าวก่อนดอกไม้พวกนี้แม่จัดเองได้"มารดาของหญิงสาวบอกกล่าวพลางจับจูงมือมนีรินไปให้มือบางของสาวใช้ที่ร้านพาไปทานข้าวโดยที่มนีรินเกรงใจไม่กล้าปฏิเสธ

                               "ค่ะ แม่งั้นเดี๋ยวนาจะรีบมานะจ๊ะ"

                               "แล้วไม่มีงานด่วนเหรอลูก  แล้วเจ้านายเขาไม่ว่าเอาหรอทิ้งงานมาหาแม่ถึงที่นี่"

                                "เอ๋อ  หนูขออนุญาติเขาแล้วละค่ะแม่เดี๋ยวทานข้าวเสร็จก็จะออกไปแล้วไปแล้วค่ะแม่"

                                 "จ๊ะ"สราสินีกล่าวตอบลูกสาว มนีรินก้าวเดินตามสาวใช้วัยรุ่นไปยังทางเดินห้องอาหารเพียงไม่นาน

          ................................................................................................................................................................................................................
                                  ดลระวีเดินเข้ามาในร้านดอกไม้ในช่วงบ่ายแก่ๆชายหนุ่มเหลียวมองเห็นมนีรินเดินผ่านหน้าเขาไปขณะที่เขากำลังใช้มือหนาข้างหนึงเปิดประตูกระจกหน้าร้านและหญิงสาวเดินผ่านออกไปอย่างรวดเร็วดลระวีแอบรักมนีรินมานานได้สองปีแล้วแต่เขาก็ต้องทนเก็บความลับนี้ไว้เพียงเพราะเขายากจนมีฐานะไม่คู่ควรกับเธอซึ่งเป็นลูกสาวของนายจ้างเขา

                                  "มาแล้วเหรอจ๊ะ  ขอบใจมากอืมมีอะไรก็ไปทำเถอะ"สราสินีบอกกล่าวขณะที่ดลระวีหันหน้ามองข้างนอกอย่างไม่ได้ยินที่หญิงวัยกลางคนกล่าวถาม

                                   "อะไรนะครับ อ๋องั้นผมไปเช็ดกระจกด้านหน้าร้านให้นะครับแล้วนี่คุณมนีรินมาที่นี่ทำไมเหรอครับ"

                                    "มาเยี่ยมน้านะจ๊ะ น้องงานเยอะน่ะไม่ค่อยว่างหรอก"สราสินีกล่าวยิ้มๆ

                                     "อ๋อ ครับ"

.............................................................................................................

                        ตัวอย่างตอนหน้า

                                "ไปไหนมา ฉันจ้างเธอมาหนีงานเหรอมานี่"ภูวนาศกล่าวแบบดุมือหนาข้างหนึงคว้าข้อมือมนีรินอย่างรุนแรง

                                "โอ๊ย เจ็บนะจะพานาไปไหนน่ะ ไม่ไปนะ"มนีรินอุทานออกมาอย่างเจ็บข้อมือเธอเผลอมองแววตาชายหนุ่มนี่เจ้านายเธอดุขนาดนี้เลยเหรอแค่เข้ามาทำงานช้านิดเดียวถึงกับจับข้อมืออย่างแรงดูหน้าเขาสิอย่างกับเธอไปทำเขาโกรธเรื่องอะไรมาก็ไม่รู้ทั้งๆที่เพิ่งเจอหน้าเมื่อวานก็วางมาดดุใส่เธอแล้ว

                                 "เข้าไปสิ  นี่คืองานใหม่ของเธอต่อไปนี้เธอต้องทำหน้าที่บริการฉันทำยังไงก็ได้ให้ฉันพอใจรู้ไว้ด้วย เข้าไป"ภูวนาภกล่าวๆ แผนแก้แค้นของเขาจะเริ่มนะบัดนี้แต่คงจะบอกเหยื่อรู้ตัวไม่ได้เป็นอันขาดว่าเขาทำแบบนี้เพราะอะไรเมื่อสองปีที่แล้วแฟนสาวของภูวนาภบอกเลิกโดยไม่มีสาเหตุแต่ชายหนุ่มยังทำใจไม่ได้แต่มารู้ทีหลังเพราะน้องชายตัวแสบของเธอแย่งแฟนเขาไปดีล่ะเขาจะคิดบัญชีกับพี่สาวเธอล่ะกันเอาให้แสบถึงทรวงเลยคอยดู

                                 "แต่งานของหนูนาเป็นเลขานี่ทำไมต้องพาเข้ามาในห้องด้วย นี่มันไม่ใช่งานของเลขานี่ "มนีรินกล่าวพำพัมเบาๆ แต่ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมชายหนุ่มรีบกอดรัดหญิงสาวไว้แน่นและผลักลงไปที่เตียงอย่างแรง

                                 "กรี๊ด ปล่อยนะ"

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น